Rozdział 32

*

popełniłem największy błąd w życiu, pozwalając Ci odejść.

*

Stałam wpatrując się w nich, nie rozumiejąc zaistniałej sytuacji. Jak to możliwe, że są tutaj? W dodatku razem ? Jest tylko jedna odpowiedź jaka aktualnie mi się nasuwa, a mianowicie to, że wrócili do siebie. Tylko, że nadal nie rozumiem jak to możliwe i jak to się stało. Zwłaszcza przez to jak Lewandowski potraktował Stachurską i jeszcze ta była Marco. To już było zbyt wiele jak na mnie.
- Tak się stało, że znów jesteśmy razem- odparł pierwszy polski napastnik, mocniej przyciągając swoją ukochaną, która nieznacznie się uśmiechnęła. - A co ty tutaj robisz sama o tak późnej porze ?- dodał
- Wracam do domu. I gratuluję wam z całego serca- powiedziała. Zdziwiły mnie moje słowa, które wypłynęły z moich ust, ale były prawdziwie szczere. Nadszedł w końcu ten moment w którym dotarło do mnie, i zapewne też do niego, że nasz rozdział to skończona historia.
- Ale jak do domu, skoro Marco mieszka w przeciwnym kierunku?- znów dopytywał.
- Do Błaszczykowskich.- odpowiedziałam krótko, unikając spojrzeń ich dwójki.
- Przecież mieszkałaś...
- Tak, u Marco- moja wypowiedź wiała chłodem- Rozstaliśmy się. Przepraszam, muszę iść.- oświadczyłam ze spuszczoną głową, ominęłam ich, po czym jak najszybciej zmierzałam w kierunku domu. Po kilku minutach byłam już na miejscu, więc przekroczyłam próg i szybkim krokiem weszłam na drugie piętro i prosto do ' mojego ' pokoju. Usiadłam na podłodze, opierając się o szklane drzwi balkonowe. Skulona i otulona ciepłym kocem, znów zatopiłam się we własnym myślach. Od pierwszego dnia w Dortmundzie zaczęły się piętrzyć moje problemy, ale teraz osiągnęły apogeum. Gdyby spojrzeć na moje życie w ciągu ostatnich kilku miesięcy to można wyróżnić kilka istotnych momentów. Moja przyjaźń z Wojtkiem przechodziła przez różne stany, było lepiej bądź gorzej, ale ostatecznie zakończyła się w momencie naszego trefnego pocałunku. Kolejną rzeczą jest moja ponowna znajomość z Robertem. Pierwsze dni, tygodnie nie należały do udanych. Potem było lepiej, lecz i tak co chwilę coś nas różniło. Ja sama cały czas próbowałam odkryć własne uczucia jakie do niego żywiłam bądź żywię. Widząc go dzisiaj z Anką uświadomiłam sobie że tak naprawdę nic do niego nie czuję. Te moje huśtawki uczuć co do niego były niepotrzebne. Śmiało mogę sobie powiedzieć że nareszcie odkochałam się. Stałam przy nim i już nie czułam jak miękną mi kolana, jak serce bije mocniej  i szybciej, jak ciało zalewa zimny pot. To minęło. Teraz ten Robert Lewandowski, który przed kilkoma laty skradł me serce jest dla mnie nikim. W moim sercu nie ma dla niego miejsca, bo całe nadal należy do Marco. Jak tylko o nim myślę, do oczu napływają mi łzy. Nigdy tak bardzo nie kochałam. Nigdy tak bardzo mi na nikim nie zależało. Ale i ten rozdział w moim życiu się zakończył. Mój związek z wielką gwiazdą niemieckiej piłki rozsypał się jak domek z zapałek. Może tak miało być ? Zerwał za mną, to jasne. Między nami jest definitywny koniec.
Minęła ponad godzina kiedy w końcu wstałam i podeszłam do mebla stojącego obok mego łóżka. Na gładkim blacie leżał świstek papieru, ale jakże ważny. To mój bilet. Bilet do domu. Tam jest moje miejsce, tam mam wszystko czego potrzebuję by jakoś funkcjonować. Spojrzał na niego jeszcze raz. Wyraźnie napisana godzina odlotu, czyli godzina punkt dwunasta. Moja walizka tak właściwie jest spakowana, więc pozostaje mi czekać. Jeszcze tylko przed odlotem chcę uzyskać odpowiedź na jedno pytanie, które dręczy mnie od spotkania z trenerem Kloppem. Czy Marco mnie zdradzał ?
Otarłam policzki z łez, otworzyłam drzwi mojego pokoju i zbiegłam na dół. W salonie siedzieli Błaszczykowscy z Piszczkami, którzy musieli niedawno się pojawić.
- Marco mnie zdradzał ?!- zapytałam prosto z mostu i oczekiwałam na odpowiedź. Nie ważne jaka by ona nie była, chciałam ją znać. Nie uzyskując odpowiedzi, bardziej stanowczym głosem zapytałam po raz drugi- Pytam, czy Marco mnie zdradzał będąc ze mną ?- zapanowała idealna cisza. Cała czwórka spojrzała na siebie, i już po ich spojrzeniach widziałam że coś ukrywają.
- Skąd takie pytanie ?- w końcu odezwał się Kuba, nieco zmieszany.
- Chcę wiedzieć, czy to co usłyszałam to prawda.
- Coś źle zrozumiałaś. Marco przecież nigdy by...
- Kłamiesz ! Ale skoro wy nie chcecie powiedzieć mi prawdy to tylko jedna osoba musi mi to powiedzieć.- pożegnałam ich złowrogim spojrzeniem i pobiegłam po kurtkę i buty.

*

Leżałem na sypialnianym łóżku wraz z Anią, która opierała głowę na moim ramieniu i gładziła mój nagi tors, a ja bawiłem się jej długimi włosami. Nie było mnie, a właściwie nas w Dortmundzie zaledwie kilka dni, a tyle się wydarzyło. Co takiego mogło się stać, że się rozstali ? Czyżby Angelina maczała w tym palce ? A jeśli tak, to co takiego zrobiła ? Co powiedziała ? Przecież jeszcze przed moim wyjazdem do Polski, przed moim zejściem się z Anią rozmawialiśmy. To była taka nasza pierwsza i zapewne ostatnia rozmowa.

- Robert, ja zawiniłam. Mój powrót to był błąd. Tak bardzo cierpiałam przez ciebie, przez Marco, że chciałam abyście też cierpieli. Okłamywałam ciebie przez cały czas. Tak naprawdę chciałam skłócić was wszystkich. Ciebie, Marco, Weronikę. Lecz jak zobaczyłam i uświadomiłam sobie, jak ty i Marco bardzo ją kochacie, zrozumiałam że ja nic nie mogę zrobić. Postanowiłam że raz na zawsze wyjadę z Niemiec i już nigdy nie wejdę pomiędzy was.
 - I myślisz że po twoim wyjeździe coś się zmieni ?! Zniszczyłaś wszystko !
- Wiem. Robert wiem. Żałuję. Gdybym tylko mogła cofnąć czas...
- Ale nie możesz !
- Tak nie mogę. Mogę powiedzieć tylko to głupie przepraszam. Wiem ze nie chcesz mnie znać, ani słuchać, ale przez te kilka tygodni tutaj zobaczyłam jedno. Zobaczyłam Marco tak bardzo zakochanego jak nigdy dotąd. On i Weronika tak bardzo się kochają, więc nie niszcz tego. Jeśli ją kochasz to pozwól być jej szczęśliwej z nim. Doskonale wiesz że nie dasz jej tego szczęścia jakie on jej daje. Ich miłość przetrwa wszystko. Rozumiesz ? Wszystko.

I właśnie po tych słowach wyszła. Przez kila godzin trawiłem jej słowa, aż w końcu zrozumiałem że ona ma tak naprawdę rację. Nikt nigdy nie da Weronice tyle szczęścia co Marco. Mimo to nadal nie wiem dlaczego się rozstali. Dlatego postanowiłem wrócić do Anki, naprawiając nasz związek. Tyle razem przeszliśmy, tyle byliśmy ze sobą, więc pasujemy do siebie. Kochamy się. Tak mi się przynajmniej wydaje.
- O czym myślisz ?- zapytała Ania, całując mnie w szyję.
- O niczym.
- Myślisz o Weronice i Marco ? Dlaczego się rozstali ?
- Tak.
- Ja też. Wiem, że już może na to trochę za późno, ale postanowiłam zyskać jej sympatię. Byłam o nią zazdrosna przez tyle czasu, lecz teraz wiem że nie potrzebnie. Przecież ona tak bardzo kocha naszego Marco. Nie mam pojęcia co się mogło wydarzyć. Może porozmawiaj z nim ?
- Lepiej się nie wtrącajmy- urwałem krótko temat przypominając sobie ostatnie rozmowy z Niemcem. Przecież on mnie znienawidził po tym jak zobaczył te głupie zdjęcia. Najbardziej boję się tego, że w ramach zemsty wyjawi Ani prawdę, której ja nadal jej nie powiedziałem.
- Może masz rację. To ich życie, ich sprawa.

*

W mieszkaniu reprezentanta Niemiec panowała całkowita ciemność. Jego przyjaciel wyjechał na prośbę Reusa. Nie sprzeciwiał się, lecz obiecał sobie samemu że wróci do Dortmundu w dniu Sylwestra by ten wieczór spędzić z najlepszym przyjacielem.

Drzwi były otwarte więc mężczyzna bez problemu wszedł do środka. Widząc ciemności panujące w domu, zaświecił światło i podszedł do swojego zawodnika potrząsając nim. Widząc puste butelki po alkoholu widział że dobrze nie jest. Po kilku minutach młody mężczyzna otworzył zaspane oczy i zaskoczony spojrzał na swojego trenera, który stal nad nim. Z bólem głowy podniósł się, lecz nie  mogąc ustać na własnych nogach ponownie usiadł i chwycił po butelkę, która i tak szybko zabrał mu Jurgen.

- Reus do cholery ! Co ty wyrabiasz ?!- krzyknął tak jak on to potrafił.

- Co trener tu robi ?

- Ratuję ci życie matołku ! Wy młodzi nic nie macie w tych głowach. Nie pozwolę ci zostawić takiej dziewczyny jak Weronika. To skarb. Anioł. Przecież ją kochasz!

- Nie kocham. A co ? Już się panu poskarżyła ?- zaśmiał się ironicznie co spotkało się ze złością trenera dortmundzkiej drużyny. Klopp chwycił piłkarza za koszulę stawiając na nogach i ze złością zaczął mówić.

- Nie zachowuj się jak rozpieszczony gówniarz, bo nim nie jesteś ! Nie mów mi że jej nie kochasz bo wiem że jest ona dla ciebie całym światem! Zrób coś do cholery bo zaraz może być za późno! O taką miłość trzeba walczyć a nie się obrażać ! I tylko mi nie mów że cię zdradziła jednym pocałunkiem, bo to nie ona na meczach wyjazdowych pieprzyła się z jakimiś panienkami !- krzyknął popychając blondyna na kanapę, który opadł na nią. - Myślałem że jesteś mądrym chłopakiem, ale chyba się myliłem.- powiedział na koniec a następnie zatrzasnął za sobą drzwi, zostawiając dwudziestoczterolatka samego. Ten oszołomiony tym co się wydarzyło już nie miał nawet ochoty by złapać za kolejną butelkę. To co zrobił jego trener postawiło go na nogi i miał już prawie trzeźwy rozum. Sama zgadzał się ze słowami mężczyzny, który był dla niego jak ojciec. Postanowił że z samego rana pojedzie do niej i będzie błagał ją o wybaczenie.

*

Przy obecnej godzinie miasto świeciło pustakami. Coraz większy mróz dawał się we znaki, a dodatkowe podmuchy wiatru obniżały temperaturę. Będąc pod jego blokiem spojrzał na okna w których paliło się światło. Zła jak nigdy wbiegłam do budynku, a windą wjechałam na odpowiednie piętro, zarazem ostatnie. Nie miałem nawet zamiaru dzwonić do drzwi, gdy spostrzegłam że są otwarte.Wchodząc do środka, obawiałam się najgorszego, tego że natknę się na niego i jakąś panienkę, w której ramionach się pociesza, jednak tak się nie stało. Z workiem na śmieci w ręku zbierał puste butelki. Patrząc na ich ilość, nieźle zabalował. Szczerze mówiąc nie znałam go od  tej strony, a tak właściwie to mało co o nim wiem, tak naprawdę. Widząc mnie odłożył foliowy worek na podłogę i podszedł do mnie.
- Weronika..ja...ja..
- Zdradziłeś mnie ?! - zapytałam przerywając jego nieudolną wypowiedź. Zaskoczyłam go.
- To nie tak jak myślisz. To było...
- Jak mogłeś!- krzyknęłam nie pozwalając mu dokończyć. Już wiedziałam że to prawda. Z całej siły uderzyłam go w twarz. - Powiedz mi tylko jedno. Dlaczego ?
- Bo byłem głupi. Weronika ! Ja cię kocham ! Rozumiesz ?! Jak wariat !Jak zobaczyłem was, wtedy, razem, to się wściekłem. On trzymał w ramionach i całował cały mój świat. Ty jesteś moim całym światem. Nie umiem żyć bez ciebie. Tak, zdradziłem cię. Wiem że nie mam nic na swoją obronę. Byłem pijany, wygraliśmy mecz, poszedłem do swojego pokoju w hotelu, a potem przyszła ta dziewczyna i .... ale to było tylko raz ! Jeden jebany raz ! Żałuję tego jak niczego innego w świecie. Zniszczyłem to co było między nami, nie po raz pierwszy. Zniszczyłem nasze pierwsze wspólne święta. Weronika...ja. ja.... Kurwa nooo ! Kocham cię !- krzyknął wpatrując się we mnie. To co powiedział zrobiło na mnie wrażenie, ale to nie zmienia faktu że mnie zdradził. 
- Kocham cię- powiedziałam przez płacz w oczach. Zbliżyłam się do niego, dłonią przejechałam po jego torsie i wpiłam się w jego usta. Przez te zaledwie kilka dni, tak bardzo mi tego brakowało. Tego ciepła, namiętności, czułości.
- Wybaczasz mi ?- zapytał opierając się o moje czoło, nadal trzymając w dłoniach moją twarz.
- Nie. Żegnam się z tobą. Ostatni raz.- spojrzałam w jego oczy które szkliły się pod wpływem napływających łez. Wiem, że te słowa go zraniły, lecz mnie też. To koniec.

*

 teraz kilka słów ode mnie:

taki trochę smutny wyszedł ten rozdział. ogólnie jakieś smutne te moje rozdziały ale nie jestem w stanie napisać nic weselszego. wybaczcie... 

nie wiem jak to będzie ale prawdopodobnie będę musiała dodawać rozdziały raz na dwa tygodnie. jak na razie będę próbowała co piątek ale nie wiem przez jaki długi okres czasu.

pojawił się nowy rozdział na Wkrótce będziemy razem a na Keine Rose ohne Dornen dodam jak ustąpią usterki ze strony bloggera.

i jeszcze o losowaniu LM. nie jest raczej źle patrząc na przeciwników. BVB- Arsenal ? już się nie mogę doczekać tego meczu i ogólnie LM.

za jakiekolwiek błędy każdego pokroju-przepraszam

jeśli czytacie...komentujcie...

życie jest cholernie trudne.

niby czekamy na chwile szczęścia, a tak naprawdę są to

krótkie momenty poprzedzone bólem i cierpieniem.

a czasami jest tak, że tego szczęścia w ogóle nie ma.

albo go nie dostrzegamy.

a może na nie nie zasługujemy ?

może w ciągu naszej wędrówki na Ziemi popełniliśmy błąd.

błąd który zaważył nad naszym życiem.

czasami chciałoby się uciec od tego wszystkiego.

odejść.

tyle, że odchodząc, również będziemy samotni.

sami ze sobą, światem, problemami.

mówią, że będzie dobrze, że wszystko się ułoży ?

skąd oni to wiedzą ?

nie wiedzą !

a Ty próbujesz im uwierzyć, mimo że znasz prawdę.

prawdę, która boli.

życie i ludzie Cię ranią.

dlaczego ?

bo jesteś słaba.

zbyt słaba by żyć - 

zbyt słaba by umrzeć

Rozdział 31

 *

 nadszedł czas by każde z nas zaczęło żyć na swój sposób

*

- Nie chciałem, aby tak wyszło. Przepraszam- powiedział, ze skruchą w głosie, ale już nie miało to dla mnie znaczenia. Mężczyzna, który był mi tak bliski przez tyle lat, którego traktowałam jak brata, któremu ufałam, w mgnieniu oka zniszczył mój poukładany świat. Przeprosił, ale to nie zmienia faktu, że właśnie teraz, w tym momencie, tracę miłość życia. Pocałunek zniszczył wszystko. Może też zawiniłam, bo przeczuwałam co się może wydarzyć, ale nic nie zrobiłam. Lecz z drugiej strony, tyle razy mu mówiłam, że między nami nigdy nic nie będzie. Dlaczego to wszystko musi być takie trudne i skomplikowane ?
- Przepraszasz, i co to zmienia ? Nic, kompletnie nic. Nie dziwię się teraz dlaczego masz taki dobry kontakt z Robertem.- uniósł brwi, czekając na moje kolejne słowa- Obaj nie rozumiecie słowa nie, i obaj niszczycie moje życie. Dlaczego nie zaakceptujesz tej roli w moim życiu, którą pełnisz ? Jesteś moim przyjacielem, albo byłeś. Sama już nie wiem.
- Bo cię kocham.- stojąc obok mnie, wpatrywał się we mnie, dłonią zaczął gładzic mój policzek.
- Przestań- odepchnęłam go od siebie, zostawiając samego i wróciłam do reszty przyjaciół, którzy siedzieli w salonie, rozmawiali. Marco siedział obok Mario, który starał się coś dowiedzieć, co jest winą jego szybkiego zmiany humoru. Ten tylko kiwał przecząco głową nie udzielając odpowiedzi. Chciałam usiąść obok niego, ale ten widząc że się zbliżam wstał. Szepnęłam mu tylko na ucho, abyśmy porozmawiali. Co mogłam więcej powiedzieć, zwłaszcza tutaj, przy wszystkich. Poszedł do sypialni, więc podążyłam za nim. Stanął obok okna, z rękoma schowanymi w kieszeniach. Słysząc zamykające się drzwi za mną, obrócił się w moim kierunku.
- Co masz mi do powiedzenia ?- zapytał w końcu
- Nic nie zrobiłam ! Nie zdradziłam cię, rozumiesz. Zaskoczył mnie tym pocałunkiem, nie wiedziałam co się dzieje i wtedy ty wszedłeś...
- Czyli to jeszcze moja wina ?
- Nie ! Dla mnie to nic nie znaczyło, było minęło. Ciebie kocham, tylko ciebie.
- Nie chcę tego słuchac.
- Ale to prawda !
- Nie wierzę ci- powiedział oschle, mijając mnie, idąc  w kierunku drzwi.- To nie jest pierwszy raz, kiedy bawisz się moim kosztem. Robert, Wojtek, kto jest następny ?- dodał z kpiną w głosie
- Nikt, bo ciebie kocham, kiedy to w końcu zrozumiesz.
- Kochałem cię, a ty mnie ciągle zdradzałaś !- wykrzyczał na cały pokój a ja zaczęłam płakać z bezsilności- To koniec między nami !- powiedział stojąc w otwartych drzwiach, przez co wszyscy to usłyszeli. Zapanowała cisza.- Wychodzę- dodał, po czym wziął kurtkę i już go nie było. Ruszyłam w jego kierunku, ale wiedziałam, że to nie ma sensu. Oparłam się o ścianę, ale tylko na chwilę, bo dotarło do mnie, że przecież nie jestem sama. Za mną siedzą najbliżsi przyjaciele. Szybko otarłam zapłakaną twarz, odwróciłam się w ich kierunku, ale czułam jak spływając po mojej twarzy kolejne łzy. Zasłoniłam się długimi włosami i szybko pobiegłam do łazienki. Zamknęłam za sobą drzwi na klucz, położyłam się na zimnej podłodze, ciągle płacząc. Próbowałam wszystko sobie poukładać w głowie, ale wszystko mi nie pasowało. Znalazłam się w sytuacji, z której nie ma wyjścia. Jeszcze rano kochaliśmy się ze sobą jak dzikie zwierzęta, spędziliśmy razem wigilię, dawaliśmy sobie prezenty, tylko po to by po kilku godzinach rozstać się ze sobą. Dlaczego tak to musiało się potoczyć ? Nie mogę teraz zwalać winy na Wojtka, lecz na siebie. To ja zawiniłam. Nie teraz, lecz przed kilkoma miesiącami. Źle postąpiłam tamtego dnia, zgadzając się na ten wyjazd do Niemiec. To miały być tylko wakacje, lecz tak się nie stało.

- Zabieram cię na wakacje życia, Weroniczko !
- Naprawdę ?! Jaki ty jesteś kochany, dziękuję. Gdzie się wybieramy ?
- Może to nie są jakieś tropiki, ale spotkasz przyjaciół.
- Lecimy do Polski ?
- Nie.
- To gdzie ?- dociekałam gdyż coraz bardziej  się niecierpliwiłam.
- Kierunek Niemcy, Dortmund
- Słucham ?! Nigdy w życiu !
- Wera, ale dlaczego ? Minęło już sporo czasu, nie chcesz się spotkać z Kubą, Piszczem, Ewą i Agatą ?
- Z nimi tak, ale nie z nim.
- Obiecuję ci, ze go nie spotkasz .
- Niby jak ?
- Kuba mi powiedział, że poleciał z Anką do Egiptu. Wrócimy do Londynu jeszcze przed jego powrotem. Zgódź się, błagam !- prosił i robił tą swoją minę szczeniaczka.
- Zgoda, ale zrobisz wszystko abym go nie spotkała.
- Obiecuję!- powiedział dumnie i mnie przytulił.

Tak doskonale pamiętam tę rozmowę. I już zaraz po przylocie zaczęły się problemy.  Nie był w każdym Egipcie, lecz w Dortmundzie, razem z nimi. Pamiętam jak patrzyliśmy na siebie, gdy się zobaczyliśmy. Wyszłam, przyszedł Marco, zaprowadził mnie na stadion i pokazał ścianę z imionami. Teraz jest też moje imię, ale z tego ? Nadal nie wierzę, że między nami jest koniec.
- Otwórz, proszę- za drzwi dobiegało pukanie i wołanie Kuby. Podniosłam się z podłogi i przekręciłam zamek. Wszedł do środka, siadając obok, obejmując mnie i przytulając.- Mów co się stało.
Omówiłam mu wszystko od samego początku. Jak przyszedł Wojtek pocałował mnie, zobaczył nas Marco, potem ta kłótnia w sypialni.
- A resztę sam słyszałeś, jak mówi że to koniec.
- Boże, co ten Wojtek narobił. Ale spokojnie. Pogadam z Marco i wszystko..
-  Kubuś, nie. Nie warto już. To jest definitywny koniec. Zbyt wiele razy go zraniłam, zbyt wiele razy okłamałam. Kocham go, lecz on na mnie nie zasługuje. Wyjeżdżam stąd..
- Wera, ale...
- Kubuś, mogę się u was zatrzymać na kilka dni, do mojego wyjazdu?
- Pewnie, ale jesteś pewna że to rozwiązanie?
- Jedyne jakie mam.- uśmiechnęłam się ciepło w jego stronę i wstałam podając mu dłoń. Weszłam do salonu, w którym poza Mario nie było nikogo. Spojrzałam pytająco na bruneta, który odrzekł, że wszyscy poszli, widząc co się wydarzyło.
- Wera, ja mu przegadam do rozsądku!- oświadczył stanowczo Mario, ale odpowiedziałam mu prawie to samo co Kubie, że nie warto. Poszłam do sypialni po walizkę, do której spakowałam wszystkie swoje rzeczy. Po kilku minutach byłam gotowa. Postawiłam walizkę przed drzwiami mieszkania i postanowiłam się pożegnać z monachijskim zawodnikiem.
- Tak jak obiecywałam zrobię wszystko żeby znów przywrócić cię do Borussia. Zrobię tyle ile będę mogła.- posłałam mu ciepły uśmiech. - Jesteś świetnym przyjacielem, ale na mnie już czas- przytuliłam go ostatni raz i odwróciłam się  w kierunku drzwi, ale wcześniej poprosiłam Mario by oddał mu to co podarował mi Marco jeszcze kilka godzin temu i połówkę serca. Rozejrzałam się po mieszkaniu, po czym je opuściłam ze smutkiem w oczach. Całą drogę milczałam, tak samo jak Jakub. 

~*~ 

Po dwugodzinnym spacerze niemiecki piłkarz wrócił do swojego mieszkania w którym zastał jedynie swojego przyjaciela, Mario. Zdjął kurtkę i buty, po czym usiadł obok kolegi. Po dość długotrwałej ciszy odezwał się monachijski zawodnik:

- I co ? Zadowolony jesteś z siebie ?

- A tobie o co znowu chodzi ?- oburzył się dwudziestoczterolatek

- Czasami to ja naprawdę cię nie rozumiem. Jak mogłeś z nią zerwac ? Przecież ją kochasz.

- Zdradziła mnie ! I nie kocham jej już.

- Ehe. Wcale jej nie kochasz, jest ci obojętna. Zdradziła ? Niby jak ?

- Całowała się w kuchni z Wojtkiem więc mnie zdradziła, nie !

- To co ci powiedziała o tym ?

- Że ona tego nie chciała, że to on ją zaskoczył. Ogólnie że nie jest niczemu winna.

- Bo nie jest ! Wiedziałeś, że Wojtek ją kocha, więc pod wpływem emocji ją pocałował. Nie zdążyła zareagować, a ty od razu posądzasz ją o najgorsze. Wkurzasz mnie Reus. Ty też nie jesteś idealny. Nie wierzę, że na meczach wyjazdowych od razu po meczu szedłeś do hotelu. Nie ty. Na pewno nie jedną laskę poderwałeś za plecami Weroniki, albo poszedłeś z jakąś do łóżka.

- Przeginasz- zdenerwowany blondyn złapał przyjaciela za koszulę.

- Przysięgnij że odkąd jesteś z Werką to sypiałeś wyłącznie z nią.- zapytał, po czym dodał- Właśnie. Tak myślałem.- Dopowiedział widząc przygnębionego przyjaciela który wpatrywał się w szybę okna.- Nie wiem czy ty zdajesz sobie sprawę z tego co zrobiłeś. Zraniłeś ją bezpodstawnie. Poza tym dałeś wolną drogę Lewemu- oświadczył wychodząc do sypialni gościnnej.

- Stój! Co masz na myśli ?!

- To że Lewy teraz śmiało może być przy niej nie zważając na to że byliście razem. Jest wolna, on też. Resztę dopowiedz sobie sam- zakończył zamykając za sobą drzwi.

~*~

Od trzech dni mieszkam u Błaszczykowskich. Właściwie stwarzam pozory, że mieszkam, a całe dnie spędzam po za domem. Spaceruję godzinami po całym mieście, przesiaduję w parku bądź chodzę na stadion żółto-czarnych, gdzie w swoim skromnym gabineciku spędzam dni. Właściwie jestem tam sama poza kilkoma ochroniarzami. Wszyscy rozkoszują się dniami wolnym, przygotowują się do Sylwestra, lecz nie ja. Ja, Weronika, siedzę w papierkowej pracy. Zaparzyłam sobie gorącej kawy ze swojego ekspresu, filiżankę postawiłam na biurku,a  sama usiadłam na skórzanym krześle obrotowym. Dobijała godzina szesnasta, było coraz ciemniej, a z transu rozmyślań oderwał mnie dźwięk pukania do drzwi. Zaskoczona zaprosiłam gościa, którym okazał się trener, Jurgen Klopp. Zdjął swój czarny płaszcz i szalik, cały uśnieżony, po czym usiadł naprzeciw mnie.
- Witaj Weroniko, co ty robisz w pracy ?- zapytał strzepując zmrożony śnieg ze swoich włosów.
- Skąd pan wiedział, że jestem tutaj ?
- Ochroniarz do mnie zadzwonił, mówiąc że już trzeci dzień jesteś w pracy a masz wolne. Więc się zastanawiam co się stało- wstał by zrobić sobie również kawy. Zaskoczona jego wizytą zapomniałam mu tego zaproponować.- Nie powinnaś teraz odpoczywać u boku Marco ?- usiadł ponownie na swoim miejscu, a ja nerwowo stukałam palcami o blat mebla.- Stało się coś, prawda ?
- Tak, nie...to znaczy- plątał mi się język udzielając odpowiedzi- Tak, stało się. Marco...on zerwał ze mną.- z moich oczu popłynął potok łez.
- Weroniko, ale jak to ? Marco, przecież on jest taki zapatrzony w ciebie.
- Już nie. Myśli że go zdradziłam, a ja tego nie zrobiłam. Kocham go.
- Skąd takie jego przypuszczenia ?
- Mój przyjaciel, Wojtek Szczęsny, mnie pocałował i wtedy Marco wszedł i zobaczył nas. Nie słuchał moich wyjaśnień, tylko sam zakończył nasz zawiązek.- zakończyłam a po chwili dodałam krótkie przepraszam, wycierając twarz wilgotną od łez.- Dokończę swoje obowiązki, po czym wyjeżdżam. Tak będzie najlepiej dla wszystkich. Nie mogę tu byc, już nie..
- Mała, nie poddawaj się. Piłkarze, ich żony, dziewczyny są dla mnie jak rodzina. Tak jest z tobą. Borussia to jedna wielka rodzina. Widzę że cierpisz, Marco pewnie też. W dodatku to odbije się na jego kondycji. Nie chcę się wtrącać w wasze prywatne sprawy, ale Reus też nie jest bez winy. On też nie był taki święty na jakiego wyglądał.Nie obwiniaj się. Muszę już iść, więc trzymaj się Weroniko. I nie poddawaj mi się !- podał mi dłoń na pożegnanie i wyszedł zostawiając mnie samą. 
Robiło się coraz ciemniej, śnieg padał coraz bardziej, więc postanowiła wracać do domu. Opuściłam gmach stadionu i ruszyłam zaśnieżonym chodnikiem. Miałam ochotę na spacer więc pieszo wracałam do domu. Dom Błaszczykowskich był niedaleko więc pokonanie trasy zajmowało mi około dwudziestu minut, ze względu na warunki. Cały czas miałam w głowie słowa Kloppa że Reus też nie był taki święty. Co miał na myśli ? Marco mnie zdradzał ? Z kim ? Dlaczego ? Coś było ze mną nie tak ? Nie wystarczałam mu ? Nie zaspokajałam jego potrzeb ?
Patrząc ciągle pod nogi by się nie poślizgnąć na lodzie, wpadłam na kogoś. Szybko złapałam się ulicznej latarni by nie upaść. Uniosłam wzrok, a rzęsisty śnieg ograniczał moją widocznośc. Mimo to tę sylwetkę rozpoznam zawsze. Te oczy, te usta, nos, są jedyne w swoim rodzaju. Pierwsza reakcja to niepohamowana radość na jego widok, ale do czasy, gdy nie spostrzegłam drugiej osoby, która wtulała się w jego ciało.
- Robert, Ania?- udało mi się tylko wydukać zachrypniętym głosem.

~*~

nie wiem..mam nadzieję że choc trochę Wam się spodobał. starałam się, naprawdę.

jeśli czytacie to komentujcie, bardzo o to proszę, bo z każdym rozdziałem coraz mnie tych komentarzy. wiem, że rozdziały nie zachwycają, lecz gdybym miała motywację w komentarach miałabym większą ochotę pisac coś lepszego...

ale dobra, nie narzekam.

jeszcze jedno, polecam cztery blogi.

http://dortmunder-junge.blogspot.com/

tutaj zapraszam Was bardzo gorąco, bo naprawdę jest świetny. ukazało się kilka rozdziałów, a każdy kolejny jest coraz lepszy. więc zajrzyjcie i czytajcie bo warto. powiem szczerze, że czytam wiele blogów, ale nie jest zbyt wiele takich, które aż tak by mnie wciągnęły. czytajcie :)

http://inmate-of-the-past.blogspot.com/

na poczatek tylko prolog, ale zapowiada się strasznie ciekawie. a tę blogerkę na pewno znacie, więc czytajcie :)

http://czas-na--zmiany-e.blogspot.com/

i ostatnie, które już raz poleciłam i polecam po raz drugi. to opowiadanie jest wyjątkowe, przynajmniej dla mnie. mam nadzieję że też tam będziecie zaglądać tak jak ja :) polecam z całego serca !

http://przygoda-reusa-bvb.blogspot.com/ 
i na koniec blog jednej wyjątkowej czytelniczki, która tak wyczekuje moich rozdziałów. a jej blog powala na kolana ! jest cudowny, więc czytajcie i komentujcie :)

ode mnie już tyle, więc czekam na Wasze opinie. bardzo proszę...

pozdrawiam

Całe życie upadam,
i sięgam dna.
Każde­go dnia.
Na nowo.
Wciąż.
I właśnie dlatego
... wygram.

Ale nie sama.

Razem z Tobą.

Dzięki Tobie.

...dziękuję...

 

Rozdział 30

 *

gdy mam przy sobie przyjaciela, wiem że nie jestem sam,

a gdy wiem, że Ty jesteś obok, jestem  zakochany, 

lecz gdy mam Was oboje jestem najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi

*

Nie spałam już, ale też nie uniosłam powiek. Starałam sobie wyobrazić to co mnie otacza. Moje wyobrażenia były bardzo realistyczne. Czułam jak mnie obejmuje i przyciąga do siebie, rozgrzewa mnie swoim ciałem. Jak pochyla się na de mną- wiem że się uśmiecha- szepcze do ucha jak bardzo mnie kocha, jak bardzo cudowna była nasza ostatnia wspólna noc. Czuję jak szybko bije jego serce, jak jego klatka piersiowa porusza się wraz z każdym wdechem i opada. Czuję ciepłe oddechy na mojej skórze. Aż w końcu czuję dotyk jego rozgrzanych, słodkich niczym miód, ust. Nie jest taki jaki poprzedniej nocy. Jego każdy ruch, dotyk jest stonowany, subtelny i delikatny. Każdy jego pocałunek jest niczym opadające piórko, jak płynąca po niebie chmura. Kocham go za to jaki jest. Dla mnie jest gotów zrobić wszystko, jest w stanie się zmienić, jeśli tego zapragnę, lecz ja nie chcę. Chcę go mieć takiego jakim jest: czułym i zabawnym mężczyzną, a jak trzeba stanowczym i odważnym. Jest mężczyzną. Moim mężczyzną. Czyż to nie brzmi cudownie. Od kilku ostatnich miesięcy Marco Reus jest MOIM mężczyzną. On należy do mnie, a ja do niego, bo oboje jesteśmy jednością. Bez siebie nie istniejemy- jesteśmy nikim.
- Śpisz?- szeptał mi do ucha, które przygryzał w bardzo delikatny sposób. Tylko mruknęłam, nadal nie otwierając oczu.- Kocham cię...kocham...kocham...kocham...- powtarzał w kółko. Obrócił moje ciało w jego kierunku, a ja po raz pierwszy tego poranka spojrzałam na niego. Uśmiechałam się, głaskałam jego policzek. Przyglądałam mu się, jego rozweselonej twarzy na której ciągle widniał szeroki uśmiech.- I kocham, i kocham, i kocham...- kolejny raz zaczął powtarzać, ale gdy zamierzał wymówić znów te słowa, uniemożliwiłam mu to, przysuwając się bliżej niego, ulegając jego ustom. Cieszyliśmy się sobą, bawiliśmy. Nasze usta powtarzały te same ruchy, które z każdym podejściem robiły się coraz odważniejsze. Okryci pościelą tylko do pasa pozwalaliśmy sobie na coraz więcej. Marco osunął się niżej, a ja oplotłam jego ciało swoimi nogami. Szybkim ruchem pozbył mnie koszulki, pozostawiając w samej bieliźnie. Całował każdy dostępny obszar mojego ciała. Zmrużyłam oczy, cicho pojękiwałam, co chyba jeszcze bardziej podobało się blondynowi, który poruszał moim ciałem.- Masz ochotę ?- zapytał zadyszanym głosem, a ja nie mogąc wydusić z  siebie ani jednego słowa, tylko mruknęłam wbijając paznokcie w jego nagie plecy.
- No i trafiłem na scenkę plus osiemnaście - zachichotał Mario, który wszedł do naszej sypialni, a my go nawet nie spostrzegliśmy.- Jest może pora na reklamy, bo skoczyłbym po popcorn i colę- zachichotał rzucając się na koniec naszego łóżka, ciągle się śmiejąc.
- Goetze masz trzy sekundy, albo cię zabiję.- wymówił przez zęby Marco.- Raz...dwa...TRZY !!!- zaczął się odkrywać spod kołdry, a Mario widząc to szybko zszedł się z łóżka i pobiegł do salonu, a Marco jak to Marco ruszył za nim, wykrzykując że ten nie ma za grosz wyczucia i że powinien zapukać przed wejściem. Zaśmiałam się sama do siebie i zaczęłam przeszukiwać pościel w poszukiwaniu moich ubrań. Nałożyłam na siebie koszulkę mojej uroczej " 11 " i poszłam zobaczyć co wyrabiają dwaj przyjaciele. Turlali się po dywanie, ciągnęli za włosy, po prostu przyjaźnie się bili, świetnie przy tym bawiąc i głośno śmiejąc. Machnęłam ręką i udałam się do łazienki.

*

Wigilijny wieczór minął w tak cudownej atmosferze, że nie zamieniłabym tych chwil za nic innego. Gdy patrzysz jak twój ukochany mężczyzna jest tak szczęśliwy, nie pragniesz nic innego, a jednocześnie sama jesteś szczęśliwa. Jako mała dziewczynka marzyłam o wielkiej miłości, lecz nie sądziłam że spotka mnie coś tak wspaniałego.

- To co ? Prezenty !- odparł Mario ubierając czerwoną czapkę Mikołaja i usiadł obok świątecznej choinki. Wraz z Marco wstaliśmy od stołu, siadając obok niego, obejmując się przy tym. Brunet po kolei rozdawał nasze prezenty. Gdy każdy otrzymał swoje, wspólnie postanowiliśmy je odpakowywać. Marco ode mnie otrzymał rzadki do zdobycia egzemplarz płyty jego ulubionego muzycznego wykonawcy, a on podarował mi perfumy o których tak marzyłam, lecz nie mogłam ich zdobyć w żadnej z drogerii. Natomiast Mario od nas otrzymał album zdjęć z Borussi, kiedy jeszcze grał dla niej. Powoli go odpakował i zajrzał do środka. Oglądał zdjęcia a na jego twarzy malował się uśmiech,  a jednocześnie smutek że to wszystko już minęło.- Dziękuję Wam za to, Jesteście kochani. Teraz odpakujcie prezent ode mnie.- prezent dla nas zapakowany był w niewielkim pudełeczku z kokardką. Spojrzeliśmy po sobie, a bawarski zawodnik pogonił nas ruchem ręki. Zawartość odebrała mi dech w piersi. W czerwonym etui znajdowały się dwie połówki serca z wygrawerowanymi naszymi ramionami. Z moich oczu popłynęły łzy wzruszenia. Przybliżyłam się do przyjaciela, mocno go obejmując i przytulając z całej siły, a po chwili poczułam jak Marco robi to samo, obejmując naszą dwójkę.

- Nie potrzeba mi nic więcej prócz Was- jeszcze mocniej nas ścisnął- Mario...tęsknimy wszyscy za tobą. Wróć do nas, do Dortmundu, do drużyny...do mnie. Aby znów było Goetzeus.

- Wiesz że nie mogę, oboje o tym wiecie.

- Oj Mario, Mario, Mario. Ty nawet nie wiesz ile my jesteśmy w stanie zrobić by odzyskać przyjaciela, prawda Marco ?-puściłam mu oczko, na co ten się uśmiechnął a Mario patrzył pytająco na przyjaciela. Udałam się do kuchni po ciastka i ciepłą herbatę. Postawiłam wszystko na stole, a sama usiadłam pomiędzy dwójką piłkarzy, którzy nadal siedzieli na podłodze wygrzewając się przy kominku.
- Kogo niesie o tej porze ?- zapytał Marco patrząc na nas, gdy zadzwonił dzwonek do drzwi. Powolnym krokiem udał się do przedpokoju, a zaraz po całym domu niosły się krzyki, śmiechy i radosne powitania. Po chwili przede mną pojawiła się cała ' zgraja ' a mianowicie Łukasz z Ewą, Kuba z Agatą, Wojtek ze swoją dziewczyną, Camillą.
- Co wy tu.. ?- zaczęłam dukać witając się ze wszystkimi.
- Jak to co Weruś ?- mówił Wojtek ściskając mnie z całej siły- Co to za święta bez Was ? 
- Ale mieliście być w Polsce, wszyscy .
- Bo byliśmy- wtrącił się Błaszczykowski- Szybciutka wigilia a potem prosto na lotnisko, samolotem do Niemiec, taksówka i jesteśmy- odparł wznosząc ręce do góry. Wszyscy się rozsiedli gdzie było tylko miejsce, a ja ulotniłam się do kuchni by przygotować poczęstunek dla przyjaciół. Nakładając na talerzyki sałatki, placki i inne przekąski, zostałam mocno przytulona od tyłu przez...Wojtka ?!
- Wojtuś? Możesz mi powiedzieć co ty robisz ?
- Przytulam cię. Lubię cię tulić, nawet bardzo. Tak w ogóle to lubię cię dotykać- obrócił mnie w swoją stronę, szeroko się uśmiechając. Nadal trzymał dłonie na moich udach, nie zamierzając przestawać mnie dotykać.
- Wojtek ! Przestań !
- Dlaczego ? 
- Ty się pytasz jeszcze ?! Za ścianą jest Marco, jest Camilla, a poza tym my..nas 
- No właśnie. Co my ? Powiedz mi prosto w oczy że nic do mnie nie czujesz, że mnie nie kochasz, że jestem ci obojętny.- patrzyłam  w niego nawet nie mrugając. Wiedziałam że tak nie jest. Co jak co, ale jest dla mnie...właśnie ! Kim ?- Tak myślałem.- zaśmiał się- Wiem, że mi tego nie powiesz. Boisz się przyznać przed samą sobą że poczułaś coś do mnie, tak jak ja do ciebie- powiedział po czym objął moją smukłą twarz  w dłoniach, pochylił się nade mną, bo wyraźnie była niższa od dwumetrowego bramkarza... i znów to zrobił. Pocałował mnie. Zamknął moje usta swoimi, nie pozwalając mi się uwolnić. Zresztą nie potrafiłam tego zrobić. Nie potrafiłam się sama uwolnić od jego ciepła, jego czułości i tej cholernej bliskości, którą mi dawał przez tyle lat. Może od dawna go kochałam, lecz traktowałam to uczucie jako przyjaźń ? Nie wiem. Nadal tkwiłam w tym toksycznym pocałunku, który przekreślał wszystko.
- Doczekamy się na te przekąski ?- odparł Marco, a ja natychmiast odkleiłam się od Szczęsnego. Otworzyłam usta by coś powiedzieć, ale nie umiałam wydusić z siebie ani słowa. Ominął mnie biorąc talerzyki z blatu.- Jak mogłaś- dodał po cichu wychodząc z kuchni. Uroniłam jedną jedyną łzę. Skierowałam się do Wojtka.
- Znowu wszystko spieprzyłeś !

*

wiem że długość nie zachwyca ale w kolejnym nadrobię to, obiecuję. troszkę namieszałam i znów powraca temat Szczęsnego, który łatwo nie odpuści i sporo namiesza. 

drugi rozdział  w którym nie poruszyłam tematu Lewandowskiego, ale raczej w następnym już się pojawi, ze sporą zmianą życiową, ale nic nie zdradzam .

jeśli czytacie ..komentujcie. nawet nie zdajecie sobie sprawy jak to mnie motywuje. więc proszę Was bardzo o komentarze .. to wiele nie kosztuje, a rozjaśnia moje ponure życie..proszę..

pozdrawiam, Pyśka

ps. 4 rozdział jeśli ktoś czyta http://wkrotce-bedziemy-razem.blogspot.com/

Rozdział 29

 *

bycie tutaj, z Tobą, to najcudowniejszy czas w moim życiu

*

- Wszyscy wiemy że przeniosłeś się dla pieniędzy !- usłyszałam donośny głos Marco dobiegający z salonu. Ubrałam się, po czym opuściłam sypialnię by sprawdzić kto przyszedł. Na kanapie siedział Mario a  po pokoju krążył zdenerwowany Marco. Stanęłam w drzwiach przyglądając się całej scenie.
- Nie znasz prawdy !- odpowiedział i odwrócił się w moją stronę- Weronika, przepraszam że was tak nachodzę, ale...
- Spokojnie, nic się nie dzieje.- posłałam mu przyjacielski uśmiech- Widzę ze coś się stało, więc zostawię was samych
- Nie ! Też zostań. W końcu to też dotyczy ciebie- dodał. Usiadłam na przeciw niego na fotelu, a blondyn obok swojego przyjaciela i obydwoje uważnie słuchaliśmy zawodnika Bayernu Monachium. Z każdym wymawianym przez niego zdaniem traciłam jakikolwiek możliwy rozsądek i zastanawiałam się dlaczego oni chcieli to zrobić.
- Dlaczego to zrobiłeś ?- zapytał Marco ślepo wpatrując się przed siebie
- Nie rozumiesz ? Żeby chronić ciebie, drużynę, przyjaciół. Myślałeś że zależało  mi na kasie ? Nie. Zależało mi tylko na przyjaźni z tobą. Poświęciłem wszystko...kompletnie wszystko. Straciłem przyjaciół, bo nie mogłem powiedzieć im prawdy. Rodzina nie chce mnie znać. Wszyscy mają mnie za zdrajcę. W klubie też mnie nie lubią. Nawet sobie nie wyobrażacie jak bardzo chciałbym wrócić do  Dortmundu, do Borussi.
- To wróć- odparłam po długotrwałym milczeniu. Mężczyźni spojrzeli na mnie, a Mario tylko się zaśmiał, spuszczając głowę.
- Mario...nie wiem czy dobrze wszystko zrozumiałem. Podsłuchałeś jak władze Borussi omawiają temat sprzedaży kilku swoich zawodników, w tym mnie, do Bayernu bez naszej zgody ?
- Tak, właśnie tak. Bayern zamierzał nas, to znaczy was osłabić. Wymyślili, że dogadają się tak z Borussią że ta, sama sprzeda swoich piłkarzy za jakąś tam cenę, a Bawarczycy po cichu im dopłacą. Nie przystawali na początku na to, ale im ci zawyżali ceny, tym dyrektor się zgodził. Pozostała tylko kwestia piłkarzy. Bayern chciał naszą trójkę, czyli ciebie, mnie i Roberta. Borussia zaprotestowała, mówiąc że mnie nie sprzedadzą, nie podając konkretnych argumentów. Wtedy Bayern postawił ultimatum, że albo oddają mnie i waszą dwójkę a Bayern sporo zapłaci, albo wykupią nas na podstawie odstępnych zapisanych w umowach.- westchnął i kontynuował- Nie mogłem słuchać tego o czym mówią więc wszedłem do środka, mówiąc że wszystko nagrałem. Wtedy to ja postawiłem ultimatum. Że dobrowolnie odejdę do Bayernu, ale tylko sam, a ty i Robert pozostaniecie albo rozmowa ujrzy świtało dzienne. Przyciśnięci do muru zgodzili się i tak wyszło. Publicznie oznajmiono że SAM zdecydowałem się odejść za trzydzieści siedem milionów euro, a Monachijczycy dopłacili dwa razy tyle. Zamierzałem wszystko wyjaśnić ale mi zabroniono, nawet trener o niczym nie wie. Nie sądziłem że tak zależało im na pieniądzach. Więc teraz znacie prawdę..tylko zatrzymajcie to dla siebie. Nie wolno mi o tym mówić, a chciałem abyście o tym wiedzieli. Będę się zbierał- wstał ubierając swoją kurtkę.
- Mario ?- spojrzałam na zasmuconego bruneta
- Tak ?
- Co robisz w święta ?
- Nic. Zaraz wracam do Monachium i pewnie przesiedzę ten czas przed telewizorem z paczką chipsów.- zaśmiał się sztucznie. Widać było że cierpi, że jest samotny.
- Zostań. Zostań z nami. Spędź z nami święta. Przecież nie możesz tak sam siedzieć- spojrzałam na Marco- Nie masz nic przeciwko, prawda ?
- Skądże ! Że ja na to nie wpadłem- pocałował mnie w policzek, obejmując ramieniem.- Stary...zostań. - brunet podszedł do nas wpadając nam w ramiona- Nawet nie wiecie jak mi was brakuje- mówił mocno nas ściskając. Gdy się odsunął widziałam jak znacząco zmienił się jego wyraz twarzy. Pojawił się uśmiech, radość.
- Ale i tak muszę wrócić do siebie, do domu, po kilka swoich rzeczy. Jadę.
- Teraz ?!- odparliśmy razem
- Tak. Będę rano u was.
- Mario...uważaj na siebie- przytuliłam go na pożegnanie, całując w policzek.
- Właśnie ! Uważaj szaleńcu- pogroził mu przed oczami palcem. Brunet pokręcił głową i chwycił za klamkę.- Goetze. Pamiętaj że to Dortmund był, jest i zawsze będzie twoim domem.
- Wiem, dzięki. - odparł i zniknął za drzwiami naszego mieszkania. Odwróciłam się w stronę ukochanego, pozwalając mu się czule pocałować, a po tym udaliśmy się do sypialni na zasłużony sen.

*

Obudziłam się jeszcze bardziej zmęczona, niż przed położeniem się do łóżka. Marco zaraz zasnął a ja przewracałam się po łóżku, nie mogąc zasnąć. Głównym i chyba jednym jedynym powodem była podróż Mario do Monachium i z powrotem. Marco nie raz mi opowiadał ja Goetze lubi zaszaleć za kierownicą swojego sportowego samochodu. A teraz gdy drogi pokryte są gęstym, lepkim śniegiem i lodem, jest to bardzo niebezpieczne dla podróżujących, zwłaszcza ciemną nocą. Po krótkim śnie, obudził mnie zapach świeżo zaparzonej kawy, dolatujący z kuchni.  Założyłam ciepłe pantofle i szlafrok i udałam się do kuchni. Przywitałam się z ukochanym soczystym pocałunkiem, siadając mu na kolanach. 

- Mario wrócił ?

- Nie jeszcze, a co ?

- Nic, tylko martwię się trochę o tego wariata. A dzwonił ?

- Nie. Weruś nie martw się. Jest szalony, ale też ostrożny jak trzeba.

- Taką mam nadzieję. Biegnij się ubrać i wychodzimy na zakupy świąteczne. - upiłam dwa łyki jego kawy i pobiegłam do łazienki. Wzięłam szybki prysznic, zrobiłam delikatny makijaż, nałożyłam ubrania i byłam gotowa na zakupy.

Po dwóch godzinach w supermarketach wróciliśmy do domu z zapakowanym po brzegi bagażnikiem samochodu. Zabraliśmy zakupy i wróciliśmy do domu. Spojrzałam na zegar który wskazywał godzinę dwunastą a po Mario nie było żadnego śladu. Czas mijał a ja z Marco coraz bardziej się niepokoiliśmy o przyjaciela, który nie dawał oznak życia. Dobiegała już godzina szesnasta, a my siedzieliśmy jak na szpilkach.

- Oby to on !- zawołałam biegnąc do drzwi, gdy zadzwonił dzwonek.

- Weruś! Witaj kochana!- wszedł do mieszkania obładowany torbami i pocałował mnie w policzek. Gdy tylko odłożył torby oberwał ode mnie w brzuch- Ej ! Za co to ?!

- Za co ?! Do cholery jasnej- nie mogłeś zadzwonić, powiedzieć że będziesz później ? Wiesz jak się martwiliśmy o ciebie !- krzyczałam na całe mieszkanie, gestykulując rękoma.

- Ciii...przepraszam. Nie chciałem was denerwować - objął mnie ramieniem, a ja zaczęłam w nie płakać, choć sama nie wiem dlaczego. Po chwili przyszedł Marco przywitać się z przyjacielem, a ja poszłam do sypialni, aby się uspokoić.

*

- Przepraszam jeszcze raz. Nie chciałem was martwic, zwłaszcza Weroniki.

- Nie przejmuj się tym. Nie wyspała się. Przejdzie jej- mężczyźni powędrowali do jadalni siadając przy stole i popijali gorącą herbatę. 

- Angelina wróciła do Niemiec, prawda?

- Skąd o tym wiesz ?

- Widzisz...dużo wiem ostatnio- zaśmiał się- A tak na serio to była u mnie.

- U ciebie ? Po co ?

- Pytała o ciebie, o twój związek z Werą, i o Lewego.

- Właśnie Mario. Pamiętasz jak jeszcze byłem z nią i  wtedy mi powiedziałeś, że ona mnie  z nim zdradziła.

- Nie uwierzyłeś mi.

- Jak się dowiedziałeś ?

- Po prostu, miałem oczy. Ty widziałeś tylko ją, nic poza tym. Te ich sekretne spotkania, telefony, wyjścia. Poza tym przyłapałem ich kiedyś u niego w mieszkaniu. Powiedziałem ci ale ty miałeś to gdzieś, miałeś gdzieś mnie i moje słowa. Pozostało mi tylko udawać że się myliłem, i ze z Lewym jesteśmy kumplami a normalnie się nie znosimy.A pro po niego. Jak to jest że ty i Wera, ze on i ona kiedyś tam...

- Skomplikowana sprawa. Niby jesteśmy razem, ale czasami mam wrażenie że ona nadal coś do niego czuje. Próbowali przyjaźni ale skończyło się to tak jak się skończyło. Ona go znienawidziła za to wszystko, za te zdjęcia. Jest jeszcze Wojtek...

- Ten Wojtek ? Szczęsny ?

- Tak. Wiesz że się w niej zakochał. To kolejny problem, bo ona traktuje go jak przyjaciela, niczym brata i boi się go stracić..

- I tak ostatecznie kocha ciebie.

- Niby tak. Dobra tej gadaniny ! Idziemy po Werkę i ubieramy choinkę !

*

Mój błogi czas wylegiwania się na łóżku przerwał szturm na mnie, dwóch facetów. Ze śmiechem na twarzy wbiegli do sypialni rzucając się na mnie, przygniatając sobą moje ciało. I ani myśleli zejść ze mnie.

- Idioci. Po prostu idioci !- warknęłam na nich zrzucając z siebie. Ledwo co zeszłam z łóżka a oni złapali mnie za ręce i nogi, niosąc do salonu. Położyli mnie na kanapie i obsypali licznymi łańcuchami choinkowymi. W tym momencie poczułam że to będą najwspanialsze święta ostatnich lat. Marco i Mario zachowywali się jak przedszkolaki, strojąc mieszkanie w świąteczne dodatki, a ja krzątałam się po kuchni przygotowując podstawowe potrawy.

- Marco !!! Biegnij do sklepu.- zawołałam z kuchni a on pojawił się obok mnie niczym wierny pies

- Po co kochanie ?

- Cukier mi się skończył

- No dobrze- odparł markotnie zdejmując  z szyi światełka- Zaraz wracam.- ubrał kurtkę, wziął portfel i wyszedł do sklepu za rogiem.

- Wera, a tę jemiołę to gdzie wieszać ?- zapytał Goetze rozglądając się po pokoju z gałązką zieleniny w ręce.

- Na żyrandolu. Daj, ja powieszę, tylko mnie trzymaj- zdjęłam fartuszek, wytarłam dłonie z mąki i stanęłam na pufie. Mario delikatnie mnie przytrzymywał abym nie spadła. Jednak to nie pomogło. Mebel się zachwiał a ja upadłam na bruneta  a wraz z nim na kanapę. Oboje wybuchliśmy śmiechem, ciągle leżąc na sofie. 

- Mhmmm- chrząknął Marco zazdrośnie patrząc na nas. Poderwałam się schodząc z przyjaciela i stanęłam w towarzystwie Mario na środku, z rękoma założonymi za sobą, spuszczając głowę.

- Przepraszamy - odparliśmy smutno a po chwili znów wybuchliśmy śmiechem.

- To ja was zostawiam na pięć minut a wy mi już tu romansujecie ? Już ja wam wybiję te romanse  z głowy !- pokiwał palcem przed nami i zabrał się za kontynuowanie ubierania lampek na choinkę. Piekąc ulubione ciasto Marco, ciągle przyglądałam się dwójce mężczyzn. Na sam ich widok szczerzyłam się sama do siebie. Brakowało mi tego widoku. Byłam szczęśliwa że te święta spędzimy w takim a nie innym gronie.

Około godziny dwudziestej zjedliśmy kolację i rozsiedliśmy się na kanapie przed telewizorem. Oglądaliśmy komedię, ciągle się śmiejąc i opowiadając sobie różne historie.

- Idę spać, a was zostawiam samych- oznajmił Mario puszczając do nas oczko, na co ja się zarumieniłam a Marco pokręcił głową śmiejąc się pod nosem.

-  W końcu zostaliśmy sami- odwrócił mnie w swoją stronę, stopniowo pochylając się nade mną, aż w końcu leżeliśmy w tuleni w swoje ciało. - Kocham cię. Bardzo- po tych słowach pocałował mnie w policzek a następnie czule w usta. Ręce zarzuciłam mu na szyję i całkowicie oddałam mu swoje ciało. Jedną dłoń wsunął w moje włosy, a drugą przesuwał od uda ku górze i z powrotem, a na końcu dobrał się do zamka moich spodni, które zwinnie rozpiął i zabrał się do ich zdejmowania.

- Zapomniałem telefonu !- zawołał zawodnik Bayernu- Oooo...znów nie w porę.

- Mario !! Wynocha stąd !- zawołał Marco rzucając w niego poduszką.

- Będę wujkiem, będę wujkiem, będę wujkieeeemmm!!! - podśpiewywał sobie Mario kierując się do gościnnej sypialni.

- Marioooo noooo !!!- krzyczał wkurzony Marco, ale zarazem szczęśliwy

- Tęsknisz za nim, tu w Dortmundzie ?

- Bardzo ....

- To zrobimy wszystko aby z powrotem go tu ściągnąć.

- Jesteś niemożliwa

- Wiem- zakończyłam i tym razem pierwsza go pocałowałam...

*

ajajaj...coś nie wyszło, przepraszam bardzo. znów nie mam głowy ani weny, ani nic. przepraszam jeszcze raz. dziwię się że czytacie te bzdury...

takie jeszcze dwa małe ogłoszenia. może niektórzy zauważyli że usunęłam jednego bloga z opowiadaniem. przyznaję szczerze że to mój niewypał. nie mam kompletnie na nie pomysłu, nie wiem o czym pisać. przepraszam że zawiodłam. jeżeli wśród czytelniczek jest ktoś kto ma pomysł na nie, wie o czym można pisać, niech się do mnie odezwie. jestem gotowa oddać treść w czyjeś ręce. wiem że ja tego nie dokończę...

druga sprawa...usunęłam pamiętnik. pojawiły się liczne zażalenia od anonimowych i nieanonimowych czytelników. więc ostatecznie też usunęłam. jeżeli będę chciała coś napisać, opowiedzieć o czymś będę to robiła pod rozdziałami. jeżeli też ktoś chce poznać moje zdanie na jakiś temat, niech pisze w komentarzu- poruszę go pod rozdziałem bądź napiszę prywatnie.

i jedna prośba. jeżeli czytacie, komentujcie...bardzo bardzo proszę..

pozdrawiam, Pysia

+ gorącą polecam nowe opowiadanie. zajrzyjcie, komentujcie, obserwujcie. to całkiem coś innego. to inna historia niż wszystkie...http://czas-na--zmiany-e.blogspot.com/ 
Izaa TarnoŚ...dziękuję Ci za to...

brakuje mi woli życia..

kolejny raz upadłam...

boję się...

wybacz...

Rozdział 28

*

nie sądziłam, że jesteś zdolny do czegoś takiego

*

Siedziałam na podłodze nadal oparta o ścianę. W rękach trzymałam kopertę od tajemniczego nadawcy. Zastanawiałam się, kto i dlaczego podłożył nam te zdjęcia. Nie mogę tego pokazać Marco, pomyślałam. Wstałam prędko podchodząc do komody, w której zamierzałam schować przesyłkę. Odsunęłam jedną z szuflad wertując dokumenty znajdujące się w niej, by jak najgłębiej schować zdjęcia.
- Kochanie, co tam masz ?- odwróciłam się w jego stronę, chowając kopertę za plecami- Weruś, co tam chowasz ?- szczerzył się do mnie, a  rękoma próbował zabrać mi przesyłkę. Starałam się przed nim ukryć, lecz on był silniejszy ode mnie. Wykorzystał moment, gdy zatraciłam się w jego pocałunku- Mam cię !- zaśmiał się i otworzył zawartość koperty. Uśmiech zszedł mu z twarzy, a w jego miejsce pojawiła się nienawiść i złość. Kilka razy przejrzał zdjęcia- To była prawda. Miał rację. Nie uwierzyłem mu.- mówił do siebie wpatrując się w owe zdjęcia.
- To Angelina, prawda ?- zapytałam i położyłam dłoń na jego ramieniu. 
- Tak, to ona. Z Robertem. Jak on mógł ?! Jak mógł mieć romans za moimi i Anki plecami ?!
- Taki ma charakter. Przykro mi- dodałam po czym poszłam ubrać zimową kurtkę i buty. Do kieszeni włożyłam jeszcze telefon.
- Gdzie idziesz ?- Marco stał obok przyglądając mi się
- Wychodzę. Niedługo będę. A, i daj mi tę kopertę- wyrwałam mu ją z rąk, całując na pożegnanie i opuściłam nasze mieszkanie

*

Chęć przygotowania posiłku minęła z dźwiękiem dzwonka do drzwi. Otarłem ręce kuchennym ręcznikiem, po czym udałem się przywitać gościa. W dłoni trzymała butelkę czerwonego wina. Uśmiechnęła się prowokująco w moją stronę i bez słowa pokierowała się do salonu. Zamknąłem drzwi, z kuchni wziąłem dwa kieliszki i dołączyłem do niej. 

- Opowiadaj, co u ciebie ?- odparła odwracając się w moją stronę. Momentami popijała wino, nie odciągając wzroku ode mnie.

- Czemu tak bardzo cię to interesuje? Myślałem że będzie chciała wiedzieć co u Marco.

- Ty też mnie bardzo interesujesz- przybliżyła się bliżej i zaczęła się bawić guzikami mojej koszuli. Zwinnymi palcami rozpinała każde kolejne zapięcie, a następnie opuszkami palców gładziła mój nagi tors.- Podoba ci się ?

- Co ty robisz ?- po chwili wrócił mój chłodny umysł. Złapałem jej dłoń, sam odsuwając się.

- Jesteś spięty. Chciałam zrobić ci masaż. - uśmiechnęła się kolejny raz tego wieczoru. Nakazała zdjąć mi koszulę, a następnie zabrała się za moje spięte ramiona. Przyznam, że tego chyba potrzebowałem dzisiejszego wieczoru. Delektowałem się spokojem i przyjemnością masażu.

- Spodziewasz się kogoś ?- zapytała, gdy kolejny raz w ciągu tej godziny zadzwonił dzwonek do drzwi. Pokręciłem przecząco głową i udałem się by zobaczyć kogo do mnie sprowadza o tej porze. Uchyliłem drzwi, przez które do domu wbiegła Weronika. Stanęła na przeciw mnie z założonymi na piersi rękoma, w których trzymała brązową kopertę przesyłkową. 

- Weronika, co ty tutaj...- zacząłem nerwowo, obawiając się jej spotkania z byłą Marco Reusa.

- Jak mogłeś ?! Nie wierzę...Myślałam że jesteś inny, że to co było między nami dało ci do myślenia, że przyjaciele, dziewczyna, narzeczona są dla ciebie najważniejsi !

- Bo są, ale o co chodzi ?

- Nie kłam! Przyznaję- nie polubiłam Ani i wzajemnie, ale jest mi jej cholernie szkoda że trafiła na takiego dupka jakim jesteś ty ! A Marco ? Oszukałeś najbliższego przyjaciela bo zachciało ci się romansów!

- Kochanie, kto przyszedł ?- oparta u framugę, stała Angelina w kusej spódniczce i rozpiętej bluzce. Weronika spojrzała na nią, po czym na mnie, i w mgnieniu oka dała mi w twarz. Przed wyjściem rzuciła we mnie kopertą i wyszła trzaskając za sobą drzwiami. Wpatrywałem się w ciemne drzwi rozmasowując mój policzek. Z kopertą podążyłem na kanapę. Niepewnie zajrzałem do środka i wyjąłem jej zawartość. W oznakach wściekłości rozrzuciłem je po całym salonie. Prawda wyszła na jaw.

- Skąd ona to miała ?!- krzyczałem po całym mieszkaniu, ale słowa skierowane były w głównej mierze do Angeliny. Kobieta siedziała z chytrym uśmieszkiem, nie reagując na moje pytanie. Po chwili odłożyła kieliszek, wstała z kobiecym wdziękiem, podchodząc do mnie. Położyła dłoń na moim ramieniu i kusząco trzepotała swoim długimi czarnymi rzęsami.
- Widzisz, Robert, jakie to życie jest skomplikowane. Cały czas miałam wrażenie, że tęsknię za Marco, że nadal go kocham. Tyle, że to tylko złudzenie. Tak naprawdę zależy mi na tobie. Wróciłam dla ciebie...
- Ale...- zasłoniła mi usta 
- Robert, możemy być razem ... nie ukrywając się
- Angela, co ty wygadujesz ? Nic nas nie łączy.
- Och, łączy. Uczucie. Miłość.
- Nie ! Zaufałem ci, myślałem że mi pomożesz, a ty tylko zniszczyłaś wszystko co udało mi się odbudować przez ten czas. Straciłem Weronikę, straciłem Marco !
- Wiesz dlaczego to zrobiłam ? Wiesz co poczułam jak powiedziałeś mi że łączy nas tylko łóżko ? Obudziłam się w hotelu a po tobie nic nie pozostało. Zakończyłeś to. Nie zwracałeś na mnie uwagi, traktowałeś tak jakbym nie istniała. Myślałam że wstanę na nogi, a ty oświadczyłeś się Ance ! Potem Marco ze mną zerwał bo dowiedział się że go zdradzałam, a od kogo się dowiedział? Oczywiście że od Goetze ! Wyjechałam aby zapomnieć. Jednak postanowiłam wrócić. Zamierzam zniszczyć twoje życie, tak jak ty zniszczyłeś moje !
- Mario wie że zdradziłaś Marco ze mną ?
- Oczywiście że wie ! Udawał takiego przyjaciela wobec ciebie, prawda ? W rzeczywistości cię nienawidzi. On wcale nie przeszedł do Bayernu dla pieniędzy, sławy, lepszego klubu. Zrobił to w ramach przyjaźni z Marco, choć ten poczuł się oszukany. Mario poznał prawdę i chciał zrobić wszystko, aby nie cierpieli jego bliscy.

- O czym ty mówisz ?- nie otrzymałem żadnej odpowiedzi. Pożegnała się ze mną krótkim pocałunkiem wprawiając mnie w osłupienie i zostawiła mnie samego we własnym mieszkaniu. Otrząsnąłem się. Usiadłem na skraju kanapy dopijając wino do końca i starając się zrozumieć to co powiedziała mi Angelina na temat Mario. Jaką poznał prawdę ? Na temat czego ? Kogo ?

*

Już dzisiaj ma się odbyć ostatni mecz przed przerwą. Postanowiłam pojechać z Marco na jego trening  z drużyną, a sama zajrzeć jeszcze w dokumenty, czy wszystko zrobiłam tak jak powinnam. Przechodząc z parkingu na stadion cali zmokliśmy od padającego deszczu i śniegu. Zdjęłam z siebie przemoczony płaszcz, czapkę i szalik, zarzucając sobie na rękę. 

- Muszę już iść- odparł Marco odwracając mnie w swoją stronę i odgarniając kosmyki włosów opadających mi na oczy i całą twarz. Przez chwilę się tak bawił,a potem pochylił się na de mną, całując mnie. Popchał mnie w stronę ściany, o którą się oparliśmy.

- Ach, ci zakochańcy !- zaśmiał się trener Klopp przechodząc obok nas w towarzystwie Lewandowskiego.

- Jak mogłeś mi to zrobić. Własnemu kumplowi !- krzyknął Marco, pociągając napastnika za ramię i uderzając go w twarz. Trener żółto- czarnych od razu pobiegł rozdzielić mężczyzn. Stanął pomiędzy nimi, srogo patrząc na każdego z nich. Wzięłam Marco za rękę odciągając jak najdalej od Roberta.

- Marco, co to miało znaczyć ?!- wrzasnął Jurgen

- To za to kiedyś w szatni, za to że chcesz odebrać mi dziewczynę i za to że sypiałeś z moją byłą dziewczyną za moim i Ani plecami !- powiedział wskazując na niego palcem, lewą dłonią ocierał twarz która delikatnie krwawiła z nosa. Wziął mnie za rękę i poszliśmy do łazienki. Oparł się o umywalkę i zimną wodą obmywał twarz. Po wszystkim spojrzał na mnie, podchodząc kilka kroków bliżej.- Przepraszam- spuścił głowę. Ujęłam jego twarz w dłonie, z nadzieją że spojrzy na mnie. Uniósł swój wzrok na mnie, delikatnie się uśmiechając.

- Marco...nie rób tak więcej, dobrze ? Rozumiem cię, ale to w niczym nie pomoże.

- Wiem. Dziękuję że jesteś- objął mnie ramionami z całej siły, że chwilami brakowało mi powietrza. Mimo to nie przeszkadzało mi to.

Marco pobiegł do szatni aby się przebrać, a ja podążyłam do swojego gabinetu. Nie zdążyłam się wygodnie rozsiąść a ktoś już zapukał do drzwi. Zawołałam aby wszedł i spojrzałam przed siebie. Gotowy do treningu, w żółto czarnym stroju stał Kuba Błaszczykowski.

- Kuba ? Co cię tu sprowadza ?

- Możemy porozmawiać ?

- Teraz ? -skinął głową, a ja wskazał mu miejsce na przeciw siebie. - Więc mów.

- Już minęło trochę czasu odkąd się wyprowadziłaś po naszej kłótni. Ja przez ten czas nie zrobiłem nic aby się z tobą pogodzić. Więc zamierzam zrobić to teraz. Weruś, ja przepraszam. Martwię się o ciebie. Nie chciałem abyś cierpiała, albo żeby ktoś cię skrzywdził. Wiem że z Marco jesteś bardzo szczęśliwa. Liczę że mi wybaczysz i nadal będzie tak jak dawniej. Wątpię abyś znów z nami zamieszkała ale może będziecie wpadać na obiady, kolacje...

- Kubuś...-wydukałam i wstałam podchodząc do niego.- Oczywiście ze ci wybaczam. Chodź tu- przytuliłam go na znak zgody i poprawy relacji między nami.

- Cieszę się, że wszystko sobie wyjaśniliśmy. Mogę cię jeszcze o coś zapytać ?

- Pytaj- odparłam z uśmiechem na twarzy

- Co to za akcja z Marco i Robertem, że trener jest na ich obojga tak wściekły ?

- Kolejny raz wyszło na jaw jakim dupkiem jest Robert. Nic więcej

- Nie rozumiem, ale okej. Lecę bo trening się pewnie już zaczął- pocałował mnie w policzek na pożegnanie i wybiegł.

Mecz przebiegł z założonymi planami. Kolejna wygrana Borussi z wynikiem 3:1. Mimo że Marco tym razem nie wpisał nie na listę strzelców byłam z niego bardzo dumna. Mimo tego co wydarzyło się między nim a Lewandowskim świetnie współgrali ze sobą. Po meczu miała się odbyć symboliczna wigilia dla piłkarzy, sztabu i wszystkich którzy pracują w klubie. Minęło to w naprawdę miłej atmosferze. Wszystko zakończyło się około godziny dwudziestej trzydzieści. Ja i Marco pożegnaliśmy się ze wszystkimi i pojechaliśmy do domu.
- W końcu mamy mnóstwo czasu dla siebie- odparł uradowany blondyn, biorąc mnie na ręce i niosąc prosto do sypialni.
- Co robimy w święta ?- zapytałam ulegając jego pocałunkom
- Siedzimy w łóżku
- Nie żartuj sobie. Serio pytam.
- Nie wiem, coś się wymyśli. Mamy jeszcze czas- mówił zdejmując z siebie bluzę po czym położył się na mnie, czule mnie całując. - Kocham cię- wyszeptał mi do ucha. Uniósł głowę przyglądając mi się. - Nie wierzę że cie mam. Tutaj, przy sobie. Że jesteśmy razem. - uśmiechnął się szeroko.- Tylko nie teraz- westchnął głośno gdy rozległ się dźwięk dzwonka do drzwi.- Nie otwieram. Nie ma nas.
- Idź otwórz- zaśmiałam się spychając go z siebie. Pokręcił głową i wyszedł z sypialni bez koszulki i z rozpiętymi spodniami.

*

- Oooo, ja chyba nie w porę, jak widzę- na jego twarzy pojawiło się zakłopotanie.- Przyjdę innym razem.

- Nie, no co ty. Przejechałeś tyle drogi, więc wejdź.- młody mężczyzna niepewnie przekroczył próg drzwi mieszkania.

- Coś się stało, że przyjechałeś o tak późnej porze ?- zapytał blondyn zapinając swoje spodnie, patrząc na kolegę.

- Nadeszła chyba pora abym ci wszystko wyjaśnił...

*

przepraszam za to powyżej. do niczego jest ten rozdział, jak dla mnie. wiem, że znów zawiodłam. nawet jeśli nie treścią rozdziału to czasem jaki musiałyście czekać na to coś. nie byłam w stanie nic napisać, przez ten czas. przez chwilę miałam nawet ochotę zakończyć to opowiadanie na tym rozdziale, wymyślając coś innego. pisanie przychodzi mi ostatnio z ogromną trudnością. życie znów mi pokazało że jednak może być gorzej niż jest. nadszedł etap w którym muszę nauczyć się żyć ze śmiercią bliskiej mi osoby...myślałam że wstanę, a kolejny raz upadłam...

jeśli czytacie, komentujcie. bardzo o to proszę. nawet nie wiecie jak tego potrzebuję, by znaleźć  w sobie choć trochę ochoty na tworzenie nowych rozdziałów...

komentujcie...proszę


+ polecam świetnego bloga, na którego Was serdecznie zapraszam. dziewczyna tworzy swoje pierwsze opowiadanie i mam nadzieję że wraz ze mną będziecie ją wspierac licznymi komentarzami i odsłonami ! zajrzyjcie bo warto ---->http://przygoda-reusa-bvb.blogspot.com/