Rozdział 47

*

Choć Cię kocham, nie mogę Cię mieć.

Choć jesteś mym przyjacielem, tracę Cię właśnie teraz.

Potrzebuję Was, ale Was nie ma...

Tracę Was bezpowrotnie, choć nie chcę.

Paradoks mego życia.

*

Każda decyzja podjęta przez nas samych ma dwie strony. Nawet gdy wydaje nam się, że postępujemy słusznie, jest to dobre, to tak naprawdę zawsze coś pójdzie nie po naszej myśli. I nie ważne jak dobre są nasze intencje, kogoś zranimy.
On zranił przyjaciela. Nie chciał tego, nie tak miało wyjść. Chciał mu sam o tym powiedzieć, ale nie wyszło. Może tak miało być ? Nikt tego nie wie, ale on tego tak nie zostawi. Bedzie walczył o tę przyjaźń, bo jeśli ją straci...będzie nikim.
Stał w miejscu, patrząc jak dwudziestoczterolatek wybiega na zewnątrz, wściekły, załamany, rozczarowany. A jaki powinien być ? Szczęśliwy, radosny, uśmiechnięty ? Nie. Traci kolejnego przyjaciela, po raz kolejny go oszukiwano, okłamywano. Nie ufają mu ? Ufają ! Każdy wie jak wygląda jego życie, jak wiele się w nim zmienia. Teraz, gdy wszystko zaczęło się układać, kiedy w jego życiu wszystko odnalazło swoją drogę, miało być dobrze. Miał być szczęśliwy. Miał tym szczęściem dzielić się z innymi -  z przyjaciółmi. Ale oni go opuszczają...
- Marco !!! - krzyknął, ale było za późno. Słychać było tylko głosne trzaśniecie drzwi i poza tym nic. Nadomiar złego, kolejny niespodziewany pojawił się Jurgen. Podążał szerokim korytarzem w charakterystycznym dresie i kaszkietówce w kierunku mężczyzn , którzy ślepo wpatrywali się w drzwi, przez które jeszcze przed chwilą przechodził ich przyjaciel.
- Robert ? Gdzie jest Marco ?  - trener już wiedział, że coś się wydarzyło, coś niedobrego, bynajmniej dla jego drużyny bądź jednego z podopiecznych. - Robert ? Powiedziałeś mu - napastnik nie mógł wydobyć z siebie choćby słowa. Fakt o przenosinach miał jak najdłuzej zostać w tajemnicy, a on pozwolił by jego decyzja wyszła na światło dzienne. Jak na razie wie tylko Marco...Ale może już nie "tylko", a "aż"...- Powiedziałeś ?! - naciskał
- Tak ! - nerwowo przemieszczał się w szerz holu - Ale nie specjalnie ! Nie wiedziałem, że tutaj jest...ale był...i usłyszał... - był zły na siebie. Nie ukrywał tego. Ale to nie pomoże.
- Brawo ! Brawo Robert ! Popisałeś się, nie ma co !
- Mówię, że nie zrobiłem tego specjalnie ! Zresztą, prędzej czy później by się dowiedział...więc co za różnica, ze już zna prawdę ?
- Jak ty nic nie rozumiesz...Obaj nic nie rozumiecie... - machnął rękoma i wyszedł. Jurgen to coś więcej niż trener. Dla tych chłopaków jest jak drugi ojciec. Wspiera, podpowiada, uczy, tłumaczy. Potrafi sie z nimi bawić, potrafi nawrzeszczeć, potrafi wskazać dobrą drogę. Ufa im, a oni jemu. Między nimi jest wyjątkowa więź, więź, którą bardzo ciężko zniszczyć.
- Wiesz, że straciliśmy kumpla ?  - spojrzał na Mario, który przez cały czas milczał - Znienawidził nas. Wszyscy nas znienawidzili.
- Dajmy mu czas... Pogadam z nim, wytłumaczę to jakoś..
- Stój - brunet spojrzał na niego - To ja muszę sam z nim porozmawiać. Jestem mu to winien....

***

Wyszedł, zobaczył kolegów z drużyny, którzy przygotowywali sie do odjazdu, ale nie chciał tam isć. Nie miał ochoty rozmawiać. Chciał choć chwilę być sam. Odszedł kilka metrów dalej, oparł się o metalową barierkę, która oddzielała drugie wejscie na stadion i zamyślił się. Było mu cholernie przykro. Chciałby by była przy nim Weronika, by mogł się do niej przytulić i by wszystko okazało sie snem. Myślał, że po tych wszystkich ostatnich doświadczeniach, wszystko w końcu się ułoży. Tyle, że tak nie jest. Czasami, w chwilach takich jak ta, ma ochotę pozostawić wszystko, zabrać ze sobą jedynie Weronikę i wraz z nią uciec stąd jak najdalej.
- Porozmawiajmy - głos, który towarzyszy mu na każdym treningu, na każdym meczu. Głos, który z każdą chwilą coraz bardziej zaczyna nienawidzić.
- Porozmawiać ? O czym ? Chcesz się tłumaczyć ? Przepraszać ? Twierdzić, że to szansa ? ... Jak tak...to daruj to sobie - rzekł nawet na niego nie spojrzawszy.
- Nie... Chcę tylko by... - właściwie sam nie wiedział co ma powiedzieć - Nie chcę by nasza przyjaźń się tak skończyła. Nie chcę by moja decyzja ją przekreśliła. Marco...jesteśmy przyjaciółmi...
- Przyjaciółmi ?! - Niemiec zbulwersował się - Wiesz w ogóle co oznacza to słowo ? Mi się wydaje jednak, że nie wiesz. Coś ci powiem...-zamilkł na chwilę by zaraz mówić dalej - Kiedy przyszedłem do Borussi nie chciałem by mówiono o mnie. Nie chciałem by twierdzono, że ja prowadzę gre, że moje bramki dają zwycięstwo. Ja chciałem być tylko częścią tego klubu. Nigdy nikomu nie zazdrościłem sławy czy dobrych opinii. Uwielbiałem grać z tobą i Mario. On odszedł ale zostałeś ty. Taki duet w ofensywie. Kiedy trafiałeś do bramki cieszyłem się jakbym sam to zrobił. Zawsze życzyłem ci jak najlepiej. Byłem zły gdy cię krytykowano. Byłem szczęśliwy gdy cię chwalono...I cieszyłbym się nawet z tego, że zostaniesz piłkarzem Bayernu, bo tam jeszcze bardziej się możesz rozwinąć. Być jeszcze lepszym. Ale nie cieszę się...Wiesz dlaczego ?...- napastnik nie odezwał się - Bo mi sam o tym nie powiedziałeś. Nie przyszedłeś o tym porozmawiać. Tak samo jak Mario...I to boli. Boli, bo widzę, że obaj nie mieliście do mnie zaufania. I to nie jest przyjaźń... - zakończył i w końcu powiedział to co ciażyło mu na sercu. Ale nadal towarzyszy mu smutek, którego nie potrafi sie pozbyć.
- Nie powiedziałem, bo się bałem. Bałem się twojej reakcji, tego co zrobisz. - odpowiedział ze skruchą - Nie wybaczę sobie, jeśli stracę w tobie przyjaciela. - blondyn milczał. Stał, patrzył przed siebie, tak, jakby nie obchodziły go słowa kolegi z drużyny. - A Weronika...Nie mów jej. Sam to zrobię...
- Ty myślałeś, że jej powiem ?  -zaśmiał się ironicznie - Tak, sam to zrobisz. Spojrzysz jej w oczy, powiesz, że odchodzisz i  zobaczysz jak z każdą kolejną chwilą coraz bardziej cie nienawidzi.
- To dla niej nie ma znaczenia. To czy zostanę tutaj czy odejdę...
- Tak sądzisz ? Jeśli tak to się mylisz, nawet nie wiesz jak bardzo - dodał i poszedł zająć miejsce w autokarze. W międzyczasie zawołał go trener, ale zignorował go. Założył kaptur na głowę, słuchawki i zajął miejsce w przodzie, przy szybie. Wszystko znów dla niego straciło sens...

***

Uradowana już nie mogła się doczekać kiedy znów zobaczy swojego ukochanego. Wraz z grupą przyjaciół, czekali pod stadionem na przyjazd autokaru z piłkarzami. Uśmiech nie schodził jej z twarzy, w przeciwieństwie do pozostałych, którzy stali z posępnymi minami. Byli tajemniczy, kiedy pojawiała się obok, ucinali rozmowę. Tak jak by coś ukrywali, nie chcieli o czymś jej mówić.
- Co wam się stało, że macie takie miny ? - zwróciła się patrząc na znajomych.
- Nic. Jakie miny ? Normalne - odparł Szczęsny, który wiedział już co sie wydarzyło, na wyjeździe. Zresztą, wszyscy wokół wiedzieli, poza nieświadomą niczego Weroniką. - Przyjechali ! - przywdział na twarz delikatny uśmiech, dostrzegając radość Weroniki, która coraz bardziej się niecierpliwiła. Niby tylko kilka dni, a dla nich obojga niczym kilka lat.
Wysiadł pierwszy. Muzyka dobiegająca ze słuchawek, zagłuszała jego myśli, przez co był taki nieobecny. Z nikim nie rozmawiał w czasie powrotu, nie odpowiadał na pytania, nie odezwał sie ani słowem. Podszedł by wziać swoją torbę i wraz z nią ruszył w przeciwnym kierunku. Patrząc pod nogi, nawet nie spostrzegł, że Weronika biegnie w jego kierunku.
- Marco ! - padła mu w ramiona, a on dopiero po chwili zorientował się co się dzieje. Skupiony na wydarzeniach z wyjazdu, nawet nie zauwazył jej wcześniej - Tęskniłam tak bardzo.
- Ja też. Cieszę się, że przyjechałaś... - odparł, ale takim smutnym głosem, pozbawionym jakichkolwiek uczuć
- Kochanie, wszystko w porządku ?
- Tak...- skłamał. Przecież nic nie jest w porządku - Kocham cię - pocałował ją po czym przyciągnął ją do siebie, mocno obejmując ją ramionami i schował twarz w jej długich, gęstych włosach - Wracajmy już do domu.
Złapał jej dłoń i udali się do samochodu. Kiedy piłkarz wkładał walizkę do bagażnika, ona dostrzegła Roberta, który stał w pobliżu. Rozmawiał z Wojtkiem, Anią i Aaronem, a właściwie to oni mówili a on milczał. Dostrzegł jak na niego patrzy. Próbował się uśmiechnąć w jej kierunku, ale nie potrafił. To było zbyt trudne. Ostatnio wszystko co chce zrobić jest trudne...
Wracali sami. Ona i On. Ona nic nie mówiła, on także. Próbowała coś zrozumieć, to co sie właśnie dzieje. Ktoś kto jest dla niej wszystkim, nie potrafi sie uśmiechać, cieszyć. W jego oczach widzi smutek i ból. Nie wie dlaczego, czuje się pominięta. Chce pomóc mu sobie poradzić z problemami, ale nie potrafi. A Robert ? Dlaczego tak patrzył ? To samo spojrzenie. To, które nic nie mówi, a tylko przynosi pytania bez odpowiedzi. Pokłócili się ? O nią ? Dlaczego, żadne z nich nie potrafi już być szczęśliwe...

***

Siedział na balkonie, patrząc w dal, patrząc na stadion, który doskonale było widać z tego miejsca. I zastanawiał się co będzie dalej. Jak to całe życie, które ma, się potoczy. Ma dziewczynę, którą kocha ponad wszystko. Już wkrótce zostanie ojcem i będzie patrzył każdego dnia jak dorasta jego potomek. Jest w miejscu, w którym jest szczęśliwy. Powinien być...Ale czegoś mu brakuje. Brakuje mu spokoju, stałej stabilizacji, harmonii... Od dłuższego czasu coś się dzieje. Każdego dnia, gdy się budzi, zastanawia sie co ten dzień przyniesie. Co straci, co zyska...
- Marco, jak długo to potrwa ? - usiadła na przeciw, patrząc na ukochanego - Jak długo będziesz milczał? Jak długo będziesz nieobecny ? Nieobecny przy mnie ? Kiedy znów będziemy ze sobą normalnie rozmawiać...?
Znów to samo. Cisza  z jego strony i nic więcej. Skupiony, zamyślony, zagubiony. Cierpi, tak zwyczajnie. Ciągle zastanawia się dlaczego on, dlaczego oni wszyscy...
- Błagam cię, powiedz coś...Chcę chociaż usłyszeć twój głos... - łzy cisnęły się jej do oczu, bo nawet ją zaczęło to wszystko przerastać. Nieświadoma niczego co się dzieje, czuła sie bezsilna, ignorowana. Spojrzał na nią, ale tylko na moment i znów uciekł wzrokiem - Tak myślałam - wstała i weszła do środka. Nie wiedziała co robić, jak postępować.
Nie mógł już dłużej tak postępować. Wiedział, że przez to sie oddalą od siebie, że tak, może ją stracić. A ta strata byłaby końcem wszystkiego, jego końcem.
- Kocham cię. Kocham was. I bądźcie ze mną. Nie mogę was stracić - płakał. Ten silny Marco Reus, który powinien sobie radzić z taką sytuacją, teraz temu nie sprostał. Jego oczy były pełne łez, bólu i smutku. Sam ten widok bolał, ją szczególnie. Podeszła do niego, lekko musnęła jego chłodne usta, które drżały, tak jak on sam. Popatrzyła mu w oczy, po czym wtuliła się w jego ciało. Objął ją ramionami, i tak stali przez długi czas.
Trzymał przy sobie cały świat.
Ona jest całym jego światem.
Ona nadaje mu sens.
Tylko ona mu pomoże...

***

Jeszcze nie dawno pod tym rozdziałem pewnie napisałabym, że zbliżamy się do epilogu. Ale nie napiszę tak, bo nie mogę tego zrobić : Wam i samej sobie. Kiedy czytałam Wasze komentarze, popłakałam się ze wzruszenia. Dlatego, że tak jak ja tak bardzo pokochałyście moje opowiadanie. Dziękuję za te wszystkie słowa wsparcia, za wszystko co dla mnie robicie. I będę pisała to opowiadanie tak długo jak będę potrafiła. Obiecuję !

Zapraszam na epilog http://wkrotce-bedziemy-razem.blogspot.com/

Pozdrawiam ♥

Rozdział 46

*

Miłość to ludzkie cierpienie.

Miłość do Ciebie to cholerny ból.

A ja, jak ten głupek na moście, będę czekał na Ciebie.

Będę czekał na Twoje „zostań ze mną”…

…Które nigdy nie nadejdzie.

*

Stali, patrzyli, nic nie rozumieli. Jak zrozumieć człowieka, który wyjeżdża, coś ukrywa, ciągle okłamuje myśląc, że w ten sposób ochroni bliskie mu osoby ? Tyle, że on taki jest. Często coś robi, potem o tym myśli, ale zawsze ma wrażenie, że wszystko jest dobre, bo zrobione by nie ranić bliskich. Jest skomplikowanym człowiekiem, ale dla tej grupki, która tu stoi, jest najlepszym przyjacielem. Wiele rzeczy można mu zarzucić, ale nie jedno jest pewne. Dla przyjaciół zrobi wszystko.

- O czym ty mówisz ? - jako pierwszy odezwał się Aaron, który wpatrywał się w kolegę. Jemu, chyba najbardziej zależało na tym, by kiedyś znów móc być w jednej drużynie z bramkarzem. Przecież są przyjaciółmi, dobrymi przyjaciółmi. Zawsze trzymali się razem, zawsze ze sobą o wszystkim rozmawiali. Przyjaźń na boisku i poza nią.

- Wracam do Arsenalu. I nie oszalałem, jeśli ktoś chciał to powiedzieć - w tym momencie spojrzał znacząco na Roberta, który już wyraźnie miał coś do zakomunikowania koledze - Chcę tego jak nic innego. Tam jest moje miejsce, nigdzie indziej - odparł. Widać było w nim to zaangażowanie, tę chęć wrócenia tam, gdzie czuje się najlepiej. Nie opuścił Londynu bo chciał, lecz musiał. Tylko tak mógłby choć po części zapomnieć o Weronice. Gdyby został, wszystko kojarzyłoby mu się właśnie z nią. Park, ulice, stadion, restauracje...Wszystkie miejsca, w które razem chodzili. We Włoszech czuł się obco, nieswojo. A Camilla ? Zwykły wolny związek, jak sam to określił. Kobieta przy której może się pokazać na salonach, sprawić by show biznes o nim nie zapomniał. On nie chciał być tylko piłkarzem, chciał być kimś więcej. Chciał by każdy go znał. Stał się osobą medialną i czasem tego żałuje. Ale czasu nie cofnie.

Pobyt, choć krótkotrwały, w Londynie uświadomił mu jedno. Dotarło do niego, że wyznanie miłości Weronice było jego największym życiowym błędem. Gdyby nie inni, w szczególności Aaron, wszystko potoczyłoby się inaczej. Wszyscy by go znienawidzili, wszyscy by cierpieli, a on razem z nimi. Ale tak się jednak nie stało. Ktoś czuwał nad nimi, ktoś myślał za nich...

- Wojtek...te twoje pomysły kiedyś nas wszystkich doprowadzą do zawału i będziesz nas miał na sumieniu - odparł Lewandowski po czym wyściskał najserdeczniej swojego przyjaciela, aż potem cała grupa. Może to dziwne, ale oni cieszyli się z tego. Wszyscy chcieli by było tak jak dawniej, albo chociaż po części -  A skoro jesteśmy tu wszyscy, tak wszyscy razem, to chciałbym...a właściwie chcielibyśmy...- spojrzał na Annę a ona od razu się uśmiechnęła - Chcielibyśmy wam coś powiedzieć - wszyscy spojrzeli na nich, ucichły rozmowy i śmiechy. - Zaręczyliśmy się ! - krzyknął a zgromadzeni przyjaciele uczcili to gromkimi brawami.

Patrzyła na niego. On patrzył na nią. Koledzy z drużyny składali mu gratulacje, ale on nie wyglądał na zainteresowanego tym. Każdemu odpowiadał tylko krótkie dziękuję, a tak, przez cały czas skupiał się na Niej. Miał wrażenie, że ma mu to za złe. Czyli w takim razie, do tej chwili była jakaś szansa ? Zaprzepaścił ją ? Teraz, już całkiem nie wie co powinien myśleć. Jednak tyle razy mówiła mu stanowcze "nie", twierdziła że to koniec, ale...tak naprawdę nigdy jeszcze nie powiedziała mu wprost, że go nie kocha. Więc może każde jej "nie", oznaczało "tak" ? Nie, chyba jednak nie... Patrzyła na niego chłodnym spojrzeniem, ale gdy u jej boku pojawił się Marco, od razu się uśmiechnęła, wtulając w jego ciało. A on ? Robert Lewandowski przyglądał się temu, zastanawiając się co robi z własnym życiem, bo robi wszystko na przekór sobie...

- Muszę już iść. Będę tęsknił. Już tęsknię... - mówił ze smutkiem, patrząc na swoją ukochaną

- Ja też, ale w końcu to tylko kilka dni, prawda ? Kocham cię... - odrzekła i pocałowała go ostatni raz. Patrzyła jak blondyn jeszcze rozmawia ze swoim trenerem, śmieje się i żartuje z nim. Lubiła patrzyć na niego, gdy jest szczęśliwy, a teraz właśnie jest. Ma wszystko co to szczęście mu daje...

- Nic mi nie powiesz ? - zza pleców dobiegł ją męski głos. Głos, który doskonale znała i  wiedziała do kogo należy.

- Co mam powiedzieć ? Gratuluję ? – oznajmiła ze smutkiem, bo tak się czuła. Nie wiedziała dlaczego tak jest. Przecież to kiedyś by się wydarzyło. W dodatku ona jest z Marco, jest szczęśliwa, będą oboje rodzicami, więc dlaczego ta wiadomość tak na nią wpłynęła ? Czuła, jakby coś straciła. Tak jakby ktoś odebrał jej wspomnienia, a po nich pozostała pustka, której nie da się zapełnić.

- Nie wiem…Myślałem, że to dobra wiadomość… Dla ciebie…Skoro jestem dla ciebie nikim, to …

- Dlaczego znów tak mówisz ? Dlaczego ciągle wracasz do tego tematu ? Rozmawialiśmy już o tym. Wiesz co czuję, powiedziałam ci… - głos się jej łamał, ale próbowała nie dawać po sobie tego poznać.

- Rozmawialiśmy, i co z tego ? Powiedziałaś, że mnie kochasz, ale nie będziemy razem. Tyle, że ja nie potrafię tego zrozumieć. Skoro mnie kochasz czemu nie dasz mi szansy, dlaczego nam jej nie dasz ? Jeśli się kogoś kocha, to się jest z tobą osobą…

- Wszystko komplikujesz, Robert ! Nie wiesz jak to jest, gdy…

- Nie wiem ?! Ja nie wiem ?! Doskonale wiem! Każdego dnia patrzę na ciebie, każdego dnia kocham cię mocniej. Wmawiam sobie, że tak nie jest. Próbuję w to wierzyć, ale nie umiem… I widzę cię z nim. Widzę, jak jesteście szczęśliwi. I będziecie jeszcze rodzicami.  W takich chwilach, rozrywa mnie od środka. Oddałbym wszystko by być z tobą. I mogę każdego dnia ci mówić, że cię kocham, wiedząc, że czujesz to samo. I każdego dnia cierpię… Nie wiesz jak to jest, okłamywać wszystkich wokół włącznie z samym sobą. Nie pamiętam dnia, w którym nie myślałabym o tobie. Ale masz rację. Wszystko komplikuję. Ranię cię. Obiecuję, że już niedługo zniknę z twojego życia…- zakończył i odszedł. Po co to wszystko było ? Po co jej to wszystko powiedział ? Dlatego, że naiwnie wierzył, że będą razem…

- Potrafisz tylko ranić… - dodała sama do siebie, prędko ocierając łzy. Przez takie rozmowy, przez jego wyznania, ona się gubiła w swoich uczuciach. Zawsze wtedy pojawia się to „ale” , którego mieć nie powinna. A jednak jest. I coraz częściej ma wrażenie, że to nigdy nie przeminie…

*

W towarzystwie dwójki przyjaciół, wróciła do domu. Milczała cały czas, co zastanawiało mężczyzn i jednocześnie zaczynało niepokoić. Powód znali. Widzieli, jak z nim rozmawiała. Nie wiedzą o czym , lecz domyślają się. Zawsze w takich sytuacjach nie potrafili jej pomóc, zwłaszcza Wojtek. Smutek na jej twarzy, doprowadzał go do złości, a zarazem do całkowitej bezsilności w tej sytuacji. Ona nawet nie lubiła z nim rozmawiać o Robercie. Oni się przyjaźnili, od zawsze, a ona mogła tę przyjaźń zniszczyć.

- Mogę wejść ? – zapytał bramkarz, zaglądając przez uchylone drzwi do sypialni, w której przebywała Weronika. Skinęła głową, a on po chwili siedział tuż obok. Widział, że płakała. Wiedział, że przez Lewandowskiego. – Co ci powiedział ?

- To samo co zawsze. Co on mógłby innego powiedzieć ? Mówi to samo, ciągle i ciągle. Nie pozwala o sobie zapomnieć. Dlaczego to wszystko jest takie skomplikowane ?

- Może dlatego, że go kochasz ?

- Nie ! To znaczy….

- Właśnie Werka. Nie potrafisz powiedzieć stanowczo że go nie kochasz. Ale nie ma w tym nic złego. To normalne. Jest dla ciebie ważny, bo kiedyś…

- Właśnie, Wojtek ! Kiedyś. Kiedyś naiwnie wierzyłam, że on mnie kocha. Wierzyła, że jestem tak ważna dla niego jak on dla mnie. Ale nie byłam. On sobie wyjechał, zaczął spełniać marzenia. Ja też wyjechała. Przyjechałam do Dortmundu i poznałam Marco. Kocham go tak bardzo, że nawet sobie nie zdajesz sprawy jak bardzo. A Robert ? Jest gdzieś obok. Jest i sprawia, że czasami mam wrażenie, że kocham tylko jego. Ale tak nie jest ! Kocham go, ale inaczej niż kiedyś… On ma rację. On mnie zranił, ale ja nie pozostałam mu dłużna. Ciągle się ranimy. Wojtek, kiedy to się skończy…- nie miała już siły z tym wszystkim walczyć. Była bezsilna wobec siebie i wobec Roberta. Chciałaby by było dobrze między nimi, ale nigdy nie będzie. Muszą o sobie zapomnieć, bo inaczej żadne  z nich nie będzie szczęśliwe…

*

Cała grupa stała tuż przy wejściu do hotelu, udzielając krótkich wywiadów, robiąc sobie zdjęcia z fanami i podpisywali autografy. Po niespełna pół godzinie czasu wszyscy znaleźli wewnątrz budynku, gdzie każdy otrzymał kartę do swojego pokoju, który jednak musiał dzielić z jednym ze swoich kolegów. Trafnie padło, że jeden został przydzielony dla Roberta i Marco. Mężczyźni wzięli swoje walizki i udali się do pomieszczenia, które znajdowało się na drugim piętrze. Zmęczeni od razu rzucili się na łóżka, milcząc. Leżeli, ślepo wpatrując się w biel sufitu, błądząc w swoich myślach. Każdy z nich miał jakiś problem, a nawet kilka problemów. Mimo że byli przyjaciółmi, nie rozmawiali o nich ze sobą. Właśnie dlatego. Bo ich problemy, zniszczyły by tę przyjaźń. Zresztą, i tak, jeden z nich wkrótce wystawi ją na największą chyba próbę…

- O czym rozmawialiście ? – zapytał Marco, nadal leżąc z twarzą ku górze

- Z kim ? – zapytał, ale wiedział, że chodzi o Weronikę

- Nie udawaj. Pytam o Weronikę.

- Ogólnie. Pogratulowała mi, życzyła powodzenia a ja…

- A ty ?

- A ja podziękowałem się i pożegnałem z nią. Chyba mogę, nie ? – odparł nieco wzburzony

- Tak, możesz… A o was nie rozmawialiście ?

- Nie ! Idę do łazienki – wstał i po chwili zniknął za drzwiami. Stanął przed lustrem, opierając się o ceramiczną umywalkę. Odkręcił wodę, która miała zagłuszyć jego myśli, ale to się nie powiodło. Nawet szum spływającej wody nie był w stanie sprawić, by jego myśli się uspokoiły. Lodowatą wodą przemył twarz i ponownie spojrzał na swoje odbicie. Za każdym razem, gdy na siebie patrzył, nienawidził siebie coraz bardziej. Za to, że nie potrafi przestać kochać, za to że wszystkich oszukuje, za to, że nie wie czego tak naprawdę chce…

Nawet nie wie ile czasu spędził w zamkniętym pomieszczeniu, a gdy wyszedł, za oknem panowała już szarówka. Spojrzał na zegar, który wskazywał za kwadrans dwudziestą, więc prędko opuścił pokój i zbiegł na dół, gdzie znajdowali się pozostali zawodnicy, gotowi na pierwszy trening.

Chciałby już wrócić do Dortmundu. Chciałby jeszcze przez kilka tygodni nacieszyć się tamtym miejscem, które zrobiło z niego gwiazdę. Borussi zawdzięcza wszystko, ale nadszedł już czas na niego. Boi się zmian. Cholernie się ich boi. Zwłaszcza reakcji innych, przyjaciół, a zwłaszcza Marco i Weroniki. Jak on zareaguje ? Powie, że gratuluje i życzy powodzenia ? Nie, na pewno nie. Pamięta jego reakcję na fakt przenosin Mario. Załamał się. I teraz on ma odejść ? I zrobi tak samo. Pewnego dnia powie, że odchodzi. I straci przyjaciela. I to chyba boli najbardziej.

*

Kiedy dziewczyny zasiadły przed telewizorem oczekując na mecz, oni wyszli do kuchni po przekąski. Właściwie, był to czas kiedy mogli szczerze porozmawiać, na czym bardzo zależało Szczęsnemu. Już kiedyś napomniał przyjacielowi, że czeka ich poważna rozmowa. Nie chodzi o nich, nie chodzi o klub, chodzi o Weronikę. Wojtek, choć czasem zapatrzony we własnego siebie, na pozór jest bystrym i inteligentnym facetem, który dostrzega co się dzieje obok niego.

- Musimy porozmawiać – odparł poważnie i oparł się o kuchenny blat, ale jego kolega nie robił sobie z tego nic.

- Cały czas rozmawiamy – odpowiedział i nadal zajmował się przeszukiwaniem szafek w celu odnalezienia jakichkolwiek szklanek na sok.

- Nie o taką rozmowę mi chodzi. Chcę pogadać  o tobie. O tobie i Weronice – Walijczyk zatrzymał się, znieruchomiał, tak jakby obawiał się tej rozmowy.

- Zaraz mecz, chodźmy – próbował uniknąć tematu, ale wiedział, że z Polakiem rywalizować nie może

- Nie tak prędko, stój- zatrzymał go, gdy ten chciał wyjść. Spojrzał na niego i wskazał miejsce przy stole – Musimy w końcu porozmawiać. Muszę poznać prawdę. Muszę wiedzieć, co tak naprawdę się wydarzyło, gdy Werka pojechała do Londynu… co wtedy wydarzyło się między wami… - oznajmił i posłał mu chłodne spojrzenie. Piłkarz Arsenalu siedział z posępną miną, milcząc.

- O co ci chodzi ?! Co chcesz wiedzieć ?! – powiedział, a właściwie krzyknął, prędko uciszając swój głos – Wojtek, myśl trochę, co ? Między nami nic nie ma ! Nigdy nie było, nie ma i nie będzie ! Nie wiem jak to wygląda z boku, ale z mojej strony to tylko przyjaźń. Czy naprawdę tak ciężko to zrozumieć ? – zdezorientowany Szczęsny siedział nie wiedząc co mógłby odpowiedzieć – Gdy przyjechała do Londynu, po prostu przy niej byłem. Patrzyłem jak cierpi i to przez was trzech… Wiesz jak boli taki widok ?! … I zastanawiałem się co ona czuje, co czuje jej serce… Rozmawiała ze mną…szczerze… I mówiła, że tęskni za tobą, za twoją przyjaźnią…ale nic więcej…I tęskni za Marco, bo go kocha. I czy wam wszystkim się to podoba czy nie, to oni już zawsze będą razem, bo się kochają…

- A Robert ? Między nim a Weroniką…

- On ją zranił ! – nie da się ukryć, że Walijczyk nie przepadał za napastnikiem Borussi. Nie znał go za dobrze, ale znając historię swojej przyjaciółki, miał o nim tylko jedno zdanie. – Będziesz go bronił ?

- Nie. Zranił ją i ja dobrze o tym wiem. Ale on ją kocha a ona…

- A ona nie wie co czuje. Dlaczego ? Bo Robert ciągle jest obok. Ciągle jej o sobie przypomina, ciągle powtarza jej to samo… Jak myślisz, o czym rozmawiali przed wyjazdem ? Mogę się założyć, że znów jej powiedział, że mu zależy na niej. A ona teraz siedzi i myśli o nim. Gubi się w uczuciach. Ma „ale”, które mieć nie powinna… Gdyby on zniknął z  jej życia…

- Już nie długo… - i po tych słowach wyszedł. Znał decyzję Lewandowskiego, co nie za bardzo mu się podobało. Tyle, że nie miał wpływu na to wszystko. Robert podjął decyzję, nic tego już nie zmieni…

*

Mecz, na jaki czekali kibice. Mecz, który w tym kraju to coś więcej. Każdy jest o „ coś”. Tutaj chodziło o prestiż, tu chodziło o walkę o mistrzostwo. Remis, którym się zakończył oznacza podział punktów, jak i te samą ilość w tabeli. Do końca kolejki jeszcze wszystko jest możliwe…

Jednak ten mecz oznaczał coś jeszcze. Może dla kibiców to po prostu świetne widowisko, ale dla piłkarzy to walka z przeciwnikiem, z samym sobą, z przyjaciółmi… Oni znali się od lat. Razem w reprezentacji, wkrótce razem w klubie. Tyle, że nie na długo. Jeden sezon, który sprawił, że ich przyjaźń umocniła się najbardziej jak mogła. Byli jak bracia. Wszystko robili razem. Wspólne wyjścia, wspólne treningi. Przyjaźń o której można pomarzyć  w niektórych przypadkach. Ale to wszystko „było”. Było i się skończyło. Czasem jedna decyzja decyduje o Twojej wartości. On wybrał pieniądze ? Może tak, może nie. Wybrał karierę, chce się rozwijać – nie ma w tym nic złego. Ale życie to cos więcej niż osiągnięcia, sława i pieniądze, które mają wpływ na wszystko, nawet na nas samych. On zapomniał o tym. I właśnie przez to, tę wspaniałą przyjaźń zniszczył. Nawet próby ponownego jej odbudowywania nie pomogły. Dlaczego ? Bo znów się zapędził. Powiedział za wiele… A Marco ? Zabolały te słowa, ta powierzchowna jego ocena. Tu gdzie jest mu odpowiada, ma tutaj wszystko by być szczęśliwym. Dlaczego miałby odejść ? W dodatku do tamtego klubu ? I te słowa, bawarskiego zawodnika, zostawiły blizny. Nie chce o tym rozmawiać, bo to … świeża rana. A taka boli najbardziej. Będzie musiał to z siebie wyrzucić, bo nie uniesie tego ciężaru. Opowie komuś komu ufa…

*

Siedział na wilgotnej murawie, na opustoszałym już stadionie. Do powrotu do Dortmundu pozostały co najmniej dwie godziny, więc postanowił tu zostać. Oswoić się z tym miejscem. Miejscem, które wkrótce będzie jego codziennością. Na samą myśl, śmieje się ironicznie do samego siebie. Przypomina sobie słowa taty, który zawsze powtarzał „ rób to co kochasz, walcz o to co kochasz”. Gdyby to było takie łatwe, prawda ?

Jak długo uda mu się walczyć z tym uczuciem ? Jak długo uda mu się okłamywać siebie i innych ? Czy kiedyś przestanie Ją kochać ? Jak długo utrzyma swój sekret w tajemnicy…

- Niedługo będzie to twoją codziennością – dobiegły go słowa, które przed chwilą rozbrzmiewały w jego myślach. Tym razem, głos ten należał do trenera. Patrzył na niego z góry, a po chwili usiadł obok swojego najlepszego napastnika – Poza tym jeszcze raz gratuluję zaręczyn z Anią. To wspaniała wiadomość ! I dobrego meczu, naprawdę..  – podał mu dłoń, a ten ją uścisnął lekko bez żadnego wyrazu twarzy. Nawet bez sztucznego uśmiechu. – Ale radości to ja po tobie nie widzę…

- Zmęczony jestem – odparł łagodnie

- Może… ale tu nie chodzi chyba tylko o to, prawda ? – piłkarz pokiwał głową, lecz milczał – Kiedyś… na naszym stadionie odbyłem podobną rozmowę z Marco – uśmiechnął się i kontynuował – Chodziło o Weronikę. Twierdził, że ona widzi w nim tylko przyjaciela.

- Co mu pan odpowiedział ?

- By walczył. I zawalczył.

- I wygrał – rzekł, ale każde słowo sprawiało mu ból. Zapanowało cisza, a żaden z mężczyzn nie podejmował kolejnego tematu rozmowy. Dla ich obu nadszedł trudny okres. Obaj biją się z myślami, obaj ciągle o coś walczą. Każdy walczy.

- Tak bardzo jest ci u nas źle ? Myślałem, że Borussia jest dla ciebie ważna.

- Jest ! Jest cholernie ważna. Zawsze będę miał ją w sercu. Po prostu… na mnie nadszedł już czas. Nie mogę stać w miejscu. Chcę się rozwijać, a Bayern…

- A Bayern jest najlepszy – Klopp nie lubił tego stwierdzać. Ale musiał przyznać rację Lewandowskiemu.

- Nie jest najlepszy. Jest dobry. Chcę spróbować siebie u nich – Poza tym…tu nie chodzi tylko o to. Dortmund ma coś czego pragnę, ale nie będę tego nigdy miał. I nie potrafię z tym żyć, z tym uczuciem. Moje odejście, wielu osobom ułatwi życie…

- Ułatwi, czy utrudni ?

- Ułatwi, trenerze…  - i po raz kolejny zapanowała krótkotrwała cisza.

- Marco już wie ?

- Nie – skwitował jednym słowem. – Boję się mu powiedzieć. Tego obawiam się najbardziej. Nie kibiców, nie pozostałych zawodników, ale jego reakcji. Pamiętam jak zareagował na odejście Mario. A teraz tak samo mam postąpić ?! – emocje zaczęły górować – Nie chcę tracić tej przyjaźni. Ale ją stracę…

- To walcz o tę przyjaźń, nawet jak będzie się wydawało, że to jej koniec. Ale na razie… nie mów mu. Dużo przeszedł w ostatnim czasie, jest szczęśliwy. Pozwól mu się tym nacieszyć… - zakończył i odszedł zostawiając Polaka samego.

*

Mijał kolejne zdjęcia porozwieszane na ścianach korytarzy, patrząc na nie, ale nie potrafił się z tym pogodzić. Jeszcze nie potrafił się z tym utożsamić. Trzymając kurczowo w dłoni żółtą koszulkę ze swoim numerem, czuł, że jest tego częścią. Częścią tej żółto czarnej rodziny… którą ma opuścić…

- Lewy !!! – usłyszał krzyk swojego przyjaciela. Brunet podążał w jego kierunku szeroko się uśmiechając. Kiedy stanął naprzeciw dostrzegł smutek na twarzy napastnika. Jeszcze kilka miesięcy temu on sam miał te wątpliwości, ale to minęło. Czuje się tu dobrze. Albo zwyczajnie udaje, tęskniąc za tym co było wcześniej… -Głowa do góry ! Nie będziesz sam. Masz tutaj mnie. Już niedługo Bayern będzie też twoim klubem ! – poklepał go przyjacielsko próbując dodać mu otuchy, ale jednak jego słowa tego nie sprawiły, a w dodatku stworzyły problem…

- Ty pieprzony egoisto ! – rozległ się krzyk blond włosego piłkarza Borussi, który jak się okazało też tutaj był. Nie wierzył w  to co usłyszał…

*

Prezpraszam, bardzo przepraszam za tak długą przerwę, ale nie miałam czasu. Tak po prostu. Ale w końcu udało mi się coś napisać, choć nie wiem czy Was zadowolił ten rozdział. Chyba za długi i przez to o niczym. Nic. Postaram sie częściej coś dodawać lecz nie obiecuję, bo zbyt wiele mam obowiązków a zbyt mało czasu. 

Czasami myślę już o zakończeniu tego bloga... Nie wiem czy nie stał się nudny. Liczę że wypowiecie się na ten temat w komentarzach. Bardzo to proszę.

I w związku z najbliższymi świętami, życzę Wam by było one dla Was spokojne i szczęśliwe i spędzone w rodzinnym gronie :)

Jeśli chodzi o Wasze blogi, to postaram się przez święta nadrobić spore zaległości  czytaniu jak i komentowaniu !

I jeszcze jedno... Ten blog to dla mnie coś wiecej niż tylko opowiadanie. Dużo pisałam o sobie. O wielu rzeczach mówiłam. I teraz... mówię, ze jest dobrze :) Dlatego dziękuję wszystkim którzy są ze mną. Dziękuję...

Pozdrawiam, Patrycja