Rozdział 44

 *

przyszłość będzie nasza. tylko nasza

*

 

Minęły kolejne godziny które ciągły się w nieskończoność. Zadała pytanie, jak dla niej normalne pytanie. na które nie ma trudnej odpowiedzi. A jednak jest. Co mogło się wydarzyć ? O Czym nie wie ona sama ? Przyjaźń tej dwójki wydawała się niezniszczalna, która wszystko pokona, największe próby i wyrzeczenia, jednak coś pękło. Wieloletnia przyjaźń ulotniła się i pozostał po niej jedynie cień, krótkie wspomnienia i żal. Przyjaźń jest tak bardzo ważna, sama o tym doskonale wie, bo nie raz wystawiała ją na próbę, i dlatego nie jest w stanie sobie wyobrazić tego co czuje jej ukochany. Wydarzyło się coś poważnego, to pewne. To nie błahostka, zwykła sprzeczka czy drobne nieporozumienie, lecz coś co zniszczyło najcenniejszą rzecz w świecie.

Nie była teraz sama, sama z własnymi złymi przeczuciami, lecz z Nim. Przyjacielem, tak prawdziwym przyjacielem, jedynym w swoim rodzaju. To więcej niż przyjaźń - to przywiązanie do drugiego człowieka połączone ze skazitelną miłością. Nie miłością znaną wszystkim. To uczucie bardzo rzadkie, wyjątkowe, które nie pojawia się znikąd lecz budowane przez wiele lat daje najcenniejszy owoc. Trzeba wiele poświęcić by tego doświadczyć. Ale dla Niego, Ona jest warta każdych wyrzeczeń. Pytanie, czy kryje się pod tym coś więcej...Kim On tak naprawdę jest ? Przyjaciel, o którym, po przyjeździe do Dortmundu, prawie zapomniała. Ale On czekał. Czekał długo, nieraz tracąc nadzieję, że znów ją zobaczy. Ale pamięta ten dzień, dzień w którym na nowo ją spotkał..I na nowo się...Czy to miałoby sens ? Nie, nie dla Niego. Chce jej szczęścia i dlatego nie zachowa się tak jak Wojtek. Wszystko zachowa dla siebie...Nikt nie pozna prawdy. Nigdy...

- Nie długo wróci, nie martw się. -odparł. widząc jak dziewczyna coraz bardziej się denerwuje. Kurczowo trzymała telefon w dłoni, wpatrując się w ekran telewizora. Spojrzała na niego, a widząc w nim spokój, sama opanowała emocje które jej towarzyszyły. Ostatni raz zerknęła na wyświetlacz telefonu, a nie widząc jakichkolwiek wiadomości czy połączeń, odłożyła go na bok i oparła głowę o ramię

mężczyzny. Objął ją tak jak zawsze, gdy siedzieli razem...

***

Zamyślony siedział za kierownicą swojego samochodu, ślepo wpatrując się ulicę która ciągła się jeszcze dobre kilkaset metrów. Czuł się źle, wiedząc że jego ukochana siedzi teraz zastanawiając się co z nim się dzieje, ale nie potrafił jej wszystkiego opowiedzieć, znów wrócić do tej przykrej rozmowie. Chciałby sam o tym zapomnieć, wymazać z pamięci wszystkie wspomnienia. Jednym słowem zapomnieć o przyjaźni, zapomnieć o Mario.

- Co ty tutaj robisz ? - dobiegł go męski głos tuż zza szyby drzwi samochodowych

- A ty ? - odpowiedział pytaniem na pytanie, nieznacznie mrużąc przy tym oczy.

- Nic. Chodzę po mieście bez żadnego celu - odparł odwracając wzrok w drugą stronę. - Pójdziesz gdzieś ze mną ? Chciałbym byś mi w czymś doradził - dodał po chwili namysłu. Wiedział, że na niego może liczyć w każdej sytuacji, a jego posunięcie w pewien sposób załagodzi panującą między nimi, napiętą atmosferę.

- Wsiadaj - rzekł i odpalił silnik samochodu. Mężczyzna zajął miejsce pasażera a następnie tajemniczo wyjaśnił o jaką pomoc liczy.

Nie minęło za wiele czasu, a byli na miejscu. Jedna z największych galerii zachwycała swoim ogromem i rozmachem. Ilość sklepów przyprawiała niemalże o zawrót głowy.

Wysiedli z samochodu i próbując zostać niezauważonymi weszli do środka. Ruchome schody zaprowadziły ich na drugie piętro gdzie znajdował się ten jeden jedyny sklep.

- Jubiler ? Serio - dało się zaważyć kpinę w jego słowach - Czekaj...Jubiler... Robert, ty chcesz się oświadczyć ? Ani ? Wow...- niedowierzał łapiąc się za głowę, kiedy jego przyjaciel niepewnie skinął potwierdzająco.- Nie wiem co powiedzieć. Gratulacje... To poważny krok i ... to oznacza, że...

- Że chcę z nią być już zawsze i już nigdy nie wejdę pomiędzy ciebie a Weronikę - dokończył, mówiąc to co Marco chyba sam chciał tak naprawdę usłyszeć. Blondyn spojrzał na niego dając mu do zrozumienia że wierzy w jego słowa.

- W takim razie chodźmy - pospieszył go, po czym obaj zajęli się wybieraniem odpowiedniego pierścionka z pomocą młodej kobiety, która ich obsługiwała.

- Ten, ten będzie odpowiedni - po blisko pół godzinie czasu padła decyzja. Zadowolony, wskazał na wybór i czekał na odbiór drobiazgu. - Dziękuję - rzekł z uśmiechem i usatysfakcjonowany odebrał go, wcześniej regulując płatności.

- Marco, idziemy ? - rzekł dostrzegając przyjaciela, który z wielkim zainteresowaniem przyglądał się szklanej gablocie. - Co, też się oświadczasz ? - powiedział żartobliwie śmiejąc się, ale Reusowi nie było aż tak do śmiechu. Posłał mu za to chłodne spojrzenie - Nie patrz tak, żartowałem tylko.

- Ale ja nie. To dobry pomysł. Poproszę Weronikę o rękę. Dzięki, że mi to doradziłeś - przyjaźnie poklepał go po plecach i teraz on udał się zakupić złoty pierścionek.

- Lewy, ty kretynie - powiedział sam do siebie, bijąc się w myślach za swoje słowa.

***

Minął cały dzień. Przez uchylone okno do pokoju przedostawało się świeże powietrze. Lekkie i przyjemne, zwiastujące wiosnę.

Nerwy górowały nad wszelkim rozsądkiem. Martwiła sie o niego tak bardzo. Bała się a jednocześnie była na niego zła, że nie pomyślał o niej, o tym co ona czuje. Przecież wszystko mogło się wydarzyć ale ona nawet nie chce o tym myśleć, bo od razu wzbiera się jej na płacz

- Połóż się. Spróbuj chociaż zasnąć. Obiecuję, że obudzę cię gdy tylko Marco wróci do domu - Walijczyk wiedział że każdy , nawet najmniejszy stres może zaszkodzić dziecku. Po kilku minutach namawiania, dziewczyna uległa namowom i posłusznie udała się do przestronnej sypialni. Zrzuciła na podłogę narzutę, która pokrywała łóżko i od razu ułożyła się wygodnie na jednej połowie. Wcześniej poprawiła poduszkę na której oparła głowę.

- Aaron ? - spojrzał na nią, stojąc obok drzwi. Widząc to spojrzenie, nie czekał na jakiekolwiek jej słowa, tylko zgasił światło i po chwili leżał obok dziewczyny. Tylko tak była spokojna. Nie rozmawiali- milczeli. Słychać było jedynie głębokie oddechy, które naprzemiennie się zmieniały.

Nie minęło za wiele czasu, a dziewczyna zapadła w głęboki sen. Wtulona w objęcia przyjaciela, nie musiała się martwić, że coś jej grozi - była bezpieczna.

Delikatnie odsunął ją od siebie, opuszczając łóżko, ale nie odszedł lecz usiadł obok, opierając ciężar ciała na miękkim materacu.

Z wielką ciekawością przyglądał się jej, zastanawiając się o czym śni. Jest dla niego tak bardzo ważna, jak nie najważniejsza. Siły tej przyjaźni nie da się ubrać w słowa, bo to niemożliwe. By to pojąć, trzeba samemu tego doświadczyć.

Głuchą ciszę przerwał szmer kroków dobiegający z salonu. Mężczyzna odszedł od śpiącej dziewczyny i poszedł sprawdzić kto chodzi po mieszkaniu. Jego domniemania były słuszne i już po chwili przed nim zjawił się Marco Reus.

- Mogłeś chociaż do niej zadzwonić ! - podniesionym tonem głosu, odezwał się jako pierwszy Ramsey - Wiesz, jak ona się o ciebie martwiła ?! Naraziłeś ją na stres a wiesz że to mogłoby zagrozić dziecku.

- Wiem, nie chciałem. Chodź pogadać - odpowiedział ze smętną miną i udał się do kuchni, która była najbardziej oddalona od sypialni, w której. zanurzona we śnie, przebywała Weronika. Walijczyk od razu wyczuł w głosie kolegi, że coś się wydarzyło bądź dopiero się wydarzy - Usiądź - gestem ręki wskazał wolne miejsce, sam zajmując jedno na przeciw. Panowała cisza, przerywana szmerem przesuwanych krzeseł.

- Powiesz mi co się dzieje ? Chodzi o Weronikę ? - zapytał

- Tak, chodzi o nią. Ale nie tylko. O mnie też. Właściwe o nas oboje, a nawet troje...- uśmiechnął się pod nosem na myśl o dziecku, ale po chwili wrócił do realnego świata. - Nie rozumiesz mnie, wiem - dodał widząc tę niepewną minę mężczyzny. Odsunął się nieco od stołu sięgając do kieszeni swoich spodni, z których wyjął po chwili małe, czerwone pudełeczko.

- Co to ?

- Zobacz - podsunął je w jego stronę. Piłkarz Arsenalu przed otworzeniem spojrzał na blondyna, a potem wziął do dłoni czerwony drobiazg, choć wiedział, domyślał się co jest jego zawartością - Zgadzasz się ?

- Ja ? Pytasz mnie czy się zgadzam ? - zapytał zaskoczony jego słowami

- Tak. Chcę mieć twoją zgodę. Jesteś jej przyjacielem, wiesz co dla niej dobre - zapanowała niezręczna cisza przerwana po chwili przez przyjezdnego.

- Zgadzam się. Będziecie razem szczęśliwi. Gratulacje...- odparł przyjaźnie i w miarę przekonująco, i wyszedł pozostawiając go samego.

- Moja mała księżniczka - wyszeptał sam do siebie kiedy zatrzymał się obok otwartych drzwi sypialni i przez nie, przyglądał się swojej przyjaciółce - Zasłużyłaś na szczęście. Zasłużyłaś na miłość. Na jego miłość...- zakończył nie mając pojęcia że wszystkiemu przyglądał się Marco. Właśnie w tym momencie uświadomił sobie że ten chłopak, jej przyjaciel, okazał się ich drogą do szczęścia. To on na nowo ich połączył, zaprowadził do siebie, kiedy wydawało się że na zawsze ich drogi się rozeszły. A czy jest zazdrosny ? Zazdrosny o mężczyznę, który jest tak blisko jej ukochanej... Nie, nawet trochę. Bo wie, że to przyjaźń. Przyjaźń, którą on sam stracił. Widocznie tak miało być...

***

- Wojtek, co ty robisz ?! - Lewandowski nie krył zdziwienia widząc przyjaciela, który w szybkim tempie pakuje wszystkie swoje rzeczy do walizki - Nie mów mi że wyjeżdżasz, właśnie teraz.

- Wieczorem już będę, muszę coś załatwić - odparł dopinając zamek walizki. Chwycił za uchwyt walizki, ale przed opuszczeniem pokoju, zatrzymał go Robert

- Co ty kombinujesz, Szczęsny ?

- Nic. Wieczorem wam powiem wszystkim.

- Na pewno ?

- Tak. Przecież nie przegapiłbym oświadczyn własnego kumpla, nie ? - zaśmiał się i ominął jego sylwetkę, znikając zaraz za drzwiami mieszkania. Jednak dzisiejszego poranka nie dane mu było w spokoju udać się na lotnisko, gdyż tuż przed wejściem do taksówki, zaczepił go jego przyjaciel, Aaron.

- A ty gdzie się wybierasz ? - zapytał prosto z mostu, uniemożliwiając mu wsiadnięcie do samochodu.

- To samo pytanie. Do Londynu, ale nie mam czasu się teraz tłumaczyć. Na wieczór wrócę to wszystko wyjaśnię.

- Wojtek, Marco zamierza oświadczyć się Werce - bramkarzowi z wrażenia wypadła walizka, która z łoskotem upadła na płytę chodnika.

- Co ? Marco...Weronice? Jak to... Skąd wiesz ?

- Pytał mnie o zgodę - odparł unikając jego spojrzeń

- Zapytał ciebie o zgodę? Kurwa, ciebie ?!

- O co ci chodzi ?! Nie mógł ? To co, miał zapytać ciebie ? Pomyśl trochę Szczęsny. Ona poza nami nie ma nikogo, straciła prawdziwą rodzinę, więc ma tylko nas. Więc to chyba normalne że Marco chciał wiedzieć co ja na przykład myślę o tym wszystkim.

- Wiem, masz rację. Przepraszam. Jestem trochę w szoku bo wiesz że ja...

- Tak, wiem. Ale pamiętaj że jesteśmy jej przyjaciółmi. - rzekł akcentując ostatnie słowo.

- Wiem, wiem. Tylko przyjaciel. Znam tę regułkę już na pamięć. Przepraszam cię, ale zaraz muszę być na lotnisku. Pogadamy jak wrócę. O mnie, ale i o tobie. Tobie i Weronice - zakończył posyłając mu wymowne spojrzenie, po czym wsiadł do samochodu i odjechał...

*** 

Beznadziejny rozdział. Wszystko beznadziejne. Przepraszam

~ niezwiązane z opowiadaniem

Usiądź wygodnie. Tutaj, obok mnie. Nie bój się. Przecież nic złego się nie stanie. Obiecuje Ci to. Zrelaksuj się. Zamknij oczy. Pozwól by twój umysł odpędził wszystkie myśli. Nie myśl o niczym. Pozostań sama ze sobą. Proszę, nie myśl. Chcę ci coś pokazać. Ale musisz się skupić. Zgadzasz się ? Nie patrz tak. Nie zastanawiaj się. Zgódź się. Dlaczego tego nie robisz ? Ach, rozumiem. Sądzisz że to głupi pomysł. Ale zrób to dla mnie. To bardzo wiele dla mnie znaczy. Przytaknij. Tak, Ty . Zastanawiasz się pewnie czy mówię to do Ciebie. Zgadza się. Wszystko kieruję do Ciebie, choć pewnie nie wiesz jaki to ma cel. Ale nic. Razem damy radę. Siedzisz więc wygodnie ? Dobrze. To teraz zamknij oczy i nie myśl tak jak prosiłam na początku. Oczyść umysł. Oddychaj spokojnie. Rozluźnij ciało. Daj mu swobodę. Wyobraź sobie to o czym będę mówić.

Ciemność. Głucha i pusta. Odbijające się echo. Te same słowa. Nie rozumiesz ich. Nic nie widzisz. Boisz się. Czujesz strach. Ogarnia cię lęk. Panikujesz. Krzyczysz ale nikt cię nie słyszy.

Dziwne prawda ? Wiem. Nie rozumiesz mnie ale ja chyba też nic z tego nie pojmuję. W ogóle nie wiem po co o tym mówię. To takie bezsensowne. Ale nic. Nie wracajmy już do tego. Idźmy dalej.

Ciemność zanika. Jasność otacza cię wokół. Podnosisz powieki. Światło rani twoje oczy. Płyną łzy. Unosisz swoje ciało. Blada skóra. Gładzisz ją dłonią. Czujesz swoje kości. Wspaniałe uczucie, prawda ? Chciałabym tak. Przez tę bladą skórę przebijają się żyły. Bardzo łatwo je dostrzec. Pięknie to wygląda. Dostrzegasz zaczerwienienia ? Nie podobają ci się. Mi też. Nie lubię ich. Czasami bolą. Przypominają o sobie. Czujesz gęsią skórkę na ciele. Zimno Ci. Czujesz powiew chłodnego powietrza. Okno jest otwarte. Próbujesz je zamknąć ale nie potrafisz. Opadasz na łóżko. Powiew wiatru ochładza cię. Słyszysz szum. To liście na drzewach. Dziwne, prawda ? Przecież jest zima. Ale to tylko wyobraźnia. Możesz zrobić z nią co tylko zechcesz. Lubię liście na drzewach. Są takie wolne. Niezależne. Ładnie tańczą na wietrze. Tyle w nich życia. A tak szybko umierają. Szkoda. Szum wody. Słyszysz ? Ja też. Ale nie rozumiem. Przecież nie ma jej w pobliżu. Chyba coś pomieszałam. Nie wracajmy do tego.

Właściwie to teraz nie wiem o co w tym wszystkim chodzi. Ty też nie ? Trudno.

Co cię tak przestraszyło ? To ? To tylko serce. Wiem. Nie przypomina tego jakie nauczono nas rysować. Jest znacznie inne. Ale spójrz. Ono jeszcze bije. Ciekawe do kogo należy. Dlaczego płaczesz ? Dlaczego tak na mnie patrzysz ? Jejku. Krwawię. Spójrz. Nie mam serca. To chyba normalne. Chociaż nie. Niemożliwym jest żyć bez niego. Dziwna jest moja wyobraźnia. Czasami sama się oboje siebie. Ale nie jestem dziwna. Naprawdę ! O czym ja to mówiłam ? Ach tak ! Serce. Masz rację. Należy do mnie. Jak to możliwe że nie zauważyłam jego braku. Nie wiesz jak to możliwe ? Oddałam je ludziom. Wiesz, byłam naiwna. Myślałam że będąc miłą wobec nich otrzymam wzamian to samo. Oh, jak bardzo się myliłam. Trudno. Daj, zabiorę je z powrotem ze sobą. Im już nie jest ono potrzebne. Może mi się jeszcze do czegoś nada.

Znowu nie wiem do czego zmierzałam.

Chyba znów chciałam Ci coś powiedzieć o sobie ale zgubiłam płętę.  Nic. Trudno.

Chodźmy do ogrodu. Zimno jest. Wyobraź sobie że ci ciepło. Pomogło ? Tak myślałam. To największa zaleta naszej wyobraźni. Wszystko jest takim jakim chcielibyśmy by było. Patrz, znowu odbiegam od tematu. Pilnuj mnie.

Ładny stąd widok, prawda ? Wiem. Często tu przychodzę. Siadam i nic nie robię. Oh, jak ja to lubię. Tutaj jest taka cisza. Łąki i pola. I jeszcze ten lasek u sąsiada. Ładnie się komponuje. Widzę stąd dom. Taki żółty. Ciepły. Nawet zimą. I dom dziadków. Tak, mieszkają tuż obok..Babcia często do nas przychodzi. Rozmawiamy. Jest miło.

Wracamy.

Nie chcesz ? Co mam ci jeszcze pokazać ?

Tutaj nie ma nic ciekawego. Nic się nie dzieje. Nudni sąsiedzi. Nie lubię ich. Są niemili.

Popatrz. Wyobraźnia zmieszała sen z rzeczywistością. Jakie to nielogiczne. Chyba nie rozumie tego tak samo jak Ty.

Miałam coś powiedzieć i nie wiem co. Coś o sobie, mówisz ?

Jestem bardzo nudną osobą. Pesymistka. Introwertyk. Feministka. Czasami egoistka. Wegetarianka. Nie wiem co to w ogóle ma do rzeczy.

Czy wierzę w Boga ? Tak, raczej tak. Choć wiesz, mój ksiądz uważa że wszystko co robię, robię na przekór kościołowi. Ale ceni to. Dziwne. I po co ja o tym mówię.

Przecież to nikogo nie interesuje, masz rację. Ale to moja terapia. Nauczyć się mówić o sobie. Wiesz, nigdy tego nie potrafiłam. Najwyższa pora się nauczyć. Jakoś mi wychodzi.

Lubię pisać. Bardzo. Też mi to jakoś wychodzi.

Nie patrz na te kartki. Zostaw je. Dopiero zaczynam rysować. Trochę to trudne wiesz ? Ale próbuje.

Może kiedyś będę z siebie zadowolona.

Masz rację, nie jestem. Chyba siebie nie lubię.

Poczęstuj się. Moja mama je upiekła. Wspaniale gotuje. Nie ja nie chce. Nie mogę dużo jeść. Nie chce jeść. Ależ to dziwne.

Ale nie mówmy o tym. To takie skomplikowane. Nawet głupie. Wiem. Miewam głupie pomysły.

Ale spójrz. Uwalniam swoje skrzydła od kajdanek. Pozostawiły blizny ale to nic. Nauczyłam się wielu rzeczy.

Dalej sobie już poradzę.

Może…

Chyba…

Nie wiem już sama..

A teraz idź już. Jak to dlaczego ? Idę spać, nie widzisz ? Uwolnij umysł od zbędnych myśli...Oddychaj...Śnij...

Rozdział 43

*

Gdzieś musi być anioł z uśmiechem na twarzy,

Gdy wymyślił, że powinienem być z tobą.

Lecz nadszedł czas, aby zmierzyć się z prawdą, 

Że nigdy nie będę z tobą.

*

Kiedy ona błądziła w swoim śnie, on dyskretnie opuścił ich wspólne łóżko i udał się do kuchni, gdzie przy stole siedzieli już Wojtek z Aaronem. Przywitał ich i usiadł na wolnym miejscu, nalewając sobie ciepłej, gorącej kawy. Z radością rozmawiali o tym co się wydarzyło poprzedniego wieczoru i nie mówili o niczym innym, lecz właśnie o tym. Jeszcze kilka razy pogratulowali Niemcowi, lecz gdy dostrzegli w nim zakłopotanie, postanowili dać mu chwilę wytchnienia. Wojtek, który właśnie zajął się przeglądaniem codziennej prasy, czuł ulgę. Był tak bardzo szczęśliwi z wieści o powrocie Weroniki, o jej ponownym związku z Marco i ostatecznie nawet z ciąży, mimo jej młodego wieku. W końcu wszystkie kłopoty tak naprawdę zaczęły się od niego, a potem wszystko się posypało niczym domino. Jednak teraz zapanował spokój, którego wszyscy oczekiwali. Może nie do końca, bo wciąż pozostaje nierozwiązany temat Lewandowskiego, jednak to jest bardziej skomplikowane niżby mogło się wydawać. Szczęsny, wiedział jeszcze o jednym. Wiedział, że gdyby nie Aaron, jego przyjaciel, wszystko mogłoby się inaczej potoczyć. Przecież to właśnie w nim, Weronika znalazła zrozumienie, gdy wszyscy się od niej odwrócili. Był przy niej, rozumiał, dawał wsparcie i próbował pomóc. A zawsze to w bramkarzu, młoda dziewczyna odnajdywała drogę do szczęścia. Aż do teraz kiedy wszystko się zmieniło. W krótkim czasie, poznała kto jest jej prawdziwym przyjacielem, a kto miłością życia. Jednak sam sprawił, że dziewczyna utraciła tę pełnię zaufania, ale czuje że może je odbudować. Z czasem wrócą do tych relacji sprzed miesięcy, do tych, które łączyły ich w Londynie, gdy mieszkali razem. A może przez ten cały czas żył w błędzie ? Może tylko mu się wydawało, że jest tak dobrym przyjacielem, a naprawdę był dobrym znajomym sprzed lat. Teraz, gdy tak myśli o tym, dostrzega w spomnieniach, że odkąd sprowadził ją do Londynu, między nią a Aaronem coś było. Nie mieli się ku sobie, lecz zawsze potrafili się porozumieć bez problemu, spędzali ze sobą wiele czasu, wychodzili na miasto, nawet Ramsey pomagał jej w nauce. A gdzie wtedy był Wojtek ? W klubie, u dziewczyny, na siłowni...Często coś innego było ważniejsze od niej. Co prawda, też byli blisko, w końcu razem mieszkali, ale w międzyczasie, ta przyjaźń z dzieciństwa utraciła magię i sens istnienia. I chyba do końca życia będzie dziekował walijskiemu piłkarzowi, za to co przez te kilka lat zrobił dla Weroniki, i pewnie nie jedno zrobi...
- Marco, pewnie się ze mną zgodzisz, ale jesteśmy winni Aaronowi wielkie podziękowania za to co zrobił - rzekł w końcu, odkładając nudną gazetę. Oparł dłonie o blat stołu patrząc na chłopaka swojej przyjaciółki, po czym zwrócił się ku koledze z dawnego zespołu. Gracz Arsenalu, jednak nie zabardzo rozumiał słowa przyjaciela, co wnioskowało jego krzywe spojrzenie.
- Masz rację Wojtku - Reus zgodnie stwierdził, że Polak ma stuprocentową rację, i to właśnie dzięki młodemu mężczyźnie, wszyscy są tutaj razem - Aaron, naprawdę. Gdyby nie ty, nie wiem co było dalej ze mną i Weroniką. Dziękuję to za mało, ale tylko tyle jestem w stanie powiedzieć
- Nie musisz dziękować, obaj nie musicie. Nie zrobiłem nic, tylko chciałem by była szczęśliwa. A będzie tylko tutaj.
- Jak ja ci się za to odwdzięczę ?
- Nigdy już jej nie skrzywdź. Ani jej, ani dziecka. Jeśli kiedyś otworzę drzwi i zastanę ją ze łzami w oczach, to zrobię wszystko by nigdy cię już nie spotkała - powiedział, ale brzmiało to wyjątkowo prawdziwie. W tyc słowach wyczuć można było tę miłość przyjaciół i bezgraniczną troskę. Marco nieco pobladł, ale wiedział, że musi się liczyć z takimi ... groźbami.
- Moi faceci - rozległ się szczęśliwy głos dziewczyny, która stała tuż za nimi z szerokim uśmiechem na twarzy. Radował ją owy widok, móc mieć najważniejsze osoby w życiu, przy sobie, w dodatku, którzy potrafią ze sobą rozmawiać i żartować, a nie skakać sobie do gardeł. Usiadła na kolanach Marco, a on objął ją w pasie, witając czułym buziakiem w policzek. Troszkę się zarumieniła i spojrzała na przyjaciół, którzy siedzieli na przeciw.
- Ja się już będę zbierał do Lewego i może potem do was wpadnę - Polski bramkarz wstał od stołu, szeroko się uśmiechając co miał w zwyczaju.- Trzymajcie się - pożegnał Ramsey'a, Marco a na koniec Weronikę, która jednak postanowiła go odprowadzić do drzwi.
- Cieszę się, że wróciłaś do Dortmundu - rzekł, zasuwając do połowy zamek swojej puchowej kurtki, która sprawiała, ze wyglądał o conajmniej dwa rozmiary większy.
- Ja też - uśmiechnęła się delikatnie, zakładając ręce na piersi.
- I chciałbym byś wiedziała, że żałuję tego co zrobiłem. Tego, że zniszczyłem to co było między nami, ale chciałem byś znała moje uczucia. Teraz myślę, że mogłem zachować je dla siebie. Byłem głupim egoistą, który myślał że czujesz to co ja. Może gdybym powiedział ci o tym wcześniej, może inaczej by to wszystko się ułożyło. Wybrałem zły moment, popełniłem błąd. Ale wszystko działo się tak szybko, że nie wiedziałem które rozwiązanie będzie najlepsze. I wybrałem złe, tracąc tak wiele. Znamy się tak długo, tyle między nami się wydarzyło i chyba nie potrafiłem rozpoznać uczuć do ciebie. Przez cały czas widziałem w tobie tę samą osobę, z którą chodziłem na plac zabaw i nie dostrzegłem kiedy dorosłaś. A jak zacząłem cię tracić, zrozumiałem, że cię kocham, ale było już za późno. Wiem, że nie chcesz tego słuchać, że pewnie chcesz zapomnieć, ale ja nie chcę, rozumiesz ? Możesz mnie za to znienawidzić, ale ja cię kocham. Dobra, wiem...wiem...że ty nic nie czujesz. Jesteś z Marco, będzie rodzicami, stworzycie normalną rodzinę, tyle, że chcę być dla ciebie też kimś ważnym. Chcę byś wiedziała, że będę zawsze , gdy będziesz mnie potrzebowała. Chciałabym nadal być twoim przyjacielem, na którym możesz polegać. Wiem, że Aarona pod tym względem nie przebiję, bo nigdy mu nie dorównam.. Ale powiedz, że jestem dla ciebie ważny. Proszę, powiedz to... - spojrzał na nią smutnymi oczami, które za chwilę miały zalać się łzami
- Zawsze musisz wszystko komplikować ? Zawsze musisz myśleć o sobie a nie o innych ? Czemu taki jesteś ? Dlaczego doprowadzasz mnie do łez, w takich chwilach jak właśnie ta ? Jesteś takim podłym człowiekiem, Wojtek. Mogłabym cię obrażać w nieskończoność, wiesz ? Ale to w niczym nie pomoże, bo jesteś dla mnie tak cholernie ważny, że nie wyobrażam sobie, że miałoby ciebie zabraknąć. Powiedziałam ci to już wczoraj, ale chyba nie pamiętasz, a może pamiętasz, lecz chcesz to znów usłyszeć. Zależy mi na przyjaźni z tobą, ale cię nie kocham. Przynajmniej nie tak jakbyś pewnie chciał. Między nami zawsze była, jest i będzie przyjaźń. Tylko nie zniszcz tego bo nie wybaczę ci poraz kolejny. Chodź tu do mnie  - podeszła wtulając się w jego ciała, wsłuchując się w bicie jego serca. Po części biło dla niej, lecz ona nie mogła tego odwzajemnić. Czuła się z tym źle, jednak wiedziała, że razem nie stworzyli by udanego związku. Przyjaźń owszem, lecz nie miłość...

***

Zaparkował samochód tuż przed domem, zabierając z niego torbę i udał się do domu. Dwie godziny na siłowni wdawały się we znaki, lecz tylko tam mógł wyładować swoje emocje, swój gniew. Ciągle bił się w myślach, myślać o swoim błedzie sprzed lat. Podobno nie rozpamiętuje się tego co było, lecz on ciągle do tego wraca. Nie może zrozumieć siebie, tego, że mając przy sobie tak wielki skarb, obrał inną drogę. Może teraz siedzieli by razem, zastanawiając się nad wyborem imienia dla dziecka, chodzili by na zakupy w poszukiwaniu tego, co będzie potrzebne dziecku. Jednak to wszystko jest tylko zwykłym marzeniem, które nigdy się nie spełni. Kiedy już podjął decyzję, kiedy wyjechał, wiedział, że predzej czy później, Weronika z kimś się zwiąże. Pogodził się z tym, jednak nigdy nie wyobrażał sobie, że tym mężczyzną będzie jego klubowy kolega. I właśnie z tym się chyba nigdy nie pogodzi...

W salonie zastał Anię, która ćwiczyła wraz z wskazaniami swojego trenera. Nie długo wyjedzie na kilka dni, a on zostanie sam, w pustym domu, bez osoby, z którą mógłby porozmawiać. Właściwie, od wczorajszego wieczoru nie zamienili ze sobą ani jednego słowa. Właściwie...nawet się nie pokłócili. Zabrakło tematów, chęci, czegokolwiek. On ciągle ma w głowie miłość sprzed lat a ona o tym wie. Nie boi się, że Robert odejdzie od niej, na rzecz Weroniki, ale boli ją widok, tak załamanego chłopaka. Wiedziała, że dla niego to będzie wielki wstrząs, ale nie sądziła, że ta wiadomość, tak go załamie psychicznie. I teraz nie wie, czy to co się wydarzyło nie wpłynie na jego dyspozycję sportową. A spadku jego formy nikt nie chce.
Rzucił torbę na podłogę, po czym wyszedł do sypialni, zamykając za sobą drzwi. Wiedział, że zachowuje się jak nastolatek, który doznał nieodwzajemnionej miłości, ale nie radzi sobie ze sobą a w dodatku rani bliskich, w szczególności Anię. Kocha ją, nie może temu zaprzeczyć, ale ta miłość nie jest tak wielka, jak być powinna. Nigdy nie zdawał sobie sprawy, że znajdzie się w takiej sytuacji, będąc pomiedzy dwoma kobietami. Właściwie jest z Anią, bo z Weroniką nigdy nie będzie, ale to sprawia, że jest jeszcze bardziej zagubiony w swoich uczuciach.
- Wychodzisz ? - zapytała widząc, że mężczyzna zakłada ponownie kurtkę
- Tak. Nie wiem kiedy wrócę. Nie czekaj na mnie... - odparł chłodno i wyszedł, wiedząc, że znów ją zranił.

***

Kiedy na chwilę zostali sami, postanowiła zadać mu to pytanie, które dręczy ją od poprzedniego wieczoru. Przecież może być tyle odpowiedzi na nie, prawdziwych, racjonalnych, lecz ona nadal nie rozumie, jak Jego mogło tutaj zabraknąć. Przecież oni są przyjaciółmi, więc w takich chwilach powinni byś razem, ciesząc się wspólnie. A jednak Jego zabrakło, ani raz nie padło Jego imię, tak jakby nikt Go nie znał. A przecież tak nie jest...
- Marco ? - zapytała niepewnie
- Co tam kochanie ? - spojrzał na nią
- Dlaczego wczoraj nie było z nami Mario ? Myślałam, że przyjedzie.. - na jego twarzy zanikł ten radosny uśmieszek, widać było jak powraca smutek. Oczy utraciły swój blask. Pamięta ten wyraz twarzy. Miał taki sam, gdy Mario odchodził do Bayernu. Wtedy, gdy była u niego w mieszkaniu, kiedy opowiadał o ich długoletniej przyjaźni. Teraz oznaczało to samo, może w innej postaci. - Jesteście w końcu przyjaciółmi, więc...
- Nie jesteśmy przyjaciółmi. Chyba nigdy nimi nie byliśmy - odparł
- Marco, o czym ty mówisz ? Przecież...
- Nie mam ochoty o tym mówić. Wybacz... - oznajmił, pocałował ją i nie ubierając nawet kurtki, wyszedł z domu. Ciągle w pamięci ma tę przykrą rozmowę sprzed kilku tygodni. Miał wrażenie, że to już przeszłość, że zapomni, ale takie słowa zawsze bolą. Zawsze pozostawiają ślad...

***

Trochę poźno, ale przynajmniej w terminie. Przynajmniej jeden blog. Pisałam o moich opóźnieniach na jednym z blogów, ale tu też napomnę. Nie wyrabiam, po prostu. Nie daję rady pisać rozdziałów na czas, w dodatku tak by były długie, ciekawe ... Nie dam rady. Rozdziały, które dziś dodałam powstały poza domem, napisane w autobusie, na przerwach, na lekcjach, gdzieś na okładce zeszytu, na lużnych kartkach, które są wszędzie. Jak jadę rano do szkoły, tak wracam popołudniami, bądź wieczorami. Szkoła pochłania mnie całkowicie, choć maturę mam dopiero za rok. Jednak nauczyciele mówią tylko o tym, ale mniejsza z tym. Ogrom nauki uniemożliwia mi skupienie się na czym kolwiek innym, w tym na blogach. Nie zawieszam ich bo to nie ma sensu. Będę dodawać rozdziały, coprawda krótsze, ale postaram sie by były tak raz na tydzień, bądź na dwa. Nie dam rady pewnie dodawać, tak jak było wtorek-piątek-sobota. Mam nadzieję, że to rozumiecie, bo w końcu same chodzicie do szkoły. Liczę też, że będziecie mnie " odwiedzać " .

Do następnego ! Pozdrawiam

Patrycja


nowy na 
http://wkrotce-bedziemy-razem.blogspot.com/
http://marcoreus-loveme.blogspot.com/

Rozdział 42

*

Żegnaj, moja ukochana.
Żegnaj, moja przyjaciółko.
Byłaś tą jedyną.
Byłaś tą jedyną dla mnie.

*

- Nie wiedziałam, że palisz – zwróciła się do niego. Siedział na klatce schodowej otoczony dymem papierosa, przez co jego sylwetka była słabo widoczna, zwłaszcza w przygaszonym świetle, które ledwo co oświetlało całą przestrzeń. Nawet nie spojrzał w jej kierunku, lecz nadal tkwił w bezruchu, zagubiony we własnym świecie. Właśnie kilka minut temu, stracił jakiekolwiek nadzieje, na to by mógł z nią być. Teraz to jest już niemożliwe. Od teraz ich drogi całkowicie się rozdzielą, każde pójdzie w swoją stronę, zapominając o tym co było. Ona może zapomni, ale nie on. Za bardzo kocha, by mógł odsunąć od siebie tak wielkie uczucie.

Dziewczyna widząc brak reakcji z jego strony chciała wrócić do środka, do przyjaciół, ale coś jej mówiło, że powinna teraz tutaj zostać. Może powinna coś powiedzieć, ale chyba żadne słowo nie ukoi jego wielkiego bólu, po straconej nadziei. – Spójrz na mnie – wyszeptała, lecz nie dane jej było zobaczyć tych oczu, w których się zakochała. W których przez tak długi czas widziała mężczyznę swojego życia. – Powiedz coś – położyła dłoń na jego przedramieniu, by dać mu do zrozumienia, że ona tu jest, że wróciła, ale to już chyba teraz nie ma żadnego znaczenia dla niego.

Spuściła wzrok, nadal trzymając jego ramię. Siedziała zwrócona w jego stronę, ale nie spoglądając na niego, nie wiedziała, że mężczyzna w końcu na nią spojrzał. Patrzył na nią z taką czułością, z jaką na nikogo nie patrzył. Ale to spojrzenie zmieszane było z ogarniającym go smutkiem, który go napotkał.

- Gratuluję. Będziecie rodzicami, będziecie rodziną – odpowiedział w końcu, przydreptując butem wypalonego papierosa. Uniosła wzrok i spojrzała mu w oczy.  Uśmiechnął się, lecz sprawiało mu to wielki ból. Dostrzegła to i odruchowo dłonią przejechała po jego ciele, aż w końcu dotknęła jego ciepłego policzka. Chyba nawet nie zdawała sobie sprawy ile ten gest, na pierwszy rzut oka zwyczajny, sprawił mu przyjemności. Brakowało mu tego, brakowało mu jej, choć nigdy nie była jego. Nigdy nie mógł cieszyć się jej bliskością. Gdy uświadomił sobie, ile ona dla niego znaczy, było już za późno. – Kocham cię. Tak bardzo cię kocham. – wyznał jej swoje uczucia, co prawda nie po raz pierwszy, ale właśnie teraz zabrzmiały prawdziwie. Nadal patrzyła na niego, powstrzymując się od płaczu. Nie chciała mu pokazywać, że nie radzi sobie ze swoimi uczuciami. Których nie jest do końca pewna.

- Wiem o tym, ale… -  zaczęła niepewnie, ale on już wiedział, co za chwilę usłyszy.

- Ale ty mnie nie kochasz – zaśmiał się ironicznie, wbijając wzrok w szarą, matową posadzkę.

- Nie powiedziałam tego – natychmiast zaprzeczyła, sama zaskoczona tym co powiedziała

- Ale chciałaś powiedzieć – nadal nie patrzył na dziewczynę, bo nie potrafił spojrzeć jej w oczy.

- Robert, ja nadal cię kocham, wiesz ? – posłała mu delikatny uśmiech i kontynuowała – Przez długi czas się łudziłam, że może kiedyś odwzajemnisz moje uczucia. Jak wyjechałeś, nie chciałam cię znać, nie chciałam mieć z tobą nic wspólnego. Z czasem zapominałam o tobie. Ale przyjazd do Niemiec, sprawił że wszystko wróciło w mgnieniu oka. A kiedy w końcu ty poczułeś do mnie to, co ja czułam do ciebie przez tak długi czas, to ja się zakochałam. Zakochałam się w Marco. I już nic tego nie zmieni. Masz rację : będziemy rodzicami, będziemy rodziną. Cieszę się na myśl o tym co nas czeka w najbliższym czasie. I chcę by już zawsze tak było. Chcę z nim być do końca życia i chcę wiedzieć, że jestem kochana. Choć tak wiele razy mnie zranił to jestem pewna jego uczuć co do mnie, bo widzę, że za każdym razem żałował swoich czynów. I za każdym razem robił wszystko by mnie odzyskać. Dla mnie jest gotów nawet poświęcić własną karierę. Robert…kocham go…

- Kochasz mnie, ale mimo to nie będziesz ze mną – słowa ledwo przechodziły mu przez gardło

- Chcę cię mieć przy sobie, ale nie potrafię z tobą być. Po prostu nasza miłość nie zakończy się happy end’ em. Przepraszam – wyszeptała i pocałowała go w policzek po czym odeszła zostawiając go samego.

***

Siedział w towarzystwie swoich najlepszych przyjaciół, zastnawiając się gdzie zniknęła jego ukochana dziewczyna. Ku zdziwieniu wszystkich zaproszonych gości, Marco tak doskonale dogadywał sie z Wojtkiem i Aaronem i nie było po nich widać, by całą trójkę łączyła jedna dziewczyna. Mężczyźni zeszli na tematy powiązane z piłką nożną, lecz dostrzegalna była nieobecność niemieckiego piłkarza, który przez cały czas szukał wzrokiem swojej dziewczyny. Jeszcze bardziej niepokoił się, gdy dostrzegł, że wśród zgormadzonych nie ma również jego przyjaciela, Roberta, a Ania siedzi wspólnie z Ewą i Agatą.

- Wszystko w porządku ? - zapytał walijczyk chłopaka swojej przyjaciółki

- Tak... Tylko zastanawiam się gdzie jest Weronika - odparł i chwycił za swoją literatkę z trunkiem

- Wyszła z Robertem - odpowiedział mu na pytanie, które dręczyło go od dobrych kilku minut. Spojrzał na niego pytająco, a mężczyzna dodał - Nie martw się Marco. Może nadszedł między nimi czas, do szczerej rozmowy. W końcu też mają sobie wiele do powiedzenia - w tej chwili Niemiec zrozumiał, że piłkarz Arsenalu ma rację. Przecież wiedział ile Weronika znaczy dla napastnika Borussi, a wiadomości z dziejszego wieczoru musiały być dla niego nie małym szokiem. Nawet poczuł się z tym źle, że zranił jednego z najlepszych przyjaciół. Przecież mógł go chociaż jakoś przygotować do tych wiadomości, ale z drugiej strony, nic nie mógł zrobić...Prawda jest jedna i nic tego nie zmieni. Ona wybrała po prostu tego, którego kocha...

***

Blisko godziny trzeciej w nocy wszyscy zaczęli rozchodzić się do własnych domów. Większość osób była w stanie upojenia alkoholowego, ale obecny Jurgen przymknął na to oko, gdyż sam pozwolił sobie na nieco więcej. Jednak, nie często zdarza się taka okazja i takie okoliczności. Marco i Weronika największy problem mieli jednak z Jakubem, który w żaden sposób nie chciał opuścić mieszkania i wraz z Agatą wrócić do domu. 

- Jakub! Do domu ! Już ! - zdenerwowana Błaszczykowska krzyknęła w jego stronę, ale nawet to nie zadziałało. Wesoły zaczął chwiać się stojąc obok przyjaciółki i śpiewał jedną z polskich piosenek.

- Kubuś, wracaj do domu. Odpocznij sobie. - zaśmiała się i wraz z Marco wzięła go pod rękę i wyprowadzili na zewnątrz gdzie czekała już taksówka. Swoją pomoc zaoferował Piszczek, który również zbierał się do domu. Można stwierdzić, że przybyła cała Borussia, a jej zawodnicy cieszyli się z powrotu dziewczyny Marco. Może z jednym wyjątkiem. Lewandowski, po rozmowie z dziewczyną niespostrzeżenie wrócił do domu, a chwilę póżniej również Anna ulotniła się z imprezy. 

Obecni pozostali jedynie Aaron, który oczywiście na te kilka dni, zatrzyma się u nich oraz Wojtek, który chciał w końcu porozmawiać z przyjaciółką. 

- Dobranoc Weruś - Walijczyk objął ją ramieniem i przyjaźnie ucałował w policzek. Dziewczyna uśmiechnęła się w jego stronę i pozwoliła mu udać się do jego pokoju, by odpoczął i wyspał się po długiej podróży i szalonej imprezie. Również Marco po tym jak nieco posprzątał salon, wyszedł do łazienki, zostawiając Weronikę i Wojtka samych. Przez chwilę towarzyszyła im cisza, która stawała się coraz bardziej uciążliwa dla ich obojga, a zwłaszcza dla Szczęsnego, który oparty o machoniową komodę, stał wpatrując się w swoją...Miłość ? Przyjaciółkę ?

- Przepraszam... - wyszeptał ujmując jej ciepłe dłonie, a dziewczyna spojrzała na niego. Nie powiedziała nic, lecz zastanawiała się jak powinna w tej sytuacji zareagować. - Proszę, nie zostawiaj mnie - dodał i zamilkł. Nie widząc, żadnej reakcji z jej strony, zwątpił w to, że mógłby liczyć choćby na przyjaźnił i puścił jej dłonie, slepo wpatrując się w podłogę.

- Wojtek...dlaczego ty mi to robisz.. - westchnęła i ku jego zdziwieniu wtulił się w jego tors, a on nie zwlekając objął ją swoimi ramionami, w których czuła się bezpiecznie. Które chroniły ją przed wszystkim, przez tak wiele lat. W których znajdywała oparcie i zrozumienie, nawet gdy tego nie chciała. - Tak bardzo jestem na ciebie zła, o to wszystko co zrobiłeś, ale muszę ci wybaczyć bo inaczej stracę cię. A tego nie chcę Wojtuś... - nadal tkwili w przyjacielskim uścisku, któremu z uwagą przyglądał się Marco. Nie był zazdrosny, a wręcz przeciwnie. Był szczęśliwi, że najważniejsi ludzie w jej życiu, znów są przy niej. Tego właśnie chciał: chciał by miała przyjaciół, na których mogłaby polegać w każdej sytuacji. Nawet wiedząc o tym, czym darzą ją mężczyźni, jakim uczuciem, jest spokojny, bo wie, że to on jest numerem jeden w jej sercu i nic już tego nie zmieni.

- Chyba muszę cię puścić - odsunął się od przyjaciółki i uśmiechnął do obecnego Marco, który zaśmiał się, nadal przypatrując się im. - Będę już wracał.

- Zostań... Kanapa jest wolna. Do najwygodniejszych nie należy, ale da się na niej wytrzymać - zawodnik Borussi ponownie się uśmiechnął i wskazał na mebel stojący na środku salonu. 

- Jeśli to nie problem...

- Żaden - odpowiedzieli wspólnie przyszli rodzice i po chwili zrobili porządek i przynieśli czystą pościel. Kiedy wszystko było gotowe pozyczyli mu dobrej nocy i sami znikli w swojej sypialni, która mieściła się tuż obok, za przesuwnymi drzwiami.

***

Mimo, że do domu wrócił bardzo wcześnie, nie spał przez całą noc. Ogrom wrażeń z wieczoru, uniemożliwiał mu spokojne zaśnięcie. Przybyła chwilę po nim Anna, na jego widok powiedziała mu jedynie " To koniec ", i resztę wieczoru przesiedziała w łazience. Póżniej położyła się obok niego w łóżku i bez słowa zasnęła. Przynajmniej tak mu się zdawało, lecz ona również nie mogła zasnąć. Znowu myśli o przyszłości, dawały się we znaki i ciągle rozmyślała o tym co teraz będzie. Najbardziej obawiała się o Roberta, po którym widziała to wielkie rozczarowanie i ból, który mu towarzyszył.

Wpatrywał się w czerń, która rozprzestrzeniała się mu się przed oczami i ciągle myślała. Myślała o niej. Cały czas w głowie powtarzała się ich rozmowa, jej słowa, wszystkie obrazy. Kocha go ale nie potrafi z nim być ? Dlaczego nie da im choćby jednej szansy ? Dlaczego nie potrafi mu zaufać ? Dlaczego !?, bił się w myślach.

Nim się obejrzał w Dortmundzie wschodziło słońce a miasto zaczynało tętnić życiem. Jeszcze zaledwie kilka dni i znów stanie na boisku Signal Iduny Park, znów zobaczy wiernych kibiców i znów zacznie zdobywać bramki, czym rozpocznie się walka o mistrzostwo. Już ostatnie dla niego w tych barwach...Podjął decyzję i jej nie zmieni, ale obawia się rekacji...Boi się tego co będzie, gdy odejdzie. Jednak to jedyne wyjście by nauczyć się żyć bez niej... 

***

Pozostawiam do Waszej oceny powyższy rozdział.

Jednocześnie zapraszam na wznowiony blog jeśli ktoś nie widział http://wkrotce-bedziemy-razem.blogspot.com/  Co tydzień pojawiają się nowe rozdziały. Oraz na http://marcoreus-loveme.blogspot.com/ gdzie też ukazał się nowy rozdział, wczoraj.

Pozdrawiam

Kolejny rozdział za tydzień,

Pozdrawiam

Patrycja