Rozdział 4

*

Ona go po­kochała, on się nią zabawił. 
Ona go od­rzu­ciła, on się w niej zakochał. 

*

Wybiegłam z domu Błaszczykowskich i nie wiedziałam co mam ze sobą zrobić, gdzie pójść. Nie znam miasta, zgubię się. Może to nie jest zły pomysł. Będę miała czas dla siebie by to wszystko przemyśleć. Powiedział że się zmieniłam, że wypiekniałam. Chce porozmawiać. Może ma mi cos ważnego do powiedzienia? Wera! Opamiętaj się! Znowu robisz  sobie nadzieje że on coś do ciebie czuje. Nie. Ma narzeczoną którą kocha a ja byłam tylko marionetką w jego rękach. Zabawił się i odszedł. Byłam tak załamana tym co przed chwilą się wydarzyło że nie miałam juz siły nigdzie iść. Usiadłam na schodach chowając twarz w dłoniach i zaczęłam coraz bardziej płakać. Poczułam dotyk czyjejś dłoni na moim ramieniu. Byłam przekonana że to Wojtek, ale nie. To ten sam Marco Reus który mnie tak urzekł. Nie mogłam wytrzymać już tego wszystkiego i odwróciłam się do niego wtulając w jego ciało. Przytulił mnie przyciagając do siebie. Nie znam go, on mnie też nie, a jest w stanie sprawić że czuję się bezpiecznie. Nic nie mówił, tylko głaskał mnie po glowie starając się mnie uspokoić. Po jakimś czasie zaczęłam dochodzić do siebie. Odsunęłam się od niego i odwróciłam wzrok w przeciwną stronę. Nic nie mówił ale nadal siedzial obok. Postanowiłam zakończyć tę krępującą dla nas obojga ciszę
- Dlaczego tutaj przyszedłeś?- zapytałam kierując wzrok na blondyna. Ten bawił się sznurkami od swojej bluzy i zaczął mówić
- Widziałem po tobie że cię zabolał jego widok, chciałem cię jakoś pocieszyć
- Dziękuję- powiedziałam krótko
- Pewnie nie chcesz tam wracać?
- Nie, co to to nie
- Tak myślałem, zaraz wracam, a ty się stąd nie ruszaj- powiedział tajemniczo się uśmiechając i zniknął za drzwiami mieszkania

*

Nie mogłem uwierzyć że ona tutaj jest. Gdy ją zobaczyłem zamarłem. Skupiałem się na każdym detalu jej urody, wdzięku i wszystkiego co jej dotyczyło. Patrzyłem w jej oczy, które były przepełnione ogromną nienawiścią do mnie. Nie mam się co dziwić. Moje zachowanie sprzed lat nie daje mi szansy na jakąkolwiek znajomość z uroczą brunetką. Nie mogłem patrzeć na to jak płacze i to przeze mnie. Chciałem coś powiedzieć, ale nie wiedziałem co. Wybiegła z płaczem a ja stałem nie mogąc nic zrobić. Spojrzałem na Wojtka. Z wyrazu jego twarzy cięzko było cokolwiek odczytać. Może tylko to że żałuję że ją zabrał ze sobą do Niemiec. Mina Ani mówiła sama za siebie: " w domu masz mi to wszystko wyjaśnić ! ". I co ja jej powiem? Że po kilkunastu miesiącach nareszcie spotkałem miłość sprzed lat? Od razu by mi wystawiła walizki za drzwi. Coś muszę wymyślić, tylko co ? Usiedliśmy w salonie  razem, nawet Wojtek. Nie poszedł do niej. Znał ją najlepiej z nas wszystkich i wiedział że dziewczyna chce być teraz sama. Kuba rozpoczął jakąs tam rozmowę która w ogóle mnie nie interesowała. Myslami byłem przy Weronice. Chyba nie tylko ja. Marco siedział obok trzymając w dłoni szklankę z sokiem pomarańczowym. Odstawił ją na stół i bez słowa wyszedł na zewnątrz. Najdziwniejsze w tym wszytskim było to że nikt nie był zaskoczony zachowaniem piłkarza. Minęło może ze 20 minut a ten wrócił, ale nie przysiadł się. Zabrał bluzę i telefon który zostawił na kanapie i oznajmił żeby nikt się nie martwił o Weronikę, jest z nim. Poczułem złość. Znają się od godziny a juz gdzieś razem wychodzą. Wera zawsze nie angażowała się w nowe znajomości. Miała przy sobie kilka osób z którymi uwielbiała spędzać czas. Nie lubiła przebywać w tłumie, była szarą myszką. Reus jest przeciwieństwem. Uwielbia być w centrum uwagi, ma mnóstwo przyjaciół. A  co jeśli to prawda że " przeciwieństwa się przyciągają? ".

* 

Nie minęły trzy minuty a pojawił się ponownie obok mnie uroczy blondyn. W ręce trzymał bluzę i telefon. Patrzyłam na niego podejrzliwie bo nie wiedziałam co zamierza robić.

- Chodź ze mną- powiedział podając mi swoją dłoń. Nadal na niego patrzyłam. Ten widząc moje niezdecydowanie potrząsnął głową śmiejąc sie przy tym- Nie bój się- odparł. Pomyślałam że nie mam nic do stracenia i mogę z nim pójść. Złapałam jego dłoń i wstałam. Szliśmy ulicami Dortmundu. Było już dość późno , ale ulice były opostoszałe. Nie bałam się, gdyż miałam przeczucie że blondyn nie pozwoli mnie skrzywdzić.

- Gdzie idziemy?- zapytałam podążając obok niego

- Zobaczysz, chcę ci coś pokazać

Szliśmy dość długo czasami coś mówiąc, ale jakoś nie kleiła nam się rozmowa. Nie byłam znudzona, lecz zaciekawiona. Po kilkunastu minutach drogi dotarliśmy pod stadion

- Przyprowadziłeś mnie na stadion. Po co ?

- Zobaczysz jak tu jest pięknie o tej porze i chcę ci też coś pokazać. Chodź- powiedział a ja ruszyłam za nim  nie protestując. Zaprowadził mnie na samą górę trybun. Miał rację. Było przepięknie. Stadion oświetlały reflektory akcentując zółto-czarny " wystrój " stadionu. Usiedliśmy na dwóch krzesełkach. Byliśmy w tak zwanym sektorze dla VIP-ów. Obok mnie była ściana na której widniała masa imion. 

- Co to?- zapytałam wskazując na " dzieło "

- To, to jest to co chciałem ci pokazać. Widzisz te wszystkie imiona? To są imiona moich przyjaciół, ale nie tylko Mario też. Boisko jest moim drugim domem.

- Fajnie, ale nadal nie rozumiem

- Tutaj są wypisane imiona ludzi na których mogę liczyć i którzy mogą liczyć na mnie. I chcę aby twoje imię też tu było

- Dlaczego?

- Znamy się bardzo krótko ale te kilka chwil spędzonych w twoim towarzystwie sprawiło że cię polubiłem.

- Czyli jeśli sie tu dopisze to będzie to w pewnym sensie zapięczętowanie nowej znajomości?

- Tak, mam nadzieję że długiej znajomości
- Zgoda, a masz cos do pisania?
- Jasne- podał mi czerwony marker którym napisałam Weronika . Uśmiechnęlam się do blondyna i pomyslałam że przyjazd tutaj nie był głupim pomysłem. Może to będzie początek czegoś pieknego ?

*

czwóreczka, ale ten czas leci. dziękuję Wam za te wszystkie komentarze pod każdym rozdziałem

które mnie tak bardzo motywują. mam nadzieję że i ten rozdział się spodoba ;)

a tak na marginesie mówię że całe to opowiadanie to FIKCJA bo chyba niektórzy

o tym nie wiedzą i głupie komentarze będą przeze mnie kasowane!

czekam na komentarze <3 pozdrawiam !