Rozdział 14

*

 Po­całunek jest jak obiet­ni­ca.
To jak­byś po­wie­dział: Tak, będę Cię kochać.  

*

Jeszcze przez kilka minut staliśmy na lotnisku, aż w końcu samolot z Wojtkiem na pokładzie uniósł się w powietrze i widzieliśmy go już tylko wysoko nad ziemią. Podążaliśmy do wyjścia wszyscy razem. Marco trzymał mnie mocno za rękę, tak jakby się bał że zaraz wsiądę do jakiegoś samolotu i nigdy się już nie zobaczymy. Ale tak się nie stanie. Nie mogłabym od niego odejść bo za bardzo go kocham. Znalazłam swoje szczęście. Moim szczęściem jest Marco Reus.
Byliśmy już na parkingu. Robiło się coraz ciemniej i chłodniej. Na moim ciele pojawiła się gęsia skórka, więc Marco użyczył mi swoją bluzę, która była dla mnie zbyt duża, ale jak to on stwierdził, wyglądałam w niej bardzo uroczo.
- Wera, wracasz z nami do domu?- zapytał kapitan polskiej reprezentacji przyglądając się jak Marco coś szepcze mi do ucha, śmiejąc się przy tym razem ze mną. Nie zdążyłam nic powiedzieć, bo on wiedział lepiej za mnie.
- Nie!- stanowczo odparł piłkarz z numerem 11 na trykocie swojej klubowej koszulki i zaczął się szczerzyć do wszystkich.
- Oj, zakochańce. Tylko mi się tam pilnować!- pogroził Błaszczykowski palcem przed naszymi oczami. Chyba poczuł się przez chwilę jak ojciec, który pozwala iść swojej ukochanej córeczce na randkę.
- Oczywiście kapitanie- odparłam salutując i śmiejąc się z jego urażonej miny. Marco złapał mnie za rękę i poprowadził do samochodu. Nie minęło 10 minut a już byliśmy pod jego apartamentowcem. Dał mi klucze do domu abym się rozgościła, a on poszedł do kiosku po ( jak to on określał )ochraniacze, które mu się skończyły. Ledwo otworzyłam drzwi, piłkarz już wrócił. Objął mnie od tyłu i zaczął całować, dłońmi błądził po moim ciele.
- Od kiedy ty jesteś taki natarczywy?- zapytałam delikatnie odpychając go od siebie, wzięłam go na dystans.
- Od zawsze- powiedział. Powolnymi krokami podążaliśmy do salonu. Znów był delikatny. Ledwo czułam jak muska moje usta, ale czułam wyraziste bicie jego serca. Serce które biło tylko dla mnie. Ręce zarzuciłam mu na szyję, oddając się jego pocałunkom. Powolnymi ruchami zdejmował ze mnie ubrania, przez co po chwili stałam przed nim w samej bieliźnie. Zdjęłam jego kraciastą koszulę, i ponownie oddawałam się jego pieszczotom. Zrobiliśmy kolejne dwa kroki, upadając na sofę. Leżeliśmy przytuleni do siebie. Marco odgarniał moje długie włosy, które opadały na moje ramiona. Głowę położyłam na jego klatce piersiowej i wsłuchiwałam się w to piękne bicie serca. Dłonią gładziłam jego nagi tors, przesuwając się coraz niżej. Trzymając dłoń na jego podbrzuszu, ten delikatnie wzdrygnął się, zginając prawą nogę, którą oparł o oparcie bezowej kanapy. Zgrabnymi ruchami odpinałam jego skórzany pasek, guzik, po to by po chwili wsunąć swoją dłoń do jego spodni. Spojrzałam na niego. Uśmiechał się łobuzersko, ale podobało mu się to. Moja dłoń podążała własnym torem, ale niezbyt długo. Jego testosteron dawał się we znaki. Ponownie spojrzałam na blondyna. Na jego bladej twarzy, pojawiły się rumieńce. Widział ze się trochę śmieje, schował swoją twarz za moimi włosami.
- Reuuuss?- zapytałam starając się spojrzeć mu w oczy, które przyprawiały mnie o zawrót głowy.
- Śmiejesz się ze mnie- mówił dość oschle- Widzisz jak na mnie działasz?
- Nie śmieję się. Taki był mój zamiar, chciałam ci dać trochę przyjemności. Naprawdę tak na ciebie działam ?- zapytałam przygryzając wargę, zbliżając się. Uśmiechnął się. Pochyliłam się i zaczęłam się z nim droczyć. Chciał mnie pocałować, ale ja mu to uniemożliwiałam. Wstałam. Spojrzał zaskoczony, na to co robię. Podeszłam do drzwi jego sypialni. Oparłam się o futrynę, ocierając się o nią, Językiem oblizałam swoje usta i ręką wskazałam aby podszedł. Był jak zahipnotyzowany. Stanął naprzeciw mnie i nic nie robił. Patrzył. Jedną ręką mierzwiłam jego włosy, delikatnie odpychając jego głowę. Swoimi dłońmi objął moja twarz i zaczął całować. Namiętnie. Przysunął się bardzo blisko, a po chwili pociągnął za sobą do sypialni. Tam dokończyliśmy to co zaczęliśmy.

*

 Wróciłem do domu. Znów bez jakiejkolwiek ochoty do życia. Nie wiem co się ze mną dzieje. Nie mogę się na niczym skupić. Moje myśli krążą tylko wokół pięknej Polki. Ja nic nie mogę zrobić. Jest z Reusem. Są parą i się kochają. Jak są razem to nie odrywają wzroku do siebie. Mi pozostaje się przyglądać jej szczęściu. Właściwie ich szczęściu. 

Wszedłem do pustego mieszkania. Zdjąłem buty, po czym udałem się do salonu, rzucając się na kanapę. Wpatrywałem się w sufit i nadal myślałem o swoim życiu, o Weronice i nadchodzącej kolejce Bundesligi.

- Coś się stało?- dobiegł mnie czuły głos. Panowała idealna cisza, więc na owe słowa aż się poderwałem. Kilka metrów przede mna stała moja narzeczona. Ania.

- Aniu? Kochanie?- powoli wstałem, podchodząc do niej. Dłonią przejechałem po jej policzku, na co ona się uśmiechnęła i pierwsza mnie pocałowała.

- Przepraszam Robert. Kocham cię i nie chcę cię stracić- wyszeptała roztrzęsionym głosem.

- Też cię kocham. Od teraz zawsze będziemy razem- powiedziałem i mocno ją przytuliłem do siebie. Zastanawiałem się czy to moje 'Kocham Cię' było prawdziwe. Czy może to już zwykły sentyment, rutyna. Nic nie znaczące słowa? Nie wiem. Muszę przemyśleć moje uczucia. Nie mogę jej oszukiwać.

*

To już kolejny dzień kiedy budzę się w ramionach uroczego blondyna. Kocham ten widok, gdy się budzi, przeciera oczy, a na jego twarzy maluje się usmiech gdy mnie zobaczy obok siebie. Wiem i czuję że mnie kocha. To mi wystarcza. Pewność jego uczucia co do mnie. 

- Wiesz co ?- zapytałam przyglądając mu się

- Co?- teraz on zapytał delikatnie się podnosząc i opierając swoje czoło o moje

- Kocham cię

- Za co?
- Za to że dzięki To­bie poczułam co to znaczy być kochaną
- Skar­bie poczułaś to i już zaw­sze będziesz czuła. Bo jes­teś moją księżniczką a ja Twoim księciem, którym się stałem odkąd Cię poznałem- odparł i mnie pocałował, po czym, się wtuliłam w jego ciało od którego biło tyle ciepła.- Mam nadzieję że nie masz planów na dzisiejszy wieczór bo zabieram cię na imprezę

- Jaką imprezę?

- Nawet nie imprezę a taki bankiet który jest organizowany dla wszystkich piłkarzy przed rozpoczęciem sezonu. I zamierzam tam iść z tobą i pochwalić się wszystkim moją dziewczyną- ostatnie zdanie powiedział z dumą i zaśmiał się.

Przygotowywałam się do uroczystości. Byłam już właściwie gotowa. Wybrałam na zakupach z Ewą i Agatą średniej długości sukienkę z koronki. Do tego kupiłam pokaźnej wysokości szpilki koloru czarnego. Świetnie komponowały się z beżową sukienką. Zapinałam naszyjnik, który rok temu dostałam na gwiazdkę od Wojtka i usłyszałam czyjeś chrząknięcie. Odwróciłam się i ujrzałam szykownie ubranego Marco.

- Przebieraj się i to już!- rozkazał i przeszukiwał moją szafę

- Dlaczego? Myślałam że ci się spodoba- odparłam lekko zasmucona tym że nie odpowiada mu mój ubiór

- Dlaczego? Przecież jak będę musiał cię cały czas pilnować, bo wszyscy będą chcieli mi ciebie odbić!

- Reeuusss- przewróciłam oczami i podeszłam poprawiając mu krawat- Jesteś zazdrosny?

- Jak cholera. Nie spuszczę cię z oka! Będę chodził za tobą krok w krok!

- A jak będę chciała iść do toalety to też ze mną pójdziesz?- zapytałam bawiąc się jego włosami

- Tam w szczególności pójdę z tobą- zasmiał się. Wziełam jeszcze mała torebkę ze stolika i zeszliśmy na dół. Kuba i Agata już chwilę temu pojechali, więc my musieliśmy w samotności dołączyć do wszystkich. Na podjeździe czekała już wcześniej zamówiona taksówka.

*

Jeśli chodzi o naszą paczkę byli już prawie wszyscy. Po za Weroniką i Marco. Zapowiadał się naprawdę miły wieczór. Choć nie przepadałem za tego typu spotkaniami dzisiejszego wieczoru chciałem tu być. Staliśmy przy wejściu na taras popijając szampana. Wspominaliśmy poprzedni sezon z chłopakami. Nasze towarzyszki zaczęły sobie coś szeptać do siebie przyglądając się komuś. Zaciekawiony kim są tak zainteresowane odwróciłem się za siebie. Oniemiałem na jej widok. Odstawiłem kieliszek, schowałem ręce do kieszeni i przypatrywałem się jej podziwiając ją od stóp do głów. Szła trzymając się za ręce z moim klubowym kolegą. Kilka minut temu numerem jeden w rozmowach był transfer Mario, ale do chwili. Gdy pojawili się, wszystkie oczy były skierowane na dwójkę zakochanych. Paparazzi nie nadążali robić im zdjęć. Każdy szeptał, wszyscy chcieli wiedzieć kim jest wybranka Marco Reusa. Wyglądała nieziemsko. Pastelowa sukienka wspaniale pasowała do jej karnacji, krój uwydatniał wszystkie jej kobiece dźwięki, odsłaniając też jej długie nogi. Marco jest szczęściarzem, nie ma co tego ukrywać. Teraz każdy mężczyzna chciałby być na jego miejscu. Podeszli aby się przywitać. 

Marco nie odstępował swojej dziewczyny ani na chwilę. Cały czas ze sobą tańczyli, całowali po katach, pozowali do zdjęć. Po upływie co najmniej półtorej godziny Weronika ulotniła się zapewne do toalety. Niedługo potem podążyłem w jej kierunku. 

*

Wypicie takiej ilości napojów zmusiło mnie do skorzystania z toalety. Przy okazji poprawiłam makijaż i wyszłam z pomieszczenia. Ktoś zakrył mi oczy i zaciągnął do ciasnego pomieszczenia. Oparł mnie o ścianę i zaczął całować. To nie był Marco. To nie był ten czuły pocałunek, ciepły, z którego płynęło tyle miłości. Otworzyłam oczy. W ciemnym powieszeniu zobaczyłam Roberta Lewandowskiego.  Odsunęłam go od siebie i z całej siły uderzyłam w policzek. Chciałam wyjść ale uniemożliwił mi to stając w drzwiach.

- Wypuść mnie! - krzyknęłam

- Porozmawiaj ze mną. Odkąd jesteś w Niemczech cały czas mnie unikasz. Pozwól mi to wszystko wytłumaczyć!

- Co ty chcesz tłumaczyć ?! Czego ode mnie oczekujesz? Że powiesz mi kilka słodkich słówek i wszystko będzie tak jak dawniej?  Kochałam Cię, a ty jak zwykły pies przeg­ryzłeś og­rodze­nie i uciekłeś, bo chciałeś poczuć wol­ność. A gdy już o To­bie za­pom­niałam, wróciłeś z pod­ku­lonym ogo­nem prosząc o miskę wody.- mówiłam ze łzami w oczach

- Weronika...- zaczął i podszedł bliżej mnie

- Zostaw mnie !

- Ale ja cię kocham!

- A co robiłeś kiedy ja cię kochałam !? Jestem szczęśliwa z Marco i nie wchodź nam w drogę.- nie wiedział co powiedzieć. Stał jak słup soli. Spuścił głowę, otworzył drzwi by wyjść, ale przed wyjściem zapytał

- Kochasz go?

- Tak.

- Jesteś z nim szczęśliwa?

- Tak.

- Kocham cię i za­leży mi na twoim szczęściu, nieza­leżnie od te­go, kto to owe szczęście Ci po­daru­je, choć wo­lałabym to zro­bić osobiście.- powiedział na koniec delikatnie się uśmiechając. W jego oczach znów zobaczyłam ten blask. Ten sam jak tej pamiętnej nocy. Wyszedł a ja zostałam sama...

  

*

w opowiadaniu- ja w moim życiu- nic nie jest wieczne, ciągle się komplikuje. mam nadzieję że rozdział choc w części przypadnie Wam do gustu.

teraz muszę napisać Wam kilka słów. ostatni post który dodałam wywołał małą burzę. skrzynka pocztowa przeżywa zatrzęsienie. niektórzy posądzają mnie o mysli samobójcze i proszą bym tego nie robiła. nie myślę o samobójstwie. moze czasami zastanawiam się jakby to było gdyby mnie nie było, ale nie zrobie tego. nie mam takiej odwagi. napisałam że ' Nie rozumiem samobójców i nie chcę rozumieć, bo żeby żyć trzeba chcieć' no właśnie, a ja chcę. dodając ostatni post chciałam przekazać jakąś refleksję dotyczącą życia. choć drastyczna to prawdziwa. to było moje przemyślenie. nikt nie musi się z nim zgadzać. chcę się dzielić z Wami moimi przemysleniami. chcę abyście mnie poznały. ktoś zapytał w komentarzu czy to co napisałam wydarzyło się w moim życiu. nie do końca. część. szpital to mój sen. tak jakby proroczy, ale mam nadzieję że nie. okaleczanie? mój poczatek, gdy tata po wypadku stracił pamięć i mnie nie poznał. najbardziej bolesne uczucie w moim zyciu. ale chcę z tym skończyć. wiem że z Waszą pomocą, dam radę. uwolnię się od tego. 

 

Wspomnienie...

 * nie związane z opowiadaniem

Cisza.

Czym jest życie ? Jaki jest jego cel ? Po co żyć ?

Może po to by po prostu być. 

A gdybym zniknęła pewnego dnia, ktoś zauważy moją nieobecność?

Będzie mnie szukał ? Będzie tęsknił ?

Nie.

Tak.

Może.

Szeroki korytarz i mrugające światła, które drażnią moje spojówki. Podążam wzdłuż niego i zatrzymuję się przed drzwiami do sali 41. Wyciągam dłoń aby otworzyć owe drzwi ale waham się. Boję się tego co zobaczę, nie chcę tego widzieć. Ale jednak wchodzę. Przedzieram się przez tłum najbliższej rodziny, lekarzy, pielęgniarek.

Podchodzę to metalowego szpitalnego łóżka. Obok stoi mały taborecik, na który siadam, dość niepewnie. Leży bezbronnie. Nic nie może zrobić. Od Niej już nic nie zależy. Jej los jest w rękach lekarzy i w rękach Boga. Podłączona do aparatur, z maską tlenową na twarzy, w ręku z drewnianym różańcem. Ostatkiem sił wyciąga swoją rękę i chwyta moją drobniutką dłoń. Mocno ją ściska, a po jej zmarszczonej twarzy spływają pojedyncze łzy. Widzę że jest szczęśliwa, ale dlaczego ?

Ostatnia godzina, minuta, sekunda.

Wieczność.

Ściskam jej dłoń, a ona ostatkiem tchu i sił wypowiada ostatnie słowa. 

Bóg życie dał. Bóg je odbierze.

Zamyka swe powieki, już ostatni raz. Nie otworzą się. Już nigdy.

Ktoś mnie odciąga, prosi abym wstała. Lekarze robią szum, krzątają się wokół jej łóżka. Nie wiem co się dzieje. Jestem już przy drzwiach, odwracam się. Na małym ekranie ciągła linia. Jeden dźwięk.

Ciągły. Pusty. Głośny. 

Z całej siły uderzam w drzwi z których przed momentem wyszłam i osuwam się na podłogę. Zaczynam płakać. Ktoś stara się mnie pocieszyć, ale to nic nie daje. Chcę być sama. Ja i głucha cisza. Samotność.

Minęła godzina. Dwie. Może więcej nie wiem. Nie płaczę. Brak łez. 

Chwiejnym krokiem podchodzę do małego urządzenia z którego można otrzymać wodę. Brak kubków. Cicho przeklinam pod nosem. Przechodzi pielęgniarka i pyta czy potrzebuję wody. Minimalnie kiwam głową i ponownie zasiadam na szpitalnych krzesełkach. Przychodzi po chwili z szklanką wypełnioną mineralką. Podając, upuściłam naczynie, rozlewając wodę i tłukąc je.

Nie chciałam być chamska, więc przykucłam aby pomóc wyzbierać kawałki szkła. Nie wiem dlaczego ale jeden kawałek schowałam głęboko do kieszeni. 

Godzina druga po północy. Zmęczona, zagubiona i przybita wyszłam ze szpitala. Za mną podążali rodzice, rodzina. Ja jedyna na przodzie.

Kaptur na głowie, słuchawki na uszach. Chowam ręce do kieszeni i coś czuję. Wyjmuję owy kawałek szkła.

Przyglądam mu się, pełna uwagi. Patrzę na jego nierównomierne krawędzie, chropowate, ostre. Przykładam do skóry, uciskam.

Jedziemy- oznajmia tata. Wsiadam do samochodu ponownie chowając szkiełko.

Po wejściu do domu kieruję się prosto do łazienki. W telefonie wyszukuję swoje ulubione piosenki. Puszczam najgłośniej jak można. Wyrazista muzyka, przepełniona głośnym brzmieniem. Metal. Rock. Pozwala mi być silniejszą. Tworzy mój charakter.

Na podłogę rzucam kolejne części mojego ubioru. Wchodzę pod prysznic. Na moje ciało spływają krople chłodnej wody, które mnie budzą. Stawiają na nogi. 

Wychodzę.

Stoję przed lustrem.

Kogo widzę?

Nie wiem. 

Nie znam tej osoby. 

Znałam.

Była inna. Zmieniła się. Zamknęła się w sobie. Jest sama. 

Na jej wąską twarz opadają zmoczone włosy, które są jeszcze ciemniejsze niż zwykle.

Oczy.

Puste. Smutne. Mroczne.

Na swoje ciało przywdziewam ulubioną koszulkę, która już tak bardzo się zniszczyła ale nie wyrzucam jej.

Już miałam wychodzić.

Z podłogi zbieram swoją garderobę. Niefortunnie odwracam bluzę z której wypada wcześniej wspomniany kawałek szkła. Podnoszę go.

Znów mu się przyglądam.

Przykładam do skóry. Coraz mocniej.

Zwinnym ruchem robię cięcie. Jedno. Wąskie.

Tak powstaje mój pierwszy sznyt.

Syknęłam z bólu. 

Żałuję, ale tylko przez chwile. Czuję pieczenie które po chwili znika.

Opieram się o bielutką umywalkę.

Spływa krew. Powoli. Jedna smuga. Jest taka samotna.

Kolejny sznyt.

Dwie smugi krwi. Są jak te po deszczu które ścigają się na samochodowych szybach.

Ktoś się dobija do łazienki.

Siedzę tu już dobrą godzinę.

Chowam rękę za plecy, wychodzę z pomieszczenia i szybko podążam do swojego pokoju. Zamykam drzwi na klucz. Chcę być sama. Znów.

Śnię.

O czym ? Nie wiem .

O kim ? Nie wiem.

Gdzie jestem ? Nie wiem.

Pustka. Jak za mgła. 

Ktoś chwyta moją dłoń.

Mała, bezbronna dziewczynka. Blond loki. Jasna cera. Uśmiech na twarzy

Gdzie jestem?

W niebie.

Jak się tu znalazłam?

Twoja podświadomość cię tu przyprowadziła.

Tak można?

Jeśli tego pragniesz to tak. Ludzie tu przychodzą na chwile by znów wrócić do siebie. Ty też wrócisz.

Widzę Ją. Sama na końcu odległej przestrzeni. Uśmiecha się. Jest szczęśliwa. 

Biegnę do niej.

Wszystko zaczyna znikać. Obraz się zamazuje.

Jest coraz ciemniej.

Ciemność.

Cisza.

Krzyk. Mój. Głośny. 

Jestem w swoim łóżku. 

Pościel we krwi. Doskwiera mi ból. Tego jednak chcę. 

Czas mija.

Kolejne sznyty. Krew. Żyletka. To mój nowy przyjaciel. Jest zawsze.

Dla innych szczęśliwa, dla siebie samotna.

Znów to pytanie. Czym jest życie?

Nie wiem. Częścią tego co spotka nas w niebie. 

Tam nie ma zła. Nie ma bólu. Nie ma cierpienia.

Jesteśmy razem. Wszyscy, bez wyjątku.

Nadal nie wiem kim jestem. Może łatwiej byłoby odejść? Pozostawić wszystko?

Niebo. Tam będę szczęśliwa.

Ziemia. Ból. Łzy. Smutek. Cierpienie i Ja.

Co za Ja? Kim jest to Ja ?

Człowiekiem? Przedmiotem ? Uczuciem ? Może tylko pustką.

Jestem pusta.

Boję się świata. Boję się ludzi.

Samotność. Tego chcę. Tylko ja rozumiem siebie. 

Ból uodparnia mnie na życie. 

Okaleczanie daje wewnętrzną satysfakcję. Radość ? Może. Nie wiem.

Życie jest niczym.

Dążymy do śmierci.

To jest nasz ziemski cel.

Nie zasługujemy na to by żyć. Ten świat nas nie chce..

Pora pójść dalej. Trzeba coś zrobić.

Ale co ?

Głębsze cięcie? Może.

Tabletki ? Może.

Skoczyć z mostu ? Może.

Albo żyć. Być na ziemie. Z ludźmi. Docenić ten dar?

Bóg życie dał. Bóg je odbierze.

Albo Ty popełnisz błąd i sam je sobie odbierzesz.

Ale co wtedy?

Będziesz tchórzem. Nie zawalczysz. Podłamiesz się. Tego chcesz?

Chcesz być narcystycznym egoistą?

Nie ja tego nie chcę.

A może chcę?

Chcesz być samobójcą? 

Może.

Chcesz odebrać sobie najcenniejszy dar jaki się ma, jakim jest życie?

Może.

A ja tego nie chcę. Nie rozumiem samobójców, i nie chcę rozumieć. Bo żeby żyć trzeba chcieć. 

A czy ty chcesz żyć?

Już nie wiem....

*

tak jak wspomniałam to coś powyżej nie jest związane z opowiadaniem. to jest coś co siedzi mi w głowie. właściwie nie wiem co to. sen, jakieś obrazy przelane na papier. 
gdy przeczytałam Wasze komentarze pod ostatnim rozdziałem popłakałam się. nie sądziłam że ktokolwiek to przeczyta co dopiero napisze tyle słów pod moim adresem, pocieszy mnie. każdy numer gg sobie zapisałam i jeśli będę potrzebować wsparcia to napiszę. pomogło mi to. wiedziałam ze znajdzie sie ktoś kto mnie zrozumie. zrozumiałyście mnie. tylko na tym mi zależało. dziękuję za wszystko co dla mnie robicie, bo trzymacie mnie przy życiu. choć jest ciężko wiem że muszę żyć by pisać dla Was. odrywa mnie to od problemów. dziękuję każdemu z osobna za to co zrobił dla mnie. nie znamy się, ale wiem ze Wam mogę ufać. bez względu na wszystko...
dziękuję z całego serca....

Rozdział 13

*

Bo chciałabym się już do Ciebie przy­tulić, po­wie­dzieć, że jes­teś dla mnie bar­dzo ważny i po­całować w us­ta. Później się uśmie­chnąć i trzy­mając za rękę pop­ro­wadzić za sobą. 

*

Nie żałuję tego co się stało ubiegłej nocy. Ani trochę. Jestem szczęśliwa, bo po raz pierwszy czuję się potrzebna- czuję się kochana. Jeszcze dwa tygodnie temu byłam zdania że nie zamierzam się zakochiwać i nie chcę mieć chłopaka. Niestety ostatnie dwa tygodnie spędzone w Dortmundzie, bardzo mnie zmieniły. Zmieniły moje podejście do życia, do uczuć i do ludzi.
Leżałam okryta satynową pościelą u boku mężczyzny którego kocham najbardziej w świecie.  Może to dziwne ale w tak krótkim czasie spotkałam mężczyznę swojego życia. Gdy spotkałam go po raz pierwszy w mieszkaniu Błaszczykowskich oczarował mnie swoją osobą. Później coraz to częstsze spędzanie ze sobą czasu coraz bardziej nas zbliżało, aż w końcu nasza miłość do siebie przeszła na wyższy poziom. Bycie przy nim w końcu mi uświadomiło że Robert jest dla mnie nikim. Nic do niego nie czuję, a na pewno go nie kocham. Może w moim sercu nadal ma miejsce, ale to tylko sentyment do tego co przeżyliśmy razem przez tyle lat wspólnej przyjaźni.
- Kocham cię- usłyszałam ponownie ten zachrypnięty głos, który od wczorajszego wieczora towarzyszy mi na każdym kroku, w każdej chwili
- Mówiłeś mi to już- odparłam podnosząc głowę by spojrzeć mu w oczy, a później się przyblizyć i poczuć jego bliskość, jego usta na moich
- I będę ci to ciągle powtarzał- przerwał nasz czuły pocałunek, i tym razem to on patrzył mi w oczy. Nie musieliśmy nic mówić. Nasze oczy, nasze ciała mówiły za siebie. Jesteśmy jak kłódka z kluczykiem. Po tym jak zranił mnie Robert nie odwzajemniając mojej miłości do niego, zamknęłam sie w sobie- stałam się kłódka. Marco gdy się pojawił w moim życiu, odmienił mnie- na lepsze. Jest kluczem do mojego serca, do mojej duszy. Uśmiechnęłam się do piłkarza, połozyłam głowę na jego ramieniu i pozwoliłam sobie odpłynąć myslami w dalekie krainy. Czułam się tak bezpiecznie, bo wiedziałam że Marco nie pozwoli nikomu mnie zranić, zawsze mnie obroni. Najprościej ujmując da mi szczęście.
Po jakimś czasie postanowiłam wrócic do rzeczywistości. Czas leci, a niedługo Wojtek odlatuje- beze mnie. Nie wiem dokąd, z kim, dlaczego. Wczorajszego wieczora nie miałam ochoty słuchać jego tłumaczeń, więc wyszłam i już nie wróciłam. Teraz chcę aby mi wszystko wyjaśnił- od początku do końca. Bez zadnych krętactw, kłamstw i niepotrzebnych nieporozumień. Chcę usłyszeć najszczerszą prawdę, nawet najbardziej bolesną.
Po krótkim leniuchowaniu w łóżku piłkarza, poprosiłam go aby mnie odwiózł do mieszkania Błaszczykowskich. Beż żadnych pretensji postanowił spełnić moją niewielką prośbę. Wsiedliśmy do samochodu, a po chwili byliśmy już pod domem. Stojąc przed drzwiami miałam lekkie obawy przed tym co za chwilę może się wydarzyć, co usłyszę.
- Wchodzimy?- spytał Marco chwytając moją dłoń, splatając swoje palce z moimi, uśmiechnął się do mnie, a ja odwzajemniłam się tym samym. Nacisnęłam klamkę i weszliśmy do budynku. Od drzwi słychać było głośną rozmowę, śmiechy. Stanęliśmy w holu patrząc na zgraję dorosłych mężczyzn którzy sobie w najlepsze żartowali. Mina Wojtka mówiła sama za siebie: "Przepraszam. Wybacz ".
- Czy my o czymś nie wiemy?- zapytał kapitan polskiej reprezentacji unosząc brwi i patrząc z zaciekawieniem.- Jesteście razem?- dodał
- Taaak- odpowiedzieliśmy zgodnie. Blondyn przez cały czas stał za mną obejmując mnie w pasie. Ale chciał wszystkim udowodnić jak bardzo mnie kocha, więc obrócił mnie przyciągając do siebie i całując. Zaczęłam sie śmiać, poczułam jak ktoś mnie odciąga od ukochanego- Wojtek.
- Wiedziałem że kiedyś tego doczekam- zobaczyłam przed sobą uśmiechniętego bramkarza, z tym charakterystycznym błyskiem w oczach- Przepraszam za wszystko- dodał spuszczając głowę
- Wojtuś...- wyszeptałam i przytuliłam się do niego. Objął mnie ramionami, w których czułam się taka drobniutka, jak kruszynka. On był dla mnie takim niedźwiadkiem, i taki był też jego uścisk- niedźwiedzi. Wziął mnie na ręce i wyszliśmy na dwór.
- Dlaczego?- zapytałam patrząc na zmartwionego przyjaciela
- Potrzebuję zmiany, czegoś nowego. Chcę sie rozwijać, chcę być lepszym.
- Dokąd się przenosisz?
- Juventus...-wymamrotał pod nosem
- Ty się przenosisz, ale dlaczego nie pozwalasz mi wracać do Londynu?
- Przyjazd tutaj był starannie przeze mnie zaplanowany. Powiedziałem że podpiszę umowę wtedy gdy będę wiedział że ty bedziesz tutaj szczęśliwa. Jak zauważyłem że Marco coraz więcej dla ciebie znaczy zgodziłem się przenieść. Wiedziałem że będziesz tutaj szczęśliwa, są tu ludzie którzy się będą tobą opiekować, nie będziesz sama. Już dawno chciałem ci o tym powiedzieć, ale sie bałem, nie wiedziałem jak zareagujesz. W dodatku przez mój strach mogłaś nie być z Reusem...
- Jesteśmy przyjaciółmi, nie możemy mieć przed sobą tajemnic, Wojtek
- Wiem, teraz już wiem. Cieszę się że jesteście razem. Wspaniała z was para.
- Wiem- powiedziałam dumnie śmiejąc się
- A i jeszcze jedno. Tylko żebym prędko nie został wujaszkiem, bo jak ty tak będziesz często u niego nocować to..
- Wojtek, no..!
- No co Wojtek? Tylko mi nie mów że śpicie u niego w osobnych łóżkach i gracie w karty
- Żebyś wiedział że gramy w karty- odparłam udając obrażoną
- Taa, jasne. Chyba w pokera. I to rozbieranego w dodatku- oboje wybuchliśmy śmiechem

*

I stało się. Są razem, są szczęśliwi. Kochają się. Dociera do mnie z każdą sekundą że ja już dla niej jestem nikim. Zwykłym znajomym sprzed lat, który tylko potrafił ją zranić. Ona nie chce wracać do przeszłości, bo po co ? Ma przy sobie mężczyznę który ją kocha jak wariat, więc nie musi rozpamietywać naszej znajomości. Wojtek miał rację, mówiąc żebym odpuścił, bo teraz to tylko Marco może dać jej szczęście.

Wojtek siedział jeszcze na tarasie z Weroniką, a Marco przyjmował gratulacje od Kuby, Piszcza i Agaty. Nie mogę być jakimś tam samolubem, obrażonym dzieciakiem. Też muszę mu pogratulować. Podszedłem do blondyna, zaśmiałem pod nosem i padliśmy sobie w typowo męski uscisk.

- Gratuluję- starałem się powiedzieć to jak najbardziej entuzjastycznie, ale widocznie mi nie wyszło, bo piłkarz widocznie się zorientował że nie jestem zadowolony z takiego obrotu spraw.

- Masz mi to za złe?- zapytał dość cicho i patrzył jakby widział mnie po raz pierwszy w życiu

- Ja? Nie, serio cieszę się. Pasujecie do siebie- starałem sie go przekonać do moich fałszywych odczuć- Muszę już iść. Mam coś do załatwienia a muszę zdążyć na lotnisko na odlot Szczęsnego- odparłem podając mu dłoń oraz pozostałym kolegom z klubu. Przez drzwi pomachałem przyjacielowi i ulotniłem się z mieszkania Błaszczykowskich. Wsiadłem do swojego samochodu, uderzyłem dłońmi w kierownicę, a nastepnie oparłem o nią swoją głowę i głęboko westchnąłem. Nie wiem jak teraz ma wyglądać moje życie, czy będę w stanie zapanować nad emocjami, gdy będę widział ich razem, tak ze sobą szczęśliwych. 

Poczułem na swoim ramieniu czyjąś dłoń. Powolnym ruchem obróciłem głowę, spostrzegając opartego o otwarte okno samochodowe, byłego piłkarza Arsenalu Londyn. Zmarszczyłem brwi, ponownie chowając twarz między dłońmi

- Czy ty przestaniesz ją kiedykolwiek kochać?- zapytał z typowym dla jego osoby sarkazmem

- Nie!- odrzekłem stopniowo unosząc głos- Daj mi już spokój

- Dobra, spokojnie, nie unoś się. Tylko jeśli znów zrobisz coś głupiego, przez co Werka będzie cierpieć, to inaczej z tobą pogadam. Nie będę patrzył na to że jesteśmy przyjaciółmi. Potraktuję cie jak zwykłego drania który zranił kobietę. Pamietaj- zakończył, poklepał mnie po plecach i wszedł ponownie do domu...

*

Całą paczką byliśmy już na lotnisku. Ja, Marco, Kuba z Agatą oraz Łukasz z Ewką no i nasz Wojtuś z Lewandowskim. Ten jednak dzisiejszego dnia nie był w humorze, ale dla mnie to nie istotne. Przez głośniki wygłoszono komunikat o odlocie ostatniego samolotu, tego którym miał lecieć Szczęsny. Po kolei z każdym padał sobie w ramiona i uściski, aż kolej padła na mnie.

- Weruś- wymamrotał i przytulił mnie tak mocno że brakowało mi tchu- Nie wytrzymam bez ciebie. Kto mi będzie robił takie pyszniutkie śniadanka, sprzatał w domu, marudził...

- Pora dorosnąć, nie? Wiecznie nie będziemy razem- odparłam przywdziewając na twarz delikatny uśmieszek choć ni w części czułam sie radosna, wręcz przeciwnie- było mi cholernie smutno na myśl o rozłące z przyjacielem

- Gdyby nie Marco pewnie bym się z tobą ożenił- odparł na co wszyscy wybuchliśmy śmiechem. Po raz kolejny dobiegł nas głos spikerki nawołującej do zgłoszenia się do odprawy. Bramkarz chwycił walizkę a ja razem z nim ruszyłem z nim by odprowadzić nawet te kilka metrów- Weronika, jeszcze jedno. Wiem że nie chcesz już tego słuchać, ale muszę to powiedzieć. Przemyśl swoje podejscie do Lewego, on naprawdę się zmienił, żałuje. Może pora zapomnieć i zacząć nowy rozdział. Przemysl, to proszę

- Pomyśle- wtuliłam się po raz ostatni w umięśnione ciało 23-letniego mężczyzny. Będzie mi go brakowało, to na pewno...

*

zauważyłam że co raz częściej niektorzy piszą na blogach o swoich problemach aby znaleźć jakiekolwiek wsparcie. ja raczej nigdy nic nie pisałam bo tłamsiłam to w sobie,a le już nie mogę. jeśli Cię to nie obchodzi, nie czytaj.

 czuję się inna. sama nie wiem w jakim znaczeniu ale inna. mam wrażenie że nie pasuję do swojego środowiska. odkąd pamietam jestem taką szarą myszką która nie lubi być zauważana, woli zaszyć się w kącie obserwować to co dzieje sie wokół niej. od dziecka uwielbiałam sie uczyć. nie jestem jakąś tam kujonką ale wolę siąść sobie z książkami przed nosem niż iść na imprezę. uczę się po to by kiedyś być kimś, kimś kto nie musi się martwić ze może nie przeżyc do kolejnej wypłaty. chcę mieć dobrą pracę, chcę skończyć studia, chcę mieć po prostu godne życie. może za kilka lat inni będą wspominać szalone lata w młodości, ja nie będę takich miała. może ja po prostu nie chcę? 

nie potrafię sie odnależć w swoim środowisku. ostatnio spotkała mnie pewna przykrość ze strony dość bliskiej mi osoby. byłej przyjaciółki, ale utrzymywalyśmy ze sobą pozytywne relacje. stoję na przystanku czekając na autobus. zobaczyłam że się zbliża więc pomyślałam że sobie porozmawiamy. przeszła obok mnie nie mówiąc ani słowa. powiedziałam cześć ale nadal nic, powtórzyłam a ta na cały głos przy dość licznej już grupie osób powiedziała mi że jestem rozpieszczoną gówniarą, która myśli ze wszystko jej wolno, że może mieć wszystko i rodzice spełnią każdą jej zachciankę. mieszkam na wsi wiec wiekszość ludzi się zna, to zgromadzeni zaczęli mnie wytykać palcami. całe szczęście że po chwili przyjechał autobus i mogłam sie zaszyć na siedzeniu unikając gapiów. do tej pory nie rozumiem jaką miała intencję. dobra jestem jedynaczką, niekórzy mogą mysleć że jestem rozpieszczona, ale ja tak nie uważam. dobra rodzice starają się zapewnić mi wszystko, ale ja najpierw n apierwszym miejscu stwaiam potrzeby inncyh a potem dopiero swoje. zamiast kupować sobie ubrania, wolę dać pieniądze na jakiejś zbiórce dla potrzebujących. może jestem materialistką ale uczucia też są dla mnie ważne. wiem jak to jest jak jest się biednym. w dzieciństwie nie mogłam mieć wszystkiego , wspaniałej zabawki bo moich rodziców nie było na to stać. pracował tylko tata,bo moja mama musiała sie mną opiekować. moja "kochana babunia" nie zamierzała sie codziennie opiekować wnuczką, zawozić rowerem do przedszkola, gotować obiady. więc moja mama była typową kurą domową. rodzice wydawali fortunę na moje lekki bo od dzieciństwa choruję i muszę przymować lekarstwa. z czasem ja rosłam a mam mogła pójść do pracy. zaczęło sie nam coraz lepiej układać, mogliśmy sobie pozwlić na większe zakupy,itp. ale każdego dnia dziekujemy Bogu że nasze życie sie zmieniło. na lepsze. dlatego potrafię docenić to co mam, i nie rozumiem o co jej chodziło. 

zabolało mnie to, i to nawet nardzo. do tego dochodzi jeszcze szkoła, gdzie moje ukochane koleżaneczki z którymi musiałam przygotować projekt miały do mnie pretensje że dostały -5, a wszystko musiałam sama przygotować, bo one były wielce zajęte malowaniem paznokci, wyjściem do kina i wszystko zwlaiło się na moja głowę. jeszcze ostatnio dobrałam sb trzy dodatkowe godziny języka niemieckiego w 2 klasie to wszyscy zaczęli sie śmiać jak można się uczyć niemiekciego, że to durny język, kraj, ludzie. wypominają czasy wojny i tak ciahgle. nie rozumiem takich ludzi.

w dodatku czuję się inna w tym sensie że od dziecka choruję. co chwilę wizyty w przychodniach, u lekarzy, specjalistwów. niegdy nie mogłam sie bawić zimą na dworze z innymi dziećmi bo musiałam na siebie uwarzać, nie mogłam jeździć na basen, na dalsze wycieczki. idąc do liceum cieszyłam się na myśl że są wymiany i będę mogła gdzieś pojechać, ale nie. muszę byc na miejscu. i tak jest od zawsze. wiem że inni maja gorzej ale ja naprawdę mam dosć takiego życia w którym prawie nic mi nie wolno. mając niecałe dwa lata spadłam ze schodów rozcinajac sb dość poważnie prawą rękę- jestem praworęczna- co sprawiło ze moje życie zawsze będzie inne. została dość spora blizna więc każdy gdy to tylko zobaczy to wypytuje a co ci sie stało, kiedy, jak. to nie jest miłe. uskzodziłam ścięgna przez co moja ręka jest bardzo słaba. kochałam malować, ale nie mogę bo nie mam siły. kochałam fotografię- ale czasami nie mam siły utrzymać aparatu. czasami nie mam nawet siły utrzymać szklanki z wodą. to będzie towarzyszyło mi do końca życia. nie mogę sobie znaleźć nawet żadnej pasji bo mnie to ogranicza prawie że do minimum. zaczęłam pisać żeby sie czymś zajac ale widzę sama po sobie że mi to nie wychodzi. nie mam bogatego słownistwa przez co moje opoeiadania są monotonne.

zawsze będę inna, a przyjamniej będę się tak czuła. nie pasuję do tego świata...

przepraszam że się tak zwierzam ale musiałam się w końcu otworzyć, bo nigdy nie potrafiłam tego zrobić. tłamszę wszystko w sobie i nie chcę niczyjej pomocy. teraz głupio sie czuję z tym że mówię wam o swoim życiu, problemach ale po prostu nie mam z kim o tym pogadać, bo nikt nie jest w stanie mnie zrozumieć. ... 

Rozdział 12

*

Naj­gor­sze jest wte­dy gdy od­trącasz nap­rawdę faj­ne­go fa­ceta, które­mu na To­bie za­leży tyl­ko dla­tego, że w głowie sie­dzi Ci fra­jer, który Cię zranił. 

*

Odwiózł mnie do domu, ale milczał. Nic nie mówił. Tak bardzo bym chciała aby coś powiedział, nie ważne co. To była chyba najgorsza rozmowa jaką przeprowadziliśmy. Nie chcę aby dla mnie rezygnował z marzeń, ze świetlanej przyszłości,  która przed nim stoi. Najbardziej boli to, że go kocham... Znamy się tak krótko ale wiem że chcę z nim być, mimo wszystko, chcę mieć go przy sobie.

Wysiadłam z samochodu, blondyn stanął naprzeciw mnie, wpatrując się w czubki swoich tenisówek. Mam wrażenie że nie tak to sobie zaplanował, że chciał aby to był nasz początek, a nie koniec.

- Będę wracał- powiedział i przeniósł swój wzrok na mnie

- Nie...Jestem tu ostatni dzień. Proszę, zostań- wydusiłam jeszcze z siebie i spojrzałam prosząco na chłopaka. Chwilę na mnie patrzył, po czym objął swoim ramieniem i ruszyliśmy w kierunku ogrodu, gdzie odbywała się impreza pożegnalna. To samo grono znajomych co zawsze, no prawie to samo. Tym razem Robert był sam- bez narzeczonej. Przywitaliśmy się ze wszystkimi, a Wojtek gestykulując zapytał czy ja i Marco czasem nie jesteśmy juz parą. Pokiwałam przecząco, spuściłam głowę i usiadłam obok blondyna. Podciągnęłam nogi pod podbródek i przytuliłam się do niego. Nie wierzę że to ostatnia taka chwila, taki moment gdy jestem przy nim. Będzie brakowało mi jego uśmiechu, wspólnie spędzanego czasu, jego ciepła czy samego uroczego głosu. Siedząc przy nim czułam jak wszyscy nas obserwują, a zwłaszcza Robert. Miałam to gdzieś. Mogłoby ich tu wszystkich nawet nie być, wystarcza mi sam Marco.
- Zostaniesz?-  zapytał szeptem piłkarz mocniej mnie przytulając i opuszkami palców gładził moją twarz. 
- Nie mogę..- wycedziłam przez zaciśnięte usta
- Nie możesz, czy nie chcesz?- dopytywał ale ja sama nie mogłam znaleźć odpowiedzi na to pytanie- Chodź-odparł, złapał za dłoń i pociągnął za sobą. Zatrzymaliśmy się przy jego samochodzie. Spojrzał na mnie nic już nie mówiąc, o nic nie pytając. Uniósł mnie nieco nad ziemią, dzięki czemu mogłam usiąść na masce jego samochodu. Teraz nasze oczy były w równej linii, opieraliśmy się o własne czoła, stykając nosami. Czułam jak swoje dłonie przesuwa wzdłuż mojego ciała, zaczynając od ramion, poprzez talię i kończąc na udach. Było to tak bardzo przyjemne, że nie chciałam aby kończył.
- Kocham cię- powiedział szeptem nie szeptem, lekko ochrypniętym głosem i mnie pocałował. Czule, bardzo delikatnie, czekał na moją reakcję. Odwdzięczyłam się tym samym. Nasz pocałunek stawał się coraz bardziej namiętny, odważniejszy. Nie zwracaliśmy uwagi na to że nie jesteśmy w sypialni lecz na dworze. Palcami przeczesywałam jego blond włosy, a on całował moją szyję, co dawało mi tyle przyjemności. Coraz bardziej go pragnęłam, a owe pragnienie przeradzało się z obu stron w coraz silniejsze pożądanie cielesne.
- Pojedź teraz ze mną. Proponuję ci upojną noc w moim towarzystwie- mówił nadal całując moje ciało. Przyznam że byłam bardzo chętna aby skorzystać z jego propozycji, ale miałam wrażenie że nie mogę tego zrobić. Pewna cząstka mnie zabraniała mi podjęcia takiej decyzji.
- Nie mogę, przepraszam- wyszeptałam oddając się przyjemnościom ze strony piłkarza
- Dlaczego? Chodzi o Roberta?
- Tak..- odsunął się. Przestał mnie całować, patrzył tylko na mnie ze złością, obrazą, sama nie wiem- To znaczy NIE, po prostu..
- Po prostu on nadal nie jest ci obojętny! Kochasz jego czy MNIE?!
- Marco...
- Tak myślałem- odparł i wsiadł do samochodu. Zeskoczyłam z maski starając się go zatrzymać, ale na marne szły moje próby. Uraziłam go. Nie potrafiłam powiedzieć mu że go kocham, a teraz jest już chyba za późno. Straciłam go. Straciłam nas...

 

*

Mijały kolejne minuty a odkąd Marco i Weronika zostawili nas samych, jeszcze nie wrócili. Gdy jeszcze przed chwilą tu byli, gdy się  przytulali, moje serce z każdą kolejną sekundą rozpadało się na części. Taki widok sprawiał mi ból. Gdyby nie to co zrobiłem kilka lat temu, to ja byłbym na miejscu Niemca, byłbym z nią. Teraz mogę ją kochać na odległość.

 Skończył się sok, więc postanowiłem wyręczyć Agatę i udałem się do kuchni. Wyjąłem karton z szafki i juz miałem wracać, ale coś mnie tknęło, aby wyjrzeć przez okno. Nie wiem czy to był dobry pomysł. Cholera ! Całują się. Ale nie tak zwyczajnie, tak namiętnie, tak jakby byli jedną częścią. Będąc z boku widzę jak siebie pragną, jak pożądają tej drugiej osoby. To nie jest tylko pożądanie seksualne, ale pożadanie tej drugiej osoby, jako człowieka. Jako bratniej duszy. Ich ciała są niczym dwie połówki jabłka które chcą się połączyć, chcą tworzyć spójną całość. Weronika jest niczym pamiętnik. Taki osobisty, do którego tylko ty masz dostęp, w którym zapisujesz wszystko co w twoim życiu jest ważne. Piszesz tyle ile jest w nim miejsca. Ale musisz pamiętać, że ten pamiętnik otwiera się tylko za pomocą klucza. Ja zostawiłem jeszcze tyle pustych stron, w których mógłbym tak wiele zapisać, ale zgubiłem ten klucz... Nawet nie zgubiłem, lecz z własnej głupoty w najprostszy sposób straciłem. Na własne życzenie. Pamiętnik się zakurzył, zalał łzami, zniszczył. Ale ktoś  w końcu znalazł ten wyjątkowy klucz. Otworzył pamiętnik wymazał to co w nim było i zaczął pisać na nowo. Zaczął w nim tworzyć nową historię która zapewne będzie trwała wiecznie. Klucz znalazł Marco Reus. Nie zmarnował okazji. Wiedział co musi z nim zrobić. 

*

Reprezentant Niemiec krążył po całym mieście nie wiedząc co ze sobą zrobić. Miał do siebie pretensje że nie został, że nie wysłuchał tego co ona chce mu powiedzieć, tylko wsiadł do samochodu i odjechał, zostawiając ją samą. Postanowił udać się na SIP  gdzie zazwyczaj podejmował decyzje dotyczące jego życia, zastanawiał się i po prostu tam znajdywał miejsce do przemyśleń. Zaparkował pod budynkiem. wszedł do środka, zabierając po drodze piłkę i udał się na murawę. Próbował coś potrenować ale nic mu nie wychodziło nawet strzały na pustą bramkę z "11". Nie mógł się w ogóle skoncentrować i z całej siły wykopał piłkę daleko w trybuny. Usiadł na murawie opierając głowę na kolanach i starał się coś wymyślić, bo czasu miał nie wiele. Nie wyobrażał sobie że jej nie będzie przy nim, że ją stracił. Postanowił sobie że za wszelką cenę ją przy sobie zatrzyma, jest gotów poświęcić nawet swoją karierę. Dla niego Weronika jest najważniejsza.
- Co się dzieje Marco ?- usłyszał zatroskanego trenera, który dla niego był jak drugi ojciec
- Jestem idiotą
- Niech zgadnę: chodzi o tę piękną Polkę z którą cię tak często wszyscy widujemy?
- Tak, chodzi o nią. Pozwoliłem jej odejść. A właściwie to ja odszedłem 
- Kochasz ją ?- zapytał patrząc na swojego piłkarza
- Tak, ponad wszystko. Nie wyobrażam sobie życia bez niej. Nigdy nie byłem tak bardzo zakochany.
-  Pamietaj o jednym Marco: nie możesz dać ko­biecie na której Ci za­leży ty­le cza­su, żeby zo­baczyła w To­bie przy­jaciela. Jeśli Ona zo­baczy w To­bie przy­jaciela, to nig­dy nie będzie Two­ja kobietą... 
- A ja chyba pozwoliłem jej zobaczyć we mnie tylko przyjaciela, a nie kogoś więcej...

*

Nie szłam już do nich, tylko od razu gdy Marco odjechał ja pobiegłam do pokoju. Rzuciłam się na łóżko wtulając w poduszkę i płacząc histerycznie jak małe dziecko. Byłam wściekła nie na niego, że pojechał lecz na siebie, że wszystko zniszczyłam. Odrzuciłam jego miłość, tylko dlatego że ciągle w głowie siedzi mi Lewandowski. Po prostu boję się że znów mogę cierpieć,  a obiecałam sobie że nie pozwolę aby ktoś mnie jeszcze kiedykolwiek zranił.

Płacząc nie usłyszałam jak do pokoju wszedł Wojtek, położył się obok i objął w pasie, przyciągając do siebie, starając się mnie uspokoić. Pomogło. Ochłonęłam i usiadłam na wielkim łóżku, ale nadal roniłam łzy pełne smutku i rozgoryczenia.

- Mała, co jest?- zapytał z troską podając pudełko chusteczek higienicznych

- Powiedział że mnie kocha

- Werka to jest powód do radości a nie do płaczu!- powiedział szeroko się uśmiechając

- Ale ty nic nie rozumiesz! On chce zrobić wszystko abym z nim była. Jest nawet gotowy przenieść się do Menchesteru City tylko po to by być bliżej mnie. Chce poświęcić swoją karierę dla mnie!

- Weruś bo cię kocha, to zrozumiałe, ale czy ty coś do niego czujesz

- Ja? Ja go kocham, po raz drugi się zakochałam i właśnie dlatego nie chcę z nim być

- Ej, o czym ty mówisz?

- O tym że go straciłam, odsunęłam go od siebie, bo boję się że będę znów cierpieć, tak jak wtedy

- Mała, posłuchaj mnie...Marco to nie Robert, mimo że on jest moim przyjacielem to jest kompletnym idiotą. Marco cię naprawdę kocha, ja to widzę i nic tego nie zmieni. Ty też go kochasz, więc razem możecie być szczęślwi

- Nie możemy, jutro wyjeżdzamy, zappomniałeś?

- Nadszedł chyba czas, nie wiem czy już nie za późno. Weronika nie wracamy do Londynu, ani ty ani ja

- COOO?!

- Nie denerwuj się, wysłuchaj mnie. Zmieniam klub, a ty zostajesz tutaj, w Dortmundzie, nie będziesz tutaj sama

- Jak mogłeś!- krzyknęłam najgłośniej jak mogłam i uderzyłam go w twarz. Spojrzałam na niego ze łzami w oczach, a ten złapał się za policzek. Wybiegłam z pokoju, a potem szybkim truchtem pobiegłam do Reusa. Teraz mam tylko jego. Windą wjechałam na ostatnie piętro, gdzie było mieszkanie reprezentanta Niemiec. Zadzwoniłam dzwonkiem i czekałam aż mi otworzy...

- Weronika? Co ty tutaj...

- Chciałeś ze mną spędzić tę noc- więcej jestem. Chciałeś abym została w Dortmundzie- zostaję. Chciałeś abym była z tobą- jestem. Chciałeś wiedzieć kogo kocham- ciebie. A teraz tak nie patrz tylko mnie przytul, pocałuj  i bądź już zawsze. Bez względu na wszystko...

*
przepraszam że raczę Was takim ścierwem, ale nie byłam w stanie wymyślić nic lepszego.
nie wierzę że to tak się skończyło, nie tak miało być, oni na to nie zasłużyli. w 89 min się rozpłakałam. oni dominowali, grali swoje, a tu jeden błąd, jeden jedyny- koniec.
może to nie jest fair zachowanie kibica, ale z meczu na mecz moja nienawiść do Bayernu rośnie.
ale dla mnie oni i tak wygrali, pokazali że są drużyną, tam nie liczą się pieniądze lecz miłość do piłki, są drużyną która jest jednością. kibicowałam im do końca bez względu na wszystko. brawa dla nich za walkę do końca. Roman pokazał klasę, wszyscy ją pokazali. w sercu  na pewno jest żal, rozgoryczenie ale jest wdzięczność dla tego klubu za to czego dokonali. są młodą drużyną i dokonają jeszcze wielkich rzeczy. moje serce zawsze będzie biło dla BVB <3
 ECHTE LIEBE BVB <33 FÜR IMMER <33
REAL LOVE BVB <33 FOREVER
DZIĘKUJEMY ZA WSZYSTKO <33

żal mi całej druzyny, ale jak patrzę na te zdjęcia, to chyba najbardziej Marco- tak się starał, tak mu zależało, chyba nie wierzył w to że taki będzie tego koniec...nikt w to nie wierzył...