Rozdział 37

*

Jestem tu dla Ciebie, jeśli tylko ci jeszcze zależy
Dotknąłeś mojego serca, dotknąłeś mojej duszy.
Zmieniłeś moje życie i wszystkie moje cele.
A miłość jest ślepa i wiedziałam to, gdy
Moje serce było zaślepione przez Ciebie.

*

Otworzył drzwi swojego mieszkania, zapraszając ją do środka. Niepewnie przekroczyła próg, zdjęła swój płaszcz, który odwiesiła na odpowiednie miejsce po czym powędrowała wraz z nim do pokoju i usiadła obok. Była spokojna, niczym nie zaskoczona, tak jakby przeczuwała to co się stało. Gdy była z Nim, chciała tego, tak to sobie wyobrażała, może w późniejszym czasie, ale to było jej marzenie. Jednak teraz gdy On jest kilkaset kilometrów od niej, o niczym nie wiedząc, czuje obawy. Wie, że prędzej czy później będzie musiała mu o tym powiedzieć. A to jak zareaguje, jest dla niej wielką niewiadomą.

- Powiesz coś ? - zapytała przyjaciela, który nadal milczał, zagubiony we własnych myślach, nieobecny od dłuższej chwili.

- Chciałbym, ale nie wiem co. Jestem w szoku. Po prostu nie wyobrażałem sobie, że coś takiego  może się wydarzyć i to teraz gdy, ty i on... Wera, znowu się pokomplikowało - mówił załamanym głosem.

- Wiem, Aaron wiem. Ale nie martwię się tym, nie martwię się tym co będzie. Nadchodzi chyba czas najważniejszych decyzji w moim życiu. - oparła głowę o jego ramię, patrząc przed siebie.

- Wrócisz do niego ?

- Nie wiem. Chciałabym. Chciałabym, aby wszystko się ułożyło, abyśmy znów byli razem szczęśliwi, byśmy byli rodziną, bo od teraz łączy nas coś więcej niż tylko uczucie. Tylko, że się boję.

- Czego się boisz ?

- Tego, że on tego nie chce. Że, gdy powiem mu o wszystkim, znienawidzi mnie i nie będzie chciał mnie znać, mieć ze mną nic wspólnego, nawet dziecka. Naszego dziecka.

- To na pewno się nie stanie. Kocha cię, pokocha wasze dziecko i będziecie razem szczęśliwi. Pomyśl, że już nie długo będziesz obok niego, będziesz widywała go każdego dnia, patrzyła jak wychowuje wasze dziecko, jak jest szczęśliwy móc was mieć. A Dortmund stanie się twoim prawdziwym i jedynym domem. Tam masz wszystko czego potrzebujesz do szczęścia : chłopaka, przyjaciół, pasję, wszystko.

- W Londynie też. Tutaj mam ciebie i nie chcę cię stracić, tak jak przez te kilka miesięcy.

- Wiesz, że zawsze jestem z tobą. Nawet gdy nie ma mnie obok. Nadchodzi czas wielkich zmian i poważnych decyzji. Nic nie trwa wiecznie, poza naszą przyjaźnią i waszą miłością...Teraz wszystko się ułoży- zakończył, objął ją ramieniem i tak spędzili całe popołudnie.

***

Wieczorem siedziała w swoim łóżku słuchając ulubionych piosenek. Z każdą wiązały się wspomnienia, o których nie chciała zapominać. Zastanawiała się co teraz będzie. Jak dalej potoczy się jej życie, czy wszystko wróci na właściwe tory, i czy najważniejsze, czy wszyscy od teraz będą szczęśliwi. Chciała tego, chciała szczęścia.

Gdy usłyszała dzwoniący telefon, spojrzała na wyświetlacz, ale widząc pojawiający się napis Wojtek, zignorowała dźwięki i wygodnie ułożyła się na łóżku, okryła pościelą i zasnęła z uśmiechem na twarzy. Tylko we śnie była spokojna, tylko wtedy w pełni czuła się bezpiecznie, szukając szczęścia w sennych krainach.
Nie chciała się budzić, nie chciała opuszczać swojego świata, który wykreowała swoimi marzeniami. Niestety dzisiejsze obowiązki zmusiły ją do opuszczenia ciepłego łóżka i wyjścia na zatłoczone ulice londyńskiego miasta. Zjadła lekkie śniadanie, ubrała ciepły płaszcz obwijając się wełnianym szalem, po czym wyszła na zewnątrz. Kierowała się prosto na Emirates Stadium, gdzie Arsenal rozgrywał swój pierwszy trening po przerwie świątecznej. Uprzejmie przywitała się z ochroniarzami, którzy doskonale znali młodą Polkę, która przez tyle lat zasiadała na trybunach stadionu i wspierała swoich najbliższych przyjaciół. Pokonała kilkunastometrowy korytarz po czym przez szerokie drzwi weszła na jedną z części trybun i zasiadła na pierwszym miejscu tuż przy murawie, na której trenowali piłkarze.
- Weronika przyszła ! - rozległo się wołanie Fabiańskiego, który zamaszyście machał w kierunku koleżanki, a wraz z nim reszta podopiecznych Arsena Wengera. Brunetka pomachała na przywitanie i pozostała na swoim miejscu. Jedynie walijski piłkarz przybiegł by osobiście przywitać swoją przyjaciółkę.
- Nie mówiłaś że przyjdziesz - mówił przytulając ją na przywitanie, a następnie głęboko oddychając po męczącym treningu, usiadł tuż obok. - Jak się dzisiaj czujemy ?
- Dobrze, nawet bardzo dobrze - uśmiechnęła się, choć na jej twarzy widoczny był cień smutku.
- Wszystko w porządku ? - uniósł jej podbródek by spojrzeć w jej oczy
- Aaron muszę ci powiedzieć coś bardzo ważnego. Chodzi o to, że...- zaczęła niepewnie, lecz przerwał jej trener wołając swojego piłkarza
- Muszę iść. Potem pogadamy ! - przyjacielsko ucałował ją w policzek i szybko pobiegł na murawę by kontynuować trening.
Niedługo potem, trener widząc zmęczenie u swoich piłkarzy, zarządził zakończenie treningu, pożegnał wszystkich i wyszedł, a za nimi reszta mężczyzn kierujących się prosto do szatni. Kilka minut później wszyscy zaczęli się rozchodzić. Stała oparta o szklane drzwi, gdy ktoś ją zaczepił, czochrając jej włosy. Oburzona odwróciła się w drugą stronę, spodziewając się Aarona, lecz jej oczom ukazała się dwójka rozweselonych przyjaciół, Oliviera i i Jack'a.
- A wam co znowu dolega ? - uniosła brew, po czym wybuchła śmiechem
- Nam nigdy nic nie dolega. Chociaż Olivier ma pewnie gorączkę, zresztą, jak zawsze.
- A ty zaraz będziesz miał guza na głowie - udając obrażonego, założył ręce i zwrócił się w stronę dziewczyny- Kochana, a ty idziesz z nami prawda ?
- Dokąd ?
- Robimy małą imprezkę, a bez ciebie i Aarona to żadna frajda.
- Aaron na pewno przyjdzie, nie przegapiłby takiej okazji.
- Jak ciebie nie będzie to i jego nie będzie. On ciebie ani na krok nie odstępuje. - mówił śmiejąc się, lecz za chwilę dodał na poważnie - Tak na serio, fajnie że znów z nami jesteś. Stęskniliśmy się za tobą, a Aaron to już całkiem. Fajnie jest widzieć go szczęśliwego - słuchając tego, aż łzy cisnęły się jej do oczu, co próbowała powstrzymywać.
- O czym rozmawiacie ? - zapytał właśnie przybyły Ramsey, obejmując Weronikę
- O twojej wielkiej miłości jaką darzysz naszą Werusię - ledwo wypowiedział się Olivier zachodząc się ze śmiechu, a wtórował mu nie kto inny, jak Jack. Dwudziestoparolatek nieco się zarumienił tak jak młoda Polka, po czym szybko pospieszył przyjaciół i opuścili stadion, kierując się do ulubionego klubu.

***

Siedzieli przy jednym z miejscowych stolików cały czas rozmawiając. Kilku znajomych przebywało na parkiecie, świetnie się bawiąc, lecz oni woleli cieszyć się swoim towarzystwem. Ciągle próbowała zacząć ten niezbyt przyjemny temat, lecz za każdym razem, szybko kończyła z obawy że straci przyjaciela. Jednak doskonale wiedziała, że musi mu o tym powiedzieć.

- Zaczekaj - powiedziała w końcu, gdy chłopak zaczął opowiadać jej kolejną historię - Muszę ci coś powiedzieć - wzięła łyk soku pomarańczowego po czym spojrzała w oczy swojego przyjaciela i zaczęła mówić - Nie wiem od czego zacząć. Miałeś rację mówiąc, że znów wszystko się pokomplikowało. Nie wiem co powinnam zrobić, by było dobrze, ale wiem, że on musi poznać prawdę. Wiem, jak to jest nie mieć rodziców, więc nie chcę pozbawiać tego mojego dziecka.

- Co chcesz mi przez to powiedzieć ?

- Wracam do Dortmundu - chłopak spuścił głowę, wpatrując się w blat stolika - Nic nie powiesz ?

- A co ma powiedzieć człowiek, który traci coś najcenniejszego w życiu ? - zakończył, po czym wstał i zniknął w tłumie bawiących się ludzi.

- Po prostu... nie odchodź - wyszeptała, roniąc pojedyncze łzy

- Co się stało ? Dlaczego Aaron wyszedł ? Weronika ? - obsypywał ją pytaniami Olivier, martwiąc się o przyjaciół

- Znowu wszystko zniszczyłam, znowu wszystko straciłam - odpowiedziała i wyszła.

***

Siedziała w przedpokoju na swojej walizce rozglądając się wokół. Wiedziała, że jeszcze tu wróci, wróci by załatwić resztę spraw, związanych między innymi ze sprzedażą mieszkania, ale mimo to, czuje ścisk w żołądku na myśl, że opuszcza to wszystko. Wie, że jej miejsce jest tam, w Dortmundzie, ale również wie, ile dało jej życie w Londynie, ile dali jej ludzie, którzy na nowo stali się jej rodziną. Teraz wyjeżdża, smutna, bo znów zniszczyła swoją przyjaźń z kimś,  w kim od zawsze miała wsparcie. Nie ma żalu, nie ma pretensji, bo to ona zawiniła.

W czasie, gdy ona wsiadała do taksówki tuż za rogiem, on wchodził po schodach by się z nią pożegnać. Jednak nie zdążył. Minęli się. Tak po prostu. Ona obwinia siebie, a On siebie samego. Obojgu zabrakło odwagi, by wszystko naprawić. Stracili przyjaźń , przyjaźń bezcenną, wartą wszelkich poświęceń. Może uda im się to naprawić ? Tylko, które z nich jako pierwsze zawalczy ? 

Po zmroku była już w Dortmundzie. Zimne powietrze dawało się we znaki, więc jak najszybciej zadzwoniła po taksówkę, która zjawiła się po około upływie kwadransa czasu. Miły kierowca wziął walizkę, którą włożył do bagażnika pojazdu, a następnie zawiózł młodą kobietę we wskazane miejsce. Z walizką pod ręką spojrzała na kilkupiętrowy budynek, po czym weszła do środka. Nim się obejrzała, stała tuż pod jego drzwiami. Po kilku zawahaniach, wcisnęła dzwonek i czekała. Czekała długo, lecz nikt nie otwierał.

- Nie ma go... - posmutniała jeszcze bardziej, odwróciła się i wpadła na mężczyznę. Uniósł wzrok, oniemiał, upuścił swój telefon, który spadł ze schodów. Stał i patrzyła. Ona również. Cała drżała. Po jej bladych policzkach zaczęły spływać łzy. Widząc to, zrobił krok naprzód, spojrzał w jej połyskujące oczy, dłonią gładził jej zmarznięty policzek. Jego oczy również się zaczerwieniły, pobladł jeszcze bardziej niż zawsze. Niepewnie objął ją w talii, lecz po chwili przyciągnął ją do siebie, przytulił najmocniej jak potrafił, chowając twarz w jej gęstych włosach. Stali tak przez długi czas. Dla nich ten czas stanął w miejscu. Był tak bardzo szczęśliwy, jak nigdy dotąd. Znów trzyma cały swój świat w swoich objęciach.

- Wróciłaś...Powiedz, proszę powiedz, że na zawsze... - wyszeptał opierając się o jej czoło, nadal patrząc głęboko w jej oczy.

- Wróciłam, ale nie wróciłam sama, Marco...

***

Mam nadzieję, że się spodobało. Kolejny za tydzień.

Pozdrawiam

ps. nowy rozdział na http://marcoreus-loveme.blogspot.com/

Rozdział 36

 *

Oddałam Ci wszystko co miałam- serce. Przez Ciebie pełne jest blizn, a mimo to ono pragnie Cię tak bardzo, że bije tylko dla Ciebie.

*

Siedzieli przez długi czas w milczeniu, ale można było wyczuć panujące pomiędzy nimi napięcie. Siedzący na przeciw wszystkich Wojtek, ze spuszczoną głową, nerwowo spoglądał ukradkiem na wszystkich. Wolałby już usłyszeć jak wszyscy go znienawidzili, za to, że zniszczył wszystkim życie, niż dającą się we znaki ich obojętność wobec jego osoby. Właściwie, to każdy miał mu coś do zakomunikowania, ale w tym momencie dla nich wszystkich, ważniejszy był ich przyjaciel, od którego nie otrzymali żadnych oznak życia. Nie mogący znieść owego zachowania przyjaciół, Wojtek, wstał i z rozłożonymi rękoma i w końcu zapytał.
- Nie macie mi nic do powiedzenia ? Nic ?! Kompletnie nic ?! - był wściekły. Nie na nich, a na siebie samego. Za to, że zniszczył wszystko co miał, co mieli inni, że zranił tak bardzo najbliższych mu ludzi.
- Nie chcesz tego usłyszeć ! - warknął Kuba, który już nie panował nad swoimi emocjami. Agata ujęła jego dłoń, wtulając się w jego ciało.
- Mamy ci do powiedzenia, bardzo wiele.- ostatecznie odezwała się Anna, która stanęła na przeciw niego. - Po co przyjechałeś ? Po co tu jesteś ? Nie widzisz co nam zrobiłeś ? Spójrz - gestem ręki wskazała na załamanych przyjaciół - Co się z nami stało ? Mieliśmy wszystko. Szczęście, zdrowie, przyjaciół. A teraz ? Teraz nie mamy nic. Przez ciebie. Tak, Wojciechu Szczęsny. Zniszczyłeś nam życie. A tylko dlatego, że miałeś chore ambicje, plany, by być  z kimś,  z kim być nie możesz. Wzajemnie się nienawidzimy, ale jest coś co nas łączy. Ludzie, którzy dla nas obojga są centrum naszego świata. Gdy przyjechałeś do nas z Weroniką, znienawidziłam cię najbardziej w świecie. Znienawidziłam, bo nie przyjechałeś sam, lecz z nią. Z dziewczyną, która była dla Roberta wszystkim. Jak okazało się, że zostaje  w Niemczech nie wiedziałam co robić. Byłam świadoma tego, że Robert będzie chciał wszystko naprawić i znów z nią być. Ale wtedy pojawił się ktoś, dzięki komu stałam się spokojniejsza. Marco. Dla niego Weronika była gotowa zrobić wszystko,a on dla niej. Właściwie to nadal tak jest. A wiesz dlaczego ? Bo się kochają, kochają się prawdziwie. Tylko, że ty tę miłość zniszczyłeś. Nie zabiłeś jej, lecz odciąłeś jej drogę. Czy przez chwilę, gdy ty dążyłeś do zrealizowania swoich planów, pomyślałeś o niej ? O tym czy ona by tego chciała ? Być z tobą ? Wojtek, ona tego nie chce. Kiedy zrozumiesz, że jesteś jej przyjacielem ? Kocha cię, ale nie tak jak byś ty tego chciał. A wiesz czego nie rozumiem ? Tego, że ty, oni, nie wierzycie jej. Czy wy naprawdę jesteście tak głupi ? - zapytała zwracając się już do wszystkich - Czy naprawdę wierzycie w to, że zostawiła was wszystkich, zostawiła Marco i związała się z Aaronem ? Nie, wy nie wierzycie w to. Próbujecie tylko uwierzyć, bo tak będzie łatwiej. Zrzucacie winę na nią, bo sami chcecie zostać pokrzywdzonymi. Ale jest na odwrót. Wszyscy razem, a także ja, zniszczyliśmy jej życie. I nie mamy nic na usprawiedliwienie. Nic, kompletnie nic. A ty Wojtek, jesteś największym dupkiem jakiego ten świat widział.
- Wiem i przepraszam za to - odezwał się ze skruchą w głosie polski bramkarz.
- Przepraszasz ?! Kogo obchodzą twoje przeprosiny ?! Nikogo ! Mamy gdzieś to co chcesz nam powiedzieć. Teraz nic nie jest ważniejsze od Marco, który zniknął.
Siedzieli jeszcze przez dłuższy czas zastanawiając się jak odnaleźć przyjaciela. Bali się o niego, wiedzieli, że może zrobić coś głupiego. Że sam może zrobić sobie krzywdę.Dopiero nie dawno przybyli Piszczkowie postanowili, że na początek trzeba zadzwonić do Mario, a jeśli ten nic nie będzie wiedział, ruszą na miasto by odnaleźć go, w którymś z wielu tutejszych klubów. Początkowo sceptycznie nastawieni przyjaciele, doszli do wniosku, że to nie jest zły pomysł, i tak też postąpili.
- I co ?- zapytał Kuba, gdy Robert przestał rozmawiać z byłym zawodnikiem dortmundzkiego klubu.
- Nic. Mario nic nie wie. W ogóle ostatnio się nie kontaktowali ze sobą- odpowiedział Lewandowski
- Pewnie. Co ma się interesować Reusem, skoro ma nowych, lepszych i fajniejszych kumpli- prychnął Błaszczykowski, za co skarciła go małżonka- Co Agata ? Tak jest prawda i nie ma co się oszukiwać. Ani Borussia, ani Marco, dla Goetzego już nic nie znaczą. Jedziemy ! - krzyknął
- Pojadę z wami - dodał Szczęsny
- Nie. Nie potrzebujemy jeszcze ciebie do szczęścia- urwał kapitan polskiej reprezentacji i wszyscy opuścili dom, poza bramkarzem, który nie chcąc się więcej kłócić, pozostał tak jak mu rozkazano.

***

Zmęczeni i niewyspani, odwiedzili chyba już każdy klub w mieście, lecz w żadnym nie odnaleźli swojego przyjaciela. Coraz bardziej się niepokoili, nie wiedzieli co robić a zwłaszcza gdzie go szukać. Dochodziła godzina piąta nad ranem, gdy zrezygnowani wsiedli do samochodu by odetchnąć.

- Co teraz robimy ? - zadał pytanie Robert spoglądając na resztę osób. Przetarł zaspane i zmęczone oczy, próbując myśleć trzeźwo, próbując zrozumieć Marco, bo tylko tak są w stanie go odnaleźć.
- Nie wiem, nie mam pojęcia - westchnął Kuba mając świadomość, że nadal tkwią w martwym punkcie, nie wiedząc nic.- Jedźmy do niego, do domu.
- Kuba, byliśmy. Nie ma go i tyle.- sceptycznie odparł Łukasz
- To nic. Robert jedź- rozkazał zawodnik Borusii- Może już wrócił. Może...
Stojąc przed blokiem spojrzeli w jedno z okien, w którym nie było nic poza czernią. Po wnikliwych rozmowach przyjaciele ustalili, że to tylko Robert z Jakubem pójdą sprawdzić czy Marco jest w domu. Weszli do środka, windą na górę, a po chwili stali przed drzwiami jednego z mieszkań. Jakub nie bawiąc się w dzwonienie, pukanie, po prostu chwycił za klamkę, która o dziwo drgnęła a drzwi się otworzyły. W środku panowała nieokiełznana ciemność i chłód, poprzez otwarte okna. Niepewnie weszli do salonu, wytężyli wzrok i ujrzeli sylwetkę młodego mężczyzny. Siedział na kanapie, pochylony ze spuszczoną głową, a słychać było tylko dźwięki stawiania kieliszka na szklany blat stołu.
- Marco, to nie pomoże- zaczął subtelnie Lewandowski, by w jakikolwiek sposób dotrzeć do piłkarza
- Wyjdźcie- warknął nie ruszając się z miejsca
- Nie wyjdziemy do póki się nie opamiętasz - odparł Błaszczykowski
- Głusi jesteście ?! Wypad ! - wykrzyczał, rzucając pustą butelkę w stronę przyjaciół, która rozpadła się na kilka części tuż pod ich nogami.
- Nie zachowuj się jak szczeniak ! W ten sposób jej nie odzyskasz !
- I nie zamierzam. Ona dla mnie nie istnieje.- po raz pierwszy spojrzał na nich- Jest największym błędem mojego życia.- dodał po czym jego przyjaciele, nie mogący tego słuchać zwrócili się w kierunku wyjścia.
- Nie umiesz kłamać, Reus- wypowiedział na koniec Kuba, który znał prawdę. Wszyscy ją znali. Każdy kto choć trochę znał tego chłopaka, wiedział, że przeżywa on zawód miłosny, cierpi jak nigdy, kocha jak nigdy i jest nieszczęśliwy nie mogąc być ze swoją dziewczyną.

***

Krótkotrwały powrót do domu przebiegł w ciszy i zamyśleniu. Za każdym razem, gdy samochód przystawał na czerwonym świetle, Robert zerkał kątem oka na swoją dziewczynę, która w bezruchu wypatrywała przez szybę, a na tylnym siedzeniu siedział zmartwiony Wojtek. Każdy z nich miał mętlik w głowie, każdy myślał o niej. Co robi, z kim jest, czy jest bezpieczna i co czuje. Czy wróci ? Czy jest szansa by było tak jak dawniej ? Nie, to niemożliwe. Od teraz życie wszystkich obróci się o  sto osiemdziesiąt stopni, wszystko się zmieni.

- Tam będziesz spał- powiedział chłodno Robert otwierając drzwi jednego z pokoi, nie patrząc na przyjaciela, a może od teraz zwykłego kolegę, znajomego z kadry narodowej.

- Robert...- przemówił niepewnie bramkarz- Przepraszam- krótkie słowo, mimo że tak bardzo szczere, nie miało teraz znaczenia. Brunet zignorował nie pierwszą próbę naprawienia błędu i wrócił do swojej sypialni, by porozmawiać ze Stachurską, lecz ta w międzyczasie zamknęła się w łazience, a on pozostał z milionami myśli. Ułożył się wygodnie na rozległym łóżku, wzrok wbił w śnieżno biały sufit, próbując uporządkować choć po części swoje myśli. Myśli, które dręczyły go całymi dniami i nocami, które go ograniczały, nie pozwalały racjonalnie myśleć. Po raz kolejny powraca do niego to uczucie, od którego pragnie uciec. Ma świadomość, że się oszukuję od długiego czasu. Nic się nie zmieniło, nic, kompletnie nic. Kocha ją, kocha tak bardzo, że ta miłość go niszczy. Brakuje mu tej kruchej istoty, która mimo iż była nieosiągalna, czuł jej bliskość. Kocha jej uśmiech, jej spojrzenie, jej ruchy, to jak mówi, jak się porusza. Gdyby nic nie stało na przeszkodzie, mógłby... Ale nie, nie może. Zbyt bardzo ją zranił, zbyt wiele razy oszukał, by mógłby być teraz kimś ważnym w jej życiu, w jej sercu. 

Wstał, krążył po pokoju z zaciśniętymi dłońmi, nie mogąc nic zrobić. Życie stało labiryntem bez wyjścia. On i Ona. Ona kochała, On jeszcze nie. On pokochał, Ona odeszła. On kocha mocniej, kocha prawdziwie, Ona też kocha- bardzo. Lecz nie jego. Jego przyjaciela, a to boli jeszcze bardziej. Gdy byli razem, gdy widział ich razem, zakochanych, szczęśliwych, zapatrzonych w siebie, nie mógł tego znieść. Czuł jakby ktoś, kruszył jego serce. Wszystko się pokomplikowało, zaczęło się psuć, rozsypywać. Ich drogi mimo, że prowadziły do siebie, w pewnym momencie się rozeszły, a teraz żadne z nich, nie może odnaleźć drogi powrotu.

- Ania, czy możemy..- zaczął, gdy kobieta wyłoniła się zza drzwi, w swoim krótkim szlafroczku okrywającym jej wysportowane ciało.

- Daruj sobie, Robert- odpowiedziała, poprawiając swoje miejsce do spania.

- Nie traktuj mnie tak, jakbym zrobił coś złego. Nie zrobiłem nic!

- Właśnie Robert, nie zrobiłeś nic. A może powinieneś.

- To co mam zrobić ? Każda moja decyzja kogoś zrani.

- Zastanów się, Robert. Zastanów się czego chcesz w życiu. Z kim chcesz spędzić resztę życia.

- Wiesz dobrze, że z Tobą, Ania.- podszedł by ją ucałować, lecz ona mu nie pozwoliła.

- Czemu kłamiesz ? Nie wierzysz w to tak jak ja. Powiedz mi- spojrzała mu prosto w oczy- Gdyby nie Marco, zrobiłbyś wszystko by z nią być, prawda ?

- Ania, ale...

- Nie, nie ma żadnego ale. Przecież Weronika to pierwsza twoja prawdziwa miłość. A takiej się nie zapomina. Chcesz z nią być ?

- Ania...

- Odpowiedz- powiedziała przez zaciśnięte usta, nie patrząc  w oczy.

- Tak, chcę. Chcę z nią być, bo ją kocham jak szaleniec.- podszedł jak najbliżej mógł, pochylając się nad nią i szepcząc jej do ucha.- Ale ciebie też kocham. I nawet nie wiesz jakie to dla mnie trudne, kochać dwie kobiety, nie mogąc z jedną być, a drugą ciągle raniąc- dłonią pogładził jej policzek mokry od łez, po czym odsunął się, ubrał bluzę, a po chwili słychać było tylko trzaśnięcie drzwi.

***

 Siedziała na drewnianej podłodze, otulona kocem i wpatrywała się w okienną szybę, po której spływały smugi kropli deszczu. Pogoda była zdecydowanie adekwatna do jej nastroju. W dłoni trzymała jedno jedynie zdjęcie jakie zabrała do Londynu na pamiątkę. Tak naprawdę po nim pozostało jej tylko to pamiątkowe zdjęcie. Może jeszcze coś, o czym w tej chwili nie miała pojęcia, nie myślała nawet o tym nigdy, zwłaszcza teraz. Każdego dnia tęskni coraz bardziej, nie może znieść tej rozłąki z mężczyzną, którego tak bardzo kocha. Gdy tylko usłyszy dźwięk telefonu sięga po niego z nadzieją, że to właśnie On dzwoni by przeprosić, by się wytłumaczyć i błagać by do niego wróciła. Lecz za każdym razem spotyka ją to samo wielkie rozczarowanie.
- Co robisz ? - zapytała, gdy odebrał jej połączenie
- Wróciłem z zakupów, a coś się stało ?
- Nie, myślałam, że mógłbyś...
- Zaraz będę- przerwał jej, a potem sygnał się urwał. Delikatnie uniosła kąciki ust, tworząc nieśmiały uśmiech na jej bladej twarzy i znów wbiła wzrok w pozaokienny widok nocnego Londynu. Te melancholijne chwile nie trwały zbyt długo, gdyż rozległ się dzwonek do drzwi związany z jego przybyciem. Zrzuciła z siebie koc, po drodze zaświeciła światło i otworzyła drzwi.
- Co się dzieje ? - zapytał, gdy przekroczył próg wejścia.
- Tęsknię za nim - odpowiedziała i wtuliła się  w jego ciało. W jego ramionach czuła się bezpiecznie, w nich znajdowała spokój. Walijczyk uniósł jej ciało, wziął na ręce i zaniósł do salonu, gdzie razem usiedli, a on nic nie mówiąc pozwolił jej płakać.
- Wróć do niego - powiedział po dłuższej chwili, lecz tak naprawdę nie chciał  tego. Chciał jej szczęścia, lecz nie wyobrażał sobie, że znów straci przyjaciółkę, która była dla niego tak ważna.
- Nie mogę- odpowiedziała, kładąc głowę na jego ramieniu.
- Dlaczego ?
- Dlatego że, to nie ma sensu. Nie pasujemy do siebie i tyle.
- Wera, co ty wygadujesz ? Kochacie się i nic tego nie zmieni. Może potrzebna była wam ta przerwa, może to wszystko potoczyło się zbyt szybko, ale wy musicie być razem. Nie umiecie żyć bez siebie, nie potraficie  funkcjonować i nie próbuj zaprzeczać, bo ci nie uwierzę. - objął ją mocniej by poczuła, że nie jest sama z tym wszystkim - A co z Robertem ?- na te słowa uniosła głowę, spoglądając w jego oczy
- Co on ma do tego ?
- Mam wrażenie, że ma bardzo dużo. Mylę się, czy nadal go kochasz ?- zapytał, lecz to nie było trafione pytanie.
- Idę zrobić herbatę- szybko zmieniła temat, uwalniając się z jego uścisku.
- Werka ! Przepraszam. Chciałem tylko...
- Zielona czy owocowa ?- krzyknęła z kuchni, a chłopak pokręcił głową, z wściekłością na samego siebie, za to, że poruszył ten drażliwy temat.

***

Obudził ją dźwięk dzwoniącego budzika. Ruchem ręki wyłączyła urządzenie i spojrzała na lewą  stronę łóżka. Idealnie ułożona poduszka, zaścielona pościel- nie wrócił na noc. Przeczesała palcami swoje włosy, zarzucając je na bok, ubrała ciepłe pantofle i szlafrok po czym wyszła do kuchni, by zaparzyć sobie kawy. Siedząc na jednym z krzeseł patrząc na padający za oknem śnieg, zignorowała przyjście Wojtka, który zajął miejsce na przeciw niej.

- Robert jeszcze śpi ? - zapytał

- Nie. - odpowiedziała krótko nie patrząc na mężczyznę.

- A co robi ?

- Nie wiem ! Skąd mam to wiedzieć ?! Nie wrócił na noc, więc nie wiem gdzie był, z kim i co robił. Zresztą mnie to nie obchodzi! - podniosłym tonem głosu nawrzeszczała na bramkarza, który milcząc wyszedł z pomieszczenia i wrócił do pokoju. Chwycił za telefon, wybierając numer do Roberta i wcisnął zieloną słuchawkę. Niestety odpowiedziała mu wyłącznie głucha cisza. Rzucił telefonem o ścianę i wściekły usiadł na skraju łóżka, zastanawiając się co robić.

***

Zapomniała o niezręcznym pytaniu jakie jej zadał, i nadal traktowała go tak zawsze. Siedzieli w kuchni jedząc śniadanie, do czasu, gdy dziewczyna prędko wstała od stołu i pobiegła do łazienki. Spędziła tam dobry kwadrans nie odpowiadając na pytania, przez jej przyjaciel mocno się zaniepokoił. Przed wyjściem otarła łzy, które - nie wiadomo - czy były oznaką szczęścia czy smutku.

- Co się stało ?! - zapytał trzymając ją za ręce.
- Nic - odpowiedziała cichym głosem
- Nie mów mi nic, bo widzę, że coś się dzieje! Od dłuższego czasu masz zawroty głowy, jest ci słabo, więc przestań mi wmawiać, że wszystko jest w porządku ! - krzyczał, przejęty zdrowiem młodej kobiety, która rozumiała jego zachowanie i nie miała mu za złe tego, że ma do niej pretensje. - Ubieraj się. Zawiozę cię do lekarza - rozkazał, lecz ta protestowała. Mimo to, Walijczyk był nieugięty i w końcu stanęło na jego postanowieniu. Weronika poszła się ubrać, a ten czekał na nią w przedpokoju. Gdy była już gotowa wraz z nim wyszła z mieszkania, wsiadła do jego samochodu, po czym oboje ruszyli do najbliższego lekarza. 
Ze względu na brak pacjentów, dziewczyna została przyjęta bez większych problemów i posłusznie udała się do gabinetu. Choć domyślała się prawdy, jest kobieca intuicja zdawała się niezawodna, to wolała się upewnić i mieć to wszystko za sobą. Chociaż to był dopiero początek.
- I co ? - mężczyzna poderwał się z krzesła, gdy dziewczyna stanęła tuż przed nim, lecz milczała. Tajemniczo się uśmiechała, jej oczy połyskiwały, wydawała się nad wyraz spokojna, czym uspokoiła przyjaciela.- Wszystko dobrze, prawda ? - zadał kolejne pytanie, lecz ta nadal nie zamierzała odpowiadać. Ujęła jego dłoń, patrząc w jego przerażone oczy, po czym położyła ją na swoim podbrzuszu, szeroko się uśmiechając.
- Nie...- szepnął, mocno ją przytulając, by dziewczyna wiedziała, że wszystko będzie dobrze, ale sam czuł, że to oznacza jeszcze większe komplikacje w życiu ich wszystkich. Kolejne smutki, złamane serca, przepłakane noce. A może jednak to sprawi, że wszystko się ułoży i każdy odnajdzie swoje swoje szczęście ? Czas pokaże...

***

Czyli, chyba tutaj wróciłam. Chyba mogę tak powiedzieć. Wróciłam. Potrzebowałam tej przerwy, która mi pomogła. Znów mogę i chcę (!) dla Was pisać. Mam nadzieję, że choć troszeczkę się cieszycie. Mam też nadzieję, że nie zapomniałyście o tym opowiadaniu. 

Ten rozdział jej moim prezentem gwiazdkowym dla Was. Bardzo się starałam pisząc go, by wyszedł jak najlepiej. Liczę, że nie zawiodłam.

W związku, że święta już niedługo, chciałabym Wam tyle powiedzieć, tak wiele życzyć. Na pewno szczęścia, którego szukamy przez całe życie, które jest tak blisko, na wyciągnięcie ręki, a jednocześnie bardzo dalekie i ulotne. Chciałabym by ono Wam zawsze towarzyszyło, było przy Was zawsze i byście odnajdowały je na każdym kroku. I zdrowia, które choć często pomijane, jest ważne, najważniejsze. Byście mimo różnych chorób, tych mniej istotnych i tych znaczących w Waszym życiu, się nie poddawały, rozwijały swoje pasje i pokonywały każde przeciwności na drodze z szerokim uśmiechem na twarzy. By Wasze marzenia, nawet te najmniejsze się spełniły. Byście odnosiły same sukcesy i były z siebie dumne. By przyszły rok był jeszcze lepszy dla Was, by przyniósł wiele wspaniałych rzeczy, by był kolejnym udanym etapem w życiu. I tego, abyście nadal były tak wspaniałymi, wielkimi osobami jak jesteście. Z tak wielkimi sercami przepełnionymi nieograniczoną dobrocią i miłością do innych. Byście nadał były moimi Aniołkami, które przy mnie czuwają, które są zawsze. Które wysłuchują moich problemów, które potrafią pocieszyć i sprawić, że na mojej twarzy pojawia się uśmiech. Dziękuję, że jesteście, już od tak długiego czasu, przeżywacie ze mną, moje wzloty i upadki, podnosicie gdy upadam. Wspieracie mnie w najtrudniejszych chwilach. Czytacie i komentujecie moje opowiadania. Jesteście bez względu na wszystko...

Dziękuję!

WESOŁYCH ŚWIĄT !!! :)

Widzimy się za tydzień !