Rozdział 31

 *

 nadszedł czas by każde z nas zaczęło żyć na swój sposób

*

- Nie chciałem, aby tak wyszło. Przepraszam- powiedział, ze skruchą w głosie, ale już nie miało to dla mnie znaczenia. Mężczyzna, który był mi tak bliski przez tyle lat, którego traktowałam jak brata, któremu ufałam, w mgnieniu oka zniszczył mój poukładany świat. Przeprosił, ale to nie zmienia faktu, że właśnie teraz, w tym momencie, tracę miłość życia. Pocałunek zniszczył wszystko. Może też zawiniłam, bo przeczuwałam co się może wydarzyć, ale nic nie zrobiłam. Lecz z drugiej strony, tyle razy mu mówiłam, że między nami nigdy nic nie będzie. Dlaczego to wszystko musi być takie trudne i skomplikowane ?
- Przepraszasz, i co to zmienia ? Nic, kompletnie nic. Nie dziwię się teraz dlaczego masz taki dobry kontakt z Robertem.- uniósł brwi, czekając na moje kolejne słowa- Obaj nie rozumiecie słowa nie, i obaj niszczycie moje życie. Dlaczego nie zaakceptujesz tej roli w moim życiu, którą pełnisz ? Jesteś moim przyjacielem, albo byłeś. Sama już nie wiem.
- Bo cię kocham.- stojąc obok mnie, wpatrywał się we mnie, dłonią zaczął gładzic mój policzek.
- Przestań- odepchnęłam go od siebie, zostawiając samego i wróciłam do reszty przyjaciół, którzy siedzieli w salonie, rozmawiali. Marco siedział obok Mario, który starał się coś dowiedzieć, co jest winą jego szybkiego zmiany humoru. Ten tylko kiwał przecząco głową nie udzielając odpowiedzi. Chciałam usiąść obok niego, ale ten widząc że się zbliżam wstał. Szepnęłam mu tylko na ucho, abyśmy porozmawiali. Co mogłam więcej powiedzieć, zwłaszcza tutaj, przy wszystkich. Poszedł do sypialni, więc podążyłam za nim. Stanął obok okna, z rękoma schowanymi w kieszeniach. Słysząc zamykające się drzwi za mną, obrócił się w moim kierunku.
- Co masz mi do powiedzenia ?- zapytał w końcu
- Nic nie zrobiłam ! Nie zdradziłam cię, rozumiesz. Zaskoczył mnie tym pocałunkiem, nie wiedziałam co się dzieje i wtedy ty wszedłeś...
- Czyli to jeszcze moja wina ?
- Nie ! Dla mnie to nic nie znaczyło, było minęło. Ciebie kocham, tylko ciebie.
- Nie chcę tego słuchac.
- Ale to prawda !
- Nie wierzę ci- powiedział oschle, mijając mnie, idąc  w kierunku drzwi.- To nie jest pierwszy raz, kiedy bawisz się moim kosztem. Robert, Wojtek, kto jest następny ?- dodał z kpiną w głosie
- Nikt, bo ciebie kocham, kiedy to w końcu zrozumiesz.
- Kochałem cię, a ty mnie ciągle zdradzałaś !- wykrzyczał na cały pokój a ja zaczęłam płakać z bezsilności- To koniec między nami !- powiedział stojąc w otwartych drzwiach, przez co wszyscy to usłyszeli. Zapanowała cisza.- Wychodzę- dodał, po czym wziął kurtkę i już go nie było. Ruszyłam w jego kierunku, ale wiedziałam, że to nie ma sensu. Oparłam się o ścianę, ale tylko na chwilę, bo dotarło do mnie, że przecież nie jestem sama. Za mną siedzą najbliżsi przyjaciele. Szybko otarłam zapłakaną twarz, odwróciłam się w ich kierunku, ale czułam jak spływając po mojej twarzy kolejne łzy. Zasłoniłam się długimi włosami i szybko pobiegłam do łazienki. Zamknęłam za sobą drzwi na klucz, położyłam się na zimnej podłodze, ciągle płacząc. Próbowałam wszystko sobie poukładać w głowie, ale wszystko mi nie pasowało. Znalazłam się w sytuacji, z której nie ma wyjścia. Jeszcze rano kochaliśmy się ze sobą jak dzikie zwierzęta, spędziliśmy razem wigilię, dawaliśmy sobie prezenty, tylko po to by po kilku godzinach rozstać się ze sobą. Dlaczego tak to musiało się potoczyć ? Nie mogę teraz zwalać winy na Wojtka, lecz na siebie. To ja zawiniłam. Nie teraz, lecz przed kilkoma miesiącami. Źle postąpiłam tamtego dnia, zgadzając się na ten wyjazd do Niemiec. To miały być tylko wakacje, lecz tak się nie stało.

- Zabieram cię na wakacje życia, Weroniczko !
- Naprawdę ?! Jaki ty jesteś kochany, dziękuję. Gdzie się wybieramy ?
- Może to nie są jakieś tropiki, ale spotkasz przyjaciół.
- Lecimy do Polski ?
- Nie.
- To gdzie ?- dociekałam gdyż coraz bardziej  się niecierpliwiłam.
- Kierunek Niemcy, Dortmund
- Słucham ?! Nigdy w życiu !
- Wera, ale dlaczego ? Minęło już sporo czasu, nie chcesz się spotkać z Kubą, Piszczem, Ewą i Agatą ?
- Z nimi tak, ale nie z nim.
- Obiecuję ci, ze go nie spotkasz .
- Niby jak ?
- Kuba mi powiedział, że poleciał z Anką do Egiptu. Wrócimy do Londynu jeszcze przed jego powrotem. Zgódź się, błagam !- prosił i robił tą swoją minę szczeniaczka.
- Zgoda, ale zrobisz wszystko abym go nie spotkała.
- Obiecuję!- powiedział dumnie i mnie przytulił.

Tak doskonale pamiętam tę rozmowę. I już zaraz po przylocie zaczęły się problemy.  Nie był w każdym Egipcie, lecz w Dortmundzie, razem z nimi. Pamiętam jak patrzyliśmy na siebie, gdy się zobaczyliśmy. Wyszłam, przyszedł Marco, zaprowadził mnie na stadion i pokazał ścianę z imionami. Teraz jest też moje imię, ale z tego ? Nadal nie wierzę, że między nami jest koniec.
- Otwórz, proszę- za drzwi dobiegało pukanie i wołanie Kuby. Podniosłam się z podłogi i przekręciłam zamek. Wszedł do środka, siadając obok, obejmując mnie i przytulając.- Mów co się stało.
Omówiłam mu wszystko od samego początku. Jak przyszedł Wojtek pocałował mnie, zobaczył nas Marco, potem ta kłótnia w sypialni.
- A resztę sam słyszałeś, jak mówi że to koniec.
- Boże, co ten Wojtek narobił. Ale spokojnie. Pogadam z Marco i wszystko..
-  Kubuś, nie. Nie warto już. To jest definitywny koniec. Zbyt wiele razy go zraniłam, zbyt wiele razy okłamałam. Kocham go, lecz on na mnie nie zasługuje. Wyjeżdżam stąd..
- Wera, ale...
- Kubuś, mogę się u was zatrzymać na kilka dni, do mojego wyjazdu?
- Pewnie, ale jesteś pewna że to rozwiązanie?
- Jedyne jakie mam.- uśmiechnęłam się ciepło w jego stronę i wstałam podając mu dłoń. Weszłam do salonu, w którym poza Mario nie było nikogo. Spojrzałam pytająco na bruneta, który odrzekł, że wszyscy poszli, widząc co się wydarzyło.
- Wera, ja mu przegadam do rozsądku!- oświadczył stanowczo Mario, ale odpowiedziałam mu prawie to samo co Kubie, że nie warto. Poszłam do sypialni po walizkę, do której spakowałam wszystkie swoje rzeczy. Po kilku minutach byłam gotowa. Postawiłam walizkę przed drzwiami mieszkania i postanowiłam się pożegnać z monachijskim zawodnikiem.
- Tak jak obiecywałam zrobię wszystko żeby znów przywrócić cię do Borussia. Zrobię tyle ile będę mogła.- posłałam mu ciepły uśmiech. - Jesteś świetnym przyjacielem, ale na mnie już czas- przytuliłam go ostatni raz i odwróciłam się  w kierunku drzwi, ale wcześniej poprosiłam Mario by oddał mu to co podarował mi Marco jeszcze kilka godzin temu i połówkę serca. Rozejrzałam się po mieszkaniu, po czym je opuściłam ze smutkiem w oczach. Całą drogę milczałam, tak samo jak Jakub. 

~*~ 

Po dwugodzinnym spacerze niemiecki piłkarz wrócił do swojego mieszkania w którym zastał jedynie swojego przyjaciela, Mario. Zdjął kurtkę i buty, po czym usiadł obok kolegi. Po dość długotrwałej ciszy odezwał się monachijski zawodnik:

- I co ? Zadowolony jesteś z siebie ?

- A tobie o co znowu chodzi ?- oburzył się dwudziestoczterolatek

- Czasami to ja naprawdę cię nie rozumiem. Jak mogłeś z nią zerwac ? Przecież ją kochasz.

- Zdradziła mnie ! I nie kocham jej już.

- Ehe. Wcale jej nie kochasz, jest ci obojętna. Zdradziła ? Niby jak ?

- Całowała się w kuchni z Wojtkiem więc mnie zdradziła, nie !

- To co ci powiedziała o tym ?

- Że ona tego nie chciała, że to on ją zaskoczył. Ogólnie że nie jest niczemu winna.

- Bo nie jest ! Wiedziałeś, że Wojtek ją kocha, więc pod wpływem emocji ją pocałował. Nie zdążyła zareagować, a ty od razu posądzasz ją o najgorsze. Wkurzasz mnie Reus. Ty też nie jesteś idealny. Nie wierzę, że na meczach wyjazdowych od razu po meczu szedłeś do hotelu. Nie ty. Na pewno nie jedną laskę poderwałeś za plecami Weroniki, albo poszedłeś z jakąś do łóżka.

- Przeginasz- zdenerwowany blondyn złapał przyjaciela za koszulę.

- Przysięgnij że odkąd jesteś z Werką to sypiałeś wyłącznie z nią.- zapytał, po czym dodał- Właśnie. Tak myślałem.- Dopowiedział widząc przygnębionego przyjaciela który wpatrywał się w szybę okna.- Nie wiem czy ty zdajesz sobie sprawę z tego co zrobiłeś. Zraniłeś ją bezpodstawnie. Poza tym dałeś wolną drogę Lewemu- oświadczył wychodząc do sypialni gościnnej.

- Stój! Co masz na myśli ?!

- To że Lewy teraz śmiało może być przy niej nie zważając na to że byliście razem. Jest wolna, on też. Resztę dopowiedz sobie sam- zakończył zamykając za sobą drzwi.

~*~

Od trzech dni mieszkam u Błaszczykowskich. Właściwie stwarzam pozory, że mieszkam, a całe dnie spędzam po za domem. Spaceruję godzinami po całym mieście, przesiaduję w parku bądź chodzę na stadion żółto-czarnych, gdzie w swoim skromnym gabineciku spędzam dni. Właściwie jestem tam sama poza kilkoma ochroniarzami. Wszyscy rozkoszują się dniami wolnym, przygotowują się do Sylwestra, lecz nie ja. Ja, Weronika, siedzę w papierkowej pracy. Zaparzyłam sobie gorącej kawy ze swojego ekspresu, filiżankę postawiłam na biurku,a  sama usiadłam na skórzanym krześle obrotowym. Dobijała godzina szesnasta, było coraz ciemniej, a z transu rozmyślań oderwał mnie dźwięk pukania do drzwi. Zaskoczona zaprosiłam gościa, którym okazał się trener, Jurgen Klopp. Zdjął swój czarny płaszcz i szalik, cały uśnieżony, po czym usiadł naprzeciw mnie.
- Witaj Weroniko, co ty robisz w pracy ?- zapytał strzepując zmrożony śnieg ze swoich włosów.
- Skąd pan wiedział, że jestem tutaj ?
- Ochroniarz do mnie zadzwonił, mówiąc że już trzeci dzień jesteś w pracy a masz wolne. Więc się zastanawiam co się stało- wstał by zrobić sobie również kawy. Zaskoczona jego wizytą zapomniałam mu tego zaproponować.- Nie powinnaś teraz odpoczywać u boku Marco ?- usiadł ponownie na swoim miejscu, a ja nerwowo stukałam palcami o blat mebla.- Stało się coś, prawda ?
- Tak, nie...to znaczy- plątał mi się język udzielając odpowiedzi- Tak, stało się. Marco...on zerwał ze mną.- z moich oczu popłynął potok łez.
- Weroniko, ale jak to ? Marco, przecież on jest taki zapatrzony w ciebie.
- Już nie. Myśli że go zdradziłam, a ja tego nie zrobiłam. Kocham go.
- Skąd takie jego przypuszczenia ?
- Mój przyjaciel, Wojtek Szczęsny, mnie pocałował i wtedy Marco wszedł i zobaczył nas. Nie słuchał moich wyjaśnień, tylko sam zakończył nasz zawiązek.- zakończyłam a po chwili dodałam krótkie przepraszam, wycierając twarz wilgotną od łez.- Dokończę swoje obowiązki, po czym wyjeżdżam. Tak będzie najlepiej dla wszystkich. Nie mogę tu byc, już nie..
- Mała, nie poddawaj się. Piłkarze, ich żony, dziewczyny są dla mnie jak rodzina. Tak jest z tobą. Borussia to jedna wielka rodzina. Widzę że cierpisz, Marco pewnie też. W dodatku to odbije się na jego kondycji. Nie chcę się wtrącać w wasze prywatne sprawy, ale Reus też nie jest bez winy. On też nie był taki święty na jakiego wyglądał.Nie obwiniaj się. Muszę już iść, więc trzymaj się Weroniko. I nie poddawaj mi się !- podał mi dłoń na pożegnanie i wyszedł zostawiając mnie samą. 
Robiło się coraz ciemniej, śnieg padał coraz bardziej, więc postanowiła wracać do domu. Opuściłam gmach stadionu i ruszyłam zaśnieżonym chodnikiem. Miałam ochotę na spacer więc pieszo wracałam do domu. Dom Błaszczykowskich był niedaleko więc pokonanie trasy zajmowało mi około dwudziestu minut, ze względu na warunki. Cały czas miałam w głowie słowa Kloppa że Reus też nie był taki święty. Co miał na myśli ? Marco mnie zdradzał ? Z kim ? Dlaczego ? Coś było ze mną nie tak ? Nie wystarczałam mu ? Nie zaspokajałam jego potrzeb ?
Patrząc ciągle pod nogi by się nie poślizgnąć na lodzie, wpadłam na kogoś. Szybko złapałam się ulicznej latarni by nie upaść. Uniosłam wzrok, a rzęsisty śnieg ograniczał moją widocznośc. Mimo to tę sylwetkę rozpoznam zawsze. Te oczy, te usta, nos, są jedyne w swoim rodzaju. Pierwsza reakcja to niepohamowana radość na jego widok, ale do czasy, gdy nie spostrzegłam drugiej osoby, która wtulała się w jego ciało.
- Robert, Ania?- udało mi się tylko wydukać zachrypniętym głosem.

~*~

nie wiem..mam nadzieję że choc trochę Wam się spodobał. starałam się, naprawdę.

jeśli czytacie to komentujcie, bardzo o to proszę, bo z każdym rozdziałem coraz mnie tych komentarzy. wiem, że rozdziały nie zachwycają, lecz gdybym miała motywację w komentarach miałabym większą ochotę pisac coś lepszego...

ale dobra, nie narzekam.

jeszcze jedno, polecam cztery blogi.

http://dortmunder-junge.blogspot.com/

tutaj zapraszam Was bardzo gorąco, bo naprawdę jest świetny. ukazało się kilka rozdziałów, a każdy kolejny jest coraz lepszy. więc zajrzyjcie i czytajcie bo warto. powiem szczerze, że czytam wiele blogów, ale nie jest zbyt wiele takich, które aż tak by mnie wciągnęły. czytajcie :)

http://inmate-of-the-past.blogspot.com/

na poczatek tylko prolog, ale zapowiada się strasznie ciekawie. a tę blogerkę na pewno znacie, więc czytajcie :)

http://czas-na--zmiany-e.blogspot.com/

i ostatnie, które już raz poleciłam i polecam po raz drugi. to opowiadanie jest wyjątkowe, przynajmniej dla mnie. mam nadzieję że też tam będziecie zaglądać tak jak ja :) polecam z całego serca !

http://przygoda-reusa-bvb.blogspot.com/ 
i na koniec blog jednej wyjątkowej czytelniczki, która tak wyczekuje moich rozdziałów. a jej blog powala na kolana ! jest cudowny, więc czytajcie i komentujcie :)

ode mnie już tyle, więc czekam na Wasze opinie. bardzo proszę...

pozdrawiam

Całe życie upadam,
i sięgam dna.
Każde­go dnia.
Na nowo.
Wciąż.
I właśnie dlatego
... wygram.

Ale nie sama.

Razem z Tobą.

Dzięki Tobie.

...dziękuję...