Rozdział 41

*

Powiedz mi proszę co myślisz chociaż raz,

wykrzycz mi głośno wszystko co byś chciał

Powiedz gdzie jesteś czy tak będziemy trwać,

osobno już dawno choć razem cały czas.

*

Stał i patrzył na tę kruchą istotkę, ze smutną twarzą, która właśnie oznajmiła mu, że znów wyjeżdża.  Czy właśnie w tej chwili stracił najcenniejszą rzecz jaką miał ? Miałby znów pozwolić jej wyjechać, uciec od niego, zabierając ze sobą ich wspólne dziecko ? Nie darowałby sobie tego nigdy, gdyby właśnie to się wydarzyło. Zatrzyma ją tutaj, przy nim, w Dortmundzie.  Nie pozwoli jej zniknąć z jego życia.

- Chcesz wyjechać ? Chcesz mnie zostawić ? To przeze mnie, tak ? Jasne, że tak! – odparł

- Nie, to nie przez ciebie. Podjęłam decyzję i tak będzie najlepiej. Oczywiście nie ograniczę ci kontaktu z dzieckiem…

- Oczywiście, że mi go nie ograniczysz, bo będę miał je przy sobie. Będę miał was oboje, tutaj ze mną, rozumiesz ? – podszedł i ujął jej twarz w dłoniach. – Nie pozwolę na to byś zniknęła z mojego życia. Ranię cię ciągle i o tym wiem, ale cię kocham. Kocham cię jak szaleniec i nie panuje nad tym. A może Ci po prostu zazdroszczę ? Kiedy widzę, jaka łączy cię więź z Aaronem, widzę siebie i Mario. Byliśmy tacy sami, nierozłączni, gotowi zrobić dla siebie wszystko. Przyjaciele na śmierć i życie. Choć jestem, cholernie zazdrosny o niego, to się cieszę, że go masz. Masz przy sobie Aarona, w którym masz ciągle oparcie, kiedy nie otrzymujesz go ode mnie. Kiedy ja zawodzę. Chcesz wrócić do Londynu ? Zgadzam się. Ale jadę tam razem z  tobą. Nigdzie nie puszczę cię samej, nie puszczę was – położył dłoń na jej podbrzuszu i kontynuował – Kocham was tak bardzo. W tobie kocham wszystko. Kocham to jak się złościsz, jak się cieszysz i uśmiechasz do mnie. Bez ciebie ja nie istnieje. Kocham cię najmocniej jak tylko potrafię i nigdy nie przestanę. Zawsze będę cię kochał – zakończył i złożył na jej ustach subtelny pocałunek. Z jej oczu popłynęły łzy, które ocierał Marco swoimi drżącymi dłońmi.

- Wariacie, kocham cię – zaśmiała się – Ale zaufaj mi i uwierz w moje uczucia. Bez tego nie będziemy razem szczęśliwi.

- Wiem. Proszę cię tylko o kolejną szansę.

- Zawsze ją dostaniesz. – odpowiedziała i wtuliła się w jego ciało, a z jego oczu popłynęła łza, na myśl, że prawie co stracił swoją miłość.

***

Obudził się widząc obok siebie ukochaną dziewczynę. Spała oddychając powoli, z uśmiechem na twarzy. Sam był zadowolony, że ma ją obok siebie, mimo, że popełnił głupi błąd, przez który łatwo mógł ją stracić. Ale miłość, która ich łączy, nie jedną pokonała przeszkodę, nawet tę. Po wczorajszym wspólnie spędzonym dniu, od teraz musi być już dobrze, ale wie że łatwo nie będzie. Musi zrobić coś czego się obawia, ale dla niej zrobi wszystko.

Delikatnie odsłonił swoje ciało spod pościeli i jak najciszej opuścił wspólne łóżko, tak by jej nie obudzić. Wszedł do salonu rozglądając się w poszukiwaniu jej torebki. Leżała na fotelu więc wziął i otworzył by odnaleźć jej telefon. Choć to nie powinno mieć miejsca, wyszukał jego numer telefonu, który sobie zapisał i odłożył urządzenie na swoje miejsce. Po tym poszedł do garderoby po jakiekolwiek ubrania, które szybko na siebie nałożył i wyszedł z domu.

W Dortmundzie coraz bardziej było widać oznaki zbliżającej się wiosny. Gałęzie miejscowych drzew wypuszczały pierwsze pąki, trawniki nabierały zielonkawych barw, a śnieg znajdował się jedynie w najmniej nasłonecznionych miejscach. W rozpiętej kurtce pokonał schody ich domu i zadzwonił do drzwi. Zaczekał chwilę, a zaraz jego oczom ukazała się Ania, która powitała go z wielkim uśmiechem na twarzy i zaprosiła do środka. Akurat przygotowywała śniadanie, więc Niemiec przybył w samą porę. Nie był jednak zainteresowany spożyciem posiłku, choć uwielbiał wszystko, co jego przyjaciółka gotowała. Bardziej interesowała go obecność Lewandowskiego.

- Jest na górze. Pewnie zaraz zejdzie tutaj - odpowiedziała, gdy została zapytana o obecność swojego chłopaka. Nieco była zaskoczona jego obecnością przez ostatnią kłótnią między nim a polskim napastnikiem. Jednak nie wnikała w szczegóły, a bardziej denerwowała się faktem, że Reus nie wie nic o obecności Szczęsnego w ich domu. Po chwili i bramkarz i napastnik stali w wejściu do kuchni.

- Marco ?  - wydukał przez zachrypnięty głos najlepszy snajper Borussi. Obok niego stał spanikowany Wojtek, który nie wiedział co ma powiedzieć. Jak się okazało, nie potrzebnie się stresował.

- Witaj Wojtku. Robert, co tak patrzysz na mnie ? - zaśmiał się przyjaźnie, co było jeszcze większym zaskoczeniem.

- Jestem...zdziwniony - odparł wpatrując się w szczęśliwego przyjaciela

- Nie wiem dlaczego. Ale mniejsza z tym. Zapraszam was na imprezę. Dzisiaj, u mnie, wieczorem. Obecność obowiązkowa. Wojtek też masz przyjść ! - zagroził mu palcem i znów się zaśmiał, lecz polscy piłkarze stali oniemieli i w ogóle się nie odzywali.

- Zrób coś z nimi - wskazał na mężczyzn, Reus uśmiechając się do Stachurskiej i po tych słowach opuścił dom z zamiarem poinformowania ukochanej o swoich planach.

***

Siedziała czytając książkę, gdyż Marco nie pozwalał jej nic robić, ze względu na jej stan. Jednak zaczynało ją to trochę denerwować, gdyż takie nic nie robienie, strasznie ją nudziło. Jednak wiedziała, że Marco wszystko robi z troski o nią. 

Zaczytana poczuła pocałunek i zwróciła się w jego stronę. Spojrzała mu głeboko w oczy, które emanowały samym szczęściem i radością. Uśmiechnęła się odsłaniając swoje śnieżno białe zęby, po czym pocałowała go. Brakowało jej tego przez długi czas. Ale znów oboje mogą się cieszyć sie swoją obecnością.

- Będziesz na mnie zła - odparł spuszczając wzrok

- Co zrobiłeś znowu ? - zachichotała i objęła go swoimi drobniutkimi dłońmi

- Nie wyrrzymam tak dłużej. Chcę by wszyscy wiedzieli o naszym szczęściu. Chcę by wiedzieli o tobie, o nas, o dziecku. Zaprosiłem wszystkich do nas, na dzisiejszy wieczór. - posmutniał widocznie, lecz na twarzy młodej kobiety nadal widniał szczery uśmiech.

- Dobrze zrobiłeś. Nadszedł czas by wszyscy poznali prawdę - jej słowa widocznie go zaskoczyły - Nie patrz tak na mnie. Nie możemy się wiecznie ukrywać. A to jest odpowiedni moment. 

- Kocham cię, wiesz ? - patrzył na nią z taką czułością i uwielbieniem, jak jeszcze nigdy nie patrzył. Przysunął się bliżej niej, tak by ich czoła się stykały, po czym pocałował ją by zapewnić ją co do swoich uczuć. Lecz ona bezgranicznie mu wierzyła w to co mówi i wierzyła w to, że dla niego jest najważniejsza. W końcu, przecież tak jest.

***

Kończyli przygotowania do wieczornej imprezy. Muzyka była już włączona, na stole i na kuchennym aneksie znajdowały się talerze z przekąskami. Stała również butelka z szampanem, gdyż oboje liczą na entuzjazm przyjaciół na wszelkie wieści.

- Już przyszli ? - zapytała Weronika gdy rozległ się dzwonek do drzwi.  Zaskoczona spojrzała na ukochanego, lecz ten uśmiechnął się tajemniczo mówiąc:

- Nie, to niespodzianka - po czym zniknął przedpokoju. Kiedy ona sprawdzała czy wszystko znajduje się na swoim miejscu, on rozmawiał z nim, i coraz bardziej się do niego przekonywał, nie znając go. Ale wiedział, że w nim oboje znajdą oparcie w każdej trudnej chwili. Zabrał jego walizkę odstawiajac do pokoju gościnnego po czym zaprowadził go do Weroniki.- Kochanie, masz gościa...- dziewczyna odwróciła się a na jego widok, jeszcze bardziej się uśmiechnęła.

- Mówiłaś, że tęsknisz więc jestem - odparł rozkładając ramiona, w których po chwili tulił swoją przyjaciółkę.

- Aaron, ty wariacie- objęła go tak mocno, że odejmowało mu oddech, ale brakowało mu tych uścisków i jej obecności. W końcu, rzadko trafia się na tak wspaniałych przyjaciół, jakimi była ona jedna dla niego.

- Udusisz mnie - puścił ją, gdyż zdawał sobie sprawę, że obok znajduje się jej chłopak, a jednocześnie ojciec jej dziecka. - Pokażesz mi łazienkę ? Chciałbym się odświeżyć po podróży - dziewczyna z uśmiechem na twarzy zaprowadziła go do łazienki, podając mu świeże ręczniki i pozostawiła go samego. 

Wróciła do salonu, gdzie oparty o oparcie kanapy, stał Marco. Stanęła na przeciw obejmując go i spojrzała w jego połyskujące oczy.

- Ty go tutaj sprowadziłeś ? - zapytała

- Chciałaś tego. Chciałaś go mieć przy sobie.

- Dziękuję. Choć wiem że to dla ciebie bardzo trudne. I kocham cie za to. Za to, że dla mnie zrobisz wszystko. - po tych słowach chłopak pocałował ją w czoło i przytulił, chowając twarz w jej długich, kasztanowych włosach.

- Też cię kocham. Za to, że jesteś ze mną...

***

Siedziała wraz z nim w sypialni, by nadrobić stracone godziny. Rozmawiali o wszystkim i o niczym. W domu gromadziło się coraz więcej osób, ale jeszcze nikt o niczym nie wiedział. Taki właśnie był plan. Kiedy będą już wszyscy, oni o wszystkim powiedzą. Kiedy oni żartowali sobie w najlepsze, w mieszkaniu zapanowała cisza. Oznaczało to, że właśnie nadchodzi ten moment. Moment prawdy.

- Posłuchajcie mnie wszyscy-  zaczął, ale nie do końca wiedział, że jak ma to wszystko powiedzieć - Wiem, że ostatni czas był szalony. Przeżyliście ze mną tyle, że chyba do końca życia będziecie mnie mieli dość - wszyscy wybuchli śmiechem, a Kuba jak zwykle musiał coś dopowiedzieć

- Jak przyszedłeś do Borussia to mieliśmy cię już dość

- Dzięki Kubuś. Też cię kocham - zaśmiał się i uznał, że musi to w końcu powiedzieć - Ale obiecuję, że już nie wywinę więcej numerów. Już nie będziecie musieli mnie szukać w całym mieście i znosić moje wahania humorów. Bo jest ktoś, dzięki komu jestem najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi. Są osoby, które prawdę poznały, ale od teraz oboje chcemy, by wszyscy się o tym dowiedzieli. Kochanie, chodź do nas - odparł otwierając drzwi swojej sypialni, a wszyscy spojrzeli po sobie. Z delikatnym uśmiechem na twarzy weszła do pokoju, a za nią Aaron, który wmieszał się w tłum przyjaciół. Wszyscy na moment przestali oddychać, bo każdy był pod ogromnym wrażeniem.

- Weronika wróciła ! - rozległ się czyjś okrzyk, zapewne uradowanego Błaszczykowskiego. Wszyscy powstali i bili brawa, z wyjątkiem Lewandowskiego, który nadal siedział na krześle i przyglądał się wszystkiemu z wielkiem smutkiem.

- Czekajcie, czekajcie - zaprotestował, gdy wszyscy zaczęli podchodzić by uściskać dziewczynę i razem z nia cieszyć się jej powrotem do Dortmundu, do Marco - To nie koniec dobrych wiadomości. Otóż, za kilka miesięcy... - spojrzał jej w oczy i przytulił ją, splatając z nią dłonie, kładając na jej podbrzuszu - Będziemy rodzicami ! - wykrzyczał na cały głos, a zaraz po tym rozległ się wiwat i gromkie brawa.

Wszyscy się cieszyli. Nawet Wojtek, którego dziewczyna chyba jeszcze nie zauważyła. Ale On ? On poczuł w sobie niepohamowany gniew, smutek i rozgoryczenie. 

Przytuła wszystkich, dziękowała im za przybycie, cieszyła się ze wszystkim. Jednak w międzyczasie spostrzegła jak wychodzi. Spojrzał na nią. To spojrzenie ją zabolało. Po raz pierwszy patrzyła na nią w taki sposób. Beznamiętnie. Bez tego blasku w oczach, który w nim kochała...

Prawda jest jedna.

On ją kocha i nigdy nie przestanie.

Pytanie... czy ona go kocha ? 

Rozdział 40

*

Obok jesteś wciąż i nie ma Cię

nie potrafisz wprost nie kochać mnie

może to nie nam pisana jest

taka miłość aż po życia kres.

*

Czy ktoś kiedykolwiek pomyślał, że te dwie młode i piękne kobiety, będą siedziały w swoim towarzystwie, rozmawiając ze sobą ? Bez żadnych kłótni, nieporozumień. Tak się dzieje właśnie teraz, mimo faktu, że na swój sposób łączy je jeden mężczyzna. On, kocha je obie, choć z jedną z nich, łączy go coś wyjątkowego, wyjątkowe uczucie i specyficzny sentynement do tego co przeżył wraz z nią. Mimo, że tak naprawdę nigdy razem nie byli. Tyle, że teraz wiele się zmieni. Jej przyjazd wzbudzi w nim wielkie uczucie, miłość ożyje na nowo, lecz prawda okaże się zbyt wielkim wstrząsem.
- Nie rozumiem cię. Nie rozumiem, jak mimo tego co było kiedyś, ty cieszysz się z mojego przyjazdu - odparła przerywając ich wspólną rozmowę.
- Właśnie, bo to było kiedyś. Jak wyjechałaś, wszystko się zmieniło. Każdy się zmienił. Choć wszyscy nie dawali po sobie poznać, że cierpią, to można było to dostrzec. Każdego dnia widziałam w oczach Roberta ten smutek, tę pustkę. Każdy tęsknił, a ja wiedziałam, że tylko twój powrót wszystko odmieni. Obawiałam się tego, nie ukrywam. Bałam się, że jednak Robert będzie chciał do ciebie wrócić, być z tobą, ale teraz...gdy jesteś w ciąży i to z Marco, to jestem spokojna. I cieszę się waszym szczęściem. Mam też cichą nadzieję, że w końcu uda nam się zaprzyjaźnić - posłała ciepły, przyjacielski uśmiech i ciągle się uśmiechając wróciła do poprzedniego tematu ich rozmowy.
Kiedy one świetnie się bawiły w swoim towarzystwie, ci dwaj mężczyźni rozeszli się w dwie przeciwne strony. Miał do siebie pretensje, że zachował się tak podle, że tak okropnie potraktował swojego najlepszego przyjaciela, a tylko dlatego, że sam nie radzi sobie ze swoimi problemami. Robert Lewandowski,bo o nim właśnie mowa, wyszedł niedługo po tym, gdy szatnię opuścił wspomniany Marco. Teraz chciał jak najszybciej znaleźć się we własnym mieszkaniu, u boku Ani. Chciał przemyśleć swoje zachowanie i zastanowić się jak może naprawić swój błąd, lecz wie, że łatwo nie będzie. Blondyn już tyle razy mu wybaczył, że tym razem szansy może nie otrzymać. Może właśnie mówiąc  te kilka słów, posunął się zadaleko...
A On ? Przecież niczemu nie zawinił. On nie prosi o specjalne traktowanie, jest mu obojętne ile zarabia, kto chce go mieć w klubie. Jego domem jest Dortmund. Zawsze nim był. A teraz ma w nim wszystko czego pragnie. To miasto jest jego miłością i nie wyobraża sobie, życia gdzie indziej, między innymi ludźmi.
Jeszcze przez chwilę siedział w swoim samochodzie, opierając czoło o kierownicę. Zamknął oczy i próbował ochłonąć lecz nie potrafił. Zimne powietrze schładzało jego rozgrzane ciało, lecz nie potrafiło schłodzić myśli. Słowa zabolały, nawet bardzo, ale nie może się przejmować jakimiś tam błahostkami. Teraz musi zająć się tym co najważniejsze : rodziną. Od teraz myśli tylko o Weronice, o dziecku, które za kilka miesięcy przyjdzie na świat i o tym, jak bardzo jest szczęśliwy.
Wysiadł z samochodu, zakładając kaptur by ochronić się przed pruszącym śniegiem. Otworzył bagażnik, z którego wyjął torbę i udał się do mieszkania. Zdjął kurtkę odwieszając na wieszak i zmoczone obuwie, przez co stał na zimnych płytkach w samych, białych skarpetkach. Słysząc rozmowy, powędrował do salonu, gdzie siedziała jego ukochana wraz ze Stachurską. Cieszył się, że mimo tego co było kiedyś, dziewczyny próbują się ze sobą zaprzyjaźnić, i jak na razie wszystko zmierza w jak najlepszym kierunku. Przystanął przy barku, z którego wyjął butelkę swojego ulubionego trunku, napełnił nim literatkę do połowy po czym przysiadł się do kobiet. Przysunął krzesło bliżej ukochanej i usiadł tak by mógł ją swobodnie obejmować. Zimnymi ustami złożył pocałunek na jej policzku i mocniej przyciągnął do swojego ciała by poczuć jej ciepło.
- Kochanie, wszystko w porządku ? - zapytała troskliwym głosem, gładząc jego blond włosy.
- Tak, tak - zaprzeczył, gdyż nie chciał jej denrwować. Wiedział, że gdyby powiedział jej to, co sam usłyszał od Lewandowskiego, ona by tego tak nie zostawiła. Wolał przemilczeć i zapomnieć.
- Wiesz, że nie potrafisz kłamać ? - uśmiechnęła się szeroko widząc w jego oczach to zakłopotanie.
- Nic się nie dzieje - odparł po czym zwrócił się do Ani - To o czym tak rozmawiałyście przez tyle czasu ?
- Marco, przecież że o tobie - zachitoła patrząc na zakochaną i szczęśliwą do granic możliwości parę - Nic, będę już szła. Pewnie chcecie pobyć sami więc już znikam, a Robert zapewne się zastanawia gdzie się podziewam - mówiła zakładając swoją kurtkę i buty.
- Do zobaczenia. Cieszę się że przyszłaś - rzekła na pożegnanie, gdy kobieta otworzyła drzwi. Przyjacielsko uściskała Polkę, która po chwili udała się do łazienki, pozostawiając Marco z gościem.
- Weronika poszła. To teraz mów co się stało na treningu - odparła stanowczo unosząc brew i spojrzała na zaskoczony wyraz twarzy przyjaciela. Ten jednak nic nie powiedział, lecz wziął swoją kurtkę, która nadal była wilkotna i oboje wyszli na zewnątrz. Zatrzymali się na jednym ze schodków, by porozmawiać. Mężczyzna oparł się o zimną, metalową barierkę, zakładając ręce na piersi i chowając twarz w kołnierzu. - Robert. Robert coś zrobił, prawda ? - powiedziała, a blondyn uniósł wzrok. Nie musiał nic mówić, gdyż kobieta wiedziała, że to właśnie jej chłopak zawinił. Była zła na niego, że znów zachował się tak jak zachować się nie powinien. Gdy Marco opowiedział jej o wszystkim, wściekła udała się do domu.

***

Leżał na kanapie w salonie, okryty do pasa błekitnym kocem i z twarzą zwróconą w stronę ekranu telewizora. W jej dłoni trzymał pilot, co chwile przełączając kanał do póki do domu nie wróciła Stachurska wyłączając urządzenie i wręcz zdzierając z mężczyzny okrycie. Podparł się na boku patrząc na brunetkę, ale widząc, że szykuje się poważniejsza rozmowa, uniósł ciało i usiadł nic nie mówiąc.

- Co ty sobie do cholery wyobrażasz ?! - krzyknęła tak głośno, że piłkarz miał wrażenie, jakby ktoś przyłożył mu megafon do ucha. - Już nie wymyśliłeś nic głupszego ? Jak mogłeś mu coś takiego powiedzieć ? Jak ?! Robiłeś wiele głupot ostatnimi czasy, ale teraz przeszedł samego siebie. Nie wiem jak to odkręcisz, ale może ci się już nie udać. Nie miałeś prawa mówić mu takich rzeczy, rozumiesz ? Tak traktujesz przyjaciół ? To licz się z tym, że w krótce stracisz ich wszystkich i zostaniesz sam. Nie będę stawała po twojej stronie - mówiła chodząc po całym pokoju, aż w końcu zatrzymała się przed nim samym patrząc w jego oczy - Robert, nie wiem co się z tobą dzieje - westchnęła - Zastanów się nad swoim zachowaniem. Nie wiem, czy zachowujesz się tak przez to, że Weronika wyjechała, czy jest coś jeszcze o czym nie wiem. Ale musisz jak najprędzej poradzić sobie ze swoimi problemami, bo nie długo dowiesz się o czymś... Gdy inni będą się cieszyli, ty będziesz cierpiał. I martwię się o ciebie, bo nie wiem jak sobie z tym poradzisz.

- Ania, o czym ty mowisz ? O czym się dowiem ?  - zaskczony jej wypowiedzią wstał i podszedł blisko niej kładąc dłonie na jej ramionach. 

- Nie mogę ci powiedzieć. W krótce sam się dowiesz - odparła, wiedząc, że nie od niej poza prawdę. Uwolniła się z jego objęć i pobiegła do sypialni, w której się zamknęła by nie przebywac w tej chwili z Lewandowskim.

Siedział długi czas sam, zastanawiając się nad słowami Stachurskiej. Myslał, lecz nic nie przyszło mu do głowy. Co jakiś czas Wojtek próbował z nim porozmawiać, lecz mu się nie udało. 

***

Drobne światełka rozwieszone wokół sufitu oświetlały całą sypialnię. Włączyła swoją ulubioną muzykę, okryła się puchową pościelą, wcześniej poprawiając poduszkę. Gdy już siedziała wygodnie, wzięła na kolana laptop, który prędko uruchomiła i myslała co napisać. Odkąd wyjechała trzy dni temu, nie rozmawiała z nim, nie wie co u niego, jak się miewa. I właśnie to ją boli. Fakt, że gdy potrzebowała wparcia, otrzymywała je od niego, lecz po podjęciu decyzji, wyjechała bez słowa, bez żadnych tłumaczeń. Przecież to jej prawdziwy przyjaciel. Ten, który jest zawsze i bez względu na wszystko. Tęskni za nim, bo jak mogłaby nie tęsknić ? Przeżyli ze sobą tyle przygód, wiele wzlotów i upadków. Byli ze sobą zawsze. To miała byc przyjaźń na zawsze. Nie taka jak z Wojtkiem, która całkiem zmieniła bieg zdarzeń, lecz taka która przetrwa wszystko. 

Otworzyła okienko wiadomości, lecz nie potrafila nic napisać. Każde zdanie, zaraz usuwała, myśląc jak wszystkie swoje uczucia ubrać w słowa. Po kilkudziesięciu minutach potrafiła tylko napisać :  " Tęsknię za Tobą, Aaron. Nie chcę Cię stracić. Odezwij się, proszę... ". Wcisnęła klawisz enter z drżeniem rąk i pozostało jej czekać na jakąkolwiek odpowiedź. Otwarty laptop odłożyła na wolną część łóżka, i w króciutkiej piżamce pobiegła do kuchni po coś do picia.

W międzyczasie łazienkę opuścił Marco, który od razu udał się do sypialni i do łóżka. Widząc nieobecność ukochanej, rozłożył się wygodnie i czekał na nią. Wcześniej wziął laptopa, który znajodwał się ne jego miejscu. Zobaczył tylko, że Weronika napisała do kogoś, lecz pomyślał, że nie będzie czytał jej korespodencji. Ale po chwili uświadomił sobie, że jeśli są razem to nie powinni mieć przed sobą żadnych tajemnic i sekretów. Pożałował swojej decyzji, gdy przeczytał tę krótką, lecz jakże treściwą wiadomość. Poczuł się na swój sposób oszukany i zdradzony. Myślał, że odkąd wróciła już nic nie stanie im na drodze, lecz nie im widocznie pisana jest miłość na wieki. Zawsze kiedy zaczyna się układać między nimi, zjawia się ktoś trzeci. Ktoś kto burzy ich spokój. Był Robert, Wojtek, a teraz Aaron. Może to przez złość, lecz poczuł , że nie ma stuprocentowej pewności, że dziecko które nosi Weronika, jest jego dzieckiem.

- Jesteś już - dobiegł go cichutki głos dziewczyny, która cichutko wemknęła się do sypialni i do łóżka. Przysunęła się bliżej niego by go pocałować, lecz ku jej zaskoczeniu ten odsunął się. - Marco ?

- Co to jest ? - zapytał ze spokojem, wskazując wiadomość na ekranie laptopa.

- Czytasz moje wiadomości ?  - zapytała z lekkim wzburzeniem

- Co to jest do cholery ?! - uniósł głos

- Wiadomość, nie widzisz ?!

- Takie wiadomości mu wysyłasz ? Tęsknisz ?!  Jak... Kim ja tak naprawdę dla ciebie jestem, co ? Po co wróciłaś ?

- Znowu zaczynasz ?! Dla ciebie ! Dlatego, że będziemy mieć dziecko. Dlatego, że cię kocham - mówiła ze łzami w oczach

- Nie wierzę ci. Weronika, nie wierzę w twoje słowa. Nie jestem pewien twoich słów co do uczuć wobec mnie, tak jak nie jestem pewien, czy to dziecko...jest moim dzieckiem

- Nienawidzę cię ! - wykrzyczała, gdy ten wyszedł z sypialni, a ona pozostała sama.

***

Po nocnej nieobecności w mieszkaniu, wszedł po cichu do wspólnego mieszkania. Zdjął buty i kurtkę, odwieszając na swoje miejsce. W dłoni trzymał kosz zapełniony różami, z kartką z przeprosinami. Zdaje sobie sprawę, że teraz będzie musiał wspiąć się na wyżyny by naprawić to co zrobił wczorajszego wieczoru. Wszedł na palcach do salonu, gdzie zastał Weronikę. Dopinała guziki swojego czarnego płaszcza, a obok stała jej walizka. Mężczyzna zaniemówił na ten widok, aż w końcu odparł

- Weronika ? Co ty robisz ?

- Jak to co ? Wracam do domu. Wracam do Londynu...

***

Przepraszam za opóźnienia ale tak wyszło. 

+

polecam świetnego bloga. http://marcinho11.blogspot.com/  w imieniu Autorki, serdecznie zapraszam, bo naprawdę warto.

kolejny rozdział w najbliższą sobotę

Rozdział 39

*

Czuję, że moja miłość do ciebie

Staje się silniejsza z dnia na dzień

I nie mogę się doczekać, aż znowu cię zobaczę

Aż będę mógł trzymać cię w swoich ramionach

*

Odwrócił się na drugą stronę łóżka, lecz zobaczył, że leży w nim całkowcie sam. Podparł się na łokciach i ujrzał przed sobą swoją dziewczynę, która stała przed lustrem upinając swoje włosy w koka. Uśmiechnął się sam do siebie po czym zwrócił się do niej zaspanym głosem :
- Kochanie, czemu nie śpisz ?
- Idę biegać. - odparła i otworzyła drzwi garderoby, w której poszukiwała swojego stroju - Robert ?
- Co tam skarbie ? - zapytał zerkając na nią
- Rozmawiałeś może ostatnio z Marco ? Jak on się trzyma ? - wykazywała się troską wobec przyjaciela jej ukochanego i jej samej
- Nie, nie gadaliśmy ze sobą. W ogóle, wczoraj na treningu wydarzyło się coś dziwnego - zmarszczył czoło przypominając sobie owe wydarzenie, wciąż dla niego niezrozumiałe
- Co się stało ?
- Trener był wściekły, bo Marco nie pojawił się już na drugim treningu. Ale przyjechał spóźniony, Klopp urządził mu pogadankę, a potem Reus mu coś powiedział, a Klopp go wyściskał i podarował mu trening. I później to już całkiem był taki miły, radosny, śmiał się i żartował. Jak nie on.
- Faktycznie dziwne.A nie wiesz co mogło się stać ?
- Nie mam pojęcia - oznajmił i jeszcze na kilka minut położył się w ciepłym łóżku.
- Nic, idę pobiegać ! Niedługo wracam ! - zawołała tuż przed wyjściem
- Uważaj na siebie. Kocham cię ! - krzyknął by kobieta go usłyszała.
Próbował się zrelaksować, odprężyć - po prostu nie myśleć. Lecz wyzwanie stało się nad wyraz trudne i ciężkie do wykonania, bowiem jak na złość zaczął znów myśleć o Weronice. Próbował już wszystkiego by o niej zapomnieć, lecz stało się to niemożliwe do wykonania. Już chwilami wpadał w pewnego rodzaju paranoje. Chciał rzucić wszystko, nie przejmując się przyjaciółmi i pojechać do niej wyznając że ją kocha i chce z nią być do końca życia. Czasami już sam nie wie, czy przestał już ją kochać, czy kocha tak bardzo, że nie panuje nad tym uczuciem.
Oblany potem usiadł na łóżku, do pasa okryty pościelą, i z etażerki wyjął zdjęcie, które skrupulatnie schował pomiędzy czasopismami i innymi rzeczami. Wpatrując się w zniszczoną już fotografię przypominały mu się najprzyjemniejsze momenty spędzone wraz z nią. Na samą myśl o tych chwilach uśmiechnął się do siebie i zmierzwił swoje ciemne włosy. W tym samym czasie nieoczekiwanie do pokoju wszedł Wojtek, który nadal przebywał w Dortmundzie, mieszkając u przyjaciół. Mimo kilku kłótni, niepotrzebnych oskarżeń rzuconych przez jednego i drugiego, potrafili ze sobą normalnie rozmawiać.
- Kochałeś ją gdy wyjeżdżałeś do Niemiec ?  - zapytał nieoczekiwanie siadając obok kolegi z reprezentacji.
- Nie wiem. Nie wiem co wtedy czułem, nie wiem co czuję teraz. Przecież się przyjaźniliśmy, od zawsze, ale potem ta impreza i ... Straciłem ją już na zawsze. - mówił zrozpaczony - Może kochałem, tylko tłumaczyłem sobie ciągle, że to tylko przyjaźń, a tak naprawdę było całkiem inaczej. I już teraz nie wiem, czy dobrze zrobiłem, wyjeżdżając wtedy.
- Co zamierzasz zrobić ? - zadał kolejne pytanie
- Nie mam pojęcia. Wszystko się pokomplikowało. Jestem z Anią, kocham ją, ale Weronika... Nie ! Kocham tylko Ankę ! - znów próbował sobie wmawiać tę samą regułę
- Robert ! Ty nadal kochasz Werkę i chcesz  z nią być. Na co czekasz ? Jedź do niej ! - wypowiedź zaskoczyła zdezorientowanego napastnika Borussi, który opuścił łóżko i stanął przed drzwiami balkonowymi.
- Nie mogę - odparł zasmucony
- Dlaczego ?
- Marco ! Zapomniałeś już o nim ? Nie było cię tu na codzień, więc sobie nie zdajesz sprawy jak oni razem byli szczęśliwi. Nie wiesz nawet jak on cierpi gdy jej tu nie ma. Nie mógłbym mu tego zrobić, rozumiesz ? Marco jest moim przyjacielem...
- To zamierzasz poświęcić własne szczęście dla przyjaźni ?
- Tak, a wiesz dlaczego ? Bo wiem w stu procentach, że on potrafi zapewnić jej wszystko by była szczęśliwa. I chcę mu tylko pomóc. Chcę by Weronika wróciła. Wróciła do niego. Spróbuję odbudować naszą przyjaźń, a potem zniknę z ich życia...
- Podjąłeś już decyzję ?
- Chyba tak. Tak będzie najlepiej dla wszystkich...

***

Siedzieli w łóżku, przytulając się do siebie i przeglądali strony internetowe przeznaczone dla przyszłych rodziców. Marco mówił tylko o tym - o dziecku. Odkąd Weronika wróciła, cały czas chodził uśmiechnięty, tak bardzo szczęśliwy, jak nigdy dotąd. Przygotowywał śniadania, obiady, kolacje...A w wolnych chwilach zajmuje się lekturą magazynów i ciągle wynajduje coraz to nowsze pomysły na urozmaicenie życia przyszłej mamy. W końcu są szczęśliwi, więc  czego więcej potrzeba ?

- Marco, może koniec na dzisiaj... - westchnęła kobieta, gdyż miała już dość tych wszystkich porad i wskazówek od specjalistów

- Ale patrz. Tu piszą, że ... - nie dokończył ponieważ ukochana zamknęła laptopa, zabierając mu go. Spojrzała na ukochanego i delikatnie pocałowała jego usta, co najwyraźniej przypadło do gustu młodemu mężczyźnie. Osunął się niżej, opierając ciężar swojego ciała na rękach i całował swojąć miłość. Tak bardzo mu jej brakowało.

- Nie, nie teraz - odparł, gdy rozległ się dzwonek do drzwi.

- Spodziewasz się kogoś ? - zapytała lekko spanikowana, że ktoś mógłby się dowiedzieć o jej powrocie

- Nie. Pójdę zobaczyć kto to i zaraz wracam - obdarował ją pojedynczym pocałunkiem po czym powędrował otworzyć drzwi. Jego zaskoczenie było niemałe witając swojego gościa.

- Pomyślałam, że pewnie nie jadłeś jeszcze śniadania więc przyniosłam ci świeże bułki - z uśmiechem odparła Ania, wchodząc do mieszkania, a zdezorientowany piłkarz nawet jej nie zatrzymał.

- Dzięki, dzięki  - odparł zmieszany, próbując wymyślic coś sesnowanego by pozbyć się znajomej - To nie będę cię zatrzymywał, pewnie chcesz już wracać do Lewego- mówił obejmując ją ramieniem i prowadząc do wyjścia, co było dla niej sporym zaskoczeniem

- Nie, nie. Z chęcią zostanę i porozmawiamy sobie - odwróciła się i powędrowała do salonu, na przekór Niemcowi - Co to jest ?  -zapytała po chwili, biorąc z kanapy damską bluzkę, która należała oczywiście do Weroniki - Co to jest do cholery, Reus ?! To my wszyscy zastanawiamy się, co zrobić by Weronika do ciebie wróciła, a ty się zabawiasz z innymi ! Jak możesz być takim  dupkiem ! - zakończyła i z całej siły uderzyła go w twarz. Spojrzał na nią chłodnym wzrokiem, trzymając się za policzek, a po chwili wybuchnął śmiechem. - Bawi cię to, Reus ?! - krzyczała, lecz ten nadal śmiał się w niebogłosy. Podszedł do rozsuwanych drzwi sypialni, w której przebywała Weronika słuchając całej rozmowy, która też ją rozbawiła.

- Choć skarbie - powiedział czułym głosem, a po chwili oboje stali przed Stachurską. Chłopak obejmował Weronikę, opierając głowę o jej ramię i spoglądając przyjaźnie na dziewczynę Lewandowskiego. - Teraz możesz mnie przeprosić za ten policzek

- Przepraszam - odparła zakłopotana - Weronika, wróciłaś ? Kiedy ?

- Przedwczoraj  - odpowiedziała, a Marco przyciągnął ją mocniej do siebie, całując raz w szyję, na co ta się zaśmiała i zadziornie odepchnęła od siebie - Napijesz się czegoś ? Kawy, herbaty ? - zapytała i udała się do kuchni, która łączyła się z salonem. Anna i Marco usiedli przy stole, rozmawiając o powrocie młodej Polki. Po chwili ta wróciła, z tacą i trzema kubkami gorącej, świeżej kawy.

- Co ty robisz ? Nie wolno ci pić kawy- piłkarz zabrał kubek ukochanej, gdy ta próbował się napić. Siedząca naprzeciw Stachurska, przypatrywała się zaistaniałej sytuacji, nie rozumiejąc jej.

- Dlaczego nie wolno ci pić kawy ? - zapytała w końcu. Dwójka ludzi siedziała milcząc, tajemniczo się usmiechając i spoglądając na siebie. Dopiero po chwili odezwał się Marco.

- Przecież kawa może zaszkodzić dzidziusiowi - zakomunikował i znów próbował ucałować ukochaną, która odpędzała jego zaloty od samego rana, gdyż czuła się nieco skrępowana w towarzystwie Ani. Ona, gdy usłyszała odpowiedź, z wrażenia przewróciła swój kubek, który jednak był już pusty.

- Dzidzisiowi? Weronika, ty jesteś... w ciąży ? - dziewczyna przytaknęła ściskąjąc dłoń ukochanego - Boże, będziecie rodzicami . Marco, ty ojcem ? Sam jeszcze jesteś jak dziecko - zaśmiała się

- Ej ! Uraziłaś mnie. - chłopak udawał obrażonego co wywowało śmiech u młodych kobiet - Moje poczucie wartości, jest teraz znikome...

- Nie dramatyzuj! Gratuluję wam, jejku...- sama jeszcze nie dowierzała - A tak w ogóle, ktoś wie o twoim powrocie, o ciązy ? 

- Nie, i niech tak zostanie przez jakiś czas.

***

Dzisiejszy trening znów upływał w nadwyraz przyjacielskiej atmosferze. Klopp od pierwszych minut był radosny, a gdy tylko na treningu pojawił się Marco , od razu wziął go na słówko. Cały czas się śmiał, tak samo jak jego podopieczny, a reszta drużyny nadal nie wiedziała co się dzieje. Właściwie, przez cały popołudniowy trening Marco towarzyszył Jurgenowi, przez cały czas z nim rozmawiając. Po rozegraniu pół godzinnego meczu dla zawodników, trener rozporządził koniec i wszyscy udali się do szatni, lecz znów Marco dołączył później, gdyż został zatrzymany przez trenera.

- Koniec tych żartów. Mów co się dzieje ?! - odparł Lewandowski, gdy jego przyjaciel wszedł do szatni, znów z uśmiechem na twarzy. Reszta zawodników zamilkła, a na środku stali tylko dwaj koledzy.

- Co znowu ?  

- Co ?! Najpierw nie pojawiasz się na treningach, nie odzywasz się do nikogo, nie dajesz oznak życia, a potem zjawiasz się jak gdyby nigdy nic, a Klopp traktuje cię tak jakbyś był niewiadomo kim ! Podoba ci się jak, wszyscy skaczą wokół ciebie ? To co, premia za usunięcię klauzuli odstępnego ? Najlepszy kontrakt, najwyższe zarobki ? Najlepszy piłkarz Borussi, nie ? 

- Przeginasz Lewy ! 

- Ja ? Zachowujesz się jak szczeniak, który myśli, że wszystko mu się należy, bo jest niewiadomo kim ! Masz za wysokie mniemanie o sobie. Niczym się nie wyróżniasz !

- Wiesz co, wal się ! - krzyknął, wziął swoje rzeczy i nawet nie zmieniając ubrań opuścił szatnię.

***




Na początek przepraszam za te wszystkie problemy z dostępem do blogów, lecz już nie powinno się to powtórzyć. I bardzo dziękuję za wyrozumiałość wielu osób, oraz za to ile niektórzy potrafili zrobić by zdobyć jakiekolwiek informacje i kontakt ze mną. Dziękuję, jesteście wspaniałe <3
Już prawie 40 rozdział, czyli najdłuższe moje opowiadanie. Ale o końcu nie myślę. W związku z transferem Lewandowskiego zmienię nieco koncepcję, ale chyba przez to zrobi się może nieco ciekawiej, trochę się namiesza. 
Pozdrawiam :)

ps. nowy na One day, one man, one love...

Rozdział 38

*

Powinienem wiedzieć lepiej
Niż pozwolić ci odejść samej
W chwilach takich, jak ta
Nie umiem poradzić sobie sam ze sobą
Marnuję dnie i bezsenne noce
I nie mogę się doczekać, aż znowu cię zobaczę

*

Patrzył w jej oczy, próbując uporządkować sobie w myślach to co właśnie usłyszał. Czyli to definitywny koniec ? Więc dlaczego tu jest ? Dlaczego przyszła i robi mu nadzieję ? Ma świadomość tego jak wielki popełnił błąd, ale nie zdawał sobie sprawy, że to skreśli ich wspólną przyszłość. Próbował nie wierzyć w to co piszą, co mówią, ale to była i jest prawda. Zostawiła jego, tutaj w Dortmundzie, po to by wrócić do Londynu i związać się z kimś innym. Czyli wszystko co razem przeszli, wszystkie wspólnie spędzone chwile, dla niej nie mają już znaczenia.

Odsunął się od niej, sięgnął do kieszeni po klucze, którymi otworzył drzwi i wszedł do swojego mieszkania. Usiadł na kanapie i milczał.

- Marco ? - położyła dłoń na jego ramieniu, lecz on ewidentnie nie chciał tego. Nie chciał już słyszeć, że nie tak miało być, że żałuję, że oferuje mu przyjaźń. Jeśli taki ma być ich koniec, on nie chce jej znać.

- Po co tu jesteś ? Po co wróciłaś ? Nie rozumiem tego. Nie rozumiem jak po tym wszystkim co się między nami wydarzyło, ty o wszystkim zapominasz. Zapominasz  o mnie... i jesteś z nim! - krzyczał chodząc po mieszkaniu

- Nie zapomniałam przecież ! Nie potrafiłabym ! O kim ty mówisz ?

- A mi się wydaje, że zapomniałaś. Dobrze, wiem, że popełniłem błąd, że nie powinienem się tak zachować jak się zachowałem, ale jak ty mogłaś wyjechać ? Wiesz, jak cholernie to zabolało cię stracić, jak tęskniłem przez te tygodnie ?

- To dlaczego pozwoliłeś mi odejść ? Dlaczego nie próbowałeś mnie zatrzymać ?- zapytała w pełnym spokoju

- Próbowałem. Pojechałem na lotnisko, szukałem cię, ale ciebie już nie było. Zostawiłaś mi tylko jeden list, kilka słów. To tak jakbyś w ciągu sekundy straciła wszystko co miałaś. To były najgorsze dni w życiu. Potem, gdy zacząłem sobie radzić z  tym, że cię straciłem, okazuje się, że jesteś z nim. Aaron Ramsey ! Dlaczego on, co ? Szczerze, to mniej by zabolało, gdybyś była z Robertem, bo zawsze między wami coś było. Ale on ?! Dlaczego, kurwa dlaczego ?!!

- Ty naprawdę uwierzyłeś, że ja z nim jestem ?

- Powiedz mi tylko, dlaczego on ? Dlaczego z nim jesteś, dlaczego z nim przyjechałaś, i po co ?

- Właśnie dlatego mnie straciłeś. Bo wierzyłeś we wszystko co mówią inni, lecz nie w to co ja mówię. Powinniśmy sobie ufać bezgranicznie, a mimo wszystko ty nie ufałeś mi. 

- Czy możesz mi odpowiedzieć na to jedno jedyne pytanie ? Tylko o to proszę... - rozłożył ręce i czekał. Chciał to wszystko usłyszeć, chciał poznać prawdę.

- Co chcesz wiedzieć ? Nie jestem z nim, rozumiesz ? Nic mnie  z nim nie łączy, a na pewno nie to, co ty myślisz. Z nikim się nie związałam i nie zwiążę, bo cię kocham. Kocham cię tak bardzo, że każdy dzień bez ciebie, to dzień stracony. Życie, w którym ciebie nie ma, straciło sens. Wróciłam, bo chcę to wszystko naprawić. Chcę byśmy byli rodziną, zwłaszcza teraz, gdy w naszym życiu pojawi się ktoś jeszcze - mówiła stojąc kilka kroków dalej od niego, patrząc na jego zaskoczenie

- O czym ty mówisz ? - zapytał mrużąc oczy

- Marco...jestem w ciąży. Będziesz ojcem - ledwo udało się jej wypowiedzieć te kilka słów, po czym uśmiechnęła się nie śmiało, a po jej policzkach po raz kolejny spłynęły łzy. Czekała na jego reakcję, jednocześnie bojąc się najgorszego. On chyba nadal nie dowierzając usiadł na kanapie, schował twarz w dłoniach coś do siebie mówiąc, po czym spojrzał na swoją ukochaną

- Będę ojcem? Ale jak...to znaczy...Będziemy mieli razem dziecko. Będę ojcem...będę ojcem - szeptał ciągle - Będę ojcem !!!! - wykrzyczał w końcu z całych sił, roześmiał się tak radośnie, szczęśliwie i podszedł do dziewczyny, która ciągle mu się przyglądała, stojąc na środku z założonymi na piersi rękoma.

- Cieszysz się ? - zapytała, gdy ten odgarniał włosy z jej twarzy

- Pytasz czy się cieszę ? Jestem najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi. Będziemy rodzicami. Wiesz, jeszcze chyba to do mnie nie dotarło

- Widzę - zaśmiała się patrząc w jego połyskujące oczy

- Zrobiłbym dla ciebie wszystko

- Nie chcę wszystkiego - odparła zarzucając ręce na jego szyi

- Tylko co ?

- Tylko nas kochaj i nie pozwól nam odejść - odpowiedziała i pocałowała go najczulszym pocałunkiem na świecie...

***

Właśnie za tym tęsknili oboje. Tęsknili za swoją obecnością, brakowało im wspólnych poranków, spędzonych przy ukochanej osobie. Wspólnych chwil, niewinnych pocałunków, ciepła drugiego człowieka, czy uśmiechu na twarzy. Ale to wróciło, w końcu wróciło do nich obojga....

Obudziła się. Czuła jego objęcia, jego zapach, równomierny oddech.Delikatnie obróciła się w jego stronę, lecz tak by go nie obudzić. Dłonią pogładziła jego policzek, uśmiechając się do siebie. Była szczęśliwa.

- Dzień dobry kochanie - odparł zaspanym głosem, nieznacznie unosząc swoje ciało na łokciach po czym pochylił się by pocałować ukochaną. - Kocham cię  - wyszeptał odsuwając się od niej tak by ponownie spojrzeć jej w oczy - Kocham was

- My kochamy ciebie - oznajmiła akcentując pierwsze słowo i tym razem, to ona pocałowała mężczyznę. Oboje kochali te momenty, kiedy mogli bezgranicznie cieszyć się swoją obecnością, nie zważając na nic innego. Całował każdy fragment jej ciała, jej usta, szyję, dekolt, wszystko to na co mu pozwalała, a pozwalała na wszystko. Doskonale wiedziała, że on jej nie skrzywdzi, nie zrani jej poraz kolejny, ani ona jego. Raczej...

Gdy wydawało się, że ich romantyczne chwile uniesień będą trwały jak najdłużej, dwudziestoczterolatek odsunął się gwałtownie, opuszczając wspólne łóżko.

- Marco, co się stało ? - zapytała, otulając się pościelą

- Trening mam, przepraszam, ale muszę iść. Boże, Klopp mnie zabije ! - lamentował biegając od łazienki do sypialni, szukając jakiegokolwiek ubrania.

- Nie długo będę ! Kocham cię ! - ucałował ją w czoło i zwrócił się w kierunku przedpokoju, gdy kobieta zawołała

- Marco, zapomniałeś o spodniach - zachichotała, zakładając swoje długie włosy za ucho. Mężczyzna spojrzał na  siebie i dostrzegł, że ma na sobie wyłącznie skarpetki za kostkę i bokserki. Szybko z fotela wziął jeansy, które pospiesznie ubrał i wybiegł niczym poparzony, by z jak najmniejszym opóźnieniem znaleźć się w ośrodku treningowym.

W niedługim czasie znajdował się na parkingu, gdzie pozostawił swój samochód. Gdy wysiadł otworzył bagażnik, by wyjąć swoją torbę, lecz ku jego zaskoczeniu, nie było jej. Sprawdził jeszcze tylne siedzenie, lecz na marne, gdyż jego torba ze strojem pozostała w mieszkaniu. Wiedział, że ma nie małe kłopoty, gdyż niedość, że przybył z ponad dwudziestominutowym opóźnieniem, to nie ma stroju. Doszedł jednak do wniosku, że mimo wszystko będzie lepiej jak się zjawi na treningu i przyjmie wszystko co trener mu zakomunikuje, a na pewno ma mu wiele do powiedzenia, i to  niezbyt miłego.

Wszedł do ośrodka treningowego, przechodząc przez jedne drzwi, potem kolejne i kolejne, aż w końcu znalazł się przed tymi odpowiednimi, za którymi odbywał się trening na siłowni.

- Jesteś w końcu! - zawołał Kevin, który zjawił się nagle obok młodego Niemca z butelkami schłodzonej wody - Klopp jest wściekły na ciebie jak nigdy ! Narobiłeś sobie kłopotów - jeszcze bardziej przeraził swojego klubowego kolegę

- Może to przeżyję

- Ale pamiętaj Marco, że byłeś moim najlepszym kumplem. I nie martw się, przygarnę twój ukochany samochód - ledwo powstrzymywał się do śmiechu, opierając się o ramię blondyna. Poklepał go przyjacielsko po plecach, po czym chwycił za klamkę i wszedł do środka, gdzie szkoleniowiec krzyczał na swoich podopiecznych, niezadowolony z ich przykładania się do ćwiczeń.

- Proszę, proszę kogo my tu mamy. Jestem Marco Reus i jestem tak dobry, że nie muszę chodzić na treningi! - ironizował czterdziestosześciolatek, gdy zobaczył swojego piłkarza stojącego przy drzwiach. Wszyscy kątem oka zerkali na zaistniałą sytuację, oczywiście nie przerywając ćwiczeń by nie narazić się trenerowi, lecz nikt w tym momencie nie chciał być na miejscu przyjaciela.

- Trenerze, przepraszam, że się spóźniłem, lecz miałem powody - odparł niepewnie patrząc na swojego mentora

- Słyszycie ?- zwrócił się do reszty zawodników- Miał powody ! Ciekawe jakie, bo nic nie jest ważniejsze od Borussi ! - krzyczał gestykulując rękoma. Podszedł do przerażonego chłopaka i dodał - Więc słucham, co to za powody dla których odpuszczasz nasze treningi - z założonymi rękoma czekał na sensowne wytłumaczenie

- Weronika wróciła  - odparł tak cicho, ledwo dosłyszalnie, ale tak by stojący obok Jurgen wszystko usłyszał - Byłem taki szczęśliwy i nim się obejrzałem, trening się rozpoczął i przyjechałem jak najszybciej, ale zapomniałem stroju i ... Ale nadrobię to ! Zostanę dłużej, obiecuję ! - zapewniał lecz jak się okazało, niepotrzebnie.

- Weronika wróciła ? - nie dowierzał - Przecież mówiłeś, że nie wraca, że się z kimś związała... Dlaczego w takim razie wróciła ? - zastanawiał się

- Wróciła, bo jest... jest... Będę ojcem, trenerze - wypowiedział, a na jego twarzy machinalnie namalował się radosny uśmiech

- Marco - mężczyzna objął swojego podopiecznego jak własnego syna. Cieszył się jego szczęściem tak bardzo, że nie potrafił opanować emocji. - Gratuluję ci. Czy chłopcy...

- Nie, nie wiedzą. I chcielibyśmy aby na razie się nie dowiedzieli ani o dziecku, ani o jej powrocie - oznajmił

- Dobrze, rozumiem. Nie wygadam się - zaśmiał się i dodał - Więc leć tam do niej, znaczy się do nich. I ucałuj ją ode mnie ! - zakomunikował trener i pożegnał Reusa nakazując mu wracać do domu, do swojej ukochanej.  Drużyna żółto- czarnych przyglądała się wszystkiemu z wielkim nie dowierzaniem. Bo jak to możliwie, że Jurgen Klopp w ciągu kilku minut tak diametralnie zmienia nastawienie do swojego piłkarza ?

- Chłopcy, odpocznijcie sobie. Przerwa ! - zaznaczył wywołując u piłkarzy jeszcze większe zaskoczenie. 

- Co jest grane ? - zapytał Kuba siadając obok Lewandowskiego i bacznie przyglądał się swojemu trenerowi.

- Nie wiem. Jakim cudem Marco bez żadnych konsekwencji poszedł sobie z treningu, a Klopp stał się taki miły i dla niego i dla nas ? - w tej chwili nikt nie potrafił tego zrozumieć, ale mimo to cieszyli się chwilą odpoczynku po tak wyczerpujących ćwiczeniach.

***

Chciała po tak długim okresie czasu, znów przejść się ulicami tego miasta, ale gdy tylko zobaczyła jaka na zewnątrz panuje pogoda, zrezygnowała. Ubrała ciepłe dresy, upięła swoje włosy i usiadła na kanapie okrywając się kocem i oglądając telewizję. Chwilami wracała wspomnieniami do Londynu, do którego wróci nawet na te kilka dni, lecz mimo to pozostawi coś bardzo cennego. Nie ukrywa, że tęskni za tym chłopakiem, dzięki któremu miała energię by budzić się rano i pokonywać wszelkie przeszkody, dzięki któremu nigdy się nie nudziła, i który był zawsze, Dla niej rzucał wszystko - zawsze był na posterunku. Tak bardzo nie tęskniła nawet za Wojtkiem, gdy ją opuścił. Choć traktowała go jak brata, bo znają się od dziecka, to czasami jej go brakowało, nawet gdy byli razem. Potrafił pomóc, pocieszyć, ale też czasami ignorował ją, ważniejsze były imprezy, dziewczyny, spotkania z kolegami. A dla Aarona zawsze była tym numerem jeden. Może to właśnie dlatego to tak boli, stracenie czegoś co zawsze przy nas było.

W międzyczasie gdy ona myślała o nim, on myślał o niej. Siedział w swoim łóżku, zastawiając się co robi, czy jest szczęśliwa, jak się czuje. Trzymał w dłoni telefon, by zadzwonić i usłyszeć jej głos, ale jednak brakowało mu odrobiny tej odwagi by to zrobić. Bał się odtrącenia, tego, że znów zapomni ? Nikt tego nie wie, nawet on sam. Po prostu tęskni, tak jak ona, a tęsknota jest coraz bardziej uporczywa dla nich obojga...
Leżała wygodnie oglądając ulubiony serial, gdy usłyszała trzaśnięcie drzwi i wielki hałas. Wstała pospiesznie i udała się do przedpokoju, gdzie zobaczyła swojego ukochanego, który stał na środku obładowany torbami z zakupami, a na podłodze leżały te rzeczy, których nie zdołał utrzymać.
- Kochanie, powiesz mi co to jest ?  To wszystko ? - zapytała gdy chłopak część zakupów odłożył na kuchnnej ladzie.
- Więc byłem w aptece i kupiłem ci różne herbatki ziołowe, bo powinnaś jej pić. Tutaj są owoce, warzywa, same witaminy po prostu ! Zachaczyłem o księgarnię i kupiłem kilka książek, głównie poradniki, raczej dla siebie bym wiedział co mam robić. I  jak przechodziłem obok sklepu, to musiałem wejść i patrz co kupiłem. Czy te śpioszki nie są cudowne ? - zachwycał się wszystkim, a młoda przyszła matka śmiała się z troski jaką zostaje obdarzona przez ukochanego
- Marco, ale my nawet nie wiemy czy to będzie chłopiec czy dziewczynka - zaśmiała się- I po co to wszystko ?
- To nic. Przyda się. Jak to po co ? Bo jest potrzebne. Nasz dzidziuś musi mieć wszystko czego zapragnie ! - wziął Weronikę na ręce i zaniósł do salonu, gdzie usiadł z nią, obejmując ją ciągle - I musimy jeszcze pomyśleć o kupnie nowego mieszkania, bo to jest za małe. Chociaż poczekaj. Lepiej będzie jak kupimy dom, z własnym ogrodem, taki duży parterowy. I będziemy mieli psa. I plac zabaw. I basen ! Koniecznie basen. A jeszcze trzeba pomyśleć o szkole rodzenia, prawda ? Są takie to nas zapiszę. Poszukam jeszcze dla ciebie dobrego lekarza i musimy... - kontynuował ale dziewczyna mu przerwała
- Marco, Marco, Marco. Nic nie musimy, rozumiesz ? Wiesz, że mamy na to wszystko aż dziewięć miesięcy ? A ty chciałbyś wszystko załatwić w ciągu jednego dnia.
- Wiem, ale po prostu się cieszę. I chciałbym aby to był najwspanialszy czas, gdy będziemy oczekiwać dziecka, by te dziewieć miesięcy było cudowne. Chce wam wszystko zapewnić, by niczego wam nie zabrakło.- mówił z tak wielką troską, jakiej trudno się nie oprzeć.
- Rozumiem, ale my nie potrzebujemy tego wszystkiego. Chcemy tylko byś był z nami zawsze i nas kochał. Tylko tyle - powiedziała i wtuliła się w jego ciało
- Jestem i będę - dodał i ucałował ją czule w czoło, po czym nie powstrzymał się i zapytał - Ale jutro pójdziemy na zakupy by kupić coś dla dzidziusia ?
- Marco - wybuchła śmiechem patrząc na ukochanego - Dobrze, jeśli chcesz to pójdziemy zobaczyć, czego będziemy potrzebowali, zgoda ?
- Tak! - odparł podekscytowany
- Chciałbyś chłopczyka czy dziewczynkę ? - zapytała po chwili ciszy między nimi
- Oboje. Chcę mieć taką małą księżniczkę i małego piłkarza - rozmarzył się - A tak w ogóle to Klopp cię pozdrawia ?
- Powiedziałeś mu, że wróciłam ?
- Tak, ale nie martw się. Nikt inny nie wie, i na pewno nie dowiedzą się nie od nas samych. Nie mogę się doczekać, jak zobaczę ich miny. Ale Kuba i Robert będą zaskoczeni
- Tak, na pewno tak - pomyślała, przeczuwając, że pojawią się kolejne kłopoty. Inni zrozumieją, może nawet się ucieszą, ale On ? On będzie w szoku, On nie zrozumie...

***

I mamy 38 rozdział. Dziękuję, że czytacie :)

Kolejny również za tydzień, tak jak zawsze.

Zapraszam na nowy rozdział http://marcoreus-loveme.blogspot.com/

ps. do jednej z czytelniczek, która na pewno to czyta :) moje opowiadanie Keine rose ohne dornen nie jest dla zaproszonych czytelników. Miałaś po prostu zły adres www, za pewne do innego bloga. Tutaj jest odpowiedni http://rozabezkolcow-bvb.blogspot.com/ Zapraszam !

pozdrawiam,

Patrycja ;)