Rozdział 14

*

 Po­całunek jest jak obiet­ni­ca.
To jak­byś po­wie­dział: Tak, będę Cię kochać.  

*

Jeszcze przez kilka minut staliśmy na lotnisku, aż w końcu samolot z Wojtkiem na pokładzie uniósł się w powietrze i widzieliśmy go już tylko wysoko nad ziemią. Podążaliśmy do wyjścia wszyscy razem. Marco trzymał mnie mocno za rękę, tak jakby się bał że zaraz wsiądę do jakiegoś samolotu i nigdy się już nie zobaczymy. Ale tak się nie stanie. Nie mogłabym od niego odejść bo za bardzo go kocham. Znalazłam swoje szczęście. Moim szczęściem jest Marco Reus.
Byliśmy już na parkingu. Robiło się coraz ciemniej i chłodniej. Na moim ciele pojawiła się gęsia skórka, więc Marco użyczył mi swoją bluzę, która była dla mnie zbyt duża, ale jak to on stwierdził, wyglądałam w niej bardzo uroczo.
- Wera, wracasz z nami do domu?- zapytał kapitan polskiej reprezentacji przyglądając się jak Marco coś szepcze mi do ucha, śmiejąc się przy tym razem ze mną. Nie zdążyłam nic powiedzieć, bo on wiedział lepiej za mnie.
- Nie!- stanowczo odparł piłkarz z numerem 11 na trykocie swojej klubowej koszulki i zaczął się szczerzyć do wszystkich.
- Oj, zakochańce. Tylko mi się tam pilnować!- pogroził Błaszczykowski palcem przed naszymi oczami. Chyba poczuł się przez chwilę jak ojciec, który pozwala iść swojej ukochanej córeczce na randkę.
- Oczywiście kapitanie- odparłam salutując i śmiejąc się z jego urażonej miny. Marco złapał mnie za rękę i poprowadził do samochodu. Nie minęło 10 minut a już byliśmy pod jego apartamentowcem. Dał mi klucze do domu abym się rozgościła, a on poszedł do kiosku po ( jak to on określał )ochraniacze, które mu się skończyły. Ledwo otworzyłam drzwi, piłkarz już wrócił. Objął mnie od tyłu i zaczął całować, dłońmi błądził po moim ciele.
- Od kiedy ty jesteś taki natarczywy?- zapytałam delikatnie odpychając go od siebie, wzięłam go na dystans.
- Od zawsze- powiedział. Powolnymi krokami podążaliśmy do salonu. Znów był delikatny. Ledwo czułam jak muska moje usta, ale czułam wyraziste bicie jego serca. Serce które biło tylko dla mnie. Ręce zarzuciłam mu na szyję, oddając się jego pocałunkom. Powolnymi ruchami zdejmował ze mnie ubrania, przez co po chwili stałam przed nim w samej bieliźnie. Zdjęłam jego kraciastą koszulę, i ponownie oddawałam się jego pieszczotom. Zrobiliśmy kolejne dwa kroki, upadając na sofę. Leżeliśmy przytuleni do siebie. Marco odgarniał moje długie włosy, które opadały na moje ramiona. Głowę położyłam na jego klatce piersiowej i wsłuchiwałam się w to piękne bicie serca. Dłonią gładziłam jego nagi tors, przesuwając się coraz niżej. Trzymając dłoń na jego podbrzuszu, ten delikatnie wzdrygnął się, zginając prawą nogę, którą oparł o oparcie bezowej kanapy. Zgrabnymi ruchami odpinałam jego skórzany pasek, guzik, po to by po chwili wsunąć swoją dłoń do jego spodni. Spojrzałam na niego. Uśmiechał się łobuzersko, ale podobało mu się to. Moja dłoń podążała własnym torem, ale niezbyt długo. Jego testosteron dawał się we znaki. Ponownie spojrzałam na blondyna. Na jego bladej twarzy, pojawiły się rumieńce. Widział ze się trochę śmieje, schował swoją twarz za moimi włosami.
- Reuuuss?- zapytałam starając się spojrzeć mu w oczy, które przyprawiały mnie o zawrót głowy.
- Śmiejesz się ze mnie- mówił dość oschle- Widzisz jak na mnie działasz?
- Nie śmieję się. Taki był mój zamiar, chciałam ci dać trochę przyjemności. Naprawdę tak na ciebie działam ?- zapytałam przygryzając wargę, zbliżając się. Uśmiechnął się. Pochyliłam się i zaczęłam się z nim droczyć. Chciał mnie pocałować, ale ja mu to uniemożliwiałam. Wstałam. Spojrzał zaskoczony, na to co robię. Podeszłam do drzwi jego sypialni. Oparłam się o futrynę, ocierając się o nią, Językiem oblizałam swoje usta i ręką wskazałam aby podszedł. Był jak zahipnotyzowany. Stanął naprzeciw mnie i nic nie robił. Patrzył. Jedną ręką mierzwiłam jego włosy, delikatnie odpychając jego głowę. Swoimi dłońmi objął moja twarz i zaczął całować. Namiętnie. Przysunął się bardzo blisko, a po chwili pociągnął za sobą do sypialni. Tam dokończyliśmy to co zaczęliśmy.

*

 Wróciłem do domu. Znów bez jakiejkolwiek ochoty do życia. Nie wiem co się ze mną dzieje. Nie mogę się na niczym skupić. Moje myśli krążą tylko wokół pięknej Polki. Ja nic nie mogę zrobić. Jest z Reusem. Są parą i się kochają. Jak są razem to nie odrywają wzroku do siebie. Mi pozostaje się przyglądać jej szczęściu. Właściwie ich szczęściu. 

Wszedłem do pustego mieszkania. Zdjąłem buty, po czym udałem się do salonu, rzucając się na kanapę. Wpatrywałem się w sufit i nadal myślałem o swoim życiu, o Weronice i nadchodzącej kolejce Bundesligi.

- Coś się stało?- dobiegł mnie czuły głos. Panowała idealna cisza, więc na owe słowa aż się poderwałem. Kilka metrów przede mna stała moja narzeczona. Ania.

- Aniu? Kochanie?- powoli wstałem, podchodząc do niej. Dłonią przejechałem po jej policzku, na co ona się uśmiechnęła i pierwsza mnie pocałowała.

- Przepraszam Robert. Kocham cię i nie chcę cię stracić- wyszeptała roztrzęsionym głosem.

- Też cię kocham. Od teraz zawsze będziemy razem- powiedziałem i mocno ją przytuliłem do siebie. Zastanawiałem się czy to moje 'Kocham Cię' było prawdziwe. Czy może to już zwykły sentyment, rutyna. Nic nie znaczące słowa? Nie wiem. Muszę przemyśleć moje uczucia. Nie mogę jej oszukiwać.

*

To już kolejny dzień kiedy budzę się w ramionach uroczego blondyna. Kocham ten widok, gdy się budzi, przeciera oczy, a na jego twarzy maluje się usmiech gdy mnie zobaczy obok siebie. Wiem i czuję że mnie kocha. To mi wystarcza. Pewność jego uczucia co do mnie. 

- Wiesz co ?- zapytałam przyglądając mu się

- Co?- teraz on zapytał delikatnie się podnosząc i opierając swoje czoło o moje

- Kocham cię

- Za co?
- Za to że dzięki To­bie poczułam co to znaczy być kochaną
- Skar­bie poczułaś to i już zaw­sze będziesz czuła. Bo jes­teś moją księżniczką a ja Twoim księciem, którym się stałem odkąd Cię poznałem- odparł i mnie pocałował, po czym, się wtuliłam w jego ciało od którego biło tyle ciepła.- Mam nadzieję że nie masz planów na dzisiejszy wieczór bo zabieram cię na imprezę

- Jaką imprezę?

- Nawet nie imprezę a taki bankiet który jest organizowany dla wszystkich piłkarzy przed rozpoczęciem sezonu. I zamierzam tam iść z tobą i pochwalić się wszystkim moją dziewczyną- ostatnie zdanie powiedział z dumą i zaśmiał się.

Przygotowywałam się do uroczystości. Byłam już właściwie gotowa. Wybrałam na zakupach z Ewą i Agatą średniej długości sukienkę z koronki. Do tego kupiłam pokaźnej wysokości szpilki koloru czarnego. Świetnie komponowały się z beżową sukienką. Zapinałam naszyjnik, który rok temu dostałam na gwiazdkę od Wojtka i usłyszałam czyjeś chrząknięcie. Odwróciłam się i ujrzałam szykownie ubranego Marco.

- Przebieraj się i to już!- rozkazał i przeszukiwał moją szafę

- Dlaczego? Myślałam że ci się spodoba- odparłam lekko zasmucona tym że nie odpowiada mu mój ubiór

- Dlaczego? Przecież jak będę musiał cię cały czas pilnować, bo wszyscy będą chcieli mi ciebie odbić!

- Reeuusss- przewróciłam oczami i podeszłam poprawiając mu krawat- Jesteś zazdrosny?

- Jak cholera. Nie spuszczę cię z oka! Będę chodził za tobą krok w krok!

- A jak będę chciała iść do toalety to też ze mną pójdziesz?- zapytałam bawiąc się jego włosami

- Tam w szczególności pójdę z tobą- zasmiał się. Wziełam jeszcze mała torebkę ze stolika i zeszliśmy na dół. Kuba i Agata już chwilę temu pojechali, więc my musieliśmy w samotności dołączyć do wszystkich. Na podjeździe czekała już wcześniej zamówiona taksówka.

*

Jeśli chodzi o naszą paczkę byli już prawie wszyscy. Po za Weroniką i Marco. Zapowiadał się naprawdę miły wieczór. Choć nie przepadałem za tego typu spotkaniami dzisiejszego wieczoru chciałem tu być. Staliśmy przy wejściu na taras popijając szampana. Wspominaliśmy poprzedni sezon z chłopakami. Nasze towarzyszki zaczęły sobie coś szeptać do siebie przyglądając się komuś. Zaciekawiony kim są tak zainteresowane odwróciłem się za siebie. Oniemiałem na jej widok. Odstawiłem kieliszek, schowałem ręce do kieszeni i przypatrywałem się jej podziwiając ją od stóp do głów. Szła trzymając się za ręce z moim klubowym kolegą. Kilka minut temu numerem jeden w rozmowach był transfer Mario, ale do chwili. Gdy pojawili się, wszystkie oczy były skierowane na dwójkę zakochanych. Paparazzi nie nadążali robić im zdjęć. Każdy szeptał, wszyscy chcieli wiedzieć kim jest wybranka Marco Reusa. Wyglądała nieziemsko. Pastelowa sukienka wspaniale pasowała do jej karnacji, krój uwydatniał wszystkie jej kobiece dźwięki, odsłaniając też jej długie nogi. Marco jest szczęściarzem, nie ma co tego ukrywać. Teraz każdy mężczyzna chciałby być na jego miejscu. Podeszli aby się przywitać. 

Marco nie odstępował swojej dziewczyny ani na chwilę. Cały czas ze sobą tańczyli, całowali po katach, pozowali do zdjęć. Po upływie co najmniej półtorej godziny Weronika ulotniła się zapewne do toalety. Niedługo potem podążyłem w jej kierunku. 

*

Wypicie takiej ilości napojów zmusiło mnie do skorzystania z toalety. Przy okazji poprawiłam makijaż i wyszłam z pomieszczenia. Ktoś zakrył mi oczy i zaciągnął do ciasnego pomieszczenia. Oparł mnie o ścianę i zaczął całować. To nie był Marco. To nie był ten czuły pocałunek, ciepły, z którego płynęło tyle miłości. Otworzyłam oczy. W ciemnym powieszeniu zobaczyłam Roberta Lewandowskiego.  Odsunęłam go od siebie i z całej siły uderzyłam w policzek. Chciałam wyjść ale uniemożliwił mi to stając w drzwiach.

- Wypuść mnie! - krzyknęłam

- Porozmawiaj ze mną. Odkąd jesteś w Niemczech cały czas mnie unikasz. Pozwól mi to wszystko wytłumaczyć!

- Co ty chcesz tłumaczyć ?! Czego ode mnie oczekujesz? Że powiesz mi kilka słodkich słówek i wszystko będzie tak jak dawniej?  Kochałam Cię, a ty jak zwykły pies przeg­ryzłeś og­rodze­nie i uciekłeś, bo chciałeś poczuć wol­ność. A gdy już o To­bie za­pom­niałam, wróciłeś z pod­ku­lonym ogo­nem prosząc o miskę wody.- mówiłam ze łzami w oczach

- Weronika...- zaczął i podszedł bliżej mnie

- Zostaw mnie !

- Ale ja cię kocham!

- A co robiłeś kiedy ja cię kochałam !? Jestem szczęśliwa z Marco i nie wchodź nam w drogę.- nie wiedział co powiedzieć. Stał jak słup soli. Spuścił głowę, otworzył drzwi by wyjść, ale przed wyjściem zapytał

- Kochasz go?

- Tak.

- Jesteś z nim szczęśliwa?

- Tak.

- Kocham cię i za­leży mi na twoim szczęściu, nieza­leżnie od te­go, kto to owe szczęście Ci po­daru­je, choć wo­lałabym to zro­bić osobiście.- powiedział na koniec delikatnie się uśmiechając. W jego oczach znów zobaczyłam ten blask. Ten sam jak tej pamiętnej nocy. Wyszedł a ja zostałam sama...

  

*

w opowiadaniu- ja w moim życiu- nic nie jest wieczne, ciągle się komplikuje. mam nadzieję że rozdział choc w części przypadnie Wam do gustu.

teraz muszę napisać Wam kilka słów. ostatni post który dodałam wywołał małą burzę. skrzynka pocztowa przeżywa zatrzęsienie. niektórzy posądzają mnie o mysli samobójcze i proszą bym tego nie robiła. nie myślę o samobójstwie. moze czasami zastanawiam się jakby to było gdyby mnie nie było, ale nie zrobie tego. nie mam takiej odwagi. napisałam że ' Nie rozumiem samobójców i nie chcę rozumieć, bo żeby żyć trzeba chcieć' no właśnie, a ja chcę. dodając ostatni post chciałam przekazać jakąś refleksję dotyczącą życia. choć drastyczna to prawdziwa. to było moje przemyślenie. nikt nie musi się z nim zgadzać. chcę się dzielić z Wami moimi przemysleniami. chcę abyście mnie poznały. ktoś zapytał w komentarzu czy to co napisałam wydarzyło się w moim życiu. nie do końca. część. szpital to mój sen. tak jakby proroczy, ale mam nadzieję że nie. okaleczanie? mój poczatek, gdy tata po wypadku stracił pamięć i mnie nie poznał. najbardziej bolesne uczucie w moim zyciu. ale chcę z tym skończyć. wiem że z Waszą pomocą, dam radę. uwolnię się od tego.