Rozdział 3

*

Po­mimo te­go jak mnie zra­niłeś , ja na­dal mam do Ciebie og­romny sentyment... 

*

Cieszę się z tego kim jestem, co już osiągnąłem ale czasami chciałbym być normalnym człowiekiem który normalnie może wyjść na ulicę nie martwiąc się tym że za chwilę podbiegną do niego fanki prosząc o zdjęcie i autografy, a paparazzi będą mu robić zdjęcia przez cały czas. Przerasta mnie to już. Kiedy włączę telewizję- Lewandowski, radio- Lewandowski, internet- Lewandowski, gazety- Lewandowski. Jak człowiek może to znieść? Co ja mam wszystkim powiedzieć? Że nie odchodzę? Mówię, ale to nic nie daje. Oni piszą i mówią co chcą i nie obchodzi ich to co powiem. Czasami chciałbym uciec od tego wszystkiego i przez chwilę być sam. Tylko tak się nie da. Za kilka tygodni rusza kolejka i znów będą mnie rozliczać z każdego ruchu na boisku. Widzę i doceniam to że inni chcą mi pomóc, wesprzeć mnie ale ja tego nie chcę. Chcę się sam z tym wszystkim uporać. W dodatku nie tylko "afera transferowa" jest powodem mojego złego samopoczucia. Znowu bierze mnie na wspomnienia i wypominanie sobie błedu sprzed lat. Byłem takim idiotą. Miałem skarb przy sobie, a teraz nie mam nic. Jest Ania, ale ona nie jest Weroniką i nigdy nie będzie. Tak bardzo ją zraniłem i straciłem ale Wojtek mi to uświadomił. Mało brakowało a jego przyjaźń też bym stracił.

Wrzesień 2010

Minął ponad miesiąc i Weronika nękana przez Wojtka w związku z jego ciekawością i nadmierną troską wyjawiła mu prawdę dlaczego nie chce się widzieć z Robertem. Gdy młody piłkarz wysłuchał do końca swojej przyjaciółki nie mógł w to uwierzyć. Jak jego najlepszy przyjaciel mógł się tak zachować? Był tak wściekły jak nigdy. Młoda dziewczyna nigdy nie widziała swojego przyjaciela w takim stanie. Szczęsny wyjął z szafki dokumenty, zabrał ze sobą telefon i portfel, po czym wybiegł z mieszkania jak burza. Wsiadł do samochodu i pojechał na lotnisko a stamtąd pierwszym lepszym samolotem udał się do Dortmundu. Doskonale wiedział gdzie mieszka Robert gdyż już raz był u niego, jednak nieświadomy tego co się wcześniej wydarzyło pomiędzy Lewym a Weroniką. Robert mieszkał dość blisko stadionu oraz Kuby i Łukasza którzy właśnie w tym monecie byli u niego. Wparował do mieszkania bez pukania.

- Wojtek?! Co ty tutaj robisz?- zapytał zaskoczony wizytą kumpla, Lewy

- Ty gnoju! Jak mogłeś jej to zrobić?!

- O czym ty mówisz ?

- Ty doskonale wiesz! - odparł Wojtek i patrząc na nic nierozumiejącego przyjaciela postanowił odświeżyć mu pamięć- Przespałeś się z nią i nic nie mówiąc o przenosinach, zniknąłeś. Ty wiesz co ona poczuła? Stary ona się w tobie zakochała a ty ją tak potwornie zraniłeś. A ja głupi jeszcze ją namawiałem do spotkania się z tobą. Nie masz prawa się już NIGDY więcej do niej zbliżać! - wykrzyczał po czym z całej siły uderzył nowego piłkarza niemieckiego klubu. Spojrzał jeszcze na pozostałych kumpli z reprezentacji i bez słowa wyszedł trzaskając za sobą drzwiami. Robert oszołomiony całą sytuacją usiadł na kanapie, a Piszczek przyniósł mu lód. Bezradny chłopak siedział milcząc i nie reagował na zadawane pytania. Dotarło do niego co naprawdę zrobił. Zranił dziewczynę i nawet nie próbował się wytłumaczyć. W dodatku stracił przyjaciela. Najlepszego jakiego kiedykolwiek miał. 

Ile bym dał aby cofnąć czas i zostać z nią. Ale coś za coś. Wtedy moze nie byłbym tym kim jestem, ale miałabym cudowną dziewczynę. Tak bardzo chciałbym ją zobaczyć, od tamtej pory jej nie widziałem. Nawet na meczach reprezentacji robiła wszytsko aby się na mnie nie natknąć. Teraz pozostały mi tylko wspomnienia i nic więcej....

*

Cały czas się zastanawiam czy podjęłam słuszną decyzję zgadzając się na ten wyjazd. A co jeśli on jednak wróci szybciej niż my wyjedziemy? Nie chcę go widzieć, za  bardzo by mnie to bolało. Zranił mnie i ja o tym nie zapomnę. Nie jestem w stanie mu wybaczyć i traktować jak gdyby nigdy nic. Siedziałam na skraju swojego łózka wkładając do walizki najpotrzebniejsze rzeczy. Drzwi do mojego pokoju się uchyliły i moim oczom ukazała się postać uradowanego Wojtka. Z twarzy tego człowieka nigdy nie schodzi uśmiech. Zawsze się szczerzy jak głupi do sera. 

- Siadaj - powiedziałam robiąc miejsce obok siebie. Nie usiadł. Wręcz przeciwnie- rozłożył się na całym łózku mnąc dopiero co wyprasowane ubrania.

- Nie gniewasz się na mnie za ten wyjazd?

- Nie, czemu niby? Cieszę się na myśl o spotkaniu z Kubusiem, Piszczem, Ewką i Agatą. Stęskniłam się za nimi wszytskimi

- A za Lewym?

- Nie- powiedziałam krótko

- Widzę że nie ma szans abyście znów byli przyjaciółmi. Szkoda- odparł i wyszedł. Wstałam i podeszłam do biurka otwierając szufladkę w której trzymałam jedno zdjęcie. Jedno jedyne jakie pozostawiłam. Resztę z gniewu i złości zniszczyłam i wyrzuciłam. Wpatrywałam się w tą głupią fotografię jakby to sprawiło że on pojawi się obok mnie i będzie tak jak dawniej. Ale nie. Schowałam zdjęcie i usiadłam ponownie na swoim łózku. Dlaczego on mi to zrobił?- zadałam sobie pytanie na które nie znałam odpowiedzi.... 

*

Lot minął pomyślnie. Całą podróż przespałam. Gdy bylismy już na lotnisku Wojtek mnie obudził i nakazał się zbierać. Schowałam telefon do kieszeni, założyłam słuchawki na uszy i ruszyłam za przyjacielem. Nie obyło jest się bez pisków napalonych fanek. Stanełam obok kręcąc głową i śmiejąc sie pod nosem. Jemu sprawiało to satysfakcję a dla mnie było to kompletnym idiotyzmem. Człowiek jak człowiek, tyle że znany na swiecie. Chyba nie zrozumiem tego nigdy. Może dlatego że odkąd pamietam przyjaźnie się z piłkarzami. Po kilku minutach Wojtek przyszedł do mnie a ja spojrzałam na niego przewracając oczami, a ten zrobił minę " no co ? ". Nic nie mówiąc ruszyłam w kierunku parkingu na którym czekała nasza taksówka. Kierowca zapakował nasze walizki i ruszylismy do Kuby. Nie mogłam się doczekać spotkania z nimi wszytskimi. Ze względu na spore korki na mieści przejazd nam się przedłużył i bylismy na miejscu po upływie co najmniej 50 minut. Zabraliśmy swoje rzeczy z samochodu i udaliśmy się do drzwi. Nie zdążyłam nacisnąc na dzwonek a drzwi się oworzyły i z wielkim usmiechem na twarzy powitała nas Agata jednocześnie zapraszając do środka. Przywitałam się z przyjaciółmi i poznałam dwóch mężczyzn. Jeden z nich ten niższy to Mario Goetze, a drugi- blondyn o uroczym uśmiechu przedstawił się jako Marco Reus. Zrobił na mnie ogromne wrażenie choć sama nie wiem dlaczego. Chłopak jak każdy inny, ale miał w sobie coś co mnie w nim urzekło. Może ten zniewalający uśmiech, a może te błekitne oczy które idealnie pasowały do jego bladej karnacji skóry i blond włosów. Usiadłam na kanapie obok Wojtka i Łukasza. Kątem okiem spoglądałam na Reusa skupiając się na każdym jego geście. Chyba zauważył że mu sie przyglądam, gdyż spojrzeliśmy w tym samym momencie na siebie. Blondyn uniósł kąciki swoich ust tworząc delikatny uśmiech. Poczułam że oblewam się rumieńcami na policzkach. Chciałam coś z tym zrobić, więc postanowiłam ze na moment zaszyję się łazience aż dojde do siebie. Odeszłam od gości i widziałam jak nowo poznany mężczyzna odprowadza mnie wzrokiem. Starałam się nie pokazywać po sobie, ze zrobił na mnie jakiekolwiek wrażenie. Nie zdążyłam dojść do łazienki gdyż ze sklepu wrócił Kuba ze sporym prowiantem alkoholowym. Torby zostawił w przedpokoju i podbiegł by mnie wyściskać.

- Wera, ile to już czasu minęło, co ? Ależ się zmieniłaś!- mówił bacznie mi się przyglądając a ja czułam że coraz bardziej się rumienię. Gdy uwolniłam się z jego uścisku chciałam zapaść sie pod ziemię. W przejściu dzielącym salon od przedpokoju stał Robert Lewandowski. Ten jeden jedyny w swoim rodzaju. Ten który tak bardzo mnie zranił. Ten który właśnie miał byc w Egipcie a nie tu- w Dortmundzie. Patrzył w moją stronę rejestrując każdy mój ruch, jakikolwiek gest. Nie był sam. Obok niego stała wysoka młoda kobieta ubrana w czarną sukienkę z rozpuszczonymi włosami, które sięgały jej ramion. On sam ubrany był w luźną koszulkę z jakimś tam nadrukiem, dżinsy i trampki za kostkę. Dotarło do mnie że już od dość długiej chwili tak stoimy przyglądając się sobie. Odwróciłam wzrok i chciałam wyjść na zewnątrz i więcej tutaj nie wracać.

- Zaczekaj- powiedział subtelnym głosem łapiąc moją dłoń. Poczułam dreszcze, które towarzyszyły mi zawsze gdy był blisko mnie

- Nie dotykaj mnie!- odparłam stanowczo wyrywając swoją dłoń 

- Zmieniłaś się. Wypiękniałaś- mówił swobodnie nie zważając na to że obok stoi jego narzeczona

- Przestań pieprzyć!

- Porozmawiajmy, wiem ze cie zraniłem ale...

- Wiesz jak to boli? Jak cholera, więc nastepnym razem, gdy będziesz miał ochotę mnie zranić, to zapytaj czy ja mam ochotę cierpieć! Chociaż wiesz co, nie będzie następnego razu bo ja nie chcę cię znać!- wykrzyczałam mu prosto w twarz i wybiegłam z domu. Chciałabym byc teraz w Londynie, móc położyć sie we własnym łózku nie wracać do przeszłości, do wspomnień sprzed lat...

***
i mamy trójeczkę ;) mam nadzieję że się spodoba ;)
przy okazji zapraszam na ostatni rozdział http://w-moim-swiecie-bvb.blogspot.com/2013/05/rozdzia-27.html