Rozdział 37

*

Jestem tu dla Ciebie, jeśli tylko ci jeszcze zależy
Dotknąłeś mojego serca, dotknąłeś mojej duszy.
Zmieniłeś moje życie i wszystkie moje cele.
A miłość jest ślepa i wiedziałam to, gdy
Moje serce było zaślepione przez Ciebie.

*

Otworzył drzwi swojego mieszkania, zapraszając ją do środka. Niepewnie przekroczyła próg, zdjęła swój płaszcz, który odwiesiła na odpowiednie miejsce po czym powędrowała wraz z nim do pokoju i usiadła obok. Była spokojna, niczym nie zaskoczona, tak jakby przeczuwała to co się stało. Gdy była z Nim, chciała tego, tak to sobie wyobrażała, może w późniejszym czasie, ale to było jej marzenie. Jednak teraz gdy On jest kilkaset kilometrów od niej, o niczym nie wiedząc, czuje obawy. Wie, że prędzej czy później będzie musiała mu o tym powiedzieć. A to jak zareaguje, jest dla niej wielką niewiadomą.

- Powiesz coś ? - zapytała przyjaciela, który nadal milczał, zagubiony we własnych myślach, nieobecny od dłuższej chwili.

- Chciałbym, ale nie wiem co. Jestem w szoku. Po prostu nie wyobrażałem sobie, że coś takiego  może się wydarzyć i to teraz gdy, ty i on... Wera, znowu się pokomplikowało - mówił załamanym głosem.

- Wiem, Aaron wiem. Ale nie martwię się tym, nie martwię się tym co będzie. Nadchodzi chyba czas najważniejszych decyzji w moim życiu. - oparła głowę o jego ramię, patrząc przed siebie.

- Wrócisz do niego ?

- Nie wiem. Chciałabym. Chciałabym, aby wszystko się ułożyło, abyśmy znów byli razem szczęśliwi, byśmy byli rodziną, bo od teraz łączy nas coś więcej niż tylko uczucie. Tylko, że się boję.

- Czego się boisz ?

- Tego, że on tego nie chce. Że, gdy powiem mu o wszystkim, znienawidzi mnie i nie będzie chciał mnie znać, mieć ze mną nic wspólnego, nawet dziecka. Naszego dziecka.

- To na pewno się nie stanie. Kocha cię, pokocha wasze dziecko i będziecie razem szczęśliwi. Pomyśl, że już nie długo będziesz obok niego, będziesz widywała go każdego dnia, patrzyła jak wychowuje wasze dziecko, jak jest szczęśliwy móc was mieć. A Dortmund stanie się twoim prawdziwym i jedynym domem. Tam masz wszystko czego potrzebujesz do szczęścia : chłopaka, przyjaciół, pasję, wszystko.

- W Londynie też. Tutaj mam ciebie i nie chcę cię stracić, tak jak przez te kilka miesięcy.

- Wiesz, że zawsze jestem z tobą. Nawet gdy nie ma mnie obok. Nadchodzi czas wielkich zmian i poważnych decyzji. Nic nie trwa wiecznie, poza naszą przyjaźnią i waszą miłością...Teraz wszystko się ułoży- zakończył, objął ją ramieniem i tak spędzili całe popołudnie.

***

Wieczorem siedziała w swoim łóżku słuchając ulubionych piosenek. Z każdą wiązały się wspomnienia, o których nie chciała zapominać. Zastanawiała się co teraz będzie. Jak dalej potoczy się jej życie, czy wszystko wróci na właściwe tory, i czy najważniejsze, czy wszyscy od teraz będą szczęśliwi. Chciała tego, chciała szczęścia.

Gdy usłyszała dzwoniący telefon, spojrzała na wyświetlacz, ale widząc pojawiający się napis Wojtek, zignorowała dźwięki i wygodnie ułożyła się na łóżku, okryła pościelą i zasnęła z uśmiechem na twarzy. Tylko we śnie była spokojna, tylko wtedy w pełni czuła się bezpiecznie, szukając szczęścia w sennych krainach.
Nie chciała się budzić, nie chciała opuszczać swojego świata, który wykreowała swoimi marzeniami. Niestety dzisiejsze obowiązki zmusiły ją do opuszczenia ciepłego łóżka i wyjścia na zatłoczone ulice londyńskiego miasta. Zjadła lekkie śniadanie, ubrała ciepły płaszcz obwijając się wełnianym szalem, po czym wyszła na zewnątrz. Kierowała się prosto na Emirates Stadium, gdzie Arsenal rozgrywał swój pierwszy trening po przerwie świątecznej. Uprzejmie przywitała się z ochroniarzami, którzy doskonale znali młodą Polkę, która przez tyle lat zasiadała na trybunach stadionu i wspierała swoich najbliższych przyjaciół. Pokonała kilkunastometrowy korytarz po czym przez szerokie drzwi weszła na jedną z części trybun i zasiadła na pierwszym miejscu tuż przy murawie, na której trenowali piłkarze.
- Weronika przyszła ! - rozległo się wołanie Fabiańskiego, który zamaszyście machał w kierunku koleżanki, a wraz z nim reszta podopiecznych Arsena Wengera. Brunetka pomachała na przywitanie i pozostała na swoim miejscu. Jedynie walijski piłkarz przybiegł by osobiście przywitać swoją przyjaciółkę.
- Nie mówiłaś że przyjdziesz - mówił przytulając ją na przywitanie, a następnie głęboko oddychając po męczącym treningu, usiadł tuż obok. - Jak się dzisiaj czujemy ?
- Dobrze, nawet bardzo dobrze - uśmiechnęła się, choć na jej twarzy widoczny był cień smutku.
- Wszystko w porządku ? - uniósł jej podbródek by spojrzeć w jej oczy
- Aaron muszę ci powiedzieć coś bardzo ważnego. Chodzi o to, że...- zaczęła niepewnie, lecz przerwał jej trener wołając swojego piłkarza
- Muszę iść. Potem pogadamy ! - przyjacielsko ucałował ją w policzek i szybko pobiegł na murawę by kontynuować trening.
Niedługo potem, trener widząc zmęczenie u swoich piłkarzy, zarządził zakończenie treningu, pożegnał wszystkich i wyszedł, a za nimi reszta mężczyzn kierujących się prosto do szatni. Kilka minut później wszyscy zaczęli się rozchodzić. Stała oparta o szklane drzwi, gdy ktoś ją zaczepił, czochrając jej włosy. Oburzona odwróciła się w drugą stronę, spodziewając się Aarona, lecz jej oczom ukazała się dwójka rozweselonych przyjaciół, Oliviera i i Jack'a.
- A wam co znowu dolega ? - uniosła brew, po czym wybuchła śmiechem
- Nam nigdy nic nie dolega. Chociaż Olivier ma pewnie gorączkę, zresztą, jak zawsze.
- A ty zaraz będziesz miał guza na głowie - udając obrażonego, założył ręce i zwrócił się w stronę dziewczyny- Kochana, a ty idziesz z nami prawda ?
- Dokąd ?
- Robimy małą imprezkę, a bez ciebie i Aarona to żadna frajda.
- Aaron na pewno przyjdzie, nie przegapiłby takiej okazji.
- Jak ciebie nie będzie to i jego nie będzie. On ciebie ani na krok nie odstępuje. - mówił śmiejąc się, lecz za chwilę dodał na poważnie - Tak na serio, fajnie że znów z nami jesteś. Stęskniliśmy się za tobą, a Aaron to już całkiem. Fajnie jest widzieć go szczęśliwego - słuchając tego, aż łzy cisnęły się jej do oczu, co próbowała powstrzymywać.
- O czym rozmawiacie ? - zapytał właśnie przybyły Ramsey, obejmując Weronikę
- O twojej wielkiej miłości jaką darzysz naszą Werusię - ledwo wypowiedział się Olivier zachodząc się ze śmiechu, a wtórował mu nie kto inny, jak Jack. Dwudziestoparolatek nieco się zarumienił tak jak młoda Polka, po czym szybko pospieszył przyjaciół i opuścili stadion, kierując się do ulubionego klubu.

***

Siedzieli przy jednym z miejscowych stolików cały czas rozmawiając. Kilku znajomych przebywało na parkiecie, świetnie się bawiąc, lecz oni woleli cieszyć się swoim towarzystwem. Ciągle próbowała zacząć ten niezbyt przyjemny temat, lecz za każdym razem, szybko kończyła z obawy że straci przyjaciela. Jednak doskonale wiedziała, że musi mu o tym powiedzieć.

- Zaczekaj - powiedziała w końcu, gdy chłopak zaczął opowiadać jej kolejną historię - Muszę ci coś powiedzieć - wzięła łyk soku pomarańczowego po czym spojrzała w oczy swojego przyjaciela i zaczęła mówić - Nie wiem od czego zacząć. Miałeś rację mówiąc, że znów wszystko się pokomplikowało. Nie wiem co powinnam zrobić, by było dobrze, ale wiem, że on musi poznać prawdę. Wiem, jak to jest nie mieć rodziców, więc nie chcę pozbawiać tego mojego dziecka.

- Co chcesz mi przez to powiedzieć ?

- Wracam do Dortmundu - chłopak spuścił głowę, wpatrując się w blat stolika - Nic nie powiesz ?

- A co ma powiedzieć człowiek, który traci coś najcenniejszego w życiu ? - zakończył, po czym wstał i zniknął w tłumie bawiących się ludzi.

- Po prostu... nie odchodź - wyszeptała, roniąc pojedyncze łzy

- Co się stało ? Dlaczego Aaron wyszedł ? Weronika ? - obsypywał ją pytaniami Olivier, martwiąc się o przyjaciół

- Znowu wszystko zniszczyłam, znowu wszystko straciłam - odpowiedziała i wyszła.

***

Siedziała w przedpokoju na swojej walizce rozglądając się wokół. Wiedziała, że jeszcze tu wróci, wróci by załatwić resztę spraw, związanych między innymi ze sprzedażą mieszkania, ale mimo to, czuje ścisk w żołądku na myśl, że opuszcza to wszystko. Wie, że jej miejsce jest tam, w Dortmundzie, ale również wie, ile dało jej życie w Londynie, ile dali jej ludzie, którzy na nowo stali się jej rodziną. Teraz wyjeżdża, smutna, bo znów zniszczyła swoją przyjaźń z kimś,  w kim od zawsze miała wsparcie. Nie ma żalu, nie ma pretensji, bo to ona zawiniła.

W czasie, gdy ona wsiadała do taksówki tuż za rogiem, on wchodził po schodach by się z nią pożegnać. Jednak nie zdążył. Minęli się. Tak po prostu. Ona obwinia siebie, a On siebie samego. Obojgu zabrakło odwagi, by wszystko naprawić. Stracili przyjaźń , przyjaźń bezcenną, wartą wszelkich poświęceń. Może uda im się to naprawić ? Tylko, które z nich jako pierwsze zawalczy ? 

Po zmroku była już w Dortmundzie. Zimne powietrze dawało się we znaki, więc jak najszybciej zadzwoniła po taksówkę, która zjawiła się po około upływie kwadransa czasu. Miły kierowca wziął walizkę, którą włożył do bagażnika pojazdu, a następnie zawiózł młodą kobietę we wskazane miejsce. Z walizką pod ręką spojrzała na kilkupiętrowy budynek, po czym weszła do środka. Nim się obejrzała, stała tuż pod jego drzwiami. Po kilku zawahaniach, wcisnęła dzwonek i czekała. Czekała długo, lecz nikt nie otwierał.

- Nie ma go... - posmutniała jeszcze bardziej, odwróciła się i wpadła na mężczyznę. Uniósł wzrok, oniemiał, upuścił swój telefon, który spadł ze schodów. Stał i patrzyła. Ona również. Cała drżała. Po jej bladych policzkach zaczęły spływać łzy. Widząc to, zrobił krok naprzód, spojrzał w jej połyskujące oczy, dłonią gładził jej zmarznięty policzek. Jego oczy również się zaczerwieniły, pobladł jeszcze bardziej niż zawsze. Niepewnie objął ją w talii, lecz po chwili przyciągnął ją do siebie, przytulił najmocniej jak potrafił, chowając twarz w jej gęstych włosach. Stali tak przez długi czas. Dla nich ten czas stanął w miejscu. Był tak bardzo szczęśliwy, jak nigdy dotąd. Znów trzyma cały swój świat w swoich objęciach.

- Wróciłaś...Powiedz, proszę powiedz, że na zawsze... - wyszeptał opierając się o jej czoło, nadal patrząc głęboko w jej oczy.

- Wróciłam, ale nie wróciłam sama, Marco...

***

Mam nadzieję, że się spodobało. Kolejny za tydzień.

Pozdrawiam

ps. nowy rozdział na http://marcoreus-loveme.blogspot.com/

Rozdział 36

 *

Oddałam Ci wszystko co miałam- serce. Przez Ciebie pełne jest blizn, a mimo to ono pragnie Cię tak bardzo, że bije tylko dla Ciebie.

*

Siedzieli przez długi czas w milczeniu, ale można było wyczuć panujące pomiędzy nimi napięcie. Siedzący na przeciw wszystkich Wojtek, ze spuszczoną głową, nerwowo spoglądał ukradkiem na wszystkich. Wolałby już usłyszeć jak wszyscy go znienawidzili, za to, że zniszczył wszystkim życie, niż dającą się we znaki ich obojętność wobec jego osoby. Właściwie, to każdy miał mu coś do zakomunikowania, ale w tym momencie dla nich wszystkich, ważniejszy był ich przyjaciel, od którego nie otrzymali żadnych oznak życia. Nie mogący znieść owego zachowania przyjaciół, Wojtek, wstał i z rozłożonymi rękoma i w końcu zapytał.
- Nie macie mi nic do powiedzenia ? Nic ?! Kompletnie nic ?! - był wściekły. Nie na nich, a na siebie samego. Za to, że zniszczył wszystko co miał, co mieli inni, że zranił tak bardzo najbliższych mu ludzi.
- Nie chcesz tego usłyszeć ! - warknął Kuba, który już nie panował nad swoimi emocjami. Agata ujęła jego dłoń, wtulając się w jego ciało.
- Mamy ci do powiedzenia, bardzo wiele.- ostatecznie odezwała się Anna, która stanęła na przeciw niego. - Po co przyjechałeś ? Po co tu jesteś ? Nie widzisz co nam zrobiłeś ? Spójrz - gestem ręki wskazała na załamanych przyjaciół - Co się z nami stało ? Mieliśmy wszystko. Szczęście, zdrowie, przyjaciół. A teraz ? Teraz nie mamy nic. Przez ciebie. Tak, Wojciechu Szczęsny. Zniszczyłeś nam życie. A tylko dlatego, że miałeś chore ambicje, plany, by być  z kimś,  z kim być nie możesz. Wzajemnie się nienawidzimy, ale jest coś co nas łączy. Ludzie, którzy dla nas obojga są centrum naszego świata. Gdy przyjechałeś do nas z Weroniką, znienawidziłam cię najbardziej w świecie. Znienawidziłam, bo nie przyjechałeś sam, lecz z nią. Z dziewczyną, która była dla Roberta wszystkim. Jak okazało się, że zostaje  w Niemczech nie wiedziałam co robić. Byłam świadoma tego, że Robert będzie chciał wszystko naprawić i znów z nią być. Ale wtedy pojawił się ktoś, dzięki komu stałam się spokojniejsza. Marco. Dla niego Weronika była gotowa zrobić wszystko,a on dla niej. Właściwie to nadal tak jest. A wiesz dlaczego ? Bo się kochają, kochają się prawdziwie. Tylko, że ty tę miłość zniszczyłeś. Nie zabiłeś jej, lecz odciąłeś jej drogę. Czy przez chwilę, gdy ty dążyłeś do zrealizowania swoich planów, pomyślałeś o niej ? O tym czy ona by tego chciała ? Być z tobą ? Wojtek, ona tego nie chce. Kiedy zrozumiesz, że jesteś jej przyjacielem ? Kocha cię, ale nie tak jak byś ty tego chciał. A wiesz czego nie rozumiem ? Tego, że ty, oni, nie wierzycie jej. Czy wy naprawdę jesteście tak głupi ? - zapytała zwracając się już do wszystkich - Czy naprawdę wierzycie w to, że zostawiła was wszystkich, zostawiła Marco i związała się z Aaronem ? Nie, wy nie wierzycie w to. Próbujecie tylko uwierzyć, bo tak będzie łatwiej. Zrzucacie winę na nią, bo sami chcecie zostać pokrzywdzonymi. Ale jest na odwrót. Wszyscy razem, a także ja, zniszczyliśmy jej życie. I nie mamy nic na usprawiedliwienie. Nic, kompletnie nic. A ty Wojtek, jesteś największym dupkiem jakiego ten świat widział.
- Wiem i przepraszam za to - odezwał się ze skruchą w głosie polski bramkarz.
- Przepraszasz ?! Kogo obchodzą twoje przeprosiny ?! Nikogo ! Mamy gdzieś to co chcesz nam powiedzieć. Teraz nic nie jest ważniejsze od Marco, który zniknął.
Siedzieli jeszcze przez dłuższy czas zastanawiając się jak odnaleźć przyjaciela. Bali się o niego, wiedzieli, że może zrobić coś głupiego. Że sam może zrobić sobie krzywdę.Dopiero nie dawno przybyli Piszczkowie postanowili, że na początek trzeba zadzwonić do Mario, a jeśli ten nic nie będzie wiedział, ruszą na miasto by odnaleźć go, w którymś z wielu tutejszych klubów. Początkowo sceptycznie nastawieni przyjaciele, doszli do wniosku, że to nie jest zły pomysł, i tak też postąpili.
- I co ?- zapytał Kuba, gdy Robert przestał rozmawiać z byłym zawodnikiem dortmundzkiego klubu.
- Nic. Mario nic nie wie. W ogóle ostatnio się nie kontaktowali ze sobą- odpowiedział Lewandowski
- Pewnie. Co ma się interesować Reusem, skoro ma nowych, lepszych i fajniejszych kumpli- prychnął Błaszczykowski, za co skarciła go małżonka- Co Agata ? Tak jest prawda i nie ma co się oszukiwać. Ani Borussia, ani Marco, dla Goetzego już nic nie znaczą. Jedziemy ! - krzyknął
- Pojadę z wami - dodał Szczęsny
- Nie. Nie potrzebujemy jeszcze ciebie do szczęścia- urwał kapitan polskiej reprezentacji i wszyscy opuścili dom, poza bramkarzem, który nie chcąc się więcej kłócić, pozostał tak jak mu rozkazano.

***

Zmęczeni i niewyspani, odwiedzili chyba już każdy klub w mieście, lecz w żadnym nie odnaleźli swojego przyjaciela. Coraz bardziej się niepokoili, nie wiedzieli co robić a zwłaszcza gdzie go szukać. Dochodziła godzina piąta nad ranem, gdy zrezygnowani wsiedli do samochodu by odetchnąć.

- Co teraz robimy ? - zadał pytanie Robert spoglądając na resztę osób. Przetarł zaspane i zmęczone oczy, próbując myśleć trzeźwo, próbując zrozumieć Marco, bo tylko tak są w stanie go odnaleźć.
- Nie wiem, nie mam pojęcia - westchnął Kuba mając świadomość, że nadal tkwią w martwym punkcie, nie wiedząc nic.- Jedźmy do niego, do domu.
- Kuba, byliśmy. Nie ma go i tyle.- sceptycznie odparł Łukasz
- To nic. Robert jedź- rozkazał zawodnik Borusii- Może już wrócił. Może...
Stojąc przed blokiem spojrzeli w jedno z okien, w którym nie było nic poza czernią. Po wnikliwych rozmowach przyjaciele ustalili, że to tylko Robert z Jakubem pójdą sprawdzić czy Marco jest w domu. Weszli do środka, windą na górę, a po chwili stali przed drzwiami jednego z mieszkań. Jakub nie bawiąc się w dzwonienie, pukanie, po prostu chwycił za klamkę, która o dziwo drgnęła a drzwi się otworzyły. W środku panowała nieokiełznana ciemność i chłód, poprzez otwarte okna. Niepewnie weszli do salonu, wytężyli wzrok i ujrzeli sylwetkę młodego mężczyzny. Siedział na kanapie, pochylony ze spuszczoną głową, a słychać było tylko dźwięki stawiania kieliszka na szklany blat stołu.
- Marco, to nie pomoże- zaczął subtelnie Lewandowski, by w jakikolwiek sposób dotrzeć do piłkarza
- Wyjdźcie- warknął nie ruszając się z miejsca
- Nie wyjdziemy do póki się nie opamiętasz - odparł Błaszczykowski
- Głusi jesteście ?! Wypad ! - wykrzyczał, rzucając pustą butelkę w stronę przyjaciół, która rozpadła się na kilka części tuż pod ich nogami.
- Nie zachowuj się jak szczeniak ! W ten sposób jej nie odzyskasz !
- I nie zamierzam. Ona dla mnie nie istnieje.- po raz pierwszy spojrzał na nich- Jest największym błędem mojego życia.- dodał po czym jego przyjaciele, nie mogący tego słuchać zwrócili się w kierunku wyjścia.
- Nie umiesz kłamać, Reus- wypowiedział na koniec Kuba, który znał prawdę. Wszyscy ją znali. Każdy kto choć trochę znał tego chłopaka, wiedział, że przeżywa on zawód miłosny, cierpi jak nigdy, kocha jak nigdy i jest nieszczęśliwy nie mogąc być ze swoją dziewczyną.

***

Krótkotrwały powrót do domu przebiegł w ciszy i zamyśleniu. Za każdym razem, gdy samochód przystawał na czerwonym świetle, Robert zerkał kątem oka na swoją dziewczynę, która w bezruchu wypatrywała przez szybę, a na tylnym siedzeniu siedział zmartwiony Wojtek. Każdy z nich miał mętlik w głowie, każdy myślał o niej. Co robi, z kim jest, czy jest bezpieczna i co czuje. Czy wróci ? Czy jest szansa by było tak jak dawniej ? Nie, to niemożliwe. Od teraz życie wszystkich obróci się o  sto osiemdziesiąt stopni, wszystko się zmieni.

- Tam będziesz spał- powiedział chłodno Robert otwierając drzwi jednego z pokoi, nie patrząc na przyjaciela, a może od teraz zwykłego kolegę, znajomego z kadry narodowej.

- Robert...- przemówił niepewnie bramkarz- Przepraszam- krótkie słowo, mimo że tak bardzo szczere, nie miało teraz znaczenia. Brunet zignorował nie pierwszą próbę naprawienia błędu i wrócił do swojej sypialni, by porozmawiać ze Stachurską, lecz ta w międzyczasie zamknęła się w łazience, a on pozostał z milionami myśli. Ułożył się wygodnie na rozległym łóżku, wzrok wbił w śnieżno biały sufit, próbując uporządkować choć po części swoje myśli. Myśli, które dręczyły go całymi dniami i nocami, które go ograniczały, nie pozwalały racjonalnie myśleć. Po raz kolejny powraca do niego to uczucie, od którego pragnie uciec. Ma świadomość, że się oszukuję od długiego czasu. Nic się nie zmieniło, nic, kompletnie nic. Kocha ją, kocha tak bardzo, że ta miłość go niszczy. Brakuje mu tej kruchej istoty, która mimo iż była nieosiągalna, czuł jej bliskość. Kocha jej uśmiech, jej spojrzenie, jej ruchy, to jak mówi, jak się porusza. Gdyby nic nie stało na przeszkodzie, mógłby... Ale nie, nie może. Zbyt bardzo ją zranił, zbyt wiele razy oszukał, by mógłby być teraz kimś ważnym w jej życiu, w jej sercu. 

Wstał, krążył po pokoju z zaciśniętymi dłońmi, nie mogąc nic zrobić. Życie stało labiryntem bez wyjścia. On i Ona. Ona kochała, On jeszcze nie. On pokochał, Ona odeszła. On kocha mocniej, kocha prawdziwie, Ona też kocha- bardzo. Lecz nie jego. Jego przyjaciela, a to boli jeszcze bardziej. Gdy byli razem, gdy widział ich razem, zakochanych, szczęśliwych, zapatrzonych w siebie, nie mógł tego znieść. Czuł jakby ktoś, kruszył jego serce. Wszystko się pokomplikowało, zaczęło się psuć, rozsypywać. Ich drogi mimo, że prowadziły do siebie, w pewnym momencie się rozeszły, a teraz żadne z nich, nie może odnaleźć drogi powrotu.

- Ania, czy możemy..- zaczął, gdy kobieta wyłoniła się zza drzwi, w swoim krótkim szlafroczku okrywającym jej wysportowane ciało.

- Daruj sobie, Robert- odpowiedziała, poprawiając swoje miejsce do spania.

- Nie traktuj mnie tak, jakbym zrobił coś złego. Nie zrobiłem nic!

- Właśnie Robert, nie zrobiłeś nic. A może powinieneś.

- To co mam zrobić ? Każda moja decyzja kogoś zrani.

- Zastanów się, Robert. Zastanów się czego chcesz w życiu. Z kim chcesz spędzić resztę życia.

- Wiesz dobrze, że z Tobą, Ania.- podszedł by ją ucałować, lecz ona mu nie pozwoliła.

- Czemu kłamiesz ? Nie wierzysz w to tak jak ja. Powiedz mi- spojrzała mu prosto w oczy- Gdyby nie Marco, zrobiłbyś wszystko by z nią być, prawda ?

- Ania, ale...

- Nie, nie ma żadnego ale. Przecież Weronika to pierwsza twoja prawdziwa miłość. A takiej się nie zapomina. Chcesz z nią być ?

- Ania...

- Odpowiedz- powiedziała przez zaciśnięte usta, nie patrząc  w oczy.

- Tak, chcę. Chcę z nią być, bo ją kocham jak szaleniec.- podszedł jak najbliżej mógł, pochylając się nad nią i szepcząc jej do ucha.- Ale ciebie też kocham. I nawet nie wiesz jakie to dla mnie trudne, kochać dwie kobiety, nie mogąc z jedną być, a drugą ciągle raniąc- dłonią pogładził jej policzek mokry od łez, po czym odsunął się, ubrał bluzę, a po chwili słychać było tylko trzaśnięcie drzwi.

***

 Siedziała na drewnianej podłodze, otulona kocem i wpatrywała się w okienną szybę, po której spływały smugi kropli deszczu. Pogoda była zdecydowanie adekwatna do jej nastroju. W dłoni trzymała jedno jedynie zdjęcie jakie zabrała do Londynu na pamiątkę. Tak naprawdę po nim pozostało jej tylko to pamiątkowe zdjęcie. Może jeszcze coś, o czym w tej chwili nie miała pojęcia, nie myślała nawet o tym nigdy, zwłaszcza teraz. Każdego dnia tęskni coraz bardziej, nie może znieść tej rozłąki z mężczyzną, którego tak bardzo kocha. Gdy tylko usłyszy dźwięk telefonu sięga po niego z nadzieją, że to właśnie On dzwoni by przeprosić, by się wytłumaczyć i błagać by do niego wróciła. Lecz za każdym razem spotyka ją to samo wielkie rozczarowanie.
- Co robisz ? - zapytała, gdy odebrał jej połączenie
- Wróciłem z zakupów, a coś się stało ?
- Nie, myślałam, że mógłbyś...
- Zaraz będę- przerwał jej, a potem sygnał się urwał. Delikatnie uniosła kąciki ust, tworząc nieśmiały uśmiech na jej bladej twarzy i znów wbiła wzrok w pozaokienny widok nocnego Londynu. Te melancholijne chwile nie trwały zbyt długo, gdyż rozległ się dzwonek do drzwi związany z jego przybyciem. Zrzuciła z siebie koc, po drodze zaświeciła światło i otworzyła drzwi.
- Co się dzieje ? - zapytał, gdy przekroczył próg wejścia.
- Tęsknię za nim - odpowiedziała i wtuliła się  w jego ciało. W jego ramionach czuła się bezpiecznie, w nich znajdowała spokój. Walijczyk uniósł jej ciało, wziął na ręce i zaniósł do salonu, gdzie razem usiedli, a on nic nie mówiąc pozwolił jej płakać.
- Wróć do niego - powiedział po dłuższej chwili, lecz tak naprawdę nie chciał  tego. Chciał jej szczęścia, lecz nie wyobrażał sobie, że znów straci przyjaciółkę, która była dla niego tak ważna.
- Nie mogę- odpowiedziała, kładąc głowę na jego ramieniu.
- Dlaczego ?
- Dlatego że, to nie ma sensu. Nie pasujemy do siebie i tyle.
- Wera, co ty wygadujesz ? Kochacie się i nic tego nie zmieni. Może potrzebna była wam ta przerwa, może to wszystko potoczyło się zbyt szybko, ale wy musicie być razem. Nie umiecie żyć bez siebie, nie potraficie  funkcjonować i nie próbuj zaprzeczać, bo ci nie uwierzę. - objął ją mocniej by poczuła, że nie jest sama z tym wszystkim - A co z Robertem ?- na te słowa uniosła głowę, spoglądając w jego oczy
- Co on ma do tego ?
- Mam wrażenie, że ma bardzo dużo. Mylę się, czy nadal go kochasz ?- zapytał, lecz to nie było trafione pytanie.
- Idę zrobić herbatę- szybko zmieniła temat, uwalniając się z jego uścisku.
- Werka ! Przepraszam. Chciałem tylko...
- Zielona czy owocowa ?- krzyknęła z kuchni, a chłopak pokręcił głową, z wściekłością na samego siebie, za to, że poruszył ten drażliwy temat.

***

Obudził ją dźwięk dzwoniącego budzika. Ruchem ręki wyłączyła urządzenie i spojrzała na lewą  stronę łóżka. Idealnie ułożona poduszka, zaścielona pościel- nie wrócił na noc. Przeczesała palcami swoje włosy, zarzucając je na bok, ubrała ciepłe pantofle i szlafrok po czym wyszła do kuchni, by zaparzyć sobie kawy. Siedząc na jednym z krzeseł patrząc na padający za oknem śnieg, zignorowała przyjście Wojtka, który zajął miejsce na przeciw niej.

- Robert jeszcze śpi ? - zapytał

- Nie. - odpowiedziała krótko nie patrząc na mężczyznę.

- A co robi ?

- Nie wiem ! Skąd mam to wiedzieć ?! Nie wrócił na noc, więc nie wiem gdzie był, z kim i co robił. Zresztą mnie to nie obchodzi! - podniosłym tonem głosu nawrzeszczała na bramkarza, który milcząc wyszedł z pomieszczenia i wrócił do pokoju. Chwycił za telefon, wybierając numer do Roberta i wcisnął zieloną słuchawkę. Niestety odpowiedziała mu wyłącznie głucha cisza. Rzucił telefonem o ścianę i wściekły usiadł na skraju łóżka, zastanawiając się co robić.

***

Zapomniała o niezręcznym pytaniu jakie jej zadał, i nadal traktowała go tak zawsze. Siedzieli w kuchni jedząc śniadanie, do czasu, gdy dziewczyna prędko wstała od stołu i pobiegła do łazienki. Spędziła tam dobry kwadrans nie odpowiadając na pytania, przez jej przyjaciel mocno się zaniepokoił. Przed wyjściem otarła łzy, które - nie wiadomo - czy były oznaką szczęścia czy smutku.

- Co się stało ?! - zapytał trzymając ją za ręce.
- Nic - odpowiedziała cichym głosem
- Nie mów mi nic, bo widzę, że coś się dzieje! Od dłuższego czasu masz zawroty głowy, jest ci słabo, więc przestań mi wmawiać, że wszystko jest w porządku ! - krzyczał, przejęty zdrowiem młodej kobiety, która rozumiała jego zachowanie i nie miała mu za złe tego, że ma do niej pretensje. - Ubieraj się. Zawiozę cię do lekarza - rozkazał, lecz ta protestowała. Mimo to, Walijczyk był nieugięty i w końcu stanęło na jego postanowieniu. Weronika poszła się ubrać, a ten czekał na nią w przedpokoju. Gdy była już gotowa wraz z nim wyszła z mieszkania, wsiadła do jego samochodu, po czym oboje ruszyli do najbliższego lekarza. 
Ze względu na brak pacjentów, dziewczyna została przyjęta bez większych problemów i posłusznie udała się do gabinetu. Choć domyślała się prawdy, jest kobieca intuicja zdawała się niezawodna, to wolała się upewnić i mieć to wszystko za sobą. Chociaż to był dopiero początek.
- I co ? - mężczyzna poderwał się z krzesła, gdy dziewczyna stanęła tuż przed nim, lecz milczała. Tajemniczo się uśmiechała, jej oczy połyskiwały, wydawała się nad wyraz spokojna, czym uspokoiła przyjaciela.- Wszystko dobrze, prawda ? - zadał kolejne pytanie, lecz ta nadal nie zamierzała odpowiadać. Ujęła jego dłoń, patrząc w jego przerażone oczy, po czym położyła ją na swoim podbrzuszu, szeroko się uśmiechając.
- Nie...- szepnął, mocno ją przytulając, by dziewczyna wiedziała, że wszystko będzie dobrze, ale sam czuł, że to oznacza jeszcze większe komplikacje w życiu ich wszystkich. Kolejne smutki, złamane serca, przepłakane noce. A może jednak to sprawi, że wszystko się ułoży i każdy odnajdzie swoje swoje szczęście ? Czas pokaże...

***

Czyli, chyba tutaj wróciłam. Chyba mogę tak powiedzieć. Wróciłam. Potrzebowałam tej przerwy, która mi pomogła. Znów mogę i chcę (!) dla Was pisać. Mam nadzieję, że choć troszeczkę się cieszycie. Mam też nadzieję, że nie zapomniałyście o tym opowiadaniu. 

Ten rozdział jej moim prezentem gwiazdkowym dla Was. Bardzo się starałam pisząc go, by wyszedł jak najlepiej. Liczę, że nie zawiodłam.

W związku, że święta już niedługo, chciałabym Wam tyle powiedzieć, tak wiele życzyć. Na pewno szczęścia, którego szukamy przez całe życie, które jest tak blisko, na wyciągnięcie ręki, a jednocześnie bardzo dalekie i ulotne. Chciałabym by ono Wam zawsze towarzyszyło, było przy Was zawsze i byście odnajdowały je na każdym kroku. I zdrowia, które choć często pomijane, jest ważne, najważniejsze. Byście mimo różnych chorób, tych mniej istotnych i tych znaczących w Waszym życiu, się nie poddawały, rozwijały swoje pasje i pokonywały każde przeciwności na drodze z szerokim uśmiechem na twarzy. By Wasze marzenia, nawet te najmniejsze się spełniły. Byście odnosiły same sukcesy i były z siebie dumne. By przyszły rok był jeszcze lepszy dla Was, by przyniósł wiele wspaniałych rzeczy, by był kolejnym udanym etapem w życiu. I tego, abyście nadal były tak wspaniałymi, wielkimi osobami jak jesteście. Z tak wielkimi sercami przepełnionymi nieograniczoną dobrocią i miłością do innych. Byście nadał były moimi Aniołkami, które przy mnie czuwają, które są zawsze. Które wysłuchują moich problemów, które potrafią pocieszyć i sprawić, że na mojej twarzy pojawia się uśmiech. Dziękuję, że jesteście, już od tak długiego czasu, przeżywacie ze mną, moje wzloty i upadki, podnosicie gdy upadam. Wspieracie mnie w najtrudniejszych chwilach. Czytacie i komentujecie moje opowiadania. Jesteście bez względu na wszystko...

Dziękuję!

WESOŁYCH ŚWIĄT !!! :)

Widzimy się za tydzień ! 

Rozdział 35

 *

nasze błędy zniszczyły wszystko. nie ma już nas i nigdy nie będzie

*

Nie miałam ochoty się nawet budzić. Niepewnie unosiłam powieki, delikatnie trzepotałam rzęsami, unosiłam swoje ciało do pozycji siedzącej. Otulona kocem, spoczywałam na kanapie wpatrując się w błękitną ścianę przede mną. Czułam się słaba, każdy ruch sprawiał mi ból z niewiadomych przyczyn. Obraz był zamazany, nawet podwojony, silne zawroty głowy dawały się we znaki. Dodatkowe mdłości odbierały mi ochotę do życia. Skurczyłam swoje ciało, oparłam podbródek o kolana i w takiej pozycji próbowałam ignorować ból przeszywający mnie w każdej partii ciała.
- Co się dzieje ?- Aaron podszedł do mnie, siadając obok i kładąc dłoń na moim ramieniu. Jego obecność była dla mnie zaskoczeniem, ale nie wnikałam w to czy przyszedł rano, czy może został na noc. Ważne było dla mnie to, że jest teraz tutaj i martwi się, martwi o mnie. Właśnie przy nim czułam się bezpiecznie, czułam się potrzebna i wiedziałam, że dla kogoś jestem ważna, komuś zależy na mnie. - Coś nie tak ? Boli cie coś ?
- Źle się czuję. To nic poważnego.- odparłam i ponownie się położyłam. Aaron okrył mnie kocem i poszedł do kuchni po jakiekolwiek leki przeciwbólowe. Słyszałam tylko trzaskanie kuchennych drzwiczek, krótkie słowa zdenerwowania.
- Nie ma nic !- zawołał z sąsiedniego pomieszczenia.- Zaraz wracam, a ty leż. Wytrzymaj !

*

Siedzieli przy stole jedząc obiad. Panowała cisza, a słychać było tylko dźwięk sztućców i odgłosów dobiegających z zewnątrz. Na zewnątrz panowała śnieżyca, przez co mimo dość wczesnej pory, było wyjątkowo ciemno i ponuro. W mieszkaniu pogrywała cicha muzyka, światła lamp oświetlały przestronny salon i jadalnię. Żadne z nich nie wiedziało co powiedzieć, oboje nie mogli zrozumieć swojej przyjaciółki. Ciszę i spokój przerwało dobijanie się do drzwi.

- Zostań. Otworzę- odparł Jakub widząc, że małżonka odsuwa się od stołu. Otarł usta serwetką i poszedł sprawdzić, kto ich odwiedził. Na progu drzwi stali ośnieżeni Robert i Anna. 

- Możemy się u was chwilę zatrzymać, bo w taką pogodę nie da się jechać- Lewandowski wyjaśnij powód ich wizyty, a Błaszczykowski bez słowa zaprosił przyjaciół do środka. Zdjęli swoje ciepłe płaszcze i buty, po czym wraz z domownikiem przyłączyli się do obiadu. Agata dostawiła dwa talerze z gorącym posiłkiem i nastawiła wodę na herbatę. Przybyli widzieli w oczach przyjaciół smutek i przygnębienie. - A wam co znowu ?

- Nic. O co ci chodzi ?- Błaszczykowski burknął na kolegę biorąc łyk kompotu z owoców. Agata tylko go skarciła wymownym spojrzeniem i przyjaźnie spojrzała na Roberta, lecz nic nie powiedziała. Oparła głowę na dłoniach wbijając wzrok w stołową zastawę. Goście wzruszyli ramionami i rozpoczęli konsumpcję posiłku. Dopiero po krótkiej chwili, gdy Agata powędrowała do kuchni by zrobić herbatę, Anna zauważyła gazetę leżącą na jednym z krzeseł. Wzięła ją do rąk i popatrzyła na swojego narzeczonego, a potem na Kubę i Agatę, która powróciła do nich.

- Tylko mi nie mówcie, że w to uwierzyliście ?!- podniosła ton głosu wskazując palcem na okładkę.- Nie wierzę. Jacy z was przyjaciele ?!- dodała widząc miny pozostałych- Robert, ty w to nie wierzysz prawda ?-

Lewandowski spuścił głowę. Wziął talerz i odniósł do kuchni, by nie siedzieć tak bezczynnie. Ciężko było mu się pogodzić z faktem, że Weronika zostawiła Marco dla kogoś innego. Że zostawiła jego, mimo tego co wydarzyło się między nim a Polką, coś ich łączyło. Teraz doznał tego uczucia jakim jest strata kogoś kogo się kocha. Wiedział, że między nimi wszystko jest skończone, ale uczucie do dziewczyny mimo to nie wygasło i pewnie nigdy nie wygaśnie. Czasami ma nawet wrażenie, że jest ono silniejsze z każdym dniem. Tyle, że już sobie z tym radzi. Tłamsi to w sobie, zabija miłość do kobiety marzeń, bo wie że już nie może zniszczyć tego co przez ostatnie tygodnie udało mu się odbudować. Poza tym jest jeszcze Marco. Jest jego przyjacielem i nie może mu tego zrobić. Nie może odebrać mu ukochanej.

- Ania, sami widzisz. To co tutaj napisali...

- To kłamstwo ! Największe kłamstwo o jakim czytałam . Przecież wiecie doskonale, że ona by tego nie zrobiła. Każda, ale nie ona. Ona kocha Marco, tak jak on ją, więc dlaczego miała by się z kimś innym wiązać ?

- Może dlatego, że między nią a Reusem to definitywny koniec ? - włączył się Kuba

- Koniec ?! Na pewno nie z jej winy. Jak już coś to z jego za to co zrobił i z waszej!

- Naszej ?!- chórem odezwali się wszyscy

- Mylę się ? Zamiast ją wspierać teraz to siedzicie tutaj i wierzycie w to co piszą jacyś obcy ludzie. Jeszcze Wojtek. Pieprzony Szczęsny który też dorzucił swoje trzy grosze. Właściwie to on to wszystko zaczął. A ty czego nic nie mówisz ?- spojrzała na Roberta, który nie rozumiał ukochanej - Ty najbardziej zawiniłeś. Ty najbardziej ją skrzywdziłeś. Cały czas mieszałeś się w ich związek, nie rozumiałeś kiedy mówiła byś odszedł. Myślisz, że ja nie wiem, że ją nadal kochasz ?! Wiem, doskonale o tym wiem. Próbujesz od tego uciec, ale nie potrafisz. Gdy dowiedziałam, się że oni nie są razem, bałam się. Bałam się tego, że kolejny raz mnie zostawisz i odejdziesz do niej. Ale wtedy coś do mnie dotarło. Że nawet gdybyś tak zrobił, ona nie dałaby ci szansy. Bo ona kocha tylko Marco i tego nic nie zmieni. Ona kocha go tak bardzo jak ty ją. I to jest takie wszystko zagmatwane. Ty i ja w tym wszystkim jesteśmy na drugim planie. Czujesz się, źle widząc to jak oni się kochają, a ja mam tak samo gdy widzę ciebie obok niej. Choć nie jesteście razem widzę...- zamilkła. Po jej twarzy spływały pojedyncze łzy, właśnie w tej chwili odważyła się powiedzieć wszystko co czuje. - Widzę jak na nią patrzysz. Jak się zachowujesz przy niej. Jesteś inny. Promieniejesz widząc jej uśmiech. Cieszysz się, gdy podchodzi do ciebie. Wiesz co to jest ? To jest miłość. Miłość prawdziwa z twojej strony, lecz nieodwzajemniona. A wiesz jak mnie to boli ? Ty nigdy nie jesteś taki przy mnie. Próbuję, staram się byś kiedyś pokochał mnie tak bardzo jak teraz kochasz ją. Teraz, gdy jesteśmy razem, niby jest wszystko dobrze. Ale cały czas mam przeczucie, że za pięć, dziesięć, a może nawet dwadzieścia lat, powiesz mi, że to koniec. Że chcesz być z nią do końca życia. A ja zostanę będąc błędem twojego życia. To najgorsze doświadczenie dla kobiety być tą trzecią, a ja nią właśnie jestem.

- Ania...- Lewandowski podszedł bliżej, próbując się zbliżyć, lecz objęta mu to uniemożliwiła.

- Przestań. Nie zmienisz tego. Jeśli ją kochasz to zrób wszytko by znów była szczęśliwa. By znów była z Marco.- po tych słowach, zapłakana zatrzasnęła się w łazience,a Robert odwrócił się w stronę przyjaciół, którzy przez cały czas przypatrywali się całej sytuacji.

- I co ja mam zrobić ? - odparł załamany obrotem spraw, na co Błaszczykowscy tylko pokręcili głowami, nie wiedząc co mu doradzić, i sami nie wiedząc co zrobić.

*

Wszystkie dolegliwości zniknęły jak ręką odjął, bo tabletkach które zażyła i po domowych sposobach mamy Aarona. Cały dzień spędzili razem, przez co dziewczyna była pod doskonałą opieką ze strony Walijczyka. Siedzieli oglądając komedię, razem się śmiejąc, i choć na chwilę na twarzy dziewiętnastolatki można było zobaczyć uśmiech.

- Późno już. Będę się zbierał- odparł mężczyzna przeciągając się we wszystkie strony i uśmiechając się do przyjaciółki.

- Musisz ?- zapytała ze smutkiem

- Chcesz, abym został ?- przybliżył się do niej, głaskając jej rozweselony policzek, dekoncentrując ją przy tym.

- Chcę.- odpowiedziała zalotnie, przygryzła wargę, ale nie panowała nad swoimi gestami w jego stronę.

- To zostanę- zaśmiał się, a dziewczyna objęła go, wtulając się w jego ciało.

- Zostań. Chcę byś już na zawsze został moim przyjacielem.

*

Agata próbowała namówić Stachurską by ta jej otworzyła, lecz nic z tego nie wynikało. Znużona ciągłymi próbami dołączyła do mężczyzn siedzących w salonie i rozmawiających ze sobą. Rozmowa zbytnio się nie kleiła, ale zaistniała sytuacja również miała na to wpływ.

- Kochasz ją ?- zapytała przyjaciela, Błaszczykowska

- Tak.

- O kim teraz mówisz ?

- A o kogo pytałaś ?

- Zadałam tylko pytanie czy kochasz. A kochasz tylko Ankę, prawda ?- położyła nacisk na ostatni wyraz. Lewandowski chwilę się jednak zastanawiał.

- Kłamiesz

- O co ci Agata chodzi ?- odparł wzburzony, bowiem czuł, że kobieta zna go lepiej niż on sam siebie. 

- Pytam o Weronikę. Ty ją nadal kochasz, nic się nie zmieniło.

- Tak, kocham ją- Polak mówił szeptem- Ale to nic nie zmienia, rozumiesz ? Tak, chciałbym z nią być. Oddałabym wszystko by tak było, lecz tak się nie stanie. Gdybym jeszcze raz o nią zawalczył straciłbym ludzi na których również mi zależy. Straciłbym was, Ankę, Wojtka i Marco. Jego i Ankę, zraniłbym najbardziej. Dlatego tego nie zrobię. Poza tym Anka ma rację. Weronika nie dałaby mi szansy, bo za bardzo kocha Reusa. Chcę by była szczęśliwa. Życzę tego jej i Marco. Nie jestem nim  i ja jej szczęścia nie dam, tylko właśnie on. I teraz wszyscy musimy zrobić coś, co zbliży ich do siebie. Oni muszą być razem!- zakończył, a na twarzy Agaty pojawił się ledwo widzialny uśmiech. Prawdopodobnie to chciała usłyszeć. Że Lewandowski już nigdy więcej nie zrani dziewczyny. Chwilę milczenia przerwał dzownek do drzwi.

- Kogo znowu niesie- Błaszczykowski kolejny raz tego dnia poszedł powitać gościa. Jego oczom ukazał się przyjaciel z drużyny Borussi, Marco. Pierwszy raz od bardzo dawna był uśmiechnięty i nie czekając wszedł do domu. Zdjął swoje odzienie i z Kubą powędrował do salonu gdzie siedziała reszta znajomych.

- Hej, wam wszystkim- powitał radośnie przyjaciół i przysiadł się do Lewandowskiego, z którym mimo ostatnich kłótni i nieporozumień łączyły dobre stosunki. - Co tak smutacie ? Stało sie coś ?- spojrzał na wszystkich.

- Nieee- odparli chóralnie- Taka pogoda i w ogóle- próbowali myślic jakąc wymówkę, lecz Reus im nie wierzył.

- Ludzie, co jest ?

- Nic, nic.

- Mów, coś ty taki wesoły ?- zapytał Robert by nie brnąc w coraz to trudniejsze pytania przyjaciela

-  Sam nie wiem. Postanowiłem rozpocząc nowy etap w życiu. Pora zapomniec o tym co było, co się wydarzyło. Życie nie stoi w miejscu, trzeba iśc dalej. Pewnie tak miało byc- mówił wpatrując się w wiszące na ścianie zdjecie Weroniki i Błaszczykowskich. Jego twraz trochę posmutniala, blask w oczach zniknął, znów stały się matowe jak ostatnimi dniami.- O macie gazetę!- zmienił temat widząc czasopismo. Błaszczykowski poderwał się z fotela i przed blondynem złapał brukowiec.- Kuba, no co ty ? Daj poczytać.

-  Tam nie ma nic ciekawego, serio. Szkoda czasu na te brednie.

-  Kuba, daj mi to- nalegał Niemiec, ale kapitan polskiej reprezentacji był nieugięty.- Piszą coś o mnie, tak ? Chcecie to przede mną ukryc.

- Marco, nie o tobie. Tylko...- nie dokończył bo dwudziestoparolatek zabrał mu gazetę. Nawet jej nie otwierał lecz wpatrywał się w okładkę, zdjęcia i nagłówki. Przyjaciele mówili, że to nie prawda, tylko jedno wielkie kłamstwo, lecz w tym momencie ciężko było go do czegoś przekonać. Poczuł się zraniony, mimo wszystko. - MARCO ! STÓJ !- krzyczeli za nim, gdy ten po tym jak rzucił czasopismo na podłogę, wybiegł wściekły z mieszkania. - REUS !!!- wołał jeszcze Kuba gdy blondyn wsiadał do swojego samochodu. Nie udało się niestety nikomu go zatrzymać. Patrzyli tylko jak samochód ślizga się po jezdni, ale po chwili stracili go z oczu. Coraz gorsze warunki atmosferyczne sprawiały że obawy o piłkarza narastały, a nieodbierane połączenia wzbudzały najgorsze myśli. Pragnęli tylko by się odezwał. Nie chcieli by coś mu się stało, nawet nie chcieli dopuszczać do siebie takich myśli.

Blisko o północy, gdy wszyscy coraz bardziej się denerowali, ich oczekiwanie na jakiekolwiek oznaki życia Marco Reusa, przerwał kolejeny raz dzownek do drzwi. Błaszczykowski w mgniniu oka znalazł się przy drzwiach wejściowych, a za nim Agata, Anka i oczywiście Lewanodwski.

- Mnie się nie spodziewaliście, prawda ?

*

o niczym. wiem. pomysł jest, lecz z realizacją cholernie trudno. przepraszam.

Rozdział 34

*

myślałam, że teraz między nami się ułoży. przecież Ci wybaczyłam, choć Ty o tym nie wiesz.

ale teraz Ty nie wybaczysz mi. i nadal tkwić będziemy w błędnym kole.

*

Po tym jak rodzice zginęli w wypadku, bardzo się zmieniłam. Nie potrafiłam otworzyć się do ludzi, lecz wszystko co siedziało mi w głowie, pozostawało we mnie, nie wychodząc na światło dzienne. Sądziłam, że jeśli wszystko zachowam w sobie, to lepiej będzie mi się żyło. Jednak z czasem życie i otaczający mnie świat doprowadził mnie do całkowitej rozsypki. Już nie ukrywałam tego jak jest mi źle, i szukałam pomocy. Pragnęłam by ktoś mnie zrozumiał i był ze mną, wtedy gdy tego potrzebuję. Miałam Wojtka, bo on był zawsze, lecz potrzebowałam kogoś z zewnątrz. Taką osobą stał się Aaron. Stał się moim przyjacielem, moim kaftanem bezpieczeństwa. Chronił mnie, troszczył się o mnie i nie pozwalał skrzywdzić komukolwiek. Wraz z Wojtkiem stworzyli mi nowy dom, dom, w którym zaczęłam żyć na nowo. Z mijającym czasem stałam się cząstką tej wielkiej londyńskiej rodziny, która wzięła mnie pod skrzydła. Zawsze mogłam na nich wszystkich liczyć bez względu na okoliczności.
- O czym tak myślisz ?-  zapytał mnie pomocnik tutejszej drużyny z uśmiechem na twarzy. Od kilku minut zastygłam przed lustrem przygotowując się na sylwestrową zabawę. Nie łatwo było mu mnie namówić bym poszła z nim, lecz miałam skłonności do ulegania innym. Śmiało można rzec że tych wszystkich sztuczek nauczył go Szczęsny. Na samą myśl o nim czuję dziwne skurcze wewnątrz mnie.
- Wspominam sobie jak pierwszy raz pojawiłam się w Londynie. Jak Wojtek wziął mnie ze sobą na wasz trening i jak oberwałam od ciebie butelką wody.- zaśmiałam się wspominając nasze pierwsze spotkanie.
- Bo to Wojtek miał oberwać a nie ty ! Ehh, też pamiętam ten dzień tak jakby to było wczoraj.
-  Naprawdę pamiętasz ?- zapytałam z niedowierzaniem
- Oczywiście. Robiliśmy ostatnie okrążenie wokół murawy i po chwili usłyszeliśmy jak Wojtek wydziera się w niebo głosy. Najpierw pobiegł do trenera tłumaczyć się ze spóźnienia, a dopiero potem zza jego pleców wyłoniła się ta kruchutka osiemnastolatka. Idąc w naszym kierunku patrzyłaś tylko pod nogi a Wojtek coś tam ci trajkotał nad uchem. I wtedy rzuciłem butelką a ty się obróciłaś, no i dostałaś.A jak się niepewnie witałaś z nami !- znów wybuchnął śmiechem- Boże, a ile ja razy oberwałem przez ciebie od Wojtka !
- Przeze mnie ?! Co ty gadasz ?
- To już temat na inną rozmowę- uśmiechnął się dyskretnie zakładając kosmyk moich włosów zza ucho. Miałam wrażenie że się rumienię i nie pomyliłam się- Lubię te twoje rumieńce- dodał podając mi dłoń i wraz z nim wyszłam z budynku, przed którym czekała na nas zamówiona taksówka.
Zabawa sylwestrowa odbywała się w ekskluzywnej restauracji oddalonej ode mnie kilka przecznic. Sala po brzegi wypełniona była gośćmi, którzy niecierpliwie oczekiwali nadejścia Nowego Roku. Moje pojawienie się zostało nagrodzone gromkimi brawami, wiwatami i masą powitań. Na widok znajomych mi twarzy poczułam się w pełni szczęśliwa, zapominając o problemach i świecie rzeczywistym. Nie sądziłam że można tak bardzo za kimś tęsknic jak za nimi wszystkimi.
Gdy zbliżała się północ, wszyscy zgromadzenie wyszli na dwór by zobaczyć widowiskowy pokaz fajerwerk i wraz z bliskimi pożegnać stary rok a powitać nowy. Z kieliszkiem szampana wpatrywałam się w gwieździste niebo oświetlone błyskiem kolorowych ogni.
- Masz jakieś życzenie ?
- Tak- spojrzałam na niego- Jedno jedyne- by wszystko było tak jak dawniej, by nic się nie zmieniło.
Po kilkunastu minutach obserwacji postanowiliśmy wybrać się na spacer wokół miejscowego parku. Idąc pod rękę z walijskim piłkarzem, zastawiałam się jak tę noc spędzają w Dortmundzie. Co robią, jak się bawią i z kim. Z kim teraz jest Marco ?
- Więc mów- przerwałam głuchą ciszę między nami
- Ja ? O czym ?
- Skończ to co zacząłeś.
- Ale co ?!
- Za co oberwałeś od Wojtka ?
- Mówiłem, że przez ciebie.
- Może sprecyzuj swoją odpowiedź ? I nie przeze mnie !
- Jednak się nie zmieniłaś. Uparta jak zawsze- objął mnie ręką i nadal podążaliśmy zaśnieżoną alejką bez żadnego celu- Obrywało mi się za każdym razem gdy się do ciebie zbliżyłem. Jak siadałem obok ciebie, to Wojtek wpychał się pomiędzy nas. Jak patrzyłem na ciebie- dostawałem po głowie. A jak powiedziałem coś na twój temat do dostawałem kazanie jak w kościele.
- Od Wojtka ? Nie wierzę- pokręciłam głową
- A od niego, od niego. Pamiętam, jak kiedyś zapytałem go, gdzie powinienem zabrać cię na randkę, i do tej pory żałuję, że poszedłem z tym do niego.
- Chciałeś mnie zaprosić na randkę ?- zatrzymałam się
- Tak. Podobałaś mi od samego początku. Wiesz, byłem w tobie nawet zakochany po uszy- zaśmiał się żartobliwie, ale mi nie było wcale do śmiechu słuchając go.- Kochałem, ale był Wojtek. Był moją przeszkodą, której nie umiałem pokonać. Kiedyś po meczu, zdobyłem się na odwagę by powiedzieć mu, że cię kocham, że chcę z tobą być.
- I co ?!
- On mnie uprzedził mówiąc to samo. Zrozumiałem że nie mam szans i odpuściłem. Potem jak powiedział mi że chce ciebie zabrać na stałe do Niemiec, bałem się tego. Rozstania z tobą, a teraz gdy wróciłaś..
- Wiedziałeś, że on coś do mnie czuje i milczałeś ?! Dlaczego nic nie mówiłeś ?! Dlaczego sam nie powiedziałeś, że mnie kochasz ?!- zaczęłam zadawać kolejne pytania, które wylewały się ze mnie niczym woda górskiego potoku. Po raz kolejny dowiaduję się, że osoba, której ufałam, też mnie okłamywała. Czy istnieje na tym świecie choć jedna osoba, która nigdy mnie nie okłamała ? Chyba nie.. Wszyscy na każdym kroku mnie oszukują.
- Usiądźmy- wskazał mi ławkę obok nas, ale przez to że była ośnieżona, Aaron wziął mnie na kolana. - To nie jest tak, że nie chciałem ci mówić. Może i powinienem ci wtedy powiedzieć, że coś do ciebie czuję, lecz nie zrobiłem tego. Nie chciałem po prostu przysparzać ci kolejnych problemów. Tak wiele się działo w twoim życiu. O Wojtku też nie mówiłem, bo nie chciałem się wtrącać. Sam mnie też o to prosił, obiecał że mu przejdzie..
- Ale nie przeszło- westchnęłam naciągając czapkę na uszy. - Aaron, ale wiesz, że ja i ty..my nigdy...
- Spokojnie- zaśmiał się ściskając moje dłonie by je rozgrzać.- Wiem, przecież. Przyjaźń zawsze i na zawsze, prawda ?
- Tak- odparłam. Zarzuciłam mu ręce za szyję, mocno przytulając. Było tak zimno, że odechciało mi się tych nocnych spacerów i postanowiłam wracać do domu.

*

Nie tak to wszystko sobie wyobrażał. Nie chciał by to wszystko tak się potoczyło. Nie chciał jej stracić, ale stracił. Nie może obwiniać o to nikogo innego, bo wszystko jest wyłącznie jego winą. Kochał ją i nadal kocha i właśnie ta miłość, miłość ponad wszystko i chora zazdrość zniszczyły wszystko co miał. Angażując się w związek z nią, wiedział czemu będzie musiał stawić czoła. Doskonale wiedział, że nie tylko on kocha młodą Polkę, ale tez jego przyjaciel. Przez to od samego początku obawiał się zdrady. Tak bardzo się tego bał, że kiedy pojawiły się jakiekolwiek oznaki że dziewczyna mogła to zrobić, uwierzył. Przestał jej ufać, uznał ją za taka samą dziewczynę jak każde poprzednie, z którymi był. Ale ona taka nie była. Ona nie zdradziła, ale on tak. Co najbardziej go dręczy ? To, że dokonał tego będąc z Weroniką, wtedy, gdy im się tak doskonale układało. 

Chodząc po mieszkaniu w tę i z powrotem, każda rzecz mu ją przypomina. Nie może zapomnieć tego jak wspólnie przesiadywali godzinami na kanapie, wtuleni w siebie i niczego więcej nie potrzebowali poza sobą. Gdy ją spotkał po raz pierwszy, wiedział i czuł, że to ta jedna jedyna. Pragnie jej i tylko jej. Ich miłość miała przetrwać wszystko i pokonać przeszkody na drodze, lecz bardzo szybko się rozpadła. Czy zawiniła ona, a może on ? Czy oboje zawinili nawzajem ?
Mimo, że do pierwszych treningów rundy wiosennej było jeszcze kilka dni, młody Niemiec postanowił już tego dnia wybrać się na stadion. Z przedpokoju zabrał torbę uzupełniając ją potrzebnymi rzeczami, po czym udał się do swojego samochodu, którym pojechał na SIP. 
Wychodząc na pobieloną murawę czuł na skórze powiew chłodu. Tutejsze termometry wskazywały kilka stopni poniżej zera. Ubrany jedynie w krótkie spodenki i T-shirt z logiem Borusii znudzenie odbijał futbolówkę. Po blisko godzinie pozostawił piłkę i udał się na jedną z trybun. Podszedł do pamiętnej ściany szukając wyraźnie napisanego imienia ukochanej. Widząc je, ściskało go od środka, miał wrażenie, że rozpada się niczym szklanka rozbita na podłodze. Odwrócił wzrok w drugą stronę wpatrując się w martwy punkt.
- Chcesz się rozchorować ? Trzymaj- Błaszczykowski rzucił  w niego żółto-czarny koc, którym młody mężczyzna okrył swoje zziębnięte ciało. Jakub usiadł obok przyjaciela z nadzieją, że może uda mu się choć trochę ocieplić stosunki pomiędzy Marco  a Weroniką.- Co zamierzasz zrobić ? Bo chyba nie odpuścisz tak łatwo ?
- Kuba, ale co ja mam zrobić ? Ona mi tego nie wybaczy, rozumiesz ?
- Powiedziała, że nie wybaczy ? Rozmawiałeś z nią o tym ?
- Wiesz, że nie.
- To skąd wiesz, że ci nie wybaczy ?
- Stary ! Ja ją zdradziłem !
- To nie trzeba było tego robić ! Nie wiem gdzie miałeś wtedy rozum. - odparł wzburzony Błaszczykowski złowrogo patrząc na blondyna- Stało się, trudno. Marco, ja ją znam bardzo długo. Może nie tak długo jak Wojtek czy choćby Robert, ale znam na tyle by wiedzieć o niej bardzo dużo. Jeżeli ona kogoś bardzo kocha, to wybaczy wszystko. Nawet zdradę. Tylko pamiętaj, że wybaczy, ale nie zapomni. A ona ciebie kocha, bardzo, nawet najbardziej ze wszystkich, których zna. Wiem, że nie macie razem kolorowo. Wiem też, że wy będziecie razem. Prędzej czy później, ale będziecie. Tylko najpierw ty musisz wzbić się ponad chmury by ją odzyskać, a wiem, że cię na to stać. Cały świat ci sprzyjał byś ją poznał, pokochał i uszczęśliwił. Teraz zrób wszystko by poznała cię na nowo, pokochała, a ty znów ją uszczęśliwiaj. Bo gdy ty uszczęśliwisz ją, ona uszczęśliwi ciebie. Wtedy oboje będziecie szczęśliwi, a wiesz dlaczego ?- zapytał, lecz Reus tylko pokręcił przecząco głową- Bo będziecie razem- poklepał go przyjaźnie po plecach i odszedł, zostawiając Niemca samego.

*

Dzisiejszy dzień poświęciłam na całkowite nic nie robienie. Ubrana w rozciągnięta bluzę, szare dresy, niezaczesana i nieumalowana, siedziałam na kanapie przed telewizorem. Tak mijała godzina za godziną, za oknem coraz bardziej padał śnieg, przez co widoczność drastycznie malała. Z zaciekawieniem oglądając program  z tanecznym show, dopiero po chwili dotarło do mnie, że ktoś natarczywie dzwoni dzwonkiem. Zrzuciłam z siebie pluszowy koc i pobiegłam do drzwi. Szybko przekręciłam klucz i zobaczyłam przed sobą uradowanego jak zwykle Aarona. 

- A ty z czego się tak cieszysz głuptasie ?- zapytałam przytulając go przyjaźnie.

- Z tego że cię widzę- zrobił maślane oczka śmiejąc się przy tym. Zdjął buty i kurtkę, którą zostawił w przedpokoju i razem ze mną udał się do salonu, siadając obok mnie na wyłożonej poduszkami kanapie.- Nie mów, że cały dzień przesiedziałaś tutaj ?

- Hmmm- mruknęłam biorąc do ust suszone jabłka. Piłkarz z niedowierzaniem pokręcił głową po czym rozłożył się na sofie, opierając nogi o stolik kawowy. - A ty co robiłeś ?

- Nic ciekawego. Właściwie to nic nie robiłem, nudziłem się.

- Dlaczego nie przyszedłeś do mnie ?

- A chciałaś abym przyszedł ?- spojrzał na mnie, a ja nie udzielając odpowiedzi wbiłam wzrok w ekran telewizora. Przez najbliższe półtorej godziny oglądaliśmy komedię romantyczną, popijając czerwone wino i  chwilami wymieniając krótkie uwagi odnośnie filmu. Prawdę powiedziawszy to był chyba pierwszy raz, gdy oboje nie mieliśmy nic do powiedzenia. Zazwyczaj tematy do rozmów nam się nie kończyły, a prędzej czas na nie.

- Dlaczego milczysz ?- zapytał

- Bo ty milczysz.

- Kochasz go ?

- Kogo ?

- Marco Reusa

- Skąd to pytanie ?

- Nie odpowiedziałaś.

- Tak, kocham. Teraz ty powiedz dlaczego o to pytasz.

- Chciałem wiedzieć i tyle.

- Kłamiesz. Liczyłeś na inną odpowiedź, prawda ?

- Nie wiem o czym mówisz.

- Teraz ja zadam ci pytanie.

- Jakie ?

- Kochasz mnie ?- kilka kieliszków wina dawało się we znaki. Spojrzał na mnie ze zdziwieniem, ale milczał.- Odpowiedz.

- Nie masz ochoty coś zjeść ?

- Nie zmieniaj tematu.

- Przyniosę coś z kuchni.

- Stój !- zawołałam, gdy ten wstał. Podeszłam do niego, położyłam dłonie na jego ramionach, wpatrując się w jego oczy. Zawsze potrafiłam z nich tyle odczytać, lecz nie tym razem.- Odpowiedz. Odpowiedz na to jedno jedyne pytanie.

- Dlaczego mnie o to pytasz ?

- Chcę wiedzieć i tyle.

- Skończmy tę dziwną rozmowę.

- Skończymy jak odpowiesz. Więc ?

- Co więc ?

- Aaroooonn ! Kochasz mnie czy nie ?!

- TAK ! Kocham cię, ale...

- Ale ?

- Ale nie tak jak kiedyś. Inaczej. Kocham cię na swój sposób, rozumiesz ?

-Tak- odparłam po czym go pocałowałam. Tylko, że to nie był pocałunek osób, które się kochają i chcą być ze sobą. Był to pocałunek ... przyjaciół ? Ale czy przyjaciele się całują ? Chciałam mu tylko pokazać, że też w pewien sposób go kocham. Kocham jak brata, jak przyjaciela, nikogo więcej. Ale czy tylko o to mi chodziło ? Nie. Chciałam zobaczyć czy będąc przy innym mężczyźnie, jestem w stanie zapomnieć o Marco. Teraz wiem, że nie jestem. Nie potrafię przestać myśleć o nim, nie potrafię przestać go kochać.

- Dlaczego płaczesz ?- zapytał zmoczone od łez policzki

- Płaczę bo kocham. Cierpię, bo kocham. Dlaczego to tak boli ? Aaron dlaczego ?- pytałam szlochając w jego ramionach.

- Nie wiem, ale to minie. Zobaczysz.- przytulił mnie mocno, prowadząc na kanapę. Zbliżała się godzina dwudziesta. gdy zadzwonił jego telefon. Nie chciałam by teraz szedł gdzieś, chciałam by został teraz ze mną. Wrócił po chwili, nieco zdenerwowany. Wziął na kolana mojego laptopa w którym intensywnie czegoś poszukiwał. I znalazł, ale chyba nie to co chciał, i on, i ja.

PORZUCIŁA GWIAZDĘ NIEMIECKIEJ PIŁKI, MARCO REUSA. DLA KOGO ? DLA PIŁKARZA ARSENALU LONDYN- AARONA RAMSEY'A ! ! !

Już sam nagłówek wzbił mnie w osłupienie,  a dalszy fragment tekstu doprowadził mnie tylko do płaczu. Nie mogłam w uwierzyć, że ludzie są tak perfidni, by wymyślić tak fałszywe rzeczy. W tej chwili liczyłam tylko na to, by te wieści nie dotarły do Dortmundu, zwłaszcza do Marco.

- Weronika, ja nie wiedziałem o tym. To nie moja wina- zaczął się tłumaczyć Walijczyk, ale sama wiedziałam, że to nie przez niego. Nie zważając na różnice czasu, chwyciłam za telefon, dzwoniąc szybko do Agaty. Po trzech próbach odebrała, ale nie dała mi możliwości wypowiedzenia choćby słowa.

- Jak mogłaś mu to zrobić- po czym się rozłączyła. 

 *

jak wymyślałam ten rozdział to całkiem inaczej miało wyjśc, ale cóż. pozostawiam go Wam do oceny. i jak zwykle jeszcze trochę słów ode mnie :) na początek ogromne przeprosiny za to, że prawie wcale nie komentuję Waszych blogów bądź z wielkim opóźnieniem. ale to wszystko przez szkołę i masę nauki. kolejna sprawa : jeśli chodzi o bloga KEINE ROSE OHNE DORNEN to rozdział na pewno pojawi się już jutro. po prostu miałam w tym tygodniu bardzo ważny sprawdzian z geografii, nie mogłam go zawalic, przez co dużo się uczyłam no i w związku z tym nie dałam rady napisac nowego rozdziału. 

i jeszcze ogromne podziękowania dla Was. za wszystko. kurcze, na prawdę nie wiecie ile dla mnie robicie. dziękuję za te wszystkie komentarze, za to , że czytacie, za słowa pocieszenia, za to że po prostu jesteście ze mną. pewnie sobie myślicie co jak tak wyskakuję z taką gadką, ale to może przez to, że zasługujecie na te słowa ode mnie choć wiem że to bardzo mało w porównaniu z tym co Wy robicie dla mnie, a  może przez to że jestem cholernie zmęczona. ale mniejsza z tym. założenie bloga, jednego, drugiego i kolejnych było i jest nadal czymś wspaniałym dla mnie. to daje mi upragniony spokój. i będę pisać dla Was tak długo jak tylko dam radę. ale ten blog jest dla mnie szczególny. to właśnie na nim opisałam Wam chyba całe moje skomplikowane życie. ale nie żałuję że to zrobiłam. bo dzięki Wam jest mi lepiej. naprawdę... nie powiem że jest fantastycznie bo daleko mi do tego, ale jest tak troszeczkę lepiej. próbuję stawiać małe kroczki, choć jest bardzo trudno. ale nie jestem sama. mam Was. i to mi wystarcza. i za to właśnie dziękuję. każdemu z osobna, a w szczególności tym, którzy tak uporczywie próbowali wskrzesić we mnie iskierkę wiary i nadziei. nikt nigdy nie zrobił tyle dla mnie co Wy, mimo że się nie znamy. zobaczyłyście jaka jestem...i próbowałyście mi pomóc. jesteście Wielkie !!! nawet nie wiem jak dziękowac. moje malutkie serduszko bije dla Was... dziękuję że jesteście i bądźcie...

-Ma­musiu... dlacze­go tam­ten anioł ma czar­ne skrzydła?
-Bo upadł.
-To dlacze­go się uśmiecha?
-Bo wciąż ma nadzieję, że powstanie. 

Rozdział 33

 *

kochając go zaczynam nowe życie. życie bez Niego

*

To było jedno z najbardziej bolesnych pożegnań jakich musiałam doświadczyć w swoim życiu. Wybiegłam z jego mieszkania jak burza i szybko biegłam w kierunku domu Kuby i Agaty. Zdyszana wbiegłam do środka i nie zważając na uwagi pod moim adresem od domowników udałam się na drugie piętro i zaszyłam się w pokoju. Rzuciłam się na łóżko głośno i histerycznie płacząc. To wszystko co mi powiedział poza tym, że mnie zdradził, było tak piękne. Tyle że to i tak nie ma sensu. Ciągle, wzajemnie się ranimy, więc po co mamy cierpieć ? Od teraz każde z nas zacznie żyć na nowo, bez siebie.
Teraz tylko on mnie rozumie, i właśnie teraz jest przy mnie. Przyszedł do mnie, położył się obok, objął i próbował uspokoić mimo że to nie było, tak łatwe jak mogłoby się wydawać. Tak bardzo teraz cierpiałam, tylko przez to że kocham. Właśnie dlatego będąc jeszcze w Londynie obiecałam sobie, że nigdy się nie zakocham, bo mam dość cierpienia, dość własnych problemów.
- Weronika, co się znowu stało ? Marco po raz kolejny ?- zapytał Kuba łagodnym głosem
- Kubuś, ja go kocham, on mnie też, a ciągle jest źle. Nie wiem jak ja będę potrafiła wyjechać i zapomnieć.
- To nie wyjeżdżaj i nie zapominaj. Zostań i oboje dajcie sobie jeszcze jedną szansę. Jesteście sobie pisani.
- I co z tego ?! Podjęłam decyzję i jutro wyjeżdża. Nie wytrzymam tu dłużej.
- Ale już jutro ? Nie zostaniesz nawet na zabawę sylwestrową ?
- Nie. Im szybciej wyjadę tym lepiej dla mnie i dla niego.
- Jesteś tego pewna ? Tak na sto procent ?
- Tak. Chcę już tam być.
- Powiesz chociaż mi dokąd wyjeżdżasz ?
- Nie. Jak się zaaklimatyzuję to was zaproszę do siebie.- delikatnie się uśmiechnęłam, co chyba choć trochę uspokoiło mojego przyjaciela. Po naszej krótkiej acz ważnej rozmowie zostałam sama. Udałam się do łazienki na długą i relaksującą kąpiel, a po około godzinie czasu wróciłam do swojego pokoju na zasłużony sen.

*

Właśnie dzisiaj miał nawiązać próbę przepraszania za swoje karygodne zachowanie, lecz w związku z tym co wydarzyło się wieczorem poprzedniego dnia, miał mętlik w głowie. Przez te kilka dni od zerwania z młodą Polką, próbował sobie wmówić, że jest ona dla niego nikim, że jej nie kocha. Tyle, że nie ważne co robił, o czym próbował myśleć, ciągle miał w głowie ukochaną. Kochał ją i ot tak nie mógł przestać. Był dla niego tak ważna, tak mocno ją kochał, że tracił rozsądek. 

Siedząc na podłodze, oparty o szklany stół z ramką z ich wspólnym zdjęciem, wspominał wszystkie ich wspólne chwile. Począwszy od pierwszego spotkania, przez wspólne mieszkanie, a skończywszy na rozstaniu. I właśnie w tym momencie po jego bladym policzku spłynęła jedna łza. Przecież taki był. Był wrażliwy, delikatny, czuły, ale i stanowczy, poważny. Co najważniejsze, jak kochał, to kochał mocno i na zawsze. 

W pewnym monecie nie wytrzymał natłoku myśli i w efekcie rzucił ramkę na podłogę, a szklana szybka pękła. Pękła w połowie, wyraźnie oddzielając ich od siebie. Piłkarz położył ręce na głowie, wstał i krążył po całym mieszkaniu. Był w totalnej rozsypce. Nie mógł sobie wybaczyć tego jak postąpił, co zrobił, jak się zachował. Najbardziej bolał go fakt, że to on zdradził, a nie ona. Był tylko ciekaw skąd wiedziała ? Kto jej powiedział i dlaczego ? Czyżby Robert, po to by ich skłócić i odzyskać jej zaufanie ? Przecież to nie możliwe, bo o tym incydencie nie wiedział nikt poza samym piłkarzem i tym który nakrył go z blondynką, czyli ... KLOPP, krzyknął najgłośniej jak mógł. Nie mógł tego zrozumieć, bo jak ktoś mógł tak postąpić ? Dlaczego się wtrącał w nieswoje sprawy ?

- Co Klopp ?- w przestrzeni apartamentu rozległo się pytanie zadane przez byłego już piłkarza Borussi Dortmund. Spokojnie usiadł na fotelu wpatrując się uważnie w załamanego i ... zapłakanego przyjaciela.

- Powiedział Weronice że ją zdradziłem - odparł tak cicho, że ledwie dosłyszalnie.

- Czyli jednak to zrobiłeś. Dlaczego ?

- A ty skąd wiedziałeś ?- zapytał nie udzielając odpowiedzi na zadane mu pytanie.

- Bo cię znam Reus. Odkąd pamiętam zawsze taki byłeś ...

- Taki czyli jaki ?

- Wierny, kochający ale skok w bok to norma dla ciebie. Nie ważne z kim byłeś, jak bardzo kochałeś, to i tak zdradzałeś. Raz czy dwa, ale robiłeś to. Myślałem że skończysz  z tym, będąc z Werą, ale jak widać byłeś na tyle głupi, że nadal brnąłeś w te swoje nawyki.

- Czyli już wiem co tak naprawdę o mnie myślisz- spojrzał na przyjaciela, przeszywając go wzrokiem

- Tu nie chodzi o to co ja o tobie myślę, Marco. Ale spójrz na siebie. Siedzisz, zamartwiasz i obwiniasz się, ale nie robisz nic w tym kierunku by to naprawić. Powinieneś stać teraz przed nią z największym bukietem kwiatów i błagać o wybaczenie.

- Dam jej trochę czasu, sobie.

- Reus do cholery ! Jakiego czasu ?! Za chwile jej już tu nie będzie ! Za chwilę wsiądzie do samolotu, a tobie pozostaną tylko wspomnienia i nic więcej !

- Jakiego samolotu ?! O czym ty mówisz Mario ?!

- O tym że kobieta twojego życia za kilkadziesiąt minut wsiądzie do samolotu, zniknie stąd i gdzieś tam zacznie żyć na nowo!

- Ty mi teraz dopiero o tym mówisz ?!- krzyknął szukając kluczyków do swojego samochodu.

- Myślałem, że wiesz. Chodź, zawiozę cię na lotnisko- powiedział po czym szybko zbiegli na parking i ruszyli w kierunku miejscowego lotniska. Mario postanowił zadzwonić do Kuby by dowiedzieć się czy już są na lotnisku, lecz ten nie odbierał. Mimo tego że spędzili ze sobą chwilę czasu podczas wizyty świątecznej u Reusa, wszyscy mają do niego żal o przenosiny do Bayernu Monachium. Nie ponawiając prób skontaktowania się z Błaszczykowskim, zadzwonił do jego żony. Jak się okazało Polka sama wyjechała bez słowa, zostawiając tylko krótki list z przeprosinami.

- Gdzie ją teraz znajdę ?- odparł Marco rozglądając się w około, szukając ukochanej ale w takim tłumie ludzi, to było niemożliwe. Mario wzruszył tylko ramionami, próbując coś wymyślić. Przebiegli znaczną cześć obiektu ale nie znaleźli jej. Po kilkunastu minutach zobaczyli tylko Błaszczykowskich, którzy też nerwowo poszukiwali swojej przyjaciółki. Podbiegli do nich by się czegoś dowiedzieć, ale oni też nie wiedzieli gdzie mogą ją znaleźć.

- Mamy dwa wyjścia. Albo leci do Polski albo wraca do Londynu. Powiedziała że czeka na nią dom, więc tylko tam może się udać. - po chwili namysłu oświadczył kapitan polskiej reprezentacji. Tam gdzie odbywała się odprawa do ojczystego kraju, nie było śladu po Polce, więc pobiegli w przeciwnym kierunku. Zobaczyli ją. Stała niepewnie przy odprawie. Krzyczeli jej imię ale w tym harmidrze nawet ich nie usłyszała, a poza tym była zbyt daleko. Reus nie dawał za wygraną i biegł najszybciej jak tylko mógł i na ile wystarczało mu sił. Jednak nie zdążył. Wsiadła na pokład samolotu.

- Tam nie można !- powiedział mężczyzna tęgiej postury zatrzymując Niemca.

- Muszę tam wejść ! Muszę z kimś porozmawiać !- wołał ale to nic nie dawało. Nie pozwolono mu wejść, by ostatni raz z nią porozmawiać i przeprosić za wszystko. Zrezygnowany stanął na środku, wpatrując się w unoszący się ku górze samolot. - WERONIKA !!!- krzyknął po czym cicho dodał.- Kocham cię, tak bardzo cię kocham. - zakrył twarz dłońmi, by nie pokazywać innym jak płacze. Bo płacze. Jest mężczyzną ale to go przerosło. Nie wierzył w to że stracił najbliższą osobę jaką do tej pory miał.

- Będzie dobrze, jeszcze kiedyś będzie cię z tego śmiać- próbował pocieszyć swojego przyjaciela Jakub, ale to jeszcze bardziej pogorszyło sytuację.

- Śmiać ?! Nic nie będzie dobrze! Odeszła ! Straciłem ją z własnej głupoty ! To jest życie a nie film! Nie będzie happy endu. Nie dla nas.- jego oczy jeszcze bardziej się zaszkliły. Machnął rękoma i ruszył w kierunku wyjścia.

- Stój !- zawołał Kuba- To zostawiła dla ciebie- podał mu niewielki kawałek papieru po czym wrócił do żony i Mario.

Niemiec rozchylił karteczkę i zaczął czytać krótką wiadomość.

Marco, tak bardzo Cię kocham, lecz nie potrafię już z Tobą być. To moja wina, że się rozstaliśmy. To ja zniszczyłam nasz związek,a nie Ty. Życzę Ci szczęścia w dalszym życiu. Pamiętaj że kochałam i będę kochać Cię.

Kilka razy czytał te kilka słów do niego, po czym włożył kartkę do kieszeni w spodniach i wyszedł na zewnątrz, by zaczerpnąć świeżego powietrza. Obiecał sobie tylko jedno. To, że nie odpuści i zrobi wszystko by ją odzyskać. Nawet gdyby to miało trwać kilka lat. Nie podda się. On nigdy się nie poddaje. Jak kocha to na zawsze...

*

Siedzę w samolocie. Czuję się tak okropnie z tym wszystkim. Nie miałam nawet odwagi by pożegnac się z najbliższymi przyjaciółmi, a pozostawił im tylko krótki liścik. Napisałam jeszcze jeden, dla Marco. Nie wiem jak teraz to wszystko się potoczy, jak wyglądac będzie moje życie. Za zaoszczędzone pieniądze wynajęłam niewielkie mieszkanko, ale pieniądze które jeszcze mi zostały, na zbyt wiele nie wystarczą. Na razie muszę rzucic szkołę i znaleźc pracę. W końcu muszę z czegoś życ. Będąc w Londynie żyłam na utrzymaniu Wojtka, a w Dortmundzie- Błaszczykowskich i Marco.

Po locie wysiadłam z samolotu i ruszyłam na znane mi miasto. Pamiętam te pożegnania z Wojtkiem, właśnie tutaj, jego wyznania, list, pocałunek. To wszystko tak doskonale pamietam. To co było to przeszłośc. Jego tu nie ma. Londyn nie jest już jego miastem, nie jest jego częścią. 

Spacer z walizkami po mieście przy panujących warunkach stał się uciążliwy więc wezwałam taksówkę. Podałam kierowcy adres i szybko byłam na miejscu. Otworzyłam drzwi mojego niewielkiego mieszkanka. Rozpakowałam swoje rzeczy, po czym postanowiłam pójść w moje ulubione tutaj miejsce. Emirates Stadium. To tutaj poznałam tylu fantastycznych ludzi, tutaj przeżyłam tak wiele przygód. Tu poznałam życie, a Ci ludzie stali się moją rodziną. Nie wiedzieli o mnie nic, nie znali mnie, a już pierwszego dnia, kiedy się tutaj pojawiłam potraktowali mnie jak jedną z nich.

Ubrałam ciepły płaszcz i ruszyłam w drogę. Wędrując uliczkami  z którą wiązały się osobne wspomnienia dotarłam pod gmach stadionu.

Pierwszy raz od kilkunastu dni na mojej twarzy pojawił się uśmiech. Obiekt jak zawsze był otwarty, nawet podczas świąt. Weszłam na trybunę by trochę powspominać stare czasy. Przez chwilę czułam się tak, jakbym cofnęła się w czasie. Tak jakby nic się nie zmieniło.

Czas w tym miejscu zawsze dla mnie szybciej leciał, więc nim się obejrzałam zastał mnie wieczór. Ostrożnie zeszłam w kierunku wyjścia. Założyłam czapkę, rękawiczki, mocniej obwinęłam się szalem i ruszyłam przed siebie. Patrząc pod nogi, znów nie spostrzegłam że ktoś idzie w moim kierunku i wpadłam na człowieka. Podnosząc głowę nie mogłam uwierzyć własnym oczom. Będąc w Londynie, to właśnie on obok Wojtka, był mi tak bliski. Mówiłam mu o wszystkich moich sekretach, bezgranicznie ufałam.

- Nie wierzę. Po prostu nie wierzę. Moja mała Werka tu jest !- pwoiedział po czym objął mnie, biorąc na ręce.- Jak ja się stęskniłem za tobą ! Co ty tutaj robisz ?- dodał stawiając mnie na ziemi, ale nadal obejmując.

- Wróciłam. Aaron, wróciłam.- oświadczyłam z szerokim uśmiechem na twarzy.

*

- Kochanie, może pójdziemy do Kuby i Agaty ? Pewnie będzie też Łukasz z Ewą.- zapytałem, bo nie powiadomiłem ich o tym, że wróciłem z Polski, i o tym że ja i Ania znów jesteśmy razem. Nadszedł czas by inni się o tym dowiedzieli.

- Świetny pomysł. Czemu by nie ?- oznajmiła zadowolona z mojej propozycji i udała się do garderoby. Gdy oboje byliśmy gotowi ruszyliśmy piechotą do ich domu. Po półgodzinnej wędrówce, byliśmy pod ich domem. Zadzwoniłem do drzwi i czekałem aż ktoś je otworzy. Natychmiast pojawiła się Agata, która widocznie zaskoczona naszą obecnością, zaprosiła nas do środka. Szczerze powiedziawszy spodziewałem się hucznej sylwestrowej imprezy a nie tego co zastałem. Przywitaliśmy się ze wszystkimi, przy okazji oznajmiając że jesteśmy razem, lecz jednak nie zrobiło to na nich wrażenie. Sztucznie się uśmiechnęli i nic nie mówili.

- Ej, ludzie ? Co jest grane ?- zapytałem widząc ich kwaśne miny- Weroniki nie ma ?

- Nie ma. Nie widac ?!- wrzasnął Kuba. Już dawno nie widziałem go w takim stanie.

- Nie ma jej. Wyjechała do Londynu- na te słowa Agaty aż przestałem oddychac na moment.- Ale to wszystko się potoczyło. Jeszcze kilka dni temu mówiła że to będą jej najwspanialsze święta.

- Co się stało ?! Jak to wróciła do Londynu ?! Dlaczego ?!- dociekałem

- Dużo by tu gadac. Przez Wojtka, przez Marco, przez siebie samą. Zaczęło się w wigilię- zaczęła Błaszczykowska a ja z Anią uważnie słuchaliśmy- Ostatecznie podjęła decyzję że nie chce tu byc. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że żadne z nich nie przestało kochac. Marco się całkowcie załamał, ale jest z nim Mario, a Weronika, nawet telefonu nie odbiera.

- Marco ją zdradził !? Jak to możliwe ?

- Nie wiem. Nie mogę  w to uwierzyć. Tak powiedział nam Mario. Podobno to było raz, ale o jeden raz za dużo. Mam dziwne wrażenie że Weronika mogłaby by mu wybaczyć, może nawet wybaczyła, ale obawiała się że znów może cierpieć, że to ona może go skrzywdzić i dlatego chciała wyjechać. Jeszcze ten Wojtek.

- Gdzie on jest ?!

- Wyjechała zaraz do Włoch. To od niego się zaczęło. Nie wiem co on sobie wyobrażał.

- Jak go spotkam to zabiję. Trzeba coś zrobic, coś by znów byli razem !

- Robert też tak myśleliśmy, ale ostatecznie doszliśmy do wniosku że trzeba dać im czasu. Oboje tyle ostatnio przeszli, że muszą odpocząć od siebie. 

- Ale dlaczego wróciła do Londynu ? Czemu akurat tam ?

- Twierdzi że tam jest jej dom. Tam jest jej miejsce.

- Tu chodzi tylko o  to czy chodzi o kogoś ?

*

 

wprowadzam nowego bohatera, który trochę namiesza w życiu bohaterów. jest nim Aaron Ramsey. bliski przyjaciel Weroniki, lecz po jej wyjeździe do Niemiec, ich kontakt całkowicie zanikł. ale teraz chłopak stanie się jej jedynym oparciem, gdy jej świat znów runie w gruzach. wystarczy jeden artykuł pełen kłamstw, aby dziewczyna w jednej chwili straciła wszystkich przyjaciół. będzie próbowała to wyjaśnić,lecz nikt nie będzie chciał jej słuchać. w tym momencie będzie miała tylko Aarona, który postanowi wziąć sprawy w swoje ręce. mimo, że to co się wydarzyło nie byłą jego winą, o wszystko będzie obwiniał siebie samego. 

w związku  z tym, że rozdziały dodaję co dwa tygodnie, nie będę Was trzymała w takiej niepewności i już teraz mówię, że nowy bohater nie dołączy do grona wielbicieli młodej dziewczyny. mimo tego, że będą blisko, czasami nawet bardzo blisko, pozostaną wyłącznie przyjaciółmi. prawdopodobnie to zawodnik Arsenalu Londyn najbardziej wpłynie na kontakty między Weroniką a Marco. 

więc wprowadziłam Was troszkę w moje świeże pomysły odnośnie opowiadania i mam nadzieję, że się Wam spodobało. widzimy się więc za dwa tygodnie. 

bardzo proszę o komentarze ! bardzo mnie tym motywujecie! nawet nie wiecie jak bardzo !

pozdrawiam : )