Rozdział 27

 *

... kiedy kogoś kochasz... to boli...

*

* 3 dni później *

Przez te trzy dni nic się nie wydarzyło. Nie spotykałam przez ten czas Roberta,a z Wojtkiem też nie za często. Miałam dziwne wrażenie że mnie unika. Czyżby się dowiedział o tym co zaszło między mną a Robertem ? Nie, to nie możliwe. Lewandowski by o tym nie powiedział. Bał by się.
Obudziłam się wyspana i radosna w przeciwieństwie do poprzednich dni. Zamierzałam zadzwonić do Marco, ale był teraz na treningu więc zrobię to później. Wyszłam z ciepłego łóżka, narzuciłam na siebie kolorowy szlafrok i powędrowałam do łazienki. Poranna kąpiel dobrze mi zrobiła. Nałożyłam na siebie ubrania i wyszłam. Na moim łóżku siedział Wojtek, szczerząc się od ucha do ucha. Brakowało mi tego widoku. Nie lubiłam gdy Szczęsny był smutny i przygnębiony. Wtedy też ja taka byłam.
- Idziemy na śniadanie !- klasnął w dłonie i wstał
- Unikałeś mnie ostatnio, prawda ?- zapytałam
- Werka, coś sobie ubzdurałaś- widziałam po nim ledwo dostrzegalne zdenerwowanie
- Znam cię. Coś się stało. Jest coś o czym powinnam wiedzieć ?
- Nie !- podniósł głos. Nigdy na mnie nie krzyczał a to tak zabrzmiało. Zorientował się że mnie uraził. - Przepraszam, wszystko jest w porządku.- delikatnie uniósł kąciki ust i wyszliśmy z pokoju. Całą drogę do jadalni milczeliśmy. Niby tak długo się nie widzieliśmy, nie rozmawialiśmy ze sobą, a teraz nie możemy się dogadać. Cały czas mam przeczucie ze on wie o czymś o czym ja nie wiem.
Na śniadanie przybyliśmy ostatni, więc pozostały tylko dwa wolne miejsca. Jak na mój pech, oba po prawej i lewej stronie Roberta. Nie mając wyboru usiadłam pomiędzy nim a Łukaszem, który żwawo gawędził z kapitanem polskiej reprezentacji. Usiadłam na krześle i wbiłam wzrok w zastawę. Za wszelką cenę starałam się unikać spojrzenia polskiego napastnika i jakiejkolwiek styczności z nim.
Mimo to przez cały czas posiłku miałam wrażenie że spogląda na mnie kątem oka. Starałam się to ignorować, ale było to dla mnie jednak krępujące. Po zjedzeniu śniadania, wstałam od stołu i wyszłam jak gdyby nigdy nic. W tym momencie miałam ochotę na spacer. Wróciłam się do pokoju po płaszcz i buty, po czym wyszłam na zewnątrz. Termometry wskazywały co najmniej dziesięć stopni po niżej zera. Ręce schowałam głęboko do kieszeni, twarz zakryłam szalem i chodził wokół gmachu hotelu. Moje myśli wędrowały od Roberta do Wojtka. Próbowałam wszystko rozszyfrować.
Robert...Już nie wiem czy go kocham, czy tylko tak mi się wydaje. Wracam wspomnieniami do przeszłości, do nieodwzajemnionej miłości. Do tego jak mnie zranił. Czuję że moje uczucie do niego wygasa. Nie czuję już chyba tego co kiedyś. Tego jak trzęsły mi się ręce na jego widok, serce waliło jak szalone, ciało oblewał pot. To minęło, bez wątpienia. Ale może aż tak bardzo go kocham że nie widzę tych zmian. Tyle, że wiem że nie będę przy nim szczęśliwa. Nie da mi tego co daje mi Marco. Chciałabym się odciąć od niego raz na zawsze. Tyle że to nie możliwe. On zawsze będzie w moim życiu, czy tego chcę czy nie.
A Wojtek ? To już jest całkiem zagmatwane. Była przyjaźń było dobrze. Pojawiła się miłość wszystko się zepsuło. Już nigdy między nami nie będzie tak jak dawniej. Nie będę mogła wskoczyć mu na ręce po długiej rozłące, pocałować w policzek na pożegnanie, bo każdy taki gest w jego stronę da mu cień szansy.
Tak teraz myśląc to kocham...kocham ich wszystkich. Kocham Marco, Roberta i Wojtka, tylko która z tych miłości jest prawdziwa i na zawsze ?

*

Mecz zakończył się remisem, ale to i tak dobrze, patrząc na to jak graliśmy. Szczęście że to mecz towarzyski a nie o punkty, bo inaczej kibice nie dali by nam żyć.

Opuściłem stadion w towarzystwie Wojtka. Niby rozmawialiśmy ze sobą, ale i tak nasze rozmowy były sztywne i o niczym. Ostatnio wszystko się pokomplikowało i nie patrząc na nic, to moja wina. Ja namieszałem i nie umiem tego naprawić. Nie ważne co postanowię i tak ktoś będzie cierpiał a ja stracę tę osobę bez wątpienia. Nie chcę tylko stracić Weroniki. Wszyscy pozostali się dla mnie nie liczą.
We dwójkę wróciliśmy do hotelu gdzie miała się odbyć mini impreza po meczu. Towarzystwo piłkarzy i ich partnerek. Bez wątpienia miała być też Weronika. Szukałem jej wśród tłumu ludzi. Stała w towarzystwie Ewy i Agaty więc stwierdziłem że nie będę się narzucał i poczekam aż będzie sama i wtedy ją przeproszę. Kolejny raz. Dołączyłem więc do Łukasza i Kuby. Rozmawialiśmy o meczu, ale niezbyt długo bo po chwili zjawił się obok nas Wojtek.
- Robert, pozwól na chwilę- wskazał mi wyjście na zewnątrz
- Lewy, co przeskrobałeś ?- zaczął śmiać się Błaszczykowski a wraz z nim Piszczek. Odstawiłem kieliszek z szampanem i podążyłem za bramkarzem Juventusu. Usiadł na murku opierając się o miedzianą barierkę, mimo że na dworze był śnieg i mróz. Miałem ochotę porozmawiać wewnątrz ale Wojtek zamierzał pozostać tutaj.
- Co zamierzasz zrobić ?
- Z czym ?
- Wiesz o czym mówię. O tej całej Angelinie.- mówił dość spokojnie ale w jego przypadku nie wróżyło to niczego dobrego.
- Nie wiem, ale Weronika....
- Nie waż się ją w to wplątywać !- podniósł głos. Wrócił stary Wojtek.
- Nie zrobię tego, obiecuję. Nie dowie się o niczym. Ani Wera, ani Marco nie będą cierpieć. Angelina nie wejdzie pomiędzy nich. Angelina to dla Marco przeszłość, bo...- chciałem dokończyć ale zobaczyłem jak Wojtek prędko wstał a w jego oczach pokazało się przerażenie. Odwróciłem się za siebie i zobaczyłem Nowakowską. - Weronika, to nie to o czym myślisz...
- Wiedziałam że obaj coś przede mną ukrywacie. Wiecie o czymś o czym ja nie wiem!
- Źle to zrozumiałaś. Nie wiesz o kim mowa
- Angelina to była Marco, tak ? Ta sama o której mówiła mi jego matka. Ta która jest tak wspaniała, idealna. Idealna dla Marco !- jej oczy zaczęły się szklic. Odwróciła wzrok w drugą stronę, trzęsąc się z zimna. - Zdradza mnie ?- skierowała wzrok na nas
- Nie! On nigdy by Ci tego nie zrobił !- zacząłem protestować aby nie zrobić jeszcze większego zamieszania.
- Skąd ją znasz ?
- Nie ważne. Weronika, wysłuchaj mnie. Mi tak bardzo na tobie...
- Nie! Nie, Robert. Zostaw mnie już raz na zawsze. A jeśli coś kombinujesz z tą całą Angeliną, to odpuść i posłuchaj mnie teraz bardzo, ale to bardzo uważnie.- podeszła tak blisko mnie, że czułem jej ciepły oddech. - My nigdy nie będziemy razem. Nigdy....- i odeszła. Stałem patrząc jak miesza się z tłumem ludzi. Po chwili już jej nie było.
- Dobrze ci powiedziała. Odpuść..-poklepał mnie po ramieniu Szczęsny i poszedł do piłkarzy  z reprezentacji.

*

Za oknem delikatnie prószył śnieg. Moja walizka była już spakowana. Sprawdziłam czy wszystko zabrałam i opuściłam pokój. Zjechałam windą na sam dół. Byli już wszyscy. Mężczyźni się ze sobą żegnali i każdy odjeżdżał w swoją stronę, choć i tak większość kierowała się na lotnisko. 

Nie byłam zła na Wojtka. To znaczy byłam, za to że mi nic nie powiedział, ale z drugiej strony zapewne też dowiedział się o tym tutaj. Bo skąd on mógłby znać byłą Marco. Pojechaliśmy razem. Po dość długiej trasie byliśmy na miejscu. Wysiedliśmy z taksówki i podążaliśmy przed siebie. Jego samolot był pierwszy więc postanowiliśmy się pożegnać.

- Muszę już iść

- Wiem- odparłam cicho patrząc na niego. Dłonią przejechał po moim zmarzniętym policzku. Uśmiechnął się delikatnie i przytulił. Przez grubą warstwę ubrań czułam jego szybkie i zarazem nierównomierne bicie serca. Momentalnie mnie rozgrzał swoim ciałem, przez co miałam ochotę zdjąć z siebie gruby płaszcz zimowy. Odsunął się nieznacznie nadal obejmując swoimi ramionami. Patrzył mi w oczy. Już się nie uśmiechał. Był smutny, nawet bardzo. Pochylił się na de mną tak by mnie pocałować, ale odwróciłam twarz. Nie mogliśmy tego zrobić. Nie mogłam dać mu kolejnej nadziei.

- Przepraszam, zapomniałem że jestem dla ciebie tylko przyjacielem.- opierał swoje czoło o moje, nie patrząc mi w oczy.

- Wojtek, jesteś kim więcej. Tyle, że ja kogoś kocham.

- To jest nas dwoje.- zaśmiał się- Bez ciebie nie ma przyszłości, wiesz o tym ?

- Wojtek, nie mów tak. My do siebie nie pasujemy i tyle. Jesteśmy przyjaciółmi.

- Ranię cię tym, prawda ?

- Wiesz, co najbardziej boli przy złamanym sercu? To, że nie pamiętasz, jak się czułeś wcześniej. Miłość, miłość. Co z tego dobrego ? Nic. Kompletnie nic.

- Ale...

- Nie ma żadnego ale ! Zrobiłbym, kurwa, największą kanapkę na świecie, gdybyś mnie o to poprosiła. Poszedłbym na koniec świata. Wypełniłbym rzeki Tymbarkiem...tylko po to by być  z tobą. Nie umiem żyć bez ciebie. Jesteś dla mnie niczym powietrze. Gdy ciebie nie ma ja się duszę. Weronika...co ja mam zrobić by przestać cię kochać ?

- Dlaczego po prostu nie wyobrazisz sobie, że to się nigdy nie wydarzyło? Że nic do mnie nie poczułeś ?

- Bo cię kocham. Kocham cię tak mocno, że to mnie dobija. - złapał mnie za dłonie, ale prędko puścił. - To nie ma sensu. Ta nasza rozmowa. Zaraz znowu powiem kilka słów za dużo i  cię jeszcze zranię Przyjaźń, Tylko przyjaźń. Niedługo się zobaczymy. Żegnaj...- odszedł ze spuszczoną głową. Nienawidzę takich pożegnań. Takich które wszystko komplikują. Nasze nie należą do udanych. Zdecydowanie nie.

Po pewnym czasie byliśmy już w Dortmundzie. Prędko wybiegłam z samoloty by tylko przywitać się z Marco. Stał niedaleko. Na mój widok zaczął się szczerzyc jak małe dziecko i biegł w  moją stronę. Wskoczyłam mu na ręce mocno przytulając. Zrobiliśmy kilka piruetów ze szczęścia. Było tak ślisko że mało się nie przewróciliśmy. 

- Tęskniłem. Tak bardzo tęskniłem

- Ja też- odparłam śmiejąc się, ale Marco zamknął mi usta swoim czułym pocałunkiem. Spojrzał na mnie obejmując ramieniem. Pomachał w stronę chłopaków z drużyny i udaliśmy się do samochodu. Przez całą drogę Marco trzymał mnie za rękę. Po około pół godzinie byliśmy pod mieszkaniem. Wziął moją walizkę i udaliśmy się do budynku. Ledwo przekroczyliśmy próg drzwi, a blondyn odstawił torbę i wziął mnie na ręce niosąc do naszej sypialni.

- Wiesz jak bardzo cię kocham ?

- Jak?

- Bardzo ale to bardzo- delikatnie musnął moje usta, a z każdym kolejnym pocałunkiem był coraz bardziej zawzięty w swych poczynaniach. Niestety cudowne chwile przerwał dzwonek do drzwi.- Nie, tylko nie teraz!

- Pójdę otworzyć- uwolniłam się od jego uścisku i poszłam przywitać  gościa. Otworzyłam drzwi lecz nikogo już nie było. Wzruszyłam ramionami i już miałam zamykać kiedy na podłodze tuż obok drzwi zauważyłam brązową kopertę. Rozejrzałam się wokół i wzięłam ją do rąk. Zamknęłam za sobą drzwi i oglądnęłam ją uważnie. Był tylko odręczny napis : Weronika Nowakowska&Marco Reus. Wyjęłam jej zawartość i zamarłam. To co było w środku ...odebrało mi mowę.- To niemożliwe...- szepnęłam sama do siebie i oparłam się o ścianę osuwając się na podłogę...

*

przepraszam za jakiekolwiek błędy. 

Dziękuję za komentarze,

jesteście wspaniałe

ps. http://zycie-to-cierpienie.blogspot.com/

http://wkrotce-bedziemy-razem.blogspot.com/

...nic nie boli tak jak życie...

Rozdział 26

*

mówisz że kochasz, a ciągle ranisz..

...a każda rana pozostawia bliznę na sercu...

*

Czyli to koniec naszej przyjaźni ? Tak to wszystko ma się zakończyć ? Będziemy się mijać, nie mówiąc sobie ani słowa, nie patrząc na siebie ? Nie zniosę tego. Wojtek jest najbliższą mi osobą jaką dotychczas miałam. Tak wiele dla mnie zrobił, tak wiele mnie nauczył. Traktuję go jak brata. Jego miłość do mnie nie może przekreślić naszej długotrwałej znajomości i jakże bliskiej przyjaźni. Dam tu tyle czasu, ile tylko potrzebuje, ale on musi być przy mnie. Musi być ze mną, dla mnie.
Robert wyprowadził mnie z sali, gdzie staliśmy się wszyscy numerem jeden rozmów. Szliśmy schodami do mojego pokoju. Nie wiem dlaczego, ale pozwoliłam mu się objąć, pocieszyć, rozweselić.
Usiadłam na łóżku, chowając twarz w poduszkę i głośno szlochając. Chciałabym być teraz w Dortmundzie, być przy Marco, który mnie przytuli, doda otuchy. Pocałuje i wszelkie smutki znikną. Ale tak nie jest. Mój ukochany jest kilkaset kilometrów stąd,  a tutaj mam tylko...Roberta. Teraz to on jest mi najbliższy.
- To nie koniec. Już niedługo znów będziecie najbliższymi przyjaciółmi.- mówił, starając się mnie pocieszyć ale to nic nie dawało. Wiedziałam że tak nie będzie. Nigdy nie może być dobrze, bo zawsze coś się zepsuje i pójdzie niezgodnie z planem.- Porozmawiam z nim.
- Zostaw mnie chwilę samą- spojrzałam na niego zapłakanymi oczami, wymuszając w sobie delikatny uśmiech. Odwzajemnił się tym samy i wyszedł tak jak prosiłam. Usiadłam wygodnie, oparłam głowę o poduszkę i pozwoliłam moim oczom płakać.

*

Nie mogłem znieść tego widoku. Nie mogę patrzeć jak Weronika płacze. Jej łzy sprawiają że jest mi ciężko, czuję jakby to było przeze mnie choć nie jest. Teraz winny wszystkiemu jest Wojtek. Choć z drugiej strony nic nie zrobił. Może to dlatego tak wszystko się potoczyło ? Odszedł by nie zrobić czegoś głupiego, a jednak mógł powiedzieć coś więcej, cokolwiek, poza przepraszam.

Domyślałem się, że zapewne siedzi sam w pokoju zadręczając się. Jego pokój znajdował się na tym samym piętrze co mój i Weroniki, więc nie miałem daleko. Zapukałem na wszelki wypadek i przekroczyłem próg. Nic się nie pomyliłem. Siedział na łóżku ze spuszczoną głową. Gdzieś pogrywała muzyka, a światło było przygaszone. Podszedłem bliżej, ale ten nie zwrócił nawet na mnie uwagi. Tak jakby mnie tu nie było.

- Szczęsny co ty wyrabiasz ?- zapytałem siadając obok przyjaciela

- Siedzę. Nie wolno mi ?!- podniósł głos

- Nie o to pytam, wiesz że mam na myśli Werkę 

- Nie wtrącaj się w nie swoje sprawy.

- No nie takie nie moje. Jesteście moimi przyjaciółmi- ignorowałem jego mało przyjacielskie zachowanie wobec mnie. Znam go jak mało kto i wiem że jutro i tak będzie za to przepraszał.

- I co z tego ? To są nasze sprawy. Poza tym nie proszę cię o pomoc więc daj mi spokój.
- Wojtek, przestań pieprzyc! Ona cierpi przez ciebie, naprawdę tego nie widzisz ?!
- Co jeszcze może mi powiesz co mam robić ?!
- Żebyś wiedział! Idź i porozmawiaj z nią, powiedz jej że...
- Ja już wiem co mam jej powiedzieć !- warknął na mnie. Doszedłem do wniosku że mam mnie już chyba dość i postanowiłem ulotnić się z jego pokoju. Wstałem  z zamiarem wyjścia z pomieszczenia.- Wiem, że Angelina wróciła- dodał, a ja stanąłem w miejscu. Tak jakby moje nogi odmówiły posłuszeństwa. Zamarłem. Jak to możliwe że on wie o jej powrocie ? Jak to ogóle możliwe że wie o jej istnieniu ? To jest jedyna rzecz którą przez tak długi czas ukrywałem przed bramkarzem. Spojrzałem na niego. Mniemam że widać było po mnie niemałe zaskoczenie - Co się tak patrzysz ? Nie masz mi nic do powiedzenia ? Może mi opowiesz o tym jak zdradzałeś Ankę i to w dodatku z dziewczyną Twojego kolegi. Jesteś chujem, wiesz o tym chyba, nie ? - milczałem i słuchałem- Nie wiem, nie rozumiem. Wiesz co będzie jak wszystko wyjdzie na jaw?!
- Nie wyjdzie, bo...
- Teraz ty przestań pierdolić! Masz pewność?! Oczywiście że jej nie masz. I nie warz się w to wplątać Weroniki ani Marco! Oni nie są niczemu winni. Załatw to jak chcesz ale oni nie mogą przez to cierpieć. Jeśli się dowiem że ją znów skrzywdziłeś to cię zabiję! Nie kłamię. Mogę spędzić resztę życia za kratami, ale nie pozwolę jej zranić kolejny raz!- zakończył i wyszedł, a ja stałem na środku jego pokoju, nie wiedząc co mam robić. Za bardzo zabrnąłem bym mógł się wycofać.

*

To boli gdy tracisz ludzi na których ci zależy. Nawet o nie nie walczę. Ale jak mam walczyć skoro nie na to siły ? Nie wiem co mam zrobić, co powiedzieć aby Wojtek, ze mną porozmawiał. Wytłumaczył mi wszystko. 

Siedziałam na środku łóżka, mnąc koniec pościeli. Przestałam płakać. Moje oczy były jednak podkrążone, całe zaczerwienione. Cały czas rozmyślając o tym co się ostatnio wydarzyło, nie usłyszałam jak ktoś wchodzi do pokoju. Nie odwróciłam się. Siedziałam patrząc w ten sam punkt. Usiadła obok, ale nic nie mówił. Dla niego to nietypowe. Zazwyczaj buzia mu się nie zamyka, zawsze ma coś do powiedzenia. Ale nie dziś. Właściwie to go nie znam. Nie zauważyłam jak stara się do mnie zbliżyć, jak stara się mi pokazać swoje uczucia. Nie widziałam tego.

- Przepraszam.- powiedział szeptem, po czym objął mnie ramieniem i przyciągnął do swojego ciała, mocno przytulając. Właśnie tego mi najbardziej brakowało w ostatnim czasie. Nikt tak nie przytula jak on. Tylko on tak potrafi.- Rozłąka z tobą to coś okropnego. Cholernie mi ciebie brakuje. Weronika, ale ja musiałem...musiałem powiedzieć ci prawdę. Powiedzieć co czuję, żebyś wiedziała. Nie wiem kiedy i jak to się stało, ale stało się. Nie kontroluje tego. To jest silniejsze ode mnie. Zdaję sobie sprawę że my nigdy nie będziemy razem, ale czasami chciałbym mieć ciebie tylko dla siebie. Aby było tak jak dawniej. Wspólne mieszkanie, każda chwila spędzana z tobą. Chciałbym móc znów cię widzieć na każdym treningu, meczu. Móc położyć się obok ciebie wieczorem i patrzeć na spadające gwiazdy. Uspokajać cię gdy śnią ci się koszmary. Krzyczeć na chłopaków z drużyny gdy któryś z nich tylko zerknie na ciebie. Uczyć się gry w piłkę, jeździć na wspólne wakacje, chodzić na zakupy. Razem przyrządzać posiłki. Niespostrzeganie wrzucać cię do basenu. Chciałbym znów usłyszeć twój krzyk kiedy zostawię ubrania na podłodze. Tłumaczyć się kiedy nie wrócę na noc, nie dając znaku życia. Twoich pobudek wczesnym rankiem. Wspólnych ćwiczeń z tobą każdego dnia. Mieć cię przy sobie gdy mam gorsze dni. Każdego dnia widzieć twój promienny uśmiech i radość. Patrzeć jak zasypiasz obok mnie późnym wieczorem, a rano się budzisz cała rozczochrana. Po prostu....- zamilkł na chwilę. Nie przerywałam mu, lecz dokładnie słuchałam co ma mi do powiedzenia- Po prostu tęsknię i kocham. Kocham choć nie powinienem-zakończył nie patrząc na mnie. Nie wiedziałam co mam powiedzieć na jego słowa. Nie ważne co powiem, bo on i tak nie usłyszy tego czego by chciał.

- Wojtek, bo ja- złapałam jego dłoń

- Weruś, ja wiem- zaśmiał się pod nosem- Wiem że mnie kochasz, ale jak brata, jak przyjaciela. I wiem że nigdy mnie nie pokochasz w inny sposób. Nie mam ci tego za złe. Nie mogę przecież kazać ci mnie kochać czy być ze mną. Chcę byś była szczęśliwa, a wiem że jesteś z Marco. Muszę się z tym pogodzić i tyle. Chcę tylko abyśmy znów potrafili być przyjaciółmi. Choć po części chcę odzyskać to co miałem.

- Byliśmy, jesteśmy i będziemy przyjaciółmi. Pamiętasz jak to sobie obiecaliśmy ?

- Oczywiście że pamiętam. Jak razem zakopaliśmy małą drewnianą skrzynkę z naszymi wspólnymi zdjęciami pod starą jabłonią w ogrodzie. Tam pochowaliśmy nasze największe sekrety, miały przetrwać do końca świata.

- Właśnie. My przetrwamy razem, bo jesteśmy przyjaciółmi. Na dobre i złe.

- Masz rację. Dobrze że jesteś. Pójdziemy jutro razem na trening ?

- Pewnie- odparłam uśmiechając się optymistycznie i uścisnęłam Wojtka. Uśmiechnął się do mnie, po czym opuścił mój pokój. Siedziałam ciągle w tym samy miejscu, lecz w innym humorze. Uśmiechałam się sama do siebie, zadowolona że znowu ja i Wojtuś jesteśmy przyjaciółmi. Wszystko zaczyna się okładać. Miałam iść do łazienki, gdy ktoś zapukał do okna. Poderwałam się na nogi z przerażenia. Za oknem zobaczyłam Roberta z butelką wina i dwoma kieliszkami. Uśmiechał się zawadiacko. Podeszłam do okna, otwierając mu je aby wszedł.

- Zawału bym przez ciebie dostała !- krzyknęłam gdy ten stał obok mnie.

- Oh przepraszam- śmiało mogę powiedzieć że w ten sposób mnie wyśmiał. Po tym wydarzyło się coś dziwnego, przynajmniej dla mnie. Odstawił butelkę na stolik, ujął moją dłoń i przyciągnął do siebie. Swoje dłonie położył powyżej moich ud i pochylił się nade mną. Uniósł nieznacząco kąciki swoich ust, tworząc lekko widoczny uśmiech. Może nawet się nie uśmiechał, tylko takie sprawił wrażenie. Czułam jak jego oczy przeszywają moje ciało. Jak wnika do mojej duszy i myśli. Jak chce coś wyczytać z moich oczu i ust. Pochylił się jeszcze bardziej i musnął moje usta. Potem kolejny raz i kolejny.- Kocham cię- wyszeptał  i do ucha. Ręką zsunął ramiączka mojej bluzki odsłaniając moje ramiona, na których zaczął składać pocałunki.

- Robert, przestań- powiedziałam, choć w głębi serca chciałam jego dotyku i czułości. Mimo to odepchnęłam go od siebie.

- Myślałem że chcesz. Że chcesz tego tak bardzo jak ja- powiedział i patrzył

- Bo chcę !

- To o co chodzi ?

- Wiesz co ? Kiedyś uderzę Cię w ten niedo­myślny łeb i wyk­rzyczę jak moc­no Cię kocham ... Później przep­roszę i pop­roszę, abyś to zig­no­rował tak, jak to dotąd robiłeś.  - wykrzyczałam mu prosto w oczy. Poczułam ulgę. Tak jakbym od dawna tłamsiła to w sobie. W końcu powiedziałam nie. - Wyjdź i zostaw mnie w spokoju raz na zawsze. My nigdy już nie będziemy razem. Choć cię kocham jak głupia to pamiętam co mi zrobiłeś. Zostawiłeś bez słowa i zraniłeś. Nie chcę już nigdy więcej cierpieć. I nie będę. Bo mam Marco, a on mnie tak nie potraktuje jak ty. Jesteś dupkiem.

- To chciałaś mi powiedzieć !?

- Tak!

- To dobrze. Więc oboje wiemy na czym stoimy ! Jesteśmy dla siebie nikim, tak ?

- Tak

- Dobrze, skoro tego chcesz...Zostawię cię w spokoju. Nie będę dzwonił, pisał, nachodził. Odsunę się na dalszy plan. Jeśli takie jest twoje życzenie to je spełnię. Bo dla ciebie jestem gotowy zrobić wszystko. Dosłownie wszystko- powiedział na koniec i wyszedł trzaskając drzwiami.

*

czekam na Wasze komentarze, o które bardzo proszę. potrzebuję ich bo ostatnio u mnie kiepsko z weną. ciche dni, można powiedziec.

+ zapraszam do mojego ' pamiętnika ' jeśli chcecie zajrzyjcie http://zycie-to-cierpienie.blogspot.com/ 

+ polecam świetnego bloga http://cant-forget-this-love.blogspot.com/

dziękuje Wam za wsparcie. dziewczyny...boże, jesteście WIELKIE I NIESAMOWITE.

dziękuję ze jesteście. nie wiem co bym bez Was zrobiła, zapewne jakąś największą głupotę w życiu.  nie wiem jak dziękować, bo chyba się nie da za to co dla mnie robicie..kocham Was z całego mego serduszka..dziękuje

Rzeczywistość

~  I hate myself and I want to die…

Życie jest skomplikowane. Myślała.
Każdego dnia szukała jego sensu. Sensu świata, życia i istnienia.
Próbowała.
Chciała odnaleźć piękno, ale go nie dostrzegała.
Nie chciała już życ.
Życie było dla niej męką. Sprawiało jej ból.
Każdego dnia pytała: po co ?
Przestała wierzyc we wszystko.
Ludzie jej nie znali. Ona nie dawała się poznac. Udawała kogoś kim nie była.
Kim więc była ?
Egoistką, bo nie myślała o innych. Chciała odejśc zostawiając wszystkich.
Masochistką, bo kochała zadawac sobie ból. Fizyczny i psychiczny.
Materialistką. Nie wierzyła w żadne znane jej uczucia. Nie doceniała ich.
Feministką. Nie potrzebowała do szczęścia  mężczyzn. Była zdania że dają kobiecie wyłącznie cierpienie.
Pesymistką. Z dwóch najgorszych opcji wybierała obie. Nie wierzyła w szczęście.
Moralistką. Starała się pokazać innym cenione przez nią same wartości świata doczesnego.
Samotnikiem. Ceniła samotnośc. Nie chciała przebywac wśród ludzi.
Tchórzem. Nie potrafiła zrobic ostatniego kroku ku końcowi....
To cała ona.
W dodatku jest nałogowcem. Szuka ukojenia tam gdzie nie powinna.
Znajduje je...wyniszczając przy tym cały swój organizm, swój umysł.
Nie ma pojęcia czego szuka w świecie. Nie ma celu. Nie ma marzeń. Utraciła je...
Jest nikim. Takie ma zdanie o sobie samej. Nie docenia się...
Choc żyje, tak naprawdę jest martwa.
Jest jej ciało, bez duszy...opuściła ją...
Jest sama...tylko ona...jedna jedyna...
Umiera każdego dnia.
Pije, choc nie jest spragniona.
Je, choc nie jest głodna...
Słucha, a mimo to nie słyszy...
Patrzy, a mimo to nie widzi...
Mówi, a mimo to milczy...
Żyje, a mimo to jest martwa...
Zadaje sobie mnóstwo pytań każdego dnia, a na żadne nie zna odpowiedzi.
Każdego dnia myśli o śmierci...swojej...
Wczoraj, chciała umrzec...
Dzisiaj, chce umrzec...
Jutro, będzie chciała umrzeć, choć jutra przecież może już nie być, nie dla niej...
Zastanawia się...jak ? Jak tego dokonac ?
Efektywnie, czy subtelnie...
Poeci od wieków powtarzają, że w każdej kobiecie drzemie dusza romantyczki.
Czyli śmierc też powinna taka byc...romantyczna...
Ubrana w koronkową sukienkę, najlepiej białą. Łóżko pokryte pościelą, satynową, też białą. Na stoliku bukiet czerwonych róż. Mocno czerwonych. Tak czerwonych jak jej krew. Usiądzie na skraju łóżka, zrobi kilka cięć, by po raz ostatni zobaczyć krew. Swoją. Kilka kropel spadnie na biały materiał.
Rozejrzy się wokół, zapamięta ten widok. Będzie sama. Nikt jej nie przeszkodzi by dopełnić dzieła. Na dłoń wysypie tabletki, włoży do ust, popijając alkoholem. Ułoży się wygodnie. Jej powieki zaczną opadać. I opadną, ale już się nie otworzą. Odjedzie na zawsze. Będzie spoglądać na świat z góry.
Czy będzie szczęśliwa ? Co się z nią stanie ?
Nikt nie wie co jest po drugiej stronie...
Może nie ma nic...
Niebo...może to tylko wyobrażenie..dla wierzących...
A ona nie wierzy w nic. W Boga też nie ?
Sama nie wie...zastanawia się...bo gdyby istniał nie pozwolił by ludziom cierpiec...
Podejmuje walkę o życie, ale ciągle stoi w miejscu...nie radzi sobie..
Chce śmierci, ale chce życia...
Chce pokazać komuś, że warto żyć, mimo że sama w to nie wierzy...
W wiele rzeczy nie wierzy...
W miłośc...bo to uczucie złudne, dające cierpienie i ból..
W przyjaźń....nie istnieje....ludzie życzą ci jak najgorzej.
Żyje w strachu...o jutro..
Często płacze..bo jest słaba...jest tchórzem
Stara się odnaleźc w swojej przeszłości moment, który na zawsze ją odmienił...
Kiedy nastąpił, dlaczego..czy była w stanie temu zapobiec...
Powiedziała sobie: podejmę się walki.
Zrobi tyle ile będzie w stanie...
Odda całą siebie...
Będzie się starac...dla jednej osoby..
....bo tylko ona do końca jest  w stanie ją zrozumiec...

*

nie musicie nic pisac, nie proszę o to...Ci którzy czytają mojego bloga od początku już trochę mnie poznali..

wiedzą jaka jestem, jak wygląda moje życie..jest mi ciężko, cholernie ciężko...każdego dnia robię kolejny krok do tyłu...wyniszczam się...robię rzeczy których nie powinnam..popadam w nałogi..staram się walczyc, ale dla mnie to trudne...nawet bardzo...

straciłam sens życia...nie wiem po co żyć, istnieć....szukam siebie...ale chyba nigdy nie znajdę...

na blogach mam zaległości, rzadko coś publikuję ostatnio, ale to dla tego... że nie umiem się skupić...chcę coś napisać ale nie umiem... 

wybaczcie mi to..proszę, dajcie mi czas..będę publikować, ale rzadziej..
będę się starać, aby to co piszę było w miarę dobre...obiecuję..
wiecie, cieszcie się życiem. bądźcie szczęśliwe...

I have lost the will to live
Simply nothing more to give
There is nothing more for me
Need the end to set me free

*

Straciłem chęć życia
Po prostu nic więcej już nie dam
Nie ma nic więcej dla mnie
Potrzebuję końca, który mnie uwolni

Rozdział 25

*

...choć jesteś obok, to i tak Cię nie mam tak blisko jakbym chciał...

*

Minęły kolejne dni. Zbliżająca się zima, była widoczna gołym okiem. Drzewa zrzuciły liście, było coraz chłodniej i ciemniej o wczesnych porach popołudniowych. Im bliżej do zimy tym bliżej do końca rudny jesiennej Bundesligi. Co o pozycję Borussi Dortmund w tabeli wszyscy mogą być spokojni, bowiem drużyna wypracowała sobie sporą przewagę nad drugim Bayrnem Monachium.
Jednak też coraz bliżej do świąt Bożego Narodzenia. Tegoroczne będą chyba najgorsze w całym moim dotychczasowym życiu. Straciłam całkowicie kontakt z Wojtkiem. Pierwsze święta prawdopodobnie bez niego. Zawsze o tej porze byliśmy razem, Razem ubieraliśmy choinkę, jechaliśmy na zakupy, pakowaliśmy prezenty. Teraz tak nie będzie. Świąteczny okres spędzę z Marco. Nasze pierwsze wspólne święta odkąd jesteśmy razem.
- O czym myślisz ?- zapytał blondyn siadając obok mnie, obejmując ramieniem.
- Jak wiele się ostatnio zmieniło- z szafki obok sypialnianego łóżka, wyjęłam średniej wielkości zdjęcie
- To twoi rodzice ?- złapał końce zdjęcia i spoglądał- Nigdy o nich nie mówiłaś.
- Nie było okazji. Tęsknię za nimi, bardzo- z moich oczu popłynęły łzy. Mimo iż przywykłam do tego, że odeszli, to samą myśl o nich czuję ból i tęsknotę. W moim sercu jest pustka, której niczym nie mogę zapełnić.
- Wiem skarbie- mocniej mnie objął, a ja położyłam głowę na jego ramieniu- Pójdziemy na spacer ?
Wędrowaliśmy żwirowymi alejkami miejscowego parku. Termometry wskazywały zaledwie trzy stopnie powyżej zera. Wiatr sprawiał że było jeszcze chłodniej. Szliśmy wtuleni w siebie, trzymając się za dłonie. W połowie drogi usiedliśmy na drewnianej ławce obok fontanny.
- Kiedy jedziesz do Polski ?- spytał, przyciągając do siebie, widząc jak trzęsę się z zimna.
- Jutro po południu, wiesz że będę tęsknic ?
- Wiem, ja też. Ale to tylko pięć dni, wytrzymamy. Później święta, razem
- Nie mogę się doczekać- uśmiechnęłam się w jego stronę i postanowiliśmy wracać. Zaczął prószyć  delikatnie śnieg, więc gdy dotarliśmy do domu, moje włosy pokryte były śnieżnymi płatkami.

*

Moja torba była już spakowana. Wszystko było gotowe. Teraz wystarczyło tylko zadzwonić po taksówkę i pojechać na lotnisko.  Tak bardzo się cieszyłem na myśl o najbliższych dniach spędzonych w towarzystwie Weroniki. Ciągle jednak myślę o tym co powiedziała mi Angelina. Nie mogę tego zrobić, to zbyt ryzykowne. Ale z drugiej strony może byłby to krok by odzyskać Polkę. Jeśli tego nie zrobię Niemka jest gotowa wyjawić Reusowi całą prawdę o naszym romansie. Wtedy stracę i Marco i Weronikę, gdy się dowie co zrobiłem najlepszemu kumplowi.

Taksówka stała pod domem więc po raz ostatni sprawdziłem czy mam wszystko ze sobą, zamknąłem dom i wsiadłem do samochodu. Po dwudziestominutowej jeździe byłem na lotnisku. Oni już byli. Stali w towarzystwie Piszczków i Błaszczykowskich. Wyglądała niesamowicie. Ubrana w płaszcz, a na głowie miała niebieską czapeczkę i szalik tego samego koloru. Ten jej uśmiech rozjaśniał wszystko.

- Witaj Lewusku- powitali mnie przyjaciele polskiej reprezentacji. Polka nieśmiało się uśmiechnęła i odwróciła wzrok. Nakazano już wsiadać do samolotu, więc wzięliśmy pod rękę swoje bagaże zmierzając w tamtym kierunku. Weronika żegnała się jeszcze z Marco, w dość czuły sposób, przez co znowu nie miałem ochoty tam przebywać.

- Robert !- zawołał mnie niemiecki piłkarz. Podszedł bliżej, tak aby zapewne jego dziewczyna wszystkiego nie słyszała- Nie wierzę że to mówię, ale...- zamilkł, kręcąc głową- opiekuj się nią w Polsce.

- Pewnie, nie martw się- starałem się go uspokoić. Wszyscy byli już w samolocie, więc zamierzałem też już iść.

- Robert, ale spróbuj ją tylko tknąć, a pożałujesz. Pamiętaj- powiedział na koniec dość surowo, pewny swoich słów. Nigdy nie mówił do mnie takim tonem, ale nie dziwię mu się. Już sporo nawywijałem. Pożegnałem się i wszedłem do samolotu. Siedziała na ostatnich siedzeniach, sama. Postanowiłem zając miejsce obok.

- Mogę?- chciałem się upewnić, wskazując wolne miejsce. Skinęła głową i wróciła do czytania czasopisma. Nie chciałem jej przerywać, więc założyłem słuchawki na uszy puszczając swoją ulubioną muzykę i zamyśliłem się. Nie usłyszałem nawet jak do mnie mówiła.

- Robert, halooo!- machała przede mną ręką, uroczo się uśmiechając.

- Mówiłaś coś ?

- Staram się od kilku minut, ale tak się zamyśliłeś że mnie nawet nie słuchasz.

- Przepraszam, mów.

- Wojtek, wie że będę ?- zapytała wpatrując się we mnie

- Nie mówiłem mu nic. uśmiechnęła się nie pewnie, po czym odwróciła twarz w stronę okna.

*

Lot był dla mnie bardzo męczący, że nawet nie wiem kiedy zasnęłam. Czułam się tak przyjemnie, może przez to że on był obok. Cieszę się że spędzimy trochę czasu razem, może nasza przyjaźń, rozkwitnie?

- Weronika, wysiadamy- do moich uszu napływał subtelny głos, należący do Lewandowskiego. Uśmiechnął się w moją stronę i pomógł z walizkami. Powędrowaliśmy do hotelu. Jak się okazało nasze pokoje były obok.

- Tu jest mój pokój- stałam przed drzwiami swojego

- A tu mój- śmiał się. Otworzyłam drzwi i zostawiłam go samego na przestronnym korytarzu. Rozejrzałam się po pomieszczeniu. Dwuosobowe łóżko, niewielka łazienka, telewizor i olbrzymie okno z widokiem na miasto i balkonik z posrebrzaną balustradą. Otworzyłam drzwi wychodząc na zewnątrz. Podmuch wiatru rozwiał moje włosy. Odgarnęłam je i ujrzałam kilka kroków ode mnie Roberta. Opierał się o szklane okno, przyglądając mi się bardzo uważnie. Nic jednak nie mówił. Po krótkiej chwili zmył się do swojego apartamentu. Odprowadziłam go wzrokiem i weszłam do pomieszczenia. Rozpakowałam swoje rzeczy i usiadłam na skraju łóżka. 

Usłyszałam dźwięk swojego telefonu. Przeszukałam torebkę. Na ekranie widniała wiadomość od Roberta, czy nie mam ochoty na kolację. Faktycznie, byłam głodna. Zgasiłam światło i wyszłam. Stał naprzeciwko moich drzwi, szeroko się uśmiechając.

- Co się tak szczerzysz ?

- Bo cię widzę. To wystarczający powód, jak dla mnie- odepchnęłam go ręką na żarty. Wsiedliśmy do widy, nie mając ochoty schodzić po licznych schodach w hotelu. Na parterze znajdowała się wielka sala w której zawodnicy w towarzystwie swoich gości mięli zjadać codzienne posiłki.

Przy stole ujrzałam siedzącego Wojtka. Moje serce mocniej zabijało, zwłaszcza wtedy gdy ten spojrzał na mnie. Odszedł od stołu i powolnym krokiem podszedł bliżej mnie i Roberta. Podał mu rękę na przywitanie i skierował swój wzrok na mnie.

- Weronika...ja...tęsknię za tobą. Tak cholernie tęsknię. Wybacz mi wszystko- mówił. Zrobił kolejny niewielki krok w moją stronę, tak jakby chciał mnie przytulic, a nawet pocałować. Nie zrobił tego. Nie przytulił, nie pocałował. Minął mnie i Roberta, wychodząc z pomieszczenia ze spuszczoną głową. Czułam jak na sali zapanowała cisza, a wszyscy mi się przyglądają. Do moich oczu cisnęły się łzy rozczarowania, że tak to wszystko wyszło. Lewandowski widząc, że coraz bardziej się rozklejam, objął mnie ramieniem i wyprowadził stamtąd. Prowadził mnie do mojego pokoju, bez żadnego mojego protestu. Może powinnam była coś powiedzieć, bo finał tego będzie nie taki jak być powinien. 

*

po pierwsze przepraszam że musiałyście tyle czekac, a po drugie że znowu nie wyszło...

...nie zasłużyłyśmy na to...

Rozdział 24

*

 Oso­by z przeszłości nig­dy nie powrócą do nas w tej sa­mej for­mie co daw­niej. Ten, kto pow­ra­ca jest zaw­sze in­ny od te­go, który od­szedł.

*

Siedziałam oparta o szklane drzwi balkonowe. Patrzyłam jak krople deszczu spływają po niej. Stało się to dla mnie tak bardzo interesujące, że straciłam rachubę czasu. Myślałam. Co jest ze mną nie tak ? Przecież się staram jak tylko mogę. Może po prostu nie jestem godna aby kiedyś nosić nazwisko Reus.
Siedząc nadal w tym samym miejscu, pozwalałam moim oczom płakać. Po chwili poczułam przyjemne, znane mi ciepło. Ciepło bijące od jego ciała. Usiadł obok, obejmując mnie ramieniem. Oparłam się o niego, nadal cichutko szlochając.
- Nie płacz- podał mi pudełko aksamitnych chusteczek higienicznych.- Kocham ciebie i tylko ciebie, nic ani nikt się dla mnie nie liczy poza tobą.
- Marco, ale to twoja mama, twoja najbliższa rodzina- mówiłam
- I co z tego? Gdy ciebie nie ma wszystko inne traci na wartości. Jesteś częścią mnie, rozumiesz ?- dodał, pocałował czule w czoło, i przytulił przyciągając do siebie. Siedzieliśmy tak w milczeniu długie chwile. Robiło się coraz później, a na dworze panowała całkowita ciemność. Moje myśli nadal krążyły wokół zaistniałej sytuacji u rodziców Marco. Jestem nikim, według jego matki, taka jestem. Wspomniała o jego byłej. Ona zapewne była kimś. Z perspektywą na przyszłe lata, ambicją i miała - jak się domyślam- idealny kontakt z panią Reus.
- Musimy się rozstać - uwolniłam się z jego objęć i wstałam. Blondyn spojrzał na mnie z niezrozumieniem, po czym prędko wstał, łapiąc mnie za nadgarstek.
- O czym ty mówisz ? Rozstać ? Dlaczego?- zasypywał mnie masą pytań. Na myśl o odpowiedzi do oczu cisnęły się kolejne łzy.- Chyba nie przez moją matkę ?
- Ona mnie nienawidzi !- krzyknęłam
- To jej problem. Nie ma pojęcia jak wspaniała jesteś dziewczyną. Nie pozwolę ci odejść kolejny raz, już nie. Ona nie będzie decydowała o moim życiu prywatnym. Będę z tobą czy tego chce czy nie.- wziął mnie na ręce i usiedliśmy na kanapie.- Pomyśl, za kilka lat jak skończysz szkołę, weźmiemy ślub. Będziesz miała piękną białą suknię. Będziesz najpiękniejszą panną młodą. Olśnisz wszystkich. Potem spędzimy cudowną noc poślubną, tylko ty i ja. Kupimy ogromny dom, z ogrodem. Będziemy mieć psa, który będzie nas budził każdego dnia, wskakując na nasze łóżko. Będziemy mieć dzieci. Taką gromadkę. Będziemy rodziną. Każdego dnia będziemy sie budzić razem. Będziemy patrzeć jak nasze dzieci dorastają. Do końca życia będziemy razem, czy wszyscy tego chcą czy nie. Nikogo nigdy w życiu tak bardzo nie kochałem jak ciebie...
- Nie sądziłam że kiedykolwiek będę tak szczęśliwa. Ale jestem, dzięki Tobie
- Zasługujesz na szczęście, a ja chcę ci je dawać każdego dnia- odparł uśmiechając się w moją stronę- To co, wspólna kąpiel ?- zaśmiał się zawadiacko niosąc do naszej łazienki.

*

Za oknem znów padał deszcz przez co dzień był bardzo senny. Marco nadal spał, jak zawsze zresztą. Jest takim śpiochem. Przygotowywałam śniadanie dla nas z myślą o dzisiejszym dniu, spędzonym u boku Marco. Gdy już wszystko było przygotowane usiadłam przy stole i czekałam na ukochanego. Dochodziła już godzina dziesiąta.

- Mmm, zrobiłaś śniadanko- przywitał się buziakiem i usiadł obok mnie porywając z talerza kanapki. Wyglądał tak bardzo uroczo każdego poranka. Dla kobiety to najpiękniejszy widok ujrzeć szczęśliwego faceta. Dzisiaj musiałam niestety iść do pracy, a Reus miał wolne i mógł cały dzień przesiedzieć w domu.

- Mogę cię o coś zapytać?- odparłam i zastanawiałam się jak zadań mu niezręczne dość pytanie.

- Pytaj- odparł opierając się o krzesło

- Kim była albo jest dla ciebie Angelina ?- na jego twarzy pojawiło się zakłopotanie. - Przepraszam, nie powinnam była pytać. To twoje sprawy- wstałam sprzątając po śniadaniu.

- Chodź tu do mnie- objął mnie usadzając na swoich kolanach- Dlaczego chcesz wiedzieć ?

- Żebym wiedziała co zrobić by twoja mama mnie polubiła- pokręcił głową

- Angela...- spojrzał w okno a następnie na mnie- Angela była moją dziewczyną. Poznałem ją na imprezie, wymieniliśmy sie numerami telefonów i tak sie to zaczęło. Wtedy, można powiedzieć że była jeszcze nikim znanym. Gdy zaczęliśmy się spotykać, do niej zaczęły napływać oferty z agencji modelek. Jedna sesja, druga i kolejne. Ja przestawałem sie liczyć. Ważna była sława, pieniądze.- westchnął głęboko- Kochałem ją i myślałem że przetrwamy ten trudny okres, ale  ona- znów zawiesił głos i patrzył tylko przed siebie- Ona mnie zdradziła. To był dla mnie cios. Zaczęła się tłumaczyć że nic nie zrobiła, że to tylko plotka by nas skłócić, ale skojarzyłem fakty. Tajemnicze wyjazdy, nocne telefony, nie powracała do domu na noc. To był już definitywny koniec.

- Przykro mi- posłał mało efektywny uśmiech

- Mi też.

- Wiesz z kim ?- zapytałam dość delikatnie

- Gdy zerwaliśmy ktoś mi powiedział z kim to zrobiła, ale nie uwierzyłem. Nadal nie wierzę. On by mi tego nie zrobił, nigdy- był bardzo pewny słów które mówi- Zmieńmy już temat. Polska gra mecz towarzyski, jedziesz ?

- Nie wiem, powinnam. Powinnam tam być, ale...ale się boję.

- Spotkania  z Wojtkiem ?- przytaknęłam- Kiedyś będziecie musieli porozmawiać. Pojechałbym z tobą, ale wiesz że nie mogę. Według mnie powinnaś pojechać, naprawdę- jeśli on jest zdania że powinnam pojechać to pewnie tak zrobię.

*

Dzień wolny od treningów a ja i tak muszę jechać na stadion. Co za paradoks. W dodatku jeszcze w taką pogodę. Na samą myśl o wyjściu z przytulnego mieszkanka, mam ochotę powiedzieć trenerowi że nie mogę przyjechać. Ale gdyby się dowiedział że coś kręcę to było by po mnie.

Ubrałem ciepłą kurtkę, buty i czapkę, po czym wsiadłem do samochodu i udałem się na Signal Iduna Park. Obiekt świecił pustkami, byli jedynie pracownicy. Podążałem wzdłuż licznych korytarzy do gabinetu trenera. Chwyciłem za klamkę ale drzwi były zamknięte. Pomyślałem że może jeszcze nie przyjechał, więc poczekam. Siedziałem tak przez prawie pół godziny.

- Robercie!- dobiegł mnie krzyk starszej kobiety która też tu pracuje- Nie mogłam cię znaleźć- mówiła zdyszana- Jurgen kazał cię przeprosić ale nie może się dzisiaj pojawić- sprawy rodzinne. Powiedział abyś poszedł do pani Nowakowskiej. Trafisz, prawda ?- na sam dźwięk wymawianego jej nazwiska na mojej twarzy pojawił się uśmiech.

- Oczywiście- szybkim krokiem pobiegłem do niej. Zapukałem do drzwi i czekałem. Zawołała aby wejść.

- Witaj, Weronika- uśmiechnąłem się w jej stronę, a ona odwdzięczyła się tym samym. Usiadłem na krześle i podałem jej dokumenty, które właściwie miały powędrować do rąk Kloppa.

- Dzięki, przekaże mu je- odparła- Chcesz coś do picia?

- Tak, wody- postawiła naprzeciw mnie dwie szklane literatki i butelkę z wodą. 

Siedzieliśmy chwilę rozmawiając sobie. Znów było tak normalnie. Tak jakby między nami nie było wcześniej jakiś nieporozumień, spięć. Czas leciał, a na mnie była już pora.

- Będę się zbierał. Nie chcę ci dłużej przeszkadzać.- dopiłem ostatni łyk wody

- Robert?

- Tak?

- Będę na waszym meczu- odparła z błyskiem w oczach. Ucieszyłem się na myśl że będę mógł z nią spędzić czas. Co prawda nie będziemy sami, ale nie będzie Marco. Może uda nam się w końcu tak naprawdę szczerze porozmawiać.

*

Zbliżał się wieczór a ja sam jak palec siedziałem w pustym domu. Włączyłem telewizję i na tym się skupiłem. Ale jak zawsze ktoś musiał przyjść. Otworzyłem drzwi, zapraszając ją do środka.

- Co cię znów do mnie do sprowadza? -zapytałem siadając na fotelu na przeciw niej

- Robert- zaśmiała się- zawsze przechodzisz do rzeczy. Jak sprawy z Weroniką ?

- Tak jak było- odparłem spoglądając na jej zaciekawienie moimi relacjami z Polką

- A jej wyjazd do Polski na mecz nic nie zmienia?- jak to możliwe że ona już wie ?

- Skąd wiesz ?

- Mam swoje źródła. Mam dla ciebie zadanie, więc słuchaj uważnie i nie próbuj mi przerywać.

- Masz załatwić sobie pokój obok niej. Gdy będziecie mieć wolny wieczór, zabierzesz ją na romantyczny spacer, zbajerujesz ją. Masz coś wymyślić, przez co pójdzie z tobą do łóżka. Nie musicie tego robić. Ja chcę mieć wasze wspólne zdjęcia, rozumiesz ? 

- Czyś ty oszalała ?! Nie zaciągnę jej do łóżka!

- Robert do cholery !! Nie panikuj! Nie masz się z nią przespać, tylko tak ma to wyglądać.- mówiła ubierając płaszcz- Chyba że chcesz aby Reus poznał prawdę.

- Nie uwierzy ci na słowo!

- W słowa nie uwierzy, ale zdjęcia mówią same za siebie- posłała ironiczny uśmiech i wyszła z domu. Siedziałem z twarzą w dłoniach: Robert, w coś ty się wpakował...- pomyślałem

*

już tak mieszam że nie wiem jak z tego wybrnę, ale cos się wymyśli. mam nadzieję ze się Wam spodobał rozdział. bo mi jak zwykle nie...
dziękuję za wszystkie komentarze, za to co robicie dla mnie i za to że jesteście. nawet nie zdajecie sobie sprawy ile to dla mnie znaczy. potrzebuję Was...
pozdrawiam

Każdy rozdział powstaje dzięki Tobie..

Jesteś, więc i ja jestem...

Rozdział 23

*

  Im bar­dziej Cię tracę tym bar­dziej czu­je że mi na To­bie zależy..  

*

Dzisiejszy dzień zapowiadał się bardzo interesująco. Marco miał trening więc postanowiłam że pojadę wraz z nim, do mojej nowej pracy. Nie wiem jak to będzie, czy się nadaję ale warto spróbować.
Marco jeszcze spał więc po cichu wyszłam z sypialni, zabierając ze sobą tylko ubrania. Postanowiłam przygotować śniadanie dla nas obojga, ale gdy tylko otworzyłam lodówkę wiedziałam że łatwo nie będzie. Pozostało tylko opakowanie oliwek, mleko i jogurt. Z tego nic niestety nie da się zrobić. Ubrałam się w miarę ciepło i wyszłam na miasto. Za rogiem był niewielki sklepik w którym można było kupić podstawowe artykuły. Z pólek wzięłam co najpotrzebniejsze i udałam się do kasy. Stojąc, zauważyłam że pewna kobieta bacznie mi sie przygląda. Nie mogłam skojarzyć jej sylwetki ze znanymi mi ludźmi. Postanowiłam nie zwracać na to uwagi. Zabrałam torby z zakupami i wróciłam do mieszkania.
- Kotku, gdzie byłaś?- usłyszałam wołanie z kuchni
- Po zakupy, co zamierzałeś zjeść na śniadanie ?- zaśmiałam sie i pozwoliłam pocałować.
- Racja, zapomniałem zrobić zakupy- blondyn zmierzwił swoje niezaczesane włosy i pomógł mi z przygotowaniem posiłku.
Zbliżała się godzina jedenasta więc stwierdziliśmy że pora się zbierać na stadion. Będąc na miejscu Marco przywital się z kolegami z drużyny a ja udałam się do swojego gabinetu. Zdjęłam płaszcz wieszając na wieszaku i usiadłam przy burku. Ledwo uruchomiłam laptopa a już ktoś zapukał do drzwi.
- Proszę- odparłam i czekałam na gościa. Myślałam że to będzie Marco bądź Jurgen Klopp, ale nie Robert.
- Nie przeszkadzam?- zapytał i wszedł do pomieszczenia siadając na kanapie- Przepraszam że cię tak nachodzę ale chciałem z tobą o czymś porozmawiać, a właściwie o kimś. O Wojtku.
- Robert, jak możesz to się nie wtrącaj.
- Nie gniewaj się, ale to też mój przyjaciel. Powiedział mi o wszystkim.
- Czyli wszystko wiesz. To o czym chcesz rozmawiać ?
- Pojedziesz na nasz mecz towarzyski do Polski ?
- Nie wiem- sama o tym często myślę- Zostaw mnie już samą.- poprosiłam. Chciałam zostać sama i pomyśleć. Powinnam być na tym meczu, kibicować wszystkim, ale mam obawy. Spotkanie z Wojtkiem mogłoby nie należeć do udanych. Poza tym musiałabym rozstać się na kilka dni z Marco.

*

Po męczącym treningu udałem się do domu. Zaparkowałem samochód i powędrowałem do przytulnego mieszkanka.Rozłożyłem się wygodnie na kanapie, włączając telewizję. Nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. Nie miałem ochoty na żadne wizyty ale udałem się aby powitać gościa. Szczerze mówiąc, jej wizyty się tu nie spodziewałem. Ubrana w kusą sukienkę i zwiewny płaszczyk stała naprzeciw mnie.
- Witaj Robercie
- Witaj, wejdź- przywitałem gościa, zapraszając do środka. Pomogłem zdjąć jej płaszcz wieszając w przedpokoju. Usiadła na kanapie, rozglądając się po mieszkaniu, które dobrze było jej znane. - Co cię tu sprowadza?
- Niepokoisz się ? Nie odzywałeś się, a ja chciałam poznać twoją decyzję odnośnie mojego planu.
- Zastanawiam się- odparłem patrząc na towarzyszkę. Nie zmieniła się od naszego ostatniego spotkania. Ten sam wyraz twarzy, spojrzenie, uśmiech.
- Zbyt długo. Muszę wiedzieć na czym stoję, kochany
- To nie jest dobry pomysł. Nie chcę ich zranić.
- Robert, nie bądź taki wielkoduszny. Chcesz być z Weroniką, więc działaj. Ja ci w tym pomogę. Mi zależy na Marco, uświadomiłam to sobie, gdy było już za późno.- założyła nogę na nogę, odsłaniając swoje nogi. Dłonią wędrowała wzdłuż mojego ciała. Nie chciałem tego ,ale też nie umiałem powiedzieć ' nie '.- Chyba nie chcesz żeby Marco się dowiedział że miałeś ze mną romans?
- Nie powiesz mu!
- Nie, jeśli będziesz ze mną współpracował
- Co mam robić?- zapytałem
- To co ci powiem. Na razie nie jesteś mi potrzebny
- Nie chcę aby za bardzo cierpieli.- zależy mi na Polce ale nie chcę jej zdobyć wszelkim kosztem
- Nie będą bo my będziemy przy nich. Weronika będzie miała ciebie, a Marco mnie. Uda się, zobaczysz.- odparła pewna siebie, zresztą jak zawsze. Na moim policzku złożyła soczysty pocałunek, pozostawiając ślad krwisto czerwonej szminki i zostawiła mnie samego. Siedziałem wpatrując się w czubki moich butów i myśląc czy dobrze postąpiłem wplątując się w ten cały ' genialny ' plan. Co jeśli coś się nie uda, a prawda wyjdzie na jaw ?

*

Po południu wróciliśmy do naszego mieszkania. Wspólne mieszkanie to był wspaniały pomysł. Prawie każdą chwilę spędzamy razem ciesząc się sobą, naszą miłością.

Odkąd jednak wróciliśmy Marco dziwnie się zachowywał. Sprawiał wrażenie zdenerwowanego i nieobecnego myslami.

- Coś się stało ?- zapytałam gdy ten nerwowo spoglądał na swój telefon, tak jakby czekał na bardzo ważny telefon.

- Co? Nie, nie, tylko..- usiadł na krześle- Dzwoniła moja mama, zaprosiła nas na kolację. Chce cię poznać- nie sądziłam że tak szybko to nastąpi. Jego rodzice już chcą mnie poznać, tak szybko ?

- Co powiedziałeś?

- Że przyjdziemy. Przepraszam że nie zapytałem cię o zdanie, ale..

- Marco, nie przepraszaj. To twoi rodzice, rozumiem to.- obawiałam się tego spotkania i tego jak jego rodzice mnie potraktują, czy mnie polubią ?

Kolacja miała odbyć się o godzinie dziewiętnastej więc wiele czasu nam nie pozostało. Pobiegłam do garderoby by wyszukać jak najpiękniejszą sukienkę. Wybrałam kremową, przed kolano, z półrękawkiem. Włosy postanowiłam zaczesać w koka, a na twarz nałożyłam tylko podkład, szminkę i tusz do rzęs. Po pół godzinie byłam gotowa do wyjścia, tak jak Marco. 

Jego rodzice mieszkali na obrzeżach miasto, więc musieliśmy przejechać przez prawie całe miasto. Pogoda nie dopisywała, więc warunki na drodze były okropne. Po około półgodzinnej jeździe byliśmy na miejscu. Jak dla mnie dom bardziej przypominał mini zamek niż zwykły dom. Marco odstawił samochód na miejscu do tego przeznaczonym.
- Weronika, wiesz, nie bierz wszystkiego do siebie co powie moja mama.
- To znaczy ?- nie wiedziałam czego mam się spodziewać
- Przekonasz się za chwilę- odparł ściskając moją dłoń bardzo mocno i weszliśmy do środka.
Minęła dopiero godzina a ja czuję się jakbyśmy siedzieli tu cały dzień. Przyznam że atmosfera jest drętwa. Pan Reus sprawia wrażenie sympatycznego człowieka, ale jego żona już nie. Mam wrażenie że nie przypadłam jej do gustu.
- Słyszałam, że jesteś Polką.To prawda ?- zapytała kobieta piorunując mnie wzrokiem zza okularów
- Tak- przytaknęłam
- Widać po urodzie. Przyznam że jesteś piękną dziewczyną- poczułam pewną satysfakcję, że zostałam zaakceptowana. Kobieta zadawała mi mnóstwo pytań przez co czułam się jak na przesłuchaniu.- Podsumujmy. Bardzo młoda dziewczyna która idzie na studia bez żadnej przyszłości. Pracę dostała jedynie dzięki mojemu synowi i zyje na jego utrzymaniu.
- Mamo, przestań- Marco starał się załagodzić sytuację ale na marne szły jego próby
- Marco, jak możesz spotykać się z kimś takim! Angelina była taką wspaniałą kobietą a ty pozwoliłeś jej odejść!
- Zdradziła mnie!- Marco wybuchnął
- Nie rób z siebie takiej ofiary synu. To wolisz się spotykać z taką nieudacznicą ?- wskazała na mnie- W dodatku sierota!- na te słowa wstałam od stołu, wzięłam swój płaszcz i wybiegłam z domu z płaczem. Stanęłam na środku ogrodu nie wiedząc co ze sobą zrobić. Widocznie nie zasłużyłam by być częścią rodziny Reus'ów. Okazuje się że była dziewczyna Marco była kimś, w przeciwieństwie do mnie.
- Weronika! Kochanie!- blondyn krzyczał biegnąc do mnie- Proszę nie płacz, nie warto. Ona nie wie że jesteś dla mnie wszystkim, kocham cię jak nikogo innego- przytulił mnie całując w czoło.- Chodź, jedziemy- oznajmił prowadząc mnie do samochodu. Miałam wrażenie ze to nie koniec kłopotów...

*

znowu nie wyszło tak jak chciałam. przepraszam...

dziękuję tym, którzy zareagowali na komentarz do mojej osoby pod ostatnim rozdziałem. dziewczyny jesteście WIELKIE!  dziękuję Wam za to wsparcie. nie sadziłam że ktoś zwróci na to uwagę. po prostu dziękuję Wam za to. choć to za mało, za to co dla mnie robicie...wszyscy..kocham Was, jesteście wspaniałe<3

+ polecam cudownego bloga http://rozne-swiaty-ona-i-on.blogspot.com/ na prawdę warto czytać, bo to nie tylko historia z piłkarzem w roli głównej, ale historia która uczy.. przynajmniej mnie, więc zajrzyjcie. to jest wspaniałe, autorka tego bloga jest wspaniała..<3

Iza, dziękuję Ci za tego bloga !