Rozdział 29

 *

bycie tutaj, z Tobą, to najcudowniejszy czas w moim życiu

*

- Wszyscy wiemy że przeniosłeś się dla pieniędzy !- usłyszałam donośny głos Marco dobiegający z salonu. Ubrałam się, po czym opuściłam sypialnię by sprawdzić kto przyszedł. Na kanapie siedział Mario a  po pokoju krążył zdenerwowany Marco. Stanęłam w drzwiach przyglądając się całej scenie.
- Nie znasz prawdy !- odpowiedział i odwrócił się w moją stronę- Weronika, przepraszam że was tak nachodzę, ale...
- Spokojnie, nic się nie dzieje.- posłałam mu przyjacielski uśmiech- Widzę ze coś się stało, więc zostawię was samych
- Nie ! Też zostań. W końcu to też dotyczy ciebie- dodał. Usiadłam na przeciw niego na fotelu, a blondyn obok swojego przyjaciela i obydwoje uważnie słuchaliśmy zawodnika Bayernu Monachium. Z każdym wymawianym przez niego zdaniem traciłam jakikolwiek możliwy rozsądek i zastanawiałam się dlaczego oni chcieli to zrobić.
- Dlaczego to zrobiłeś ?- zapytał Marco ślepo wpatrując się przed siebie
- Nie rozumiesz ? Żeby chronić ciebie, drużynę, przyjaciół. Myślałeś że zależało  mi na kasie ? Nie. Zależało mi tylko na przyjaźni z tobą. Poświęciłem wszystko...kompletnie wszystko. Straciłem przyjaciół, bo nie mogłem powiedzieć im prawdy. Rodzina nie chce mnie znać. Wszyscy mają mnie za zdrajcę. W klubie też mnie nie lubią. Nawet sobie nie wyobrażacie jak bardzo chciałbym wrócić do  Dortmundu, do Borussi.
- To wróć- odparłam po długotrwałym milczeniu. Mężczyźni spojrzeli na mnie, a Mario tylko się zaśmiał, spuszczając głowę.
- Mario...nie wiem czy dobrze wszystko zrozumiałem. Podsłuchałeś jak władze Borussi omawiają temat sprzedaży kilku swoich zawodników, w tym mnie, do Bayernu bez naszej zgody ?
- Tak, właśnie tak. Bayern zamierzał nas, to znaczy was osłabić. Wymyślili, że dogadają się tak z Borussią że ta, sama sprzeda swoich piłkarzy za jakąś tam cenę, a Bawarczycy po cichu im dopłacą. Nie przystawali na początku na to, ale im ci zawyżali ceny, tym dyrektor się zgodził. Pozostała tylko kwestia piłkarzy. Bayern chciał naszą trójkę, czyli ciebie, mnie i Roberta. Borussia zaprotestowała, mówiąc że mnie nie sprzedadzą, nie podając konkretnych argumentów. Wtedy Bayern postawił ultimatum, że albo oddają mnie i waszą dwójkę a Bayern sporo zapłaci, albo wykupią nas na podstawie odstępnych zapisanych w umowach.- westchnął i kontynuował- Nie mogłem słuchać tego o czym mówią więc wszedłem do środka, mówiąc że wszystko nagrałem. Wtedy to ja postawiłem ultimatum. Że dobrowolnie odejdę do Bayernu, ale tylko sam, a ty i Robert pozostaniecie albo rozmowa ujrzy świtało dzienne. Przyciśnięci do muru zgodzili się i tak wyszło. Publicznie oznajmiono że SAM zdecydowałem się odejść za trzydzieści siedem milionów euro, a Monachijczycy dopłacili dwa razy tyle. Zamierzałem wszystko wyjaśnić ale mi zabroniono, nawet trener o niczym nie wie. Nie sądziłem że tak zależało im na pieniądzach. Więc teraz znacie prawdę..tylko zatrzymajcie to dla siebie. Nie wolno mi o tym mówić, a chciałem abyście o tym wiedzieli. Będę się zbierał- wstał ubierając swoją kurtkę.
- Mario ?- spojrzałam na zasmuconego bruneta
- Tak ?
- Co robisz w święta ?
- Nic. Zaraz wracam do Monachium i pewnie przesiedzę ten czas przed telewizorem z paczką chipsów.- zaśmiał się sztucznie. Widać było że cierpi, że jest samotny.
- Zostań. Zostań z nami. Spędź z nami święta. Przecież nie możesz tak sam siedzieć- spojrzałam na Marco- Nie masz nic przeciwko, prawda ?
- Skądże ! Że ja na to nie wpadłem- pocałował mnie w policzek, obejmując ramieniem.- Stary...zostań. - brunet podszedł do nas wpadając nam w ramiona- Nawet nie wiecie jak mi was brakuje- mówił mocno nas ściskając. Gdy się odsunął widziałam jak znacząco zmienił się jego wyraz twarzy. Pojawił się uśmiech, radość.
- Ale i tak muszę wrócić do siebie, do domu, po kilka swoich rzeczy. Jadę.
- Teraz ?!- odparliśmy razem
- Tak. Będę rano u was.
- Mario...uważaj na siebie- przytuliłam go na pożegnanie, całując w policzek.
- Właśnie ! Uważaj szaleńcu- pogroził mu przed oczami palcem. Brunet pokręcił głową i chwycił za klamkę.- Goetze. Pamiętaj że to Dortmund był, jest i zawsze będzie twoim domem.
- Wiem, dzięki. - odparł i zniknął za drzwiami naszego mieszkania. Odwróciłam się w stronę ukochanego, pozwalając mu się czule pocałować, a po tym udaliśmy się do sypialni na zasłużony sen.

*

Obudziłam się jeszcze bardziej zmęczona, niż przed położeniem się do łóżka. Marco zaraz zasnął a ja przewracałam się po łóżku, nie mogąc zasnąć. Głównym i chyba jednym jedynym powodem była podróż Mario do Monachium i z powrotem. Marco nie raz mi opowiadał ja Goetze lubi zaszaleć za kierownicą swojego sportowego samochodu. A teraz gdy drogi pokryte są gęstym, lepkim śniegiem i lodem, jest to bardzo niebezpieczne dla podróżujących, zwłaszcza ciemną nocą. Po krótkim śnie, obudził mnie zapach świeżo zaparzonej kawy, dolatujący z kuchni.  Założyłam ciepłe pantofle i szlafrok i udałam się do kuchni. Przywitałam się z ukochanym soczystym pocałunkiem, siadając mu na kolanach. 

- Mario wrócił ?

- Nie jeszcze, a co ?

- Nic, tylko martwię się trochę o tego wariata. A dzwonił ?

- Nie. Weruś nie martw się. Jest szalony, ale też ostrożny jak trzeba.

- Taką mam nadzieję. Biegnij się ubrać i wychodzimy na zakupy świąteczne. - upiłam dwa łyki jego kawy i pobiegłam do łazienki. Wzięłam szybki prysznic, zrobiłam delikatny makijaż, nałożyłam ubrania i byłam gotowa na zakupy.

Po dwóch godzinach w supermarketach wróciliśmy do domu z zapakowanym po brzegi bagażnikiem samochodu. Zabraliśmy zakupy i wróciliśmy do domu. Spojrzałam na zegar który wskazywał godzinę dwunastą a po Mario nie było żadnego śladu. Czas mijał a ja z Marco coraz bardziej się niepokoiliśmy o przyjaciela, który nie dawał oznak życia. Dobiegała już godzina szesnasta, a my siedzieliśmy jak na szpilkach.

- Oby to on !- zawołałam biegnąc do drzwi, gdy zadzwonił dzwonek.

- Weruś! Witaj kochana!- wszedł do mieszkania obładowany torbami i pocałował mnie w policzek. Gdy tylko odłożył torby oberwał ode mnie w brzuch- Ej ! Za co to ?!

- Za co ?! Do cholery jasnej- nie mogłeś zadzwonić, powiedzieć że będziesz później ? Wiesz jak się martwiliśmy o ciebie !- krzyczałam na całe mieszkanie, gestykulując rękoma.

- Ciii...przepraszam. Nie chciałem was denerwować - objął mnie ramieniem, a ja zaczęłam w nie płakać, choć sama nie wiem dlaczego. Po chwili przyszedł Marco przywitać się z przyjacielem, a ja poszłam do sypialni, aby się uspokoić.

*

- Przepraszam jeszcze raz. Nie chciałem was martwic, zwłaszcza Weroniki.

- Nie przejmuj się tym. Nie wyspała się. Przejdzie jej- mężczyźni powędrowali do jadalni siadając przy stole i popijali gorącą herbatę. 

- Angelina wróciła do Niemiec, prawda?

- Skąd o tym wiesz ?

- Widzisz...dużo wiem ostatnio- zaśmiał się- A tak na serio to była u mnie.

- U ciebie ? Po co ?

- Pytała o ciebie, o twój związek z Werą, i o Lewego.

- Właśnie Mario. Pamiętasz jak jeszcze byłem z nią i  wtedy mi powiedziałeś, że ona mnie  z nim zdradziła.

- Nie uwierzyłeś mi.

- Jak się dowiedziałeś ?

- Po prostu, miałem oczy. Ty widziałeś tylko ją, nic poza tym. Te ich sekretne spotkania, telefony, wyjścia. Poza tym przyłapałem ich kiedyś u niego w mieszkaniu. Powiedziałem ci ale ty miałeś to gdzieś, miałeś gdzieś mnie i moje słowa. Pozostało mi tylko udawać że się myliłem, i ze z Lewym jesteśmy kumplami a normalnie się nie znosimy.A pro po niego. Jak to jest że ty i Wera, ze on i ona kiedyś tam...

- Skomplikowana sprawa. Niby jesteśmy razem, ale czasami mam wrażenie że ona nadal coś do niego czuje. Próbowali przyjaźni ale skończyło się to tak jak się skończyło. Ona go znienawidziła za to wszystko, za te zdjęcia. Jest jeszcze Wojtek...

- Ten Wojtek ? Szczęsny ?

- Tak. Wiesz że się w niej zakochał. To kolejny problem, bo ona traktuje go jak przyjaciela, niczym brata i boi się go stracić..

- I tak ostatecznie kocha ciebie.

- Niby tak. Dobra tej gadaniny ! Idziemy po Werkę i ubieramy choinkę !

*

Mój błogi czas wylegiwania się na łóżku przerwał szturm na mnie, dwóch facetów. Ze śmiechem na twarzy wbiegli do sypialni rzucając się na mnie, przygniatając sobą moje ciało. I ani myśleli zejść ze mnie.

- Idioci. Po prostu idioci !- warknęłam na nich zrzucając z siebie. Ledwo co zeszłam z łóżka a oni złapali mnie za ręce i nogi, niosąc do salonu. Położyli mnie na kanapie i obsypali licznymi łańcuchami choinkowymi. W tym momencie poczułam że to będą najwspanialsze święta ostatnich lat. Marco i Mario zachowywali się jak przedszkolaki, strojąc mieszkanie w świąteczne dodatki, a ja krzątałam się po kuchni przygotowując podstawowe potrawy.

- Marco !!! Biegnij do sklepu.- zawołałam z kuchni a on pojawił się obok mnie niczym wierny pies

- Po co kochanie ?

- Cukier mi się skończył

- No dobrze- odparł markotnie zdejmując  z szyi światełka- Zaraz wracam.- ubrał kurtkę, wziął portfel i wyszedł do sklepu za rogiem.

- Wera, a tę jemiołę to gdzie wieszać ?- zapytał Goetze rozglądając się po pokoju z gałązką zieleniny w ręce.

- Na żyrandolu. Daj, ja powieszę, tylko mnie trzymaj- zdjęłam fartuszek, wytarłam dłonie z mąki i stanęłam na pufie. Mario delikatnie mnie przytrzymywał abym nie spadła. Jednak to nie pomogło. Mebel się zachwiał a ja upadłam na bruneta  a wraz z nim na kanapę. Oboje wybuchliśmy śmiechem, ciągle leżąc na sofie. 

- Mhmmm- chrząknął Marco zazdrośnie patrząc na nas. Poderwałam się schodząc z przyjaciela i stanęłam w towarzystwie Mario na środku, z rękoma założonymi za sobą, spuszczając głowę.

- Przepraszamy - odparliśmy smutno a po chwili znów wybuchliśmy śmiechem.

- To ja was zostawiam na pięć minut a wy mi już tu romansujecie ? Już ja wam wybiję te romanse  z głowy !- pokiwał palcem przed nami i zabrał się za kontynuowanie ubierania lampek na choinkę. Piekąc ulubione ciasto Marco, ciągle przyglądałam się dwójce mężczyzn. Na sam ich widok szczerzyłam się sama do siebie. Brakowało mi tego widoku. Byłam szczęśliwa że te święta spędzimy w takim a nie innym gronie.

Około godziny dwudziestej zjedliśmy kolację i rozsiedliśmy się na kanapie przed telewizorem. Oglądaliśmy komedię, ciągle się śmiejąc i opowiadając sobie różne historie.

- Idę spać, a was zostawiam samych- oznajmił Mario puszczając do nas oczko, na co ja się zarumieniłam a Marco pokręcił głową śmiejąc się pod nosem.

-  W końcu zostaliśmy sami- odwrócił mnie w swoją stronę, stopniowo pochylając się nade mną, aż w końcu leżeliśmy w tuleni w swoje ciało. - Kocham cię. Bardzo- po tych słowach pocałował mnie w policzek a następnie czule w usta. Ręce zarzuciłam mu na szyję i całkowicie oddałam mu swoje ciało. Jedną dłoń wsunął w moje włosy, a drugą przesuwał od uda ku górze i z powrotem, a na końcu dobrał się do zamka moich spodni, które zwinnie rozpiął i zabrał się do ich zdejmowania.

- Zapomniałem telefonu !- zawołał zawodnik Bayernu- Oooo...znów nie w porę.

- Mario !! Wynocha stąd !- zawołał Marco rzucając w niego poduszką.

- Będę wujkiem, będę wujkiem, będę wujkieeeemmm!!! - podśpiewywał sobie Mario kierując się do gościnnej sypialni.

- Marioooo noooo !!!- krzyczał wkurzony Marco, ale zarazem szczęśliwy

- Tęsknisz za nim, tu w Dortmundzie ?

- Bardzo ....

- To zrobimy wszystko aby z powrotem go tu ściągnąć.

- Jesteś niemożliwa

- Wiem- zakończyłam i tym razem pierwsza go pocałowałam...

*

ajajaj...coś nie wyszło, przepraszam bardzo. znów nie mam głowy ani weny, ani nic. przepraszam jeszcze raz. dziwię się że czytacie te bzdury...

takie jeszcze dwa małe ogłoszenia. może niektórzy zauważyli że usunęłam jednego bloga z opowiadaniem. przyznaję szczerze że to mój niewypał. nie mam kompletnie na nie pomysłu, nie wiem o czym pisać. przepraszam że zawiodłam. jeżeli wśród czytelniczek jest ktoś kto ma pomysł na nie, wie o czym można pisać, niech się do mnie odezwie. jestem gotowa oddać treść w czyjeś ręce. wiem że ja tego nie dokończę...

druga sprawa...usunęłam pamiętnik. pojawiły się liczne zażalenia od anonimowych i nieanonimowych czytelników. więc ostatecznie też usunęłam. jeżeli będę chciała coś napisać, opowiedzieć o czymś będę to robiła pod rozdziałami. jeżeli też ktoś chce poznać moje zdanie na jakiś temat, niech pisze w komentarzu- poruszę go pod rozdziałem bądź napiszę prywatnie.

i jedna prośba. jeżeli czytacie, komentujcie...bardzo bardzo proszę..

pozdrawiam, Pysia

+ gorącą polecam nowe opowiadanie. zajrzyjcie, komentujcie, obserwujcie. to całkiem coś innego. to inna historia niż wszystkie...http://czas-na--zmiany-e.blogspot.com/ 
Izaa TarnoŚ...dziękuję Ci za to...

brakuje mi woli życia..

kolejny raz upadłam...

boję się...

wybacz...