Rozdział 22

*

 Czuję, że moja miłość do ciebie
Staje się silniejsza z dnia na dzień

*

Pierwsza noc od bardzo dawna kiedy spędzam ją w domu Błaszczykowskich. Z uśmiechem na twarzy wstałam z łóżka, obudzona donośnymi głosami dobiegającymi z dołu. Zbiegłam po schodach, wchodząc do kuchni na śniadanie, a tam zastałam...Marco.Siedział przy stole popijając herbatę i rozmawiając z domownikami. Na sam jego widok moje serce się uradowało, źrenice oczu powiększyły by skupić uwagę na jego sylwetce, a usta chciały poczuć jego dotyk. Spojrzał na mnie, szeroko się uśmiechając. Podeszłam bliżej, siadając mu na kolanach, a ten objął mnie, opierając głowę o moje ramię. Kuba z Agatą tylko uśmiechnęli się pod nosem, ciesząc się z nami naszym wielkim szczęściem.
- Co ty tutaj robisz o tej porze ?- zapytałam, bo nie powiem, była dziesiąta godzina, a blondyn już tutaj był.
- Stęskniłem się. Dziwnie jest się budzić gdy ciebie nie ma obok.
- Reus, ty się tak nie zapędzaj. Tu jest jej dom, nie u ciebie- wtrącił się Kuba
- O, już nie długo- zaśmiał się Marco, ale to nie spotkało się z zadowoleniem polskiego piłkarza
- Nie myśl sobie że ona się do ciebie przeprowadzi- Agata szturchnęła męża na co ten się delikatnie oburzył- Lewy mi opowiadał jakie ty masz fantazje, a ja nie pozwolę...- nie dokończył
- Lewy ci opowiadał, tak ? I co ci takiego powiedział ? Że całowaliśmy się na biurku ? Kuba, to ty zaczynasz przeginać! Weronika jest dorosła i chyba wie co robi. Nie róbcie z niej małego dziecka, które trzymać za rączkę- niemiecki zawodnik nie krył już oburzenia.
- Gdyby on nie wszedł, pewnie byś ją przeleciał!- uderzył pięściami o stół
- Licz się ze słowami! Przelecieć się można samolotem, a nie dziewczynę. Robimy co chcemy a tobie i Robertowi nic do tego!- blondyn był coraz bardziej zdenerwowany- Idę, bo nie chcę powiedzieć lub zrobić za dużo niż mi wolno. A poza tym nie jestem tu chyba mile widziany od dzisiaj!- pocałował mnie w policzek i wyszedł z mieszkania, trzaskając drzwiami
- Bardzo ci dziękuję, Kuba !- warknęłam na niego z sarkazmem i pobiegłam za ukochanym. Nie patrzyłam że na dworze jest mniej niż piętnaście stopni, a ja jestem ubrana w spodenki i bluzkę na ramiączkach.
- Marcoooo, zaczekaj !- wołałam gdy ten wsiadał do swojego samochodu
- Wera, chcesz się rozchorować ?- zdjął z siebie kurtkę, nakładając na moje ciało- Wsiadaj - otworzył mi drzwi do swojego samochodu. Usiadłam na miejscu pasażera, patrząc na chłopaka, który oparł się o siedzenie i głęboko westchnął. Ujęłam jego dłoń, mocno ściskając, dając do zrozumienia że jestem.
- Marco, co się dzieje?- zapytałam z troską
- Dlaczego wszyscy są przeciwko mnie ? To nie jest pierwszy raz kiedy Kuba się czepia tego że jestem z tobą i robimy to co robimy. Lewy tak samo. Widzę jaki jest wściekły gdy jesteśmy razem albo jak mówię o tobie.
- Kochanie, robią to bo się martwią o mnie. Też mam tego dosyć. Ale ich rozumiem, bo widzę jak bardzo chcą stać się dla mnie bliscy, chcą być moją rodziną, od kiedy zginęli moi rodzice- znowu przywołałam do siebie te wspomnienia.
- Wiem, przepraszam. Nie chciałem cię urazić, przecież.- pocałował mnie delikatnie w czubek czoła
- Propozycja bym się do ciebie wprowadziła, nadal aktualna ?- na jego twarzy pojawiło się zdziwienie
- Tak, chcesz mi powiedzieć że ty...
- Że ja wprowadzam się do ciebie
- Naprawdę ??!
- Tak, cieszysz się ?
- Oczywiście że się cieszę, a kiedy ?- pytał cały podekscytowany
- Zadzwonię, kiedy masz po mnie przyjechać, dobrze ?
- Dobrze- odparł radośnie. Oddałam mu jego kurtkę i pobiegłam do domu.

*

Na dworze był tak zimno że nie chciało mi się nawet wychodzić, aby pobiegać. Włączyłem telewizor i postanowiłem trochę posprzątać mieszkanie. Zastanawiałem się czy jej ponowne pojawienie się w Dortmundzie to przypadek, czy przeznaczenie. Wiem że ona może mi pomóc, ale nie wiem też czy to dobry pomysł, aby wprowadzać ją w tą aż nadto skomplikowaną sytuację. Jej zależy na Marco, przynajmniej kiedyś zależało, więc mogłaby się pokusić o odzyskanie go. Ale może się też wydać prawda, która mnie zrujnuje w oczach Marco i Weroniki. W oczach wszystkich. 

Gdy ogarnąłem mieszkanie, doprowadzając je do przyzwoitego stanu, położyłem się wygodnie na kanapie i oglądałem film. Niestety ktoś postanowił przerwać mój odpoczynek, natarczywie dzwoniąc do mnie. Okazało się że to Łukasz który wybiera się do Jakuba i zamierza iść tam ze mną. Nie mając nic ciekawego do zrobienia w najbliższym czasie, przystałem na jego propozycję. Umówiliśmy sie że przyjedzie po mnie za dziesięć minut.

Będąc na miejscu, szybko przebiegliśmy do domu, gdyż mocno padał deszcz. Drzwi były otwarte więc postanowiliśmy wejść bez pukania. Mogliśmy chyba chociaż zadzwonić, bo zastaliśmy Kubę i Agatę kłócących się.

- Przepraszamy, że nie zadzwoniliśmy- zaczął Piszczek nieco speszony tą sytauacją

- Nie, dobra, nic się nie dzieje- odparł Kuba opadając na fotel- My już skończyliśmy

- My może skończyliśmy, ale na pewno nie ty. Masz ich przeprosić, oboje !! I przestać się wtrącać w ich życie !

- Coś się stało ?- zapytał Łukasz

- Kuba tak wczuł się w rolę opiekuna Weroniki, że się z nią pokłócił. Z nią i Marco.- gestykulowała rękami, nieco poddenerwowana- Robert, a ty też nie jesteś bez winy. Czemu nie dasz jej w końcu spokoju i nie postarasz się z nią zaprzyjaźnić? Przecież wy i tak nie będziecie nigdy razem 

- Skąd wiesz że nie będziemy ? Zrobię wszystko aby tak było !

- Nie Robert. Ty i tak już jej nieźle namieszałeś w życiu. Miałeś swoją szansę. Nie wykorzystałeś jej, więc pozwól Weronice być szczęśliwej z Marco. Oni się kochają. Nie niszcz tego.- mówiła już z nadzieją że to do mnie dotrze. Chciałem już coś powiedzieć, ale wszyscy zauważyliśmy Weronikę która schodziła ze schodów z walizkami.

*

Cieszyłam się na myśl, że od dziś będę mieszkać razem z Marco. Pomyślałam że to już czas, by zrobić kolejny krok w naszym związku. A wspólne mieszkanie to chyba dobry pomysł.
Spakowałam wszystkie swoje rzeczy i zeszłam na dół, bo Marco miał być za kilka minut. Oczywiście w salonie siedziało całe wielkie zgromadzenie.Gdy tylko mnie zobaczyli zapanowała cisza.
- Weronika co ty wyrabiasz ? Co to za walizki?- zapytał Błaszczykowski powstając ze swojego miejsca
- Wyprowadzam się. Mam dość waszego zachowania. Kiedy zrozumiecie w końcu że dorosłam ?
- Zrozumieliśmy, ale nie chcemy abyś cierpiała- odparł polski piłkarz
- Cierpię, ale przez was, bo nie traktujecie mnie poważnie. Ja nie chcę takich przyjaciół. Straciłam Wojtka, a teraz was. Może tak ma być- już ze  łzami w oczach wyszłam z mieszkania ciągnąc walizki za sobą. Marco właśnie zajeżdżał na plac. Wysiadł z samochodu i podbiegł by mnie przytulić, po czym zabrał moje walizki i udaliśmy się do jego mieszkania kilka przecznic dalej. Jadąc roniłam pojedyncze łzy. Przecież ja ich kocham jak rodzinę, a oni traktują mnie po prostu jak dziecko. Wiem że robią to z troski, ale muszą zachować pewną granicę. Teraz mam tylko Marco. Najbardziej boli mnie rozłąka z Wojtkiem. Całkowicie straciliśmy ze sobą kontakt. Wiem że on potrzebuje czasu by zwalczyć uczucie do mnie ale chciałabym wiedzieć co u niego. Czy wszystko w porządku, jak w klubie. Tak nie wiem nic.
Marco zaprowadził mnie do swojej garderoby udostępniając mi w niej miejsce. Rozejrzałam się w okół, posyłając w jego stronę uśmiech po czym podeszłam wtulając się w jego ciało. Uniósł mnie nad powierzchnią, wziął na ręce i zaniósł do salonu. Położył mnie na kanapie, zajmując miejsce obok mnie. Odgarniał włosy, które opadały na moje policzki, po czym musnął delikatnie moje usta. Zaśmiał się i przytulił mnie, bardzo mocno.
- Dlaczego wszyscy odchodzą, ranią mnie?
- Nie wiem, kochanie. Czas leczy rany, wiem coś o tym.
- Skąd ?
- Ktoś kiedyś bardzo mnie zranił, ale nie mówmy o tym, to już nie istotne. Nie warto oglądać się wstecz.
- Kocham cię- odparłam patrząc mu  w oczy, a po chwili pocałowałam. Chciałam aby taka chwila trwała wiecznie...

*

U Błaszczykowskich nie panowała zbyt miła atmosfera po wyprowadzce Weronki. Było jak na stypie. Siedzieliśmy milcząc, chwilami spoglądając na siebie. Nie mogłem już wytrzymać, więc się pożegnałem i wyszedłem.Było już po zmroku, dość chłodno. Zapiąłem kurtkę pod samą szyją i podążałem wzdłuż opustoszałej ulicy. Zatrzymałem się w jednym miejscu. W tym samym gdzie jeszcze pewien czas temu spotkałem ją tutaj, całą zapłakaną po rozstaniu z Reusem. Teraz to przeszłość, bo oni są znów razem. Dlaczego przez tę cholerną miłość musimy tak cierpieć ? Gdyby nie było miłości wszyscy bylibyśmy szczęśliwsi. Kocham ją, ona mnie, a i tak nie jesteśmy i nie będziemy razem. Albo i nie. Przecież nie wszystko stracone, muszę coś zrobić. Coś żeby Weronika zobaczyła jak bardzo ją kocham.
W drodze powrotnej znowu się rozpadało więc, do domu wróciłem cały przemoczony. Odwiesiłem kurtkę na swoje miejsce, a sam usiadłem w ciepłym pomieszczeniu. Włączyłem laptopa, przeglądnąłem kilka stron, a następnie otworzyłem folder ze zdjęciami. I z tymi o których tylko ja wiedziałem. Ona i ja. Potajemne spotkania, wspólne wyjazdy, miłość w sekrecie. To chyba nawet nie była miłość, lecz pożądanie. Romans. Za plecami Marco i Ani. Nie wyobrażam sobie, że przyjaciel miałby teraz poznać prawdę, a to jest bardzo możliwe.
Na ekranie pojawił się znak " Szczęsny dzwoni". Już nie pamiętam kiedy ostatnio rozmawialiśmy.
- Proszę, proszę. Któż to łaskawie daje oznakę życia?- odparłem z sarkazmem
- Lewy, przestań- pokręcił głową- Co w Dortmundzie? Co z Weroniką ?
- Wiesz nic ciekawego. Ja i Weronika wyznaliśmy sobie miłość, ale i tak nie jesteśmy razem. Potem zerwałem z Anką no i jestem sam. Wera pokłóciła się z Kubą i wyprowadziła od nich do Marco, a wcześniej jeszcze zerwali ze sobą, ale ponownie są razem. Co tu jeszcze dodać, hmm. Nie, chyba wszystko ci opowiedziałem- odparłem mało entuzjastycznie
- I dla ciebie to jest nic ?!- krzyczał- Dlaczego o niczym mi nie powiedziałeś ?
- Szczęsny czy ty słyszysz co ty mówisz ?!- zdenerwował mnie. Tyle razy dzwoniłem, pisałem a on nic- Olałeś nas wszystkich, a zwłaszcza Weronikę ! Mi prawiłeś morały, żebym jej nie ranił a sam to zrobiłeś!
- Lewy, ty nic nie rozumiesz !!
- To mnie oświeć do cholery !
- Zakochałem się
- No przecież wiem, baranie. Jest Camilla
- Nie mówię o niej- odparł i spuścił głowę by na mnie nie patrzeć
- Wojtek, ty chyba nie chcesz mi powiedzieć,że... ty...że Weronika
- Tak, zakochałem się w niej.
- Ja pierdolę- mruknąłem pod nosem i złapałem się za głowę
- No, dobrze to ująłeś. To chyba musi być miłość. To jest w środku mnie, nie umiem patrzeć na nią jak na przyjaciółkę. To zbyt trudne
- Wie o tym ?
- Tak, ale to nic nie zmienia. Powiedziałem żeby wiedziała. Nie chciałem przed nią tego ukrywać. Nie wiesz czy przyjedzie do Polski na mecz reprezentacji , bo chciałem z nią porozmawiać?
- Nie wiem. - odparłem po chwili. Piłkarz powiedział że musi kończyć i się rozłączył. Ja siedziałem jeszcze długi czas myśląc o tym co usłyszałem. Teraz to już kompletnie nie wiem co robić. Albo wiem. Odpuszczę. To chyba najlepsze wyjście z całej sytuacji. Powalczę o przyjaźń.. Choć tyle....

*

nie mogę pisać długich rozdziałów bo mi nie wychodzą. 

zastanawiam się czy coś jest nie tak z opowiadaniem ? odsłony są i to spore, obserwatorzy też, a liczba komentarzy z każdym kolejnym rozdziałem maleje. mi to nie przeszkadza, ale może jest coś co powinnam poprawić? jeśli tak to piszcie, przyjmę krytykę.

ale jeśli czytacie, to komentujcie, bardzo proszę :)

Rozdział 21

 *

  Cza­sem przeszłość pow­ra­ca w nieo­cze­kiwa­nym momencie... 

*

* dwa tygodnie później *

Ponownie jesteśmy razem. Słowami nie da się opisać jak bardzo jestem szczęśliwa u boku Marco. Na sam jego widok na mojej twarzy maluje się szczery uśmiech, serce bije sto razy szybciej i chce kochać. Nigdy bym nie pomyślała że ten uroczy blondyn tak odmieni moje życie. Przynajmniej z nim wszystko jest wyjaśnione. Nie mam tak łatwo z Wojtkiem. Odkąd wyjechałam z Włoch nie miałam z nim żadnego kontaktu. Za każdym razem gdy pojawiam się na czacie bądź Skypie on znika.Może mnie unika ? Nie wiem. Nie będę się narzucać. Widocznie to koniec, nasz koniec. A co z Robertem ? To jest jeszcze bardziej skomplikowane niż mogłoby się wydawać. Dziwne uczucie gdy chcesz kochać i kochasz, ale w głębi twojego serca nadal jest nienawiść za błąd z przeszłości. I nie potrafię go wymazać. Wybaczyłam, ale nie zapomniałam. Zostawił Ankę dla mnie, ale ja jestem z Marco. To wszystko jest takie skomplikowane.
Kolejny poranek spędzam u Marco. To mój drugi dom. Blondyn namawiał mnie abym się wprowadziła ale ja postanowiłam się tak nie spieszyć. Jest dobrze tak jak jest. Spotykamy się, kochamy, więc przeprowadzka zniszczyłaby pewną romantyczność naszego związku. Siedziałam w salonie w jego koszuli przeglądając strony internetowe z kierunkami studiów. Czas nieubłaganie leci, został mi niespełna tydzień a jeszcze nie zrobiłam nic w związku z tym. Nie mam pojęcia co chcę studiować. Taki mętlik.
- Skarbie, kochanie, dlaczego już nie śpisz?- zapytał mnie blondyn siadając obok i przyciągając mnie do siebie. Pocałował mnie w policzek i oparł się o oparcie kanapy.
- Szukam szkoły- odparłam, kładąc głowę na jego ramieniu
- Szkoły ?- zapytał, niezbyt świadomy mojej odpowiedzi
- Idę na studia, prawda ? A nie mam pojęcia co chcę robić.
- Coś się wymyśli, pomogę ci. Jedziesz ze mną na trening ?
- Pewnie- oznajmiłam radośnie i pobiegłam do łazienki. Widziałam jak Marco odprowadza mnie wzrokiem, co delikatnie mnie speszyło. Lubiłam jak czasami tak na mnie patrzył, z pewnym pożądaniem, ciekawością.
Po kilku minutach oboje byliśmy już gotowi. Postanowiliśmy że posiłek zjemy na mieście, i tak też zrobiliśmy. O około godziny dziesiątej  byliśmy na stadionie. Marco pobiegł do szatni aby się przebrać, bo był już spóźniony a trener nie znosi spóźnień. Zawsze dostaje się karę za każde, minimalne nawet przybycie po czasie. Pożegnałam go czułym pocałunkiem i udałam się na trybuny by podziwiać go w akcji.
Trening trwał a ja siedziałam i się przyglądałam. Ktoś usiadł obok mnie. Odwróciłam się i ujrzałam trenera Borussi Dortmund. Uśmiechnął się w moją stronę i skierował ponownie wzrok w stronę zawodników. Uczyniłam to samo.
- Weroniko nie zdążyłem ci jeszcze podziękować za to że tak nam pomogłaś w pierwszym meczu- odparł po chwili ciszy panującej między nami.
- Podziękować? Za co ? Ja nic nie zrobiłam- zaskoczyła mnie jego wypowiedź
- Oj Weroniczko, Weroniczko- posłał w moją stronę serdeczny uśmiech- Gdyby nie ty pewnie przegralibyśmy ten mecz. Dałaś chłopakom wiarę, naprawdę.- zamilkł na chwilę- I dlatego mam do ciebie propozycję. Co byś powiedziała aby stać się klubowym psychologiem?- moje oczy mało nie wypadły. Patrzyłam na mężczyznę nawet nie mrugając.
- Ja psychologiem ? Ja nie mam żadnych kwalifikacji, nie jestem jeszcze nawet na studiach. Nie nadaję się.
- Weroniko, tu nie chodzi o to czy masz papierek czy nie. Chodzi o to aby ktoś miał wpływ na drużynę, taki jaki ty masz. Oni potrzebują wsparcia i otuchy po ostatnim sezonie. I dostają to od ciebie. Zgódź się
- Nie wiem, musiałabym porozmawiać z Marco, czy nie będzie miał nic przeciwko
- Nie będzie, to jego pomysł.
- Co ?! Przepraszam, nie chciałam aby Marco panu narzucił taką propozycje.
- Ale to jest świetny pomysł, ona ma rację. Potrzebujemy ciebie. Rozmawiałem z kim trzeba. Wystarczy jedno twoje słowo, więc ??- spojrzałam w stronę chłopaków. Marco spoglądał w moją stronę.
- Zgadzam się- odparłam śmiejąc się. Klopp podał mi rękę i poprosił bym poszła za nim. Na końcu długiego korytarza były drzwi. Nacisnął klamkę i wprowadził mnie do przytulnego pomieszczenia o jasnych barwach i ogromnym oknie.
- To jest twoje stanowisko pracy, rozgość się- oznajmił i wyszedł zostawiając mnie samą. Usiadłam na fotelu i rozglądałam się wokół siebie. Zastanawiałam sie czy dobrze postąpiłam podejmując się tej pracy. Może to znak ? Chyba tak.

*

Dzisiejszy dzień był taki dziwny. Nie wiem w jakim znaczeniu, ale pragnąłem aby się już skończył. Znowu gdy ją ujrzałem, chciałem podbiec aby ją przytulić, pocałować, ale to nie realne. Starałem się zlekceważyć jej obecność i skupić się na treningu. Biegałem po murawie w towarzystwie Reusa. W jego zachowaniu ponownie nastąpiła zmiana. Odkąd wrócili do siebie znowu jest taki jak wcześniej. Jestem jego przyjacielem i powinienem cieszyć się z jego szczęścia, ale nie potrafię. Staram się ale to za mało.

- Reus! Trener cię woła!- oznajmił nam Kuba. Marco spojrzał w stronę trenera który gestykulował i przywoływał prędko do siebie. Pozostałem w towarzystwie Błaszczykowskiego.

- Jak tam leci ?- zapytał a ja wzruszyłem tylko ramionami- Rozmawiałeś z Weroniką ?

- Rozmawiałem i co to dało ? Nic. Ona jest z nim, a mi pozostaje kochać ją na odległość. Stary ja już tak dłużej nie mogę!- usiadłem na murawie ze zmęczenia po biegu

- Lewy, ale nie możesz się narzucać. Skoro powiedziała nie, to nie. 

- Wiem, ale to trudne. Cholernie trudne.

- Musisz dać radę, nie masz wyjścia. A tak po za tym, nie wiesz co u Szczęsnego, bo się coś ostatnio nie odzywa.

- Ej, nie wiem. Jak dzwonię to nawet łaskawie nie odbierze. Jak ostatnio zapytałem Werkę o niego to naskoczyła na mnie, mówiąc że ona nie jestem wszechwiedząca. Krótko mówiąc coś jest na rzeczy

- No ale co ?- dociekał Jakub

- Nie wiem, trzeba się dowiedzieć. Może Reus coś wie, trzeba go podpytać.

*

Przeglądałam dokumenty które leżały na biurku. Moja nowa umowa, przypisy, takie tam. Byłam zadowolona  z tego że tak się to potoczyło. Mam pracę, będę zarabiać, a  w dodatku wiem na jakie chcę już iść studia. Teraz trzeba się tylko wybrać na uczelnię, złożyć papiery i po sprawie.

Poczułam czyjeś dłonie na swoich biodrach, które kierowały się ku górze. Na szyi składał mi pocałunki.

- Marco, co ty tutaj robisz ?- zapytałam odchylając głowę i udostępniając mu miejsce do całowania

- Potrzebuje specjalnej porady psychologa,  tak twierdzi trener- oznajmił i błądził dłońmi po moim ciele. Odwrócił mnie w swoją stronę i zajął się moimi ustami. Nie pozwalał mi wymówić ani słowa.

- Kocham cię, jak wariat- odparł i spojrzał w oczy, opierając się o moje czoło

- Też cię kocham- oznajmiłam i tym razem ja go pocałowałam. Widocznie dla niego pocałunki to było za mało, więc dobrał się do mojej bluzki. Jednym pociągnięciem zdjął ją ze mnie. Wszystko co leżało na drewnianym biurku,  zepchnął na podłogę, robiąc nam na nim miejsce. W międzyczasie zdjął swoje spodenki, przybliżył się i nadal całował. Oplotłam go nogami i czekałam co będzie dalej.

- Reus, co ty robisz ?- zapytałam gdy ten zaczął rozpinać moje spodnie

- A jak ci się wydaje ?- zapytał- Chcę się z tobą kochać, tu i teraz !

- A jak ktoś wejdzie ?

- Zakochanym wolno wszystko. A po za tym ja wymagam specjalnej terapii, pani psycholog- zaśmiał się i ponownie zaczął mnie całować. Ale tak bardziej natarczywie, odważnie.

- Nie wiedziałam że masz takie fantazje - zaśmiałam się

- Jeszcze wiele o mnie nie wiesz.- całowaliśmy się, powoli zmierzając do celu. Ale nie dane nam było przeżyć przygodę na biurku, bo ktoś wparował bez pukania do pokoju.

- Lewy, do jasnej cholery! Nikt nie nauczył cie pukać ?!- warknął blondyn

- Przepraszam, przyniosłem ci Weronika tylko dokumenty od trenera bo mnie prosił- odparł zdezorientowany tym co zastał. Marco się odsunął, ubrał, po czym pocałował w policzek i wyszedł, wściekły na Lewego jak nigdy dotąd.

- Weronika, nie chciałem wam przeszkodzić, nie wiedziałem że wy tutaj.- zaczął się tłumaczyć

- Nie szkodzi, ale następnym razem zapukaj zanim wejdziesz, dobrze ?

- Tak, pewnie.- stanął w drzwiach i odwrócił się jeszcze w moją stronę- Weronika ?

- Tak ?

- Czy jest szansa abyśmy kiedyś byli razem ?- zapytał i czekał na moją odwiedź. Odwróciłam wzrok w stronę okna

- Nie. A teraz wyjdź- poprosiłam mało przyjacielsko, bardziej złowrogo. Nie patrząc już w jego stronę, usłyszałam dźwięk zatrzaskujących się drzwi pokoju.

*

Wyszedłem ze stadionu po treningu, nie czekając na znajomych z którymi się umówiłem na obiad. Wsiadłem do samochodu i pojechałem do mojej ulubionej restauracji. Usiadłem przy stoliku, czekając na kelnera. Przyszedł prędko, więc założyłem zamówienie i czekałem. Przez cały czas patrzyłem w jeden punkt. W stronę drzwi. Chciałem aby przez nie przeszło rozwiązanie moich wszystkich problemów związanych z Weroniką i Reusem. I tak się też stało. Do restauracji weszła wysoka, szczupła szatynka. Ubrana w średniej długości zwiewną sukienkę, o ciemnej karnacji skóry. Była sama. Zauwazyła mnie. Wstałem i podszedłem w jej kierunku aby się przywitać.

- Robert, jak ja się za tobą stęskniłam - oznajmiła całując mnie w policzek

- Ja za tobą też, co ty tutaj robisz ?

- Jak to co, Lewusku ? Wróciłam, Dortmund to mój dom. Poza tym zostawiłam to niewyjaśnione sprawy

- Cieszę się że wróciłaś. Jesteś moim światełkiem w tunelu- oznajmiłem- Chodź, porozmawiamy- poprowadziłem dziewczynę w stronę stolika przy którym wcześniej usiadłem. Pomogłem zdjąć jej płaszcz, jak na dżentelmena przystało, odsunąłem krzesło na którym usiadłam. Uśmiechnąłem się w jej stronę, a ona uczyniła to samo. - Ona jest w stanie wszystko zmienić- pomyślałem...

*

więc o to jest rozdział 21, ale ten czas leci. na początek jestem bardzo Wam wdzięczna za te wszystkie odsłony, których jest prawie 35 tys., za te wszystkie obserwowania oraz za każdy komentarz. za te ciepłe słowa do mnie. dziękuję.

miałam dodać wczoraj ale jakoś nie miałam czasu w związku z moim świętem, a po za tym musiałam wprowadzić małe poprawki. nie wiem jak wyszło, mam nadzieję że dobrze.  znowu będę mieszać jak to ja, więc kolorowo nie bedzie, mimo że tak mogło się zapowiadać.

chcę Was też zaprosić na mój nowy blog poświęcony w głównej mierze osobie Roberta Lewandowskiego Wkrótce będziemy razem..., więc serdecznie zapraszam. bardzo zależy mi na tym blogu więc mam nadzieję ze będziecie mnie wspierały. liczę na Was, kochane.

zapraszam też na wznowione opowiadanie gdzie pojawił się kolejny rozdział You'll always be in my life i na Keine Rose ohne Dornen 

na tych blogach też liczę na Wasze liczne komentarze, tak jak tutaj. bardzo ich potrzebuję. wystarczy jedno słowo, więc proszę o to. dziękuję <33

Rozdział 20

 *

gdy jesteś obok, jestem szczęśliwsza- Ty jesteś moim całym szczęściem

*

Za godzinę miał się odbyć trening Borussi Dortmund. Kuba pożegnał się z żoną i pojechał na stadion. Mimo że do ćwiczeń było jeszcze sporo czasu, jego celem była rozmowa z Marco Reusem. Niemiecki piłkarz zazwyczaj wcześniej przybywał na SIP. Tak było i tym razem.
- Co ty odwalasz ?- zapytał Błaszczykowski wchodząc do szatni
- Też się cieszę że cię widzę- odparł z sarkazmem Niemiec- O co ci chodzi ?
- O ciebie i Werkę. Dlaczego ją zostawiłeś ?!
- Bo jestem dla niej nikim. Ona wciąż kocha Lewego
- Ta miłość cię już całkowicie zaślepiła. Wiesz baranie jak ona cię kocha ?! Nawet sobie chyba nie zdajesz sprawy  z tego jak przez ciebie cierpi ! - blondyn patrzył na przyjaciela nie wiedząc co o tym wszystkim myśleć
- Płakała przeze mnie ?
- Marco ty baranie ! A co przeze mnie ?! Tak w ogóle dlaczego ją tak potraktowałeś ?
- Ktoś przysłał mi na pocztę ich wspólne zdjęcia. Zdjęcia ich razem, jak Lewy zakłada jej bransoletkę, ona go przytula, więc co miałem sobie pomyśleć na początku?
- Nie sądziłem że ty będziesz w  stanie się tak kiedykolwiek zakochać- zaśmiał się -Rusz teraz dupę i działaj bo czasu nie masz zbyt wiele !- polski piłkarz podniósł znacząco ton głosu by wpłynąć na kolegę z drużyny
- Ale co ja mam zrobić ?- Błaszczykowski wzruszył ramionami- Ona nie chce mnie znać...
- Przyjdź dzisiaj do nas wieczorem.. zrób coś zaskakującego..nie wiem. Myśl Reus !- mężczyźni zakończyli rozmowę bo do szatni zaczęli  schodzić się pozostali piłkarze.

*

Dzisiaj wieczorem mieliśmy sobie urządzić maraton filmowy. Mieli być tylko najbliżsi znajomy, czyli Piszczkowie, Błaszczykowscy, ja no i oczywiście Robert z Anką. Na spotkanie z nim się jednak nie cieszyłam. Po tym co się ostatnio między nami wydarzyło nie miałam zbytniej ochoty przebywać z nim w jednym pomieszczeniu. Ale nie mam wyboru i będę musiała jakoś to przeżyć.

Pomagałam przygotowywać Agacie przekąski na wieczór. Miło nam się przy tym rozmawiało o różnych sprawach. O tych poważnych jak i błahych. Zbliżała się siedemnasta czyli godzina na którą wszyscy byliśmy umówieni.Wszyscy byli jak zawsze punktualnie, nawet spóźnialski Łukasz. Znajomi rozsiedli się w salonie. Jak na mój pech dla mnie pozostało tylko wolne miejsce obok Lewandowskiego.  Nie mając wyjścia usiadłam obok niego. Zaskoczeniem było dla mnie to, iż przyszedł sam.Oglądaliśmy jakąś komedię, ale przez cały ten czas miałam wrażenie że Robert ukradkiem spogląda na mnie. W pewnym momencie było to dla mnie zbyt krępujące więc wyszłam na moment do kuchni.

- Unikasz mnie?- usłyszałam za sobą jego głos. Cichy, subtelny.

- Nie unikam.- odparłam i odwróciłam się w jego stronę. Był tak blisko mnie że czułam jego oddech na skórze- Przyszedłeś sam. Dlaczego ?

- Zerwałem z Anką- mówił ze swobodą, gładząc przy tym mój policzek- Kocham cię..

- Robert, zaczekaj- odparłam gdy ten starał się mnie pocałować- Wiem że dałam ci nadzieję, ale między nami nic nie będzie. Kocham cię ale to nie wystarcza był była z tobą. Chcę być nadal z Marco bo jestem z nim szczęśliwa. Nawet bardzo, jak nigdy wcześniej.

- Też moge ci dać to szczęście

- Ale ja nie chcę dostać go od ciebie, lecz od Marco- widziałam że tymi słowami sprawiłam mu przykrość. Nic na to nie poradzę, że kocham uroczego blondyna. - Wybacz mi- dodałam i wyszłam wracając do reszty przyjaciół. Impreza się rozkręcała, było wesoło, dzięki Jakubowi, który nas rozśmieszał.

- Pójdę otworzyć- odparła Agata gry ktoś zadzwonił do drzwi. Przyszła po chwili w towarzystwie ...Marco. Był jak nie on. Ubrany w czarny elegancki garnitur, z bukietem czerwonych róż. Podszedł bliżej mnie, uklęknął przede mną, wyłaniając twarz zza kwiatów.

- Weronika, wybacz. Błagam. Proszę o drugą szansę- mówił łamliwym głosem, jakby za chwilę miał się rozpłakac- Kocham cie jak nikogo innego

- Reus, wariacie też cię kocham. Bądź już zawsze- wyszeptałam i przytuliłam się do niego. Uniósł mnie i nie puszczał. Brakowało mi tego. Jego uścisków, pocałunków. Jego obecności. Ale to już przeszłość. Znów jesteśmy razem. Znów jesteśmy jednościa..

*

Moje plany, nadzieje właśnie zniknęły. Łudziłem się że jednak będziemy razem, że coś z tego wyjdzie, ale nie. Ostatnie dni dawały mi taką minimalną nadzieję że ona chce tego tak jak ja, ale widocznie nie. Kocha mnie, ale nie tak bardzo by ze mną być.

Widząc ich razem, znów szczęśliwych, tak bardzo zakochanych w sobie, miałem ochotę wyjść. Nie mogłem jednak tego zrobić. Udawałem że jestem szczęśliwy z ich zejścia sie ze sobą, a w rzeczywistości rozrywało mnie od środka.

-  Brawo stary- uściskałem przyjaciela pokazując mu że cieszy mnie zaistniała sytuacja. Podszedłem do Weroniki która rozmawiała z Ewą.- Możemy chwile porozmawiać?- przytaknęła i stanęliśmy w przed pokoju- Kocham cię i dlatego odpuszczę. Ale wystarczy mi jedno twoje słowo i zrobię dla ciebie wszystko, bo ty jesteś dla mnie wszystkim.

- Wiem o tym. Bądź. Tylko o to cię proszę.

- Tylko tyle ?

- Aż tyle-odparła i odeszła. Podeszła do blondyna i złożyła na jego ustach pocałunek. Wszyscy byli uradowani takim widokiem po za mną.

*

Siedzieliśmy w moim pokoju spoglądając na siebie, ale milcząc. Patrzył na mnie z taką nieokiełznaną radością i miłością. Brakowało mi jego obecności. Przybliżył się do mnie.

- Przepraszam za to co zrobiłem. To przez to że cię tak kocham

- Też cię kocham , wiesz o tym. Musimy sobie ufać, pamietaj

- Teraz już wiem- zakończył i zaczął mnie całować. Leżeliśmy przytuleni do siebie, milcząc. Ale my nie musimy nic mówić, bo wiemy co to drugie z nas chce powiedzieć. Po prostu się kochamy. Tak, kochamy. Choć oboje nie zdajemy sobie sprawy z tego że nasz związek wkrótce znów zostanie wystawiony na próbę.

*

czekałyście tyle a mi znowu rozdział nie wyszedł. jakieś to takie pogmatwane...ale cóż. nie umiałam napisać tego inaczej. kolejny raczej będzie lepszy..

+ zapraszam na wznowione opowiadanie dla tych którzy nie wiedzą http://love-you-so-much-ever.blogspot.com/  oraz na http://rozabezkolcow-bvb.blogspot.com/

liczę też na Wasze komentarze, bo dzięki nim chcę pisać <3 dziekuję za wszystko !

czytasz ? komentuj :)

Rozdział 19

 *

 To że cię kocham nie oznacza że muszę z tobą być. Po prostu chcę byś był

*

To jest chyba tylko zły sen. Obudzę się i nadal będę z Marco. Jaka ja jestem naiwna. Straciłam go ot tak, i nawet nie wiem co było tego przyczyną. Nawrzeszczał na mnie i zerwał ze mną. A może to ja z nim zerwałam ? Sam już nie wiem. Tak czy tak nie jesteśmy już razem.
Padał deszcz. Krople chłodnej wody spływały po mojej wyjątkowo bladej twarzy. Mieszały się z moimi łzami. Nie wiedziałam co mam robić. Gdzie pójść. Usiadłam na krawężniku pustej drogi. Wpatrywałam się w cień promieni ulicznej latarni. Wiatr targał moje zmoczone włosy, sukienka całkiem przemokła. Było mi zimno ale nie przeszkadzało mi to. Schowałam twarz w dłoniach i płakałam.Mijały kolejne minuty a ja coraz bardziej zmarznięta wylewałam swoje smutki w dłonie. Miałam wrażenie że ktoś się przysiadł, że ktoś stara się mnie przytulić dość niepewnie. Podniosłam twarz po której spływał makijaż. Widziałam tylko oczy. Jego oczy. Były takie jak tej pamiętnej nocy gdy połyskiwały w świetle księżyca. Widziałam w nich prawdziwego Roberta. Tego w którym się zakochałam. Nie widziałam już w nim tego że mnie zranił, zostawił.
- Chodź do mnie..- powiedział dość cicho, zachrypniętym głosem, i objął mnie, zarazem przyciagając do swojego rozgrzanego ciała. Po chwili odsunął mnie od siebie, zdjął swoją kurtkę i nałozył ją na mnie. Dłonią delikatnie ocierał moje policzki od wylanych przeze mnie łez.- Nie płacz, już..
- Dlaczego wy jesteście tacy ? Rozkochujecie, wykorzystujecie a potem zostawiacie ... same..- krzyczałam na cały głos. On wpatrywał się we mnie nic nie mówiąc. Słuchał moich wyżaleń i obraz kierowanych pod adresem mężczyzn. Wstał po chwili, blisko mnie i spojrzał mi w oczy.
- Taka nasza natura. Co się stało ? Pokłóciliście się z Marco ?- zapytał dość niepewnie
- Czy się pokłóciliśmy ? Nie. Po prostu rozstaliśmy się, a nawet nie rozstali lecz rozpadli jak domek z zapałek.- mówiłam roniąc kolejne łzy- Robert, ja go tak cholernie kocham...
- Wiem, jeszcze wrócicie do siebie, zobaczysz- odparł podchodząc do mnie i obejmując. Nie chciałam aby odchodził, aby mnie zostawiał. Jego obecność przy mnie dawała mi pewną ulgę, radość.

*

Byłem się przejść. Tak aby pomyśleć, zastanowić się. Siedziała sama na krawężniku. Przemoknięta, zmarznięta, w totalnej rozsypce. Jej płacz był dla mnie najgorszym widokiem. Oddałbym wszystko aby była tylko szczęśliwa. 

Szliśmy ulicą bez żadnego celu. Chwilami któreś z nas próbowało rozpocząć rozmowę, która ostatecznie nam się nie kleiła. W pewnym momencie nasze dłonie otarły się o siebie, co sprawiło że moje serce zwariowało. Poczułem wewnętrzne ciepło. Splotłem palce z jej dłonią patrząc ukradkiem na brunetkę. Uśmiechnęła się nieznacząco, ale puściła moją dłoń, rumieniąc się przy tym. Zwykły gest a sprawił mi tyle przyjemności. Nie mogę sobie robić żadnej nadziei, ale jednak mam w sobie iskrę wiary że może kiedyś między nami jednak coś będzie. Na razie nie mam się co łudzić, bo ona kocha wyłącznie Marco Reusa. 

- Wszystko w porządku?- zapytałem po dość długiej ciszy między naszą dwójką

- Tak, tak- odparła krótko i obchodziła uliczne kałuże po deszczu

- Może chcesz się rozerwać, żeby choć na chwilę zapomnieć, co ? Dyskoteka ?

- Wiesz, to nie jest głupi pomysł. Znasz jakieś fajne miejsce ?- zapytała dość entuzjastycznie. Na jej twarzy pojawił się chyba po raz pierwszy dzisiejszego wieczoru naturalny uśmiech. 

Zaprowadziłem ją do mojego ulubionego klubu, do którego zazwyczaj chodzę z chłopakami. Był spory tłok, więc przepchaliśmy się przez tłum imprezowiczów docierając do barmańskiej lady. Dla siebie zamówiłem jak zwykle podwójne whisky, a dla młodej Polki coś znacznie słabszego. Po jednym kieliszku stała się wyjątkowo wesoła, zaczepiała młodego barmana, który z wielką chęcią ulegał jej zalotom. Usłyszałem moją ulubioną piosenkę, a właściwie naszą. Tę samą która leciała na imprezie gdy pierwszy raz ją pocałowałem i poszliśmy do łóżka. Postanowiłem zaciągnąć ją na parkiet. Nie protestowała, lecz radośnie podążała ze mną na sam środek parkietu. Położyłem dłonie na jej talii minimalnie przyciągając do siebie. Jej ręce powędrowały za moją szyją, przez co nasze twarze były bardzo blisko siebie. Czułem jej oddech na skórze, a nasze usta prawie się stykały. Miałem tak wielką ochotę ją pocałować, choć musnąć jej usta, ale zdawałem sobie sprawę że mógłbym zniszczyć to co jest między nami.
- Kocham tę piosenkę- odparła po chwili śmiejąc się
- Ja też. Przypomina mi te cudowne chwile spędzone z tobą.
- A ty ciągle to samo, Robercik
- Weronika bo cię kocham, czy to tak ciężko zrozumieć ?
- Rozumiem, bo ja ciebie też.
- Co ty mnie też ?- pytałem bo chciałem usłyszeć z jej ust te słowa
- Też cię kocham. Próbuję sobie wmówić że tak nie jest ale serce wie lepiej.
- Spróbujmy....spróbujmy być razem
- Nie- odparła krótko spuszczając wzrok by na mnie nie patrzeć. Dłonią podniosłem jej podbródek by móc nadal patrzeć w jej piekne oczy.
- Nie ? Dlaczego nie ?
- To że cię kocham nie oznacza że muszę z tobą być. Po prostu chcę byś był.- powiedziała cicho, ledwo dosłyszalnie, na koniec muskając moje usta. Tak subtelnie, a jednocześnie namiętnie, po czym spojrzała mi w oczy i zniknęła w tłumie ludzi bawiących się na parkiecie.

*

Nie powinnam tego robić. To był błąd. Zrobiłam jemu i sobie jakiekolwiek nadzieje. Ale z tego nic nie będzie. Moją jedyną miłością jest Marco i muszę sie dowiedzieć dlaczego mnie zostawił. 

Po cichu zdjęłam obuwie i na placach przedostałam sie do swojego pokoju. Zdjęłam sukienkę, wzięłam gorącą kąpiel po czym położyłam się w łóżku puszczając sobie jeszcze cicho muzykę. Położyłam głowę na poduszce i zaczęłam płakać. Z bezsilności.

- Mogę wejść ?- usłyszałam zaspany głos Kuby, skinęłam głową. Usiadł obok, wyjmując zza siebie pudełko pralinek.- Na poprawę humoru 

- Dzięki, ale to chyba nie pomoże- odparłam wyjmując czekoladkę

- Mów mi tu wszystko jak na spowiedzi-  odparł a ja zaczęłam mu wszystko mówić. Nie przerywał lecz uważnie wsłuchiwał się w moje opowieści.- Straciłam Marco, Wojtka a w dodatku jeszcze namieszałam między mną a Robertem...- zakończyłam

- Sporo tego- zaśmiał się aby rozluźnić atmosferę- Z czasem wszystko się ułoży. Z Marco porozmawiam tak dyskretnie, z Robertem to trochę skomplikowane ale on wie że z tego nic nie będzie, a Wojtek...tu chyba nie mogę nic zrobić. 

- Dziękuję ci Kubuś, jak dobrze że chociaż mam ciebie

- Ja jestem zawsze. Ja z Agatą, i Piszczu z Ewką. Może jutro zrobimy sobie wieczór filmowy, co ty na to ?

- Z wielką chęcią- odparłam i przytuliłam go na koniec w ramach wdzięczności

- Dobranoc. Wyśpij się- zakończył gasząc światło mojego pokoju. Zasnęłam mysląc o Marco Reusie...

*

Był już prawie środek nocy więc byłem przekonany że Ania już śpi. Myliłem sie. Zdenerwowana siedziała w salonie czekając na mnie.

- Gdzie ty tyle byłeś do cholery?- krzyczała- Martwiłam się

- Byłem...- muszę powiedzieć prawdę- Byłem z Weroniką

- Słucham ?

- Ania ja tak dłużej nie mogę. Nie kocham cie tak jak dawniej. Kocham tylko ją i nie mogę przestać- uderzyła mnie w twarz, zaczęła jeszcze coś mówić pod nosem. Ubrała płaszcz, zabrała kluczyki do swojego samochodu i wyszła

- Nie chcę cię znać, to koniec- wykrzyczała trzaskając za sobą drzwiami naszego mieszkania. Prędzej czy później by do tego doszło...

*

może nie zachwyca ale musiałam sie jakoś wyżyć, wiec powstał nowy rozdział.

kiedy nastepny ? nie mam pojęcia

pozdrawiam

czekam na komentarze

Rozdział 18

 *

Może dla­tego to tak bo­li, bo nig­dy z Tobą nie byłam, a tak cho­ler­nie mi na To­bie za­leży. Niez­mien­nie od wielu miesięcy.    

*

Mój świat się zawalił. Legł w gruzach. Straciłam chyba najbliższą mi osobę. Straciłam Wojtka. Mojego kochanego Wojtka, który był zawsze ze mną. To on pomógł mi dojść do siebie po śmierci rodziców. To on pokazał mi na nowo świat. On nauczył mnie kochać. Był zawsze. Choć często się kłóciliśmy, obrażaliśmy, to jednak nasza przyjaźń potrafiła to przetrwać. Nic nie zauważyłam. Nic. Teraz mam do siebie o to żal. Gdybym coś zauważyła, inne zachowanie, gesty, może inaczej by się to potoczyło. Teraz zaczynam rozumieć Roberta. Postąpiłam tak jak on kilka lat temu. On nie zauważał mojej miłości do niego, ja nie zauważyłam miłości Wojtka do mnie.  On wyjechał bez słowa, ja wyjechałam zostawiając go na lotnisku.
Stałam w objeciach blondyna. Teraz mam tylko jego. Czuję się przy nim bezpiecznie, czuję się ważna i kochana. Możliwosć dzielenia z nim mojego zycia to coś cudownego.
- To przyjdę innym razem- usłyszałam głos dobiegający zza moich pleców. Odsunęłam się od blondyna odwracając za siebie i ujrzałam, Mario ? Ubierał kurtkę i zbierał swoje rzeczy.
- Marco ?- nie byłam w stanie tego zrozumiec. Przecież jeszcze nie dawno on nie chciał go znać, a teraz ten jest w jego mieszkaniu
- Kochanie miałaś rację. Muszę walczyć o moja przyjaźń z Mario- powiedział trzymając mnie za dłonie
- Zdzwonimy się- odparł Goetze już prawie wychodząc z mieszkania
- Mario ! Zaczekaj !- krzyknęłam- Nie idź. Porozmawiajcie sobie. Ja i tak pójdę już spać, muszę odpocząć.- oznajmiłam, delikatnie się usmiechnęłam i udałam się do sypialni ukochanego. Nie miałam ochoty wracać do Błaszczykowskich. Będą zadawać pytania jak było, co u Wojtka, a ja co im powiem ? Znajać życie zapewne natknęłam bym się na Lewandowskiego i jego narzeczoną.
Ułozyłam się wygodnie, przykrywając czarną, satynową pościelą. Myślałam. O Szczęsnym. O nim, o mnie, o nas. Próbowałam sobie jakoś tłumaczyć jego zachowanie, jego miłość do mnie. Ten pocałunek, taki inny, jego usta czułe, subtelne. Czy ja do niego coś czuję? Kocham go, ale tak jak przyjaciela. Tyle razem już przezyliśmy, ale nie myślałam nigdy że nas mogłoby coś połączyć. Gdy mnie pocałował, poczułam więź między nami. Pocałunek nie zaskoczył mnie. Był dla mnie czymś normalnym. Gdy teraz patrzę wstecz to nasze wspólne życie było inne. Tak naprawdę Wojtek wiedział o mnie wszystko, ja mu o wszystkim mówiłam. Gdy nie mogłam zasnąć, przychodził i zasypiał ze mną. Gdy byłam smutna, pocieszał, przytulał.
Przyszedł i położył się obok, mocno przytulając i przyciągając. Odwróciłam się w jego stronę, wtulając w jego ciało.
- Nie płacz- mówił i głaskał mnie po głowie, starając pocieszyć- To nie koniec, potrzebujecie czasu
- Marco, straciłam go- spojrzałam mu w oczy i usiadłam. Z kieszeni spodni wyjęłam list od Wojtka i podałam Marco. Tak czy tak by się dowiedział, a lepiej jak ode mnie. Zaczął czytać. Spojrzał na mnie,
- A ty ?
- Co ja ?
- Kochasz go ?
- Nie tak jak on mnie..- wydukałam i ponownie przytuliłam się do blondyna

*

Pomagałem przygotować Ani kolację. Ostatnio jest tak jakby między nami lepiej. Minął chyba ten okres zazdrości o Weronikę. Spędzamy ze sobą więcej czasu, rozmawiamy, cieszymy się sobą. Tylko że mam wrażenie że ją oszukuję. Kocham ją, ale kocham tez Weronikę. Nie mogę wmówić sobie że jej nie kocham, bo tak nie jest. Gdy ją widzę moje serce bije szybciej, świat wiruje, ja jestem inny. Każde jej spojrzenie, gest czy słowo w moją stronę sprawiają że kocham ją bardziej. Ale ją tracę. Im bardziej ją tracę, tym bardziej ją kocham.

- O czym tak myslisz?- zapytała Ania, podchodząc i całując mnie

- O czym ?- zawiesiłem głos- O tobie.- skłamałem

- Wiesz co się zbliża?

- Wiem, jak mógłbym zapomnieć

- Organizujemy jakieś przyjęcie?

- Nie masz ochoty spędzić tego wieczoru tylko ze mną?- zapytałem. Usmiechneła sie przygryzając dolną wargę. Pocałowałem ją, wziąłem na ręce i zaniosłem do salonu. Połozyliśmy się, ciągle całując. Kochalismy się, tak jak dawniej, gdy byliśmy tylko parą. Po wszystkim leżeliśmy wtuleni w siebie.

- Kocham cię- wyszeptała mi do ucha

- Też cię kocham, Weronika- odsuneła się patrząc na mnie- Aniu, Aniu. Kocham cię

- Co powiedziałeś ?! Weronika, tak ?!- krzyczała ubierając się- Jak możesz ! Mówiłeś że już nic do niej czujesz !
- Aniu, przepraszam, nie chciałem Cię urazić. Kocham cię!!! Wiesz o tym !
- Skoro mnie kochasz, to powiedz mi prosto w oczy że ona jest dla ciebie nikim- zamilkłem. Mam ją okłamać? Może tak będzie lepiej
- Jest dla mnie nikim...- powiedziałem, ubrałem spodnie i bluzę, po czym wyszedłem z mieszkania.

*

Obudziłam się w sypialni Marco. Ten jeszcze spał, więc postanowiłam go nie budzić tylko po cichu wymknełam się z sypialni, uszykowałam się i napisałam mu list. Połozyłam w widocznym miejscu w kuchni i postanowiłam wracać do Błaszczykowskich. Było dość wcześnie, więc na ulicach nie było zbytnio ludzi. Widać było zbliżającą się jesień. Chłodny wiatr, pożółkłe liście, zachmurzone niebo. Zbliżając się do domu zauważyłam kogoś obok furtki. Stał tyłem do mnie, w ciemnej bluzie i rękami w kieszeniach. Im byłam bliżej, tym bardziej poznawałam tę postać.

- Robert, co ty tutaj robisz o tej porze ?- zapytałam i zapięłam swój granatowy sweterek.

- Weronika...nie wiem, jakoś tak szedłem i się zatrzymałem- mówił trzymając ręce w kieszeniach

- O tej porze ? Chcesz pogadać?- moje słowa wywołały uśmiech na jego bladej twarzy

- Chcesz ze mną rozmawiać ? 

- Dlaczego nie ?

- Ostatnio robiłaś wszystko żeby mnie nie spotkać, a teraz proponujesz rozmowę ?

- Przemyślałam wszystko. Nie mogę ciągle rozpamiętywać tego co było. Więc co ? Spacer ?

- Chętnie- przytaknął na mój pomysł i ruszyliśmy wzdłuż ulicy. Rozmawiając z nim zobaczyłam w nim innego człowieka. Wszyscy chyba mieli rację mówiąc ze się zmienił. Stał się taki wrażliwy, subtelny, nie wiem. Idąc, złapała nas ulewa. Nie mieliśmy wyjścia, więc postanowiliśmy schronić się w pobliskiej kawiarence. I tak już cali przemokliśmy. Usiadłam przy stoliku w rogu pomieszczenia i czekałam na Roberta który poszedł zamówić nam gorącą herbatę i cos do jedzenia.

- Jak minęły  twoje ostatnie lata ?- zapytał przysiadając się i zmierzwił swoje wilgotne od deszczu włosy

- W miarę dobrze. Skończyłam szkołę, otrząsnęłam się po śmierci rodziców i przyjechałam do Niemiec.

- Żałujesz ?

- Nie, dlaczego ? Tęskniłam za Ewą, Agatą, Kubą, Łukaszem...

- A za mną ?- zapytał ale nie odpowiedziałam

- A co u ciebie ?

- Jakoś leci. Zaręczyłem się, zostałem w Borussi i czas leci. 

- Rozwinąłeś się ostatnio. Naprawdę chcesz mienić klub ?

- Może po tym sezonie, nie wiem. Czasami mam dość tego wszystkiego. Chciałbym być normalnym człowiekiem, w ogóle nie znanym.

- Coś za coś- odparłam popijając łyk gorącej herbaty z cytryną

- No właśnie. Kariera za stratę ciebie...- westchnął i patrzył na mnie z wielką ciekawością
- Proszę cię, nie wracajmy już do tego
- Kiedy ty zro­zumiesz, że mnie in­te­resu­jesz , że mi na to­bie za­leży, że cię kocham... ?!
- Nie wiem.
- Ja też nie, boję się, że nigdy...

*

Szliśmy ulicą milcząc. Postanowiłem ją odprowadzić, nie protestowała. Właściwie nie powiedziała nic, czy się zgadza, czy nie. Spędzanie z nią czasu to coś wspaniałego, ona jest wspaniała. A ja jestem kretynem ciągle się jej narzucając. Najlepiej będzie gdy zawalczę wyłącznie na przyjaźni z nią. Wtedy nie będę z nią, ale będę mogł ją mieć obok siebie i kochać na odległość. Choć tyle.

- Przepraszam, nie powinienem tego mówić

- Nie powinieneś, masz rację.

- Mogę cię o coś prosić ?- zapytałem i przystanąłem. Kiwnęła głową i patrzyła- Jutro ja i Ania mamy taką małą rocznicę bycia razem i chciałem jej coś kupić, tylko nie wiem co. Pomyślałem że mogłabyś mi doradzić. - milczała, zastawiała się

- Zgoda- powiedziała po chwili namysłu. Uśmiechnąłem się w jej stronę. Zamówiłem taksówkę i pojechaliśmy do galerii. Obeszliśmy wiele sklepów ale zgodnie stwierdziliśmy że najlepszym wyborem będzie coś z biżuterii. Wybraliśmy skromny naszyjnik zapakowany w krwisto czerwone etui. Trochę zmęczyliśmy się chodzeniem od sklepu do sklepu i usiedliśmy na pobliskiej ławeczce obok fontanny. 

- Mam nadzieję że się jej spodoba

- Na pewno- uśmiechnęła się i pisała wiadomość. Za pewne do Marco Reusa.

- Zaczekaj, zaraz wracam- rzekłem i wróciłem się do sklepu jubilerskiego. Weronika przyglądała się bransoletce która pewnie się jej bardzo spodobała. Postanowiłem ją kupić. Wybrałem czerwony kolor rzemyka i wisiorkiem w kształcie serca. Miła pani podarowała mi zakup i wróciłem do dziewczyny która siedziała nadal na ławce.

- Gdzie byłeś ?- zapytała wkładając telefon do torebki 

- Zamknij oczy- poprosiłem i czekałem. Niepewnie zmrużyła oczy. Złapałem jej rękę i delikatnie nałożyłem bransoletkę i ją zapiałem. Otworzyła oczy i zerknęła na mój podarunek.

- Piękna, ale nie mogę jej przyjąć - odparła i chciała  ją odpiąć ale jej nie pozwoliłem.

- Zatrzymaj, to będzie symbol naszej nowej przyjaźni, nowego etapu w naszej znajomości- mówiłem i patrzyłem jak na jej twarzy pojawia się uśmiech. Taki prawdziwy i szczery. Miałem wrażenie że mi wybaczyła. I chyba się nie myliłem. Przytuliła mnie i pocałowała w policzek.

- Dziękuję- odparła śmiejąc się i wstając. Odwzajemniłem usmiech i szczęśliwy jak nigdy podążałem za nią w kierunku wyjścia.

*

Przynajmniej z Robertem zaczyna mi się układać. Może znowu będziemy przyjaciółmi? Może. Prawie cały dzień spędziliśmy razem, bez kłoni, bez wypominania sobie błędów. Jak przyjaciele.

Umówiłam się z Marco na dwudziestą w jego mieszkaniu. Wzięłam szybki prysznic, ubrałam zwiewną sukienkę i rozpuściłam swoje długie włosy. Pojechałam zamówioną taksówką do ukochanego. Winda była zepsuta więc zmuszona byłam wyjść na ostatnie piętro o własnych nogach. Nie dzwoniąc weszłam do mieszkania. Paliło się tylko światło w przedpokoju. Marco siedział na kanapie ze spuszczoną głową. Z radia dobiegały ciche dźwięki.

- Marco coś się stało?- zapytałam podchodząc bliżej niego

- Ty się jeszcze pytasz co się stało ? Jak mogłaś mi to zrobić ?!- uniósł głos o kilka tonów

- O co ci chodzi ?- zapytałam zdezorientowana jego zachowaniem

- O co mi chodzi ? Kim ja tak naprawdę dla ciebie jestem ?! Bo mi się wydaje że nikim !

- Powiesz mi o co masz pretensje czy nadal bedziesz na mnie krzyczał ?!

- Dlaczego mi to zrobiłaś ? Dlaczego ?!

- Przecież ja nic nie zrobiłam !

- Oczywiście że nic, wszystkiemu jestem ja winny.

- Pogadamy kiedy indziej jak ochłoniesz. Widzę że potrzebujemy czasu dla siebie !

- Może już nie potrzebujemy czasu ?!

- Co masz na myśli ?

- To że nie pasujemy widocznie do siebie.

- Czyli to koniec ?

- Skoro tego chcesz, to koniec

- Wal się Reus !- krzyknęłam i wybiegłam z płaczem z jego mieszkania. Straciłam Wojtka, teraz Marco. Straciłam mężczyznę którego kocham ponad życie...Straciłam miłość mego życia...

*

przepraszam za to powyżej. znowu nie wyszło tak jak chciałam. ostatnio coś mi żaden rozdział nie wychodzi.

wybaczcie...znowu jeszcze bardziej namieszałam...ale będę miała o czym pisać przynajmniej...

pozdrawiam

Rozdział 17

z dedykacją dla Marty Potrykus, która tak bardzo wyczekuje każdego rozdziału :)
i w szczególności dla Izy Tarnoś, która daje mi siłę, dziekuję za rozmowy, za wszystko <33 


*

 "Kocham Cię" - dwa słowa, które pot­ra­fią zniszczyć przy­jaźń...
"Zos­tańmy przy­jaciółmi" - dwa słowa, które niszczą miłość... 

*

Siedziałam na balkonie. Całą noc padał deszcz więc powietrze było rześkie i budziło człowieka do życia. Przede mna rozpościerał się widok na panoramę Dortmundu. Niedaleko widoczny był stadion, który o tej porze był dość słabo widoczny przez mgłę. Cały czas myslałam o tym co zobaczyłam w telewizji. Dlaczego mi nie powiedział? Jesteśmy przyjaciółmi, a on robi mi coś takiego. Ale ja jak zwykle o wszystkim dowiaduję się ostatnia, bo wiadome że Kubuś no i oczywiście słynny Robert Lewandowski o wszystkim wiedzieli. W dodatku starali sie ukryć przede mna ten fakt, kryjąc przy tym Szczęsnego.
- Kochanie, dlaczego już nie śpisz?- zapytał zaspany Marco siadając obok mnie i opierając swoją głowę na moim ramieniu
- Nie mogłam spać
- Przez Wojtka?- zapytał zaspanym głosem, ziewając przy tym jak małe kociątko- O niczym nie wiedziałaś?
- Nie, nic mi nie powiedział. Znowu mnie okłamywał. Co by sie stało gdybym wiedziała, no co ?
- Może bał się twojej reakcji. Przecież jesteś dla niego taka ważna, więc bał sie że możesz to źle zinterpretować
- No jak zinterpretować? Ja tego tak nie zostawię, on musi mi wszystko wyjasnić. Jesteśmy przyjaciółmi, on nie może mnie tak okłamywać. Jadę do Włoch.
- Jak to jedziesz?! Kiedy?!- zapytał delikatnie mówiąc dość zdenerwowany
- Marco nie gniewaj się. Pojadę na ich mecz, a potem się z nim spotkam. Dla mnie to bardzo ważne.
- Nie gniewam się, kochanie. Rozumiem, tylko martwię się o ciebie. Uważaj na siebie
- Będę uważać, obiecuję. Jeszcze zdążę wrócić na wasz mecz- odparłam usmiechając sie

*

Byłam już w samolocie lecącym do Włoch. Boję się trochę rozmowy z nim ale nie mam wyjścia. Chcę tylko wiedzieć dlaczego mi nie powiedział. Akurat mi, skoro inni o wszystkim wiedzieli, tylko nie ja. 

Podążałam w kierunku zamówionej taksówki. Podałam starszemu kierowcy karteczkę z adresem i po kilku minutach byłam już na miejscu. Moim oczom ukazała się pokaźnej wielkosci posesja z parterowym mieszkaniem i pieknym ogrodem. Brama była otwarta więc z walizką pod ręką udałam się w kierunku drzwi wejściowych. Zadzwoniłam i czekałam aż ktoś mi otworzy

- Dzień dobry. W czym mogę pomóc ?- drzwi otowrzyłam mi blondynka, dość wysoka. Na jej ramiona opadały długie blond włosy, deliktanie podkręcone.

- Dzień dobry, ja do Wojtka.- odparłam nieco zmieszana jej widokiem. Zaprosiła mnie do środka i pokierowała do przestrzennego salonu. Zawołała swojego chłopaka, nażeczonego, nie wiem.

- Kochanie, kto przyszedł?!- usłyszałam donośny głos Wojciecha dobiegający zza ściany. Po chwili stanął na przeciw mnie zaskoczony moją niezapowiedzianą wizyta.

- Werka co ty tutaj robisz?

- Co, nie spodziewałeśe się mnie tutaj, nie? Myslałeś że jeszcze chwilę sobie mnie pookłamujesz?!- podniesłam głos i patrzyłam na zdezorientowanego przyjaciela. - Kiedy zamierzałeś mi powiedzieć ?!

- Czekałem na odpowiedni moment- poprosił blondynkę by zostawiła nas samych- Nie okłamywałem cię tylko,...

- Jak zwykle czekasz na odpowiedni moment, jak zwykle mnie nie okłamujesz! Wojtek do cholery co sie z tobą dzieje ?! Dlaczego o niczym mi nie mówisz?

- Bo sie boję twojej reakcji!

- Jakiej rekacji, na co ? Że masz dziewczynę ?! Wojtek, masz swoje życie, ja mam swoje, ale jesteśmy przyjaciółmi, tak czy nie? Mów mi prawdę

- Gdy ci ją powiem już nie będziemy przyjaciółmi- spuścił głos i usiadł na kanapie. Przysiadłam sie, ujełam jego dłoń i starałam sie spojrzeć mu w oczy

- Wojtek, błagam cie. Nie trzymaj mnie w takiej niepewności

- Weronika bo ja sie w ....- zawiesił głos bo do salonu weszła młoda kobieta

- Kochanie, nie przedstawisz mnie?- zapytała patrząc podejrzliwie na bruneta

- A tak, Weroniko poznaj Camille - podałyśmy sobie dłonie. Miałam wrażenie że dziewczyna za mną nie przepada, mimo że się nie znamy.

*

Po wczorajszej imprezce meczył mnie spory kac ale nie ma się co dziwić. Nieźle zabalowalismy. Przez pomyłkę wziąłem marynarkę Marco, więc postanowiłem mu ja oddać. Wsiadłem do samochodu i pojechałem do przyjaciela.
Dzwoniłem do drzwi ale nikt nie otwierał. Nie było też słychać żeby ktoś był w środku to stwierdziłem że nie będę tu wysiadywał godzinami tylko przyjadę innym razem. Odwróciłem się w kierunku schodów i zobaczyłem Marco który szedł z torbą zakupów
- Siema Lewy, co cię sprowadza?- zapytał szukając klucza do domu w kieszeniach swoich spodni
- Zabrałem wczoraj twoją marynarkę i ci ją odwiozłem
- A, spoko. Wchodź- otworzył szerzej drzwi i wszedłem za nim. Rozpakowywał torby z zakupami a ja usiadłem sobie przy kuchennej ladzie. Na stole leżał talerzyk z ciasteczkami, a że jestem łasuchem to gdy Ania nie widzi lubię przegryźć małe co nieco. Zaciekawił mnie fakt że w domu nie ma Weroniki, a ostatnio sypiała w mieszkaniu blondyna
- Weroniki nie ma ?- wyrwało mi się na co Reus spoglądnął na mnie
- Nie, a co ?
- Nie nic, tylko chciałem z nią pogadać ...- westchnałem a on przysiadł sie do mnie podajac mi kubek z kawą
- Pogadać? Chyba wszystko sobie wyjaśniliście?
- Tak, tylko..
- Robert przyznaj się. Masz mi za złe że z nią jestem nie?
- Marco gadaliśmy o tym. Nie mam nic przeciwko
- Tak, to dlaczego cały czas mieszasz jej w głowie. Powiedziała ci nie, więc odpuść, co ?! Masz Ankę!
- Nie mieszam jej! Chciałem się jej tylko poradzić w pewnej sprawie ale skoro jej tutaj nie ma to pojadę do Błaszczykowskich- odparłem zirytowany jego podejściem do mojej osoby
- Tam też jej nie zastaniesz- odparł
- Jak to ?
- Pojechała do Włoch, do Wojtka. Skoro on i wy coś przed nią ukrywacie to ona chce znać prawdę- zamurowało mnie. Szczęsny wpakował sie w niezłe tarapaty. Ciekawe jak on jej to wszystko wytłumaczy...

*

Wróciliśmy z meczu który poszedł zgodnie z planem. Wygrana i Wojtek zachował czyste konto. Pokazał się z dobrej strony, zachował zimną krew w kilku dramatycznych sytuacjach. Ale to cały Wojtek. Camilla nie mogła spędzić tego wieczoru z nami gdyż wzywały ją obowiązki w pracy. Jest modelką, i musiała jechac na jakąś ważna sesję zdjęciową. Wzięłam prysznic i wyszłam do Wojtka który siedział na tarasie. Na stoliku stały dwa kieliszki i butelka czerwonego wina. 

- Świętujesz?- zapytałam stajac w drzwiach tarasowych.

- Tylko z toba- oznajmił i wskazał mi miejsce obok siebie. Podał mi kieliszek z winem a drugi wziął dla siebie. Usiadłam na ratanowej kanapie, a nogi skurczyłam pod sobą. - Co się z tobą dzieje?

- Ze mną ? Nic przecież, jestem taki jaki byłem- zaśmiał sie biorąc łyk wina. Usiadłam mu na kolanach, tak jak zawsze, gdy przeprowadzaliśmy ze sobą trudne rozmowy.

- Nie jesteś taki jaki byłeś, zmieniłeś się i to bardzo.

- Tęsknię za tobą- wyszeptał i bawił się końcami mojej rozciągnietej do granic mozliwości koszulką- Brakuje mi ciebie. Tych naszych wspólnych wygłupów, posiłków. Wspólnie oglądanych filmów, zakupów w galeriach. Brakuje mi ciebie, Weronika.

- Mi też ciebie brakuje ale kiedyś musielibyśmy tak czy tak się rozstać. Nie mógłbyś zawsze się mna opiwkować, dorosłam.

- Wiem, ale boli ta rozłąka z tobą, nie sądziłem że to takie trudne.

- Powiedz mi prawdę. Dlaczego wyjechałeś?

- Zmieniełem klub, poznałem ją i..- zawiesił głos- i nieważne.

- A mi chodzi właśnie o to twoje " i "

- Naprawdę nie ważne. To moje i wszystko zniszczy

- Wojtek do cholery! Mów!

- Lubię jak się złościsz.- zasmiał się i odgarniał moje włosy które opodały na moje ramiona. Przybliżył się. Ale nie tak jak zawsze. Inaczej. To było coś innego, nigdy nie byliśmy ze sobą w takiej sytuacji. Przejechał dłonią po moim policzku.

- Pójdę już spać. Rano wracam- odeszłam i pobiegłam do pokoju gościnnego.

*

Obudził mnie szum drzew, które rosły za oknem i odgłos padającego deszczu. Dzisiejsza pogoda odzwierciedlała mój humor. Przyjechałam żeby poznać prawdę a w rzeczywistości nie wiem nic, a może mniej niż wiedzialam. Ubrałam się, choć nie wzięłam ze sobą ubrań do takiej pogody. Spakowałam wszystkie swoje rzeczy i z walizką poszłam do salonu. Oboje jedli sniadanie. Przyłączyłam się. Zjadłam jedną kanapkę. Posiłek wszyscy spędziliśmy w całkowitym milczeniu. Zbliżała się jedenasta a o dwunastej trzydzieści miałam samolot do Dortmundu.

- Zimno ci. Masz moją bluzę- odrzekł Wojtek pakując moją walizkę do samochodu. Odwzajemniłam to usmiechem w jego stronę i wsiadłam do jego samochodu. Jechaliśmy nadal milczac. Chwilami spoglądalismy na siebie, ale żadne z nas nic nadal nie mówiło.

Szliśmy już do punktu odprawy. Czekałam aż coś powie, ale nie. Spojrzałam na niego ostatni raz i podeszłam by oddać walizkę do wglądu i podać bilet

- Zaczekaj- usłyszałam donośny głos bramkarza. Podbiegł do mnie, objął swoim typowym usciskiem.

Z moich oczu popłynęły łzy. Tak długo się znamy, tak długo sie przyjaźnimy a czasami nie potrafimy rozmawiać ze sobą. Po kilku chwilach puścił mnie i dłonią otarł moje policzki z łez. Patrzyłam w jego oczy z nadzieją że może  z nich coś wyczytam. Ale nic z tego. Były takie puste, bez żadnych emocji. Przyblizył się tak jak wczorajeszego wieczoru, ujął moja twarz w dłoniach i złozył na moich ustach pocałunek. Jeden, krótki ale czuły i namietny. 

- Przepraszam. Wybacz i zapomnij- spojrzał mi w oczy i odszedł. Zatrzymał się kilka kroków ode mnie i wrócił do mnie. Z kieszeni wyjął małą zgięta karteczkę. - Przeczytaj a wtedy wszystko zrozumiesz.- poszedł szybki krokiem i zniknął mi w tłumie ludzi. Chciałam za nim pobiec tylko po co, przecież nie mam mu nic do powiedzenia. Spojrzałam na mała kartkę którą trzymałam w dłoni. Włozyłam ją do kieszeni.

*

Siedziałam znów w samolocie tyle że teraz wracałam do Dortmundu. Patrzyłam przez małe okienko podziwiając widoki pode mną. Wyjełam z kieszeni kartkę i zaczęłam czytać.

Nie wiem od czego zacząć. Wiem że to co zrobiłem przekreśliło naszą dotychczasową przyjaźń. Ale to było silniejsze ode mnie. Moje uczucie do ciebie mnie przerosło. Nie kontrolowałem tego. Przenosiny do innego klubu były jedynym wyjściem by móc się w tobie odkochać. Bo cię kocham. Ale nie tak jak przyjaciel przyjaciółkę, lecz jak mężczyzna kobietę. Nigdy wcześniej nie sądziłem że mógłbym cię pokochać, ale to się zmieniło. Gdy zabrałem cię ze sobą do Londynu moje podejście do Ciebie zaczęło się zmieniać. Przestawałem widzieć w Tobie tę małą dziewczynkę z którą bawiłem się w piaskownicy lecz kobietę z która chciałbym spędzić resztę mojego życia. Ale to było nie możliwie. Nie dostrzegałaś tego że staram się do Ciebie zbliżyć. Każde moje " podchody " traktowałaś jako gesty zwykło przyjacielskie. Dlatego wyjechałem. Poznałem jeszcze Camille i myślałem że dzięki niej w miare upływu czasu przestanę Cię kochać. Ale Twój przyjazd do Włoch ożywił moje uczucie. Nie poradzę nic na to że Cię kocham. Wiem że między nami nic nigdy nie bedzie, ale nie ubolewam nad tym. Chcę tylko Twojego szczęścia. A zaznasz go tylko przy Marco. Nie przy mnie, nie przy Robercie, lecz przy nim. Wybacz mi to co zrobiłem, i zapomnij. Zapomnij o mnie. Kocham Cię i zawsze będę Cię kochał. 

Wojtek

Wysiadłam z samolotu i pierwszą lepszą taksówką ze łzami w oczach pojechałam do domu Marco. Wbiegłam do salonu z płaczem, nie zwracając uwagi na to że nie jest sam.
- Kochanie, co się stało?- zapytał troskliwie wstając z kanapy i podszedł by mnie przytulić
- Straciłam przyjaciela. Straciłam Wojtka- wydukałam płaczliwym głosem i wtuliłam się w jego ciało...

*

chyba takiego obrotu spraw nikt się nie spodziewał. może przesadziłam trochę ale im więcej namotam tym dłużej będę mogła pisać, jeśli oczywiście tego chcecie. oczywiście to nie koniec problemów Weroniki bo wkrótce jeszcze duuuużo się wydarzy.
dziękuję za Wasze komentarze pod każdym rozdziałem, zwłaszcza pod ostatnim, za te wszystkie ponad 27.000 wyświetleń. dziękuję to za mało by się odwdzięczyć za to co dla mnie robicie, więc pozostaje mi tylko pisać dla Was.
kocham Was dziewczyny <33 dziękuję...

Cierpienie

* nie związane z opowiadaniem

Ból.
Cierpienie.
Strach.
Lęk.
Znasz te uczucia ?
Pewnie nie. Ja walczę z nimi każdego dnia. Gdy się budzę zadaję sobie pytanie: Co mnie dzisiaj spotka? Czemu będę musiała stawić czoła? Byle nie śmierci. Nie mojej. Nie bliskiej mi osobie. Boję się jej. Że zastanie mnie znienacka i nie zdołam nic zrobić.
Dzień jak każdy inny. Pochmurny. Deszczowy.
Wokół mnie pusta i szara rzeczywistość, a w centrum niej ja sama.
Nikt więcej.
Tylko ja.
Co robię ?
Szukam prawdziwiej siebie. Tej osoby którą byłam kilka lat temu. Tej która mimo choroby i przeciwności losu kochała świat i życie. Nie przeszkadzała jej ta odmienność. Ale z czasem to zaczęło się zmieniać. Czuła, że nie pasuje, że jest inna od swoich rówieśników. Odsunęła się od wszystkich. Zamknęła w sobie. Zamknęła na świat. Jej życie zaczęło się zmieniać. Choroba ją ograniczała. Nie miała pasji, zainteresowań. Nic. O swój ciężki los obwiniała wszystkich. Rodzinę, lekarzy a najbardziej własną siebie. Winiła tez Boga. Bo dlaczego ona ? Choroba mamy, taty, babci i jej samej zaczęła ja przerastać. Rzuciła się w wir nauki. Tam czuła sie spełniona. Chciała być kimś. Coś osiągnąć w życiu. Ale jej ambicja z czasem niszczyła jej życie. Za każde niepowodzenie chciała się karać.
Tylko jeszcze nie wiedziała jak.
Do czasu...
Poznała uczucie bólu zadawanego przez własną siebie.
Wtedy poczuła że żyje. Ulga. Wewnętrzna satysfakcja.
Tyle że nic nie trwa wiecznie.
Te ledwo widoczne cięcia jej niezadowalały.
Szła dalej. Więcej. Głębiej.
Padał deszcz. Płakało niebo.
Leciała krew. Płakało ciało.
Śnieg a na nim krople jej krwi. Jak w bajce o Królewnie Śnieżce.
Ból.
Cierpienie.
Strach.
Lęk.
Znowu przyszło jej się z tym zmierzyć.
Przeszła przez próg szpitalnych drzwi. Szła schodami, długimi korytarzami. Podeszła do drzwi sali. Zanim do niej weszła wymusiła w sobie uśmiech. Nie był prawdziwy, ale nie mogła pokazać swojej bezsilności.
Stanęła obok łóżka. Patrzyła.
Czuła że jej wnętrze pęka. Do oczu napływają ciężkie łzy. Nie może płakać. Nie teraz.
' Patrysiu, dlaczego jesteś smutna?- spytała ujmując moją zmarzniętą dłoń
Babciu nie jestem smutna. Cieszę sie ze spotkania z Tobą.
Wnusiu, mnie nie okłamiesz. Nie martw się o mnie. Wszystko będzie dobrze.
Wiem.
Zobaczysz. Już niedługo przyjedziesz do Nas, będziemy siedzieć na werandzie, pić herbatę i rozmawiając sobie.
Tak, już niedługo.
Zaufajmy Bogu. On wie jaki będzie mój los. Jeszcze nie umieram. Jestem z Tobą.
Kocham Cię babciu.
Ja Ciebie też wnusiu. No, a teraz biegnij do rodziców bo czekają na Ciebie i odpoczywaj. Żyj szczęśliwie. Żyj za nas obie. ' *
Wyszła.
Oparła się o ścianę. Westchnęła głęboko. Dała upust swoim uczuciom. Zaczęła płakać.
Wróciła do domu.
Nic nie mówiła.
Milczała.
Szukała swoich przyjaciółek. Nie mogła znaleźć. Gdzie są ?
Wyrzuciła.
Posłuchała Je. Pozbyła się tego co dawało jej ulgę.
A tak cholernie ich teraz potrzebowała.
Nawet nie ich.
Czegokolwiek.
Ostrza.
Zwykła temperówka. Wyjęła z niej kawałek metalu.
Poczeka.
Jej pokój.
Cisza.
Ciemność.
Samotność.
Wzięła do ręki. Przyłozyła do skóry. Zaczęła ciąć.
Raz, drugi, trzeci.
Do ośmiu...
Rzuciła ostrze w kąt pokoju. Schowała twarz w dłoniach. Zaczęła szlochać. Obiecała że już tego nie zrobi. Sobie, innym, tym którym to obiecała. One ją wspierają, a ona jest bezsilna wobec swojego nałogu...
Nie umie walczyć.
Jest słabeuszem...
Uniosła wzrok. Po ręce spływają strugi krwi.
Żałuje.
Tak bardzo żałuje...
Tyle ze już jest za późno...
Nowy dzień. Budzę się.
 Kim ja tak naprawdę jestem ? Każdego dnia o to pytam własną siebie.
Znasz odpowiedź?
Nie. Raczej nie poznam.
Dom. Tylko ja. Nikt więcej. Jestem sobą.
Przy ludziach- ktoś inny.
Kochasz swoje życie? Takim jakim jest?
Kocham ale nie takie jakie mam.
Zabij się. W niebie będziesz szczęśliwa. Zobaczysz.
Skąd to wiesz?
Bo ja jestem w niebie. Zrobiłem to. Jest fajnie.
Ja nie zrobię.
Dlaczego?
Bo zranię innych. Nie jestem słaba tak jak ty.
Żyjąc coś sobie uświadomiłam. Nie ważne jak jest nam w życiu ciężko, trzeba żyć. Trzeba być silnym i musimy znaleźć w sobię tę siłę by pokonywać przeszkody.
Znalazłaś tę siłę ?
Szukam. Każdego dnia. I każdego dnia ją odnajduję. Ale ja nie jestem sama. Są ludzie którym zależy na mnie.
Mylisz się.
Dlaczego tak myślisz ?
Bo wszyscy wokół życzą ci najgorszego. Dzisiejszy świat jest inny. Ludzie są inni. Są perfidni, samolubni, egoistyczni, narcystyczni i pragnący twego nieszczęścia. Życie jest piekłem. Przetrwają tylko ci najsilniejszy. Ludzie są jak zwierzęta którzy szukają mięsa, i nie patrzą na mniejszych.
Jestem silna.
Naprawdę ? Dlaczego się tniesz ?
Bo. Bo. Ja nie wiem.
Ale ja wiem. Pokazujesz swoją bezsilność. Myślisz że jesteś najważniejsza?! Nie nie jesteś. Jesteś głupią małolatą która boi się życia, a ukojenia szuka raniąc się. Powiedz mi tylko jedno: jak ci to pomaga?
Jestem silniejsza.
Kłamiesz. Właśnie w tym momencie pokazujesz swoją bezsilność.
Nie kłamię! Tak jest.
Kiedy przestaniesz okłamywać własną siebie?
Chcesz pokazać że jesteś silna ? Wyrzuć żyletki. Żyj bez nich. Wtedy udowodnisz i pokażesz innym swoją siłę. Teraz nie wyróżniasz się niczym specjalnym. Jesteś nikim. W głowie ci się poprzewracało
Nie mów tak !
Bolą te słowa, nie? Taka jest prawda. Zmierz sie z tym a wtedy porozmawiamy.
Jak cię odnajdę?
To zależy od ciebie.
Niby jak?
Jak nadal będziesz taką egoistką która stchórzyła przed tym by żyć to spotkamy sie tam na górze. W niebie.
A jeśli nie?
To nie będziesz mnie potrzebować. Będziesz żyć.
Więc co wybierasz ?
Będę żyć i się nie spotkamy. Pokaże wszystkim że jestem silna.
Jak tam chcesz. Bedziesz tego żałować. Nie wytrzymasz w tym świecie.
Wytrzymam. Ty teraz żałuj, że spieprzyłeś sobie życie.
Skoro tak bardzo chcesz żyć, to czym jest dla ciebie to życie?
Czym? Wszystkim. To dar od Boga. Inni go nawet nie dostali. On mnie wybrał.
Ja też go dostałem. Też mnie wybrał.
Ale nie doceniłeś tego daru. Ty pokazałeś swoją bezsilność, słabość. Przyznaj się: nie walczyłeś?
Nie.
Chciałeś żyć?
Nie.
Dlaczego?
Bo nie miałem dla kogo.
A ja mam.
Ja będę żyć.
Czy inni tego chcą czy nie.

* rozmowa autentyczna

Szczerze to nie mam pojecia dlaczego postanowiłam to jednak opublikować. Może po to abyscie mnie lepiej poznały. Myslałam że nareszcie moje życie zmierza ku dobremu, ale nie. Jak zawsze zrobiłam sobie nadzieję, łudziłam się że będę szczęśliwa ale nie. Nie jest mi to widocznie pisane. Zdaję sobie sprawę z tego że niektórzy mogą mieć dość tych moich " wstawek " ale ja po prostu nie mam komu o tym powiedzieć. Bo nikt mnie nie zrozumie, tylko wyśmieje. Coraz więcej osób zarzuca mi że zmierzam ku najgorszemu.  To nie jest tak. Czasami naprawdę gdy każdego dnia towarzyszy Ci ból i cierpienie to ból ktory sobie samemu zadajesz daje Ci siłę- czujesz że żyjesz. Ja już sobie nie radzę. Nie wiem co robić. Mam dość wszystkiego. Mój dzień obraca się wokół domu, szkoły i szpitala. I tak każdego dnia. Nie mogę sie nad niczym skupić. Do tego wszystkiego dochodzi cholerna szkoła która teraz jest piekłem. W obecnym tygodniu mam 12 (!) sprawdzianów, więc nie mam czasu spać. A wiem że nie mogę niczego odpuścić bo po pierwszej klasie kończę większość przedmiotów a oceny są na świadectwie maturalnym. Mam dość tej szkoły, chociać z drugiej strony uczać się sie mam czasu mysleć o własnych problemach, więc jest z tego jakaś korzyść.
Nie chcę abyscie mnie uznały za jakąś " psychiczną " tylko chciałam pokazać jaka naprawdę jestem. Może gdy dowiecie się czegoś więcej o mnie spostrzeżecie w moich opowiadaniach pewien przekaz, przesłanie, nie wiem. Ten blog to prawdziwa ja. Nie ta co każdego dnia udaje przed wszystkimi jaka to niby jest szczęśliwa, lecz ta która każdego dnia walczy z przeciwnościami losu, ale wie że nie jest sama. Bo mam Was, i za to dziękuję Bogu każdego dnia.

" jeżeli spotkało nas nieszczęście, jego źródło nie jest w nas, jest gdzie indziej, na zewnątrz, poza mną i moją społecznością, daleko w Innych "

Rozdział 16

 *

 A w moim ser­cu nie ma ta­kiego miej­sca, gdzie nie chciałabym Cię kochać.  

*

Jestem zły na siebie. Nie wiem co ja sobie wyobrażałem. Muszę się walnąć w ten głupi łeb, a wtedy może do mnie dotrze że ja dla niej jest nikim. ' Jesteś największą pomyłką w moim życiu '. Ma rację. Zniszczyłem to co było między nami.
Ania była w łazience a ja siedziałam w łózku z laptopem na kolanach przeglądając zdjęcia gdy grałem jeszcze dla polskich klubów. Na środku monitora wyświetlił się niewielki napis: ' Szczęsny dzwoni '. Kliknąłem odbierz i ukazała mi się twarz roześmianego piłkarza już Juventusu Turyn.
- Jak tam we Włoszech ?- zapytałem na początek
- Cudownie, musisz kiedyś wpaść do mnie w odwiedziny-i kontynuował swoje opowiadania jak tam jest wspaniale- No dobra, nie słuchasz mnie. Co się stało?
- Nic, serio wszystko jest w jak najlepszym porządku
- Ehe, ale minę masz jakby cię z krzyża zdjęli. Gadaj!
- No bo chodzi o to, że..że...
- Że...?!
- Pocałowałem Weronikę i powiedziałem że ją kocham !- powiedziałem nieco podniesionym głosem ale tak by Ania nie dosłyszała. Wojtek patrzył na mnie nawet nie mrugając
- Co zrobiłeś?!- zaczął gestykulować, machając rozwścieczenie rękami- Pojebało cię do końca?! Robert co ty sobie ubzdurałeś w tym durnym łbie?! Ciesz się że mnie nie ma przy tobie bo stłukłbym cię na kwaśne jabłko! Ja pierdolę- mruknął pod nosem i kręcił z niedowierzania pod nosem. Stary dobry Wojtek. Sypie przekleństwami jak z rękawa, wściekły jak zawsze, gdy chodzi tylko o Polkę- Dobra, a co ona na to wszystko?
- Dała mi w twarz a potem dała mi do zrozumienia że między nami nic nie będzie
- I dobrze zrobiła. Mi się wydaje czy ty jesteś tym zaskoczony?
- Myślałem że ona jednak coś do mnie czuje
- Oj Lewy, oczywiście że czuje, tyle ze nienawiść. Teraz coś ci powiem i raczej uważaj bo nie będę powtarzał, ostatnio mnie nie posłuchałeś, ale liczę że teraz tak. Masz się od niej trzymać z daleka. Nie mów jej że ją kochasz, że ci zależy. NIC! Ona jest z Reusem i ty nie masz prawa się w to wtrącać. Ona wie co robi.
- Dziękuję za kazanie drogi przyjacielu- warknąłem na niego z lekkim sarkazmem- Skoro jesteś takim ideałem, święty Wojtuś to dlaczego nie zdradziłeś jej prawdziwego powodu twoich przenosin?
- Jeszcze nie musi wiedzieć, a ty masz trzymać język za zębami!
- A jeśli jej powiem? Zyskam u niej w oczach
- Lewy, bo jak ci przypier...
- No dobra, dobra. Przez monitor chyba się nie da. Nie będę taką świnią, ale nie czekaj zbyt długo jak ostatnio, bo tym razem tak łatwo może ci nie wybaczyć. A to może prędzej się wydać
- Wiem, wiem. Dobra kończę, do następnego- pożegnał się i rozłączył. Odłożyłem laptop na podłogę i zmeczony całym dniem zasnąłem nie czekając na narzeczoną.

*

Cała chodziłam w nerwach dzisiejszego dnia. Denerwowałam się tym meczem chyba bardziej niż moi przyjaciele. Bardzo mi zależało na tym by chłopcy wygrali i uwierzyli w siebie. Zbiegłam na dół gdzie Kuba przygotowywał się do meczu. Pakował do torby najpotrzebniejsze rzeczy. Mecz miał się odbyć na SIP więc bedzie sie wszystkim chyba lepiej grało.

- Podrzucić cię do Marco?- zapytał piłkarz który jechał na stadion by przygotowac się do meczu. Skinęłam głową i podążyłam za nim do samochodu.

Drzwi jego mieszkania były otwarte. Uchyliłam je i weszłam do środka. Siedział na kanapie z ramką na zdjęcia w ręce. Jego wspólne zdjęcie z Mario z pierwszego meczu ubiegłego sezonu gdy Marco przyszedł do Borussi Dortmund.

- Nie smuć się-powiedziałam i połozyłam dłoń na jego ramieniu. Spojrzał na mnie, nie usmiechając się i położył głowę na moich kolanach. Tak jak wtedy gdy zostałam u niego na noc po odejściu Mario do Bayernu. 

- Pierwszy mecz bez niego. Byliśmy przyjaciółmi. Przecież to Borussia go wychowała a on odchodzi do jej najwiekszego wroga!

- Marco, ty zachowałeś się podobnie rok temu. Odszedłeś z Borussi Moenchengladbach do tej z Dortmundu

- To nie jest to samo !- krzyknął i poszedł do kuchni. Udałam się za nim.

- Naprawdę? A mi się wydaje że tak. Nie możesz mieć do niego pretensji o to że chcę się rozwijać. Porozmawiaj z nim. Walcz o tę przyjaźń bo warto.- powiedziałam i podeszłam aby go przytulić.Objął mnie mocno i wyszeptał
- Dziękuję że jesteś.- spojrzał jeszcze na mnie przed wyjściem i delikatnie się usmiechnął.
Atmosfera na trybunach była fantastyczna. Stałam w towarzystwie Ewy, Agaty i niestety Anki. Nie wymieniłyśmy miedzy sobą specjalnych uprzejmości tylko się przywitałyśmy i każda z nas kibicowała swojemu ukochanemu. Chłopcy wyszli na murawę. Ale na murawie atmosfera nie była przyjemna. Piłkarze podając sobie dłonie pominęli Mario. Każdy. Spojrzałyśmy po sobie i tylko westchnęłyśmy. Gwizdek. Mecz rozpoczęty. Nie tak miało być. Borussia była całkowicie zagubiona, nic im sie nie udawało. Najbardziej widoczne było zagubienie Marco. Podawał piłki na pamięć ze świadomością że piłkę przejmie Mario, ale Mario jest po drugiej stronie. Trzynasta minuta i Bayern prowadzi po bramce Gomeza. Kto podawał? Były piłkarz Borussi. Cieszył się z tej bramki. Nie przeszkadzało mu że to gra przeciw byłej drużynie. Dwudziesta czwarta minuta i 2:0, a po chwili w trzydziestej minucie już trzy zero po bramce Mario! Wykorzystał błąd obrońców żółto czarnych i posłał piłkę do siatki. BVB upadło. Po trzeciej bramce z moich oczu popłynęły łzy. Gwizdek arbitra i przerwa. Opadłam na krzesło. W sektorze kibiców Borussi zapanowała cisza. Poczułam wibracje telefonu i zobaczyłam nieznany mi numer. Odebrałam i okazało się że to Jurgen Klopp. Kazał mi natychmiast przyjść do szatni. Pobiegłam w tamtym kierunku i weszłam do szatni. Piłkarze z wzrokiem wbitym w posadzkę, całkowicie przybici. Już chyba nie mają ochoty wychodzić na drugą połowę. Trener poprosił mnie abym tchnęła jego podopiecznych do gry, bo on już nie potrafi.
- Nie wierzę w to co widzę- piłkarze przenieśli swój wzrok na mnie- Co się stało z tymi piłkarzami którzy zawsze walczyli do końca? Ci którzy w doliczonym czasie strzelili dwie bramki i pokonali Malagę awansując do ćwierćfinału. Ck którzy w połfinale pokonali wielki Real Madryt?
- A w finale przegrali z Bayernem minutę przed zakończeniem regulaminowego czasu- rzucił Kuba

- Kuba nooo! To nie o to chodzi. Na świecie nie ma takiej drużyny jak Borussia Dortmund. Zawsze walczycie do końca, dajecie z siebie wszystko. Poświęcacie siebie dla dobra drużyny. W tym sezonie macie cos do udowodnienia. Musicie udowodnić kibicom, sobie że jesteście najlepsi. I musicie pokazać Mario że jego odejście to największy błąd w jego życiu. W tym sezonie to Borussia będzie wielka! Walczcie bo jesteście do tego stworzeni- zakończyłam i czekałam na ich reakcję. Nic to nie dało. Nadal siedzieli tak jakby ponownie przegrali Ligę Mistrzów. Już miałam wychodzić gdy

- Ona ma rację. Wygramy ten mecz! Damy radę!- podniósł na duchu swoją drużynę Roman nawołując swoich kolegów do walki. Pobiegłam na trybuny a po chwili wyszli piłkarze na murawę i zaczęła sie druga połowa. Całkowicie inna od pierwszej. Teraz do BVB stawiało warunki. W 50. minucie pierwszą bramkę dla Dortmundu strzelił Kuba, a potem padały kolejne. W 62. i 73. minucie bramki zdobył Marco. Myślałam że nie wytrzymam do końca przez te emocje. Jeszcze w 90. minucie było 3:3. Sędzia dolicza dwie minuty. Do końca kilka sekund. Dobry remis ale ostatnia akcja i bramka!!! Marco. Znowu się popłakałam ale ze szczęścia.

Czekałam na uroczego blondyna na zewnątrz. Ze stadionu wychodzili juz uradowani kibice Borussi Dortmund. Wpatrywałam się w niebo na którym połyskiwały gwiazdy. Poczułam czyjeś objęcia. Odwróciłam się, a przede mną stał uśmiechnięty i uradowany Marco. Uśmiech nie schodził mu z twarzy.

- Co my byśmy bez ciebie zrobili?- zapytał i wziął mnie na ręce

- Nie wiem- zaśmiałam się i dłonią gładziłam jego rozgrzany policzek

- Przegralibyśmy- powiedział i złożył na moich ustach czuły pocałunek. Taka chwila mogłaby trwać wiecznie.

- Gratuluję wygranej- dobiegł nas czyjś głos, znajomy jednocześnie. Kilka metrów od nas stał Mario Goetze. Marco stał z miną pokerzysty i nic nie mówił. Milczał.- Zasłużyliście na to, byliście niesamowici.

- Dzieki- rzucił pod nosem piłkarz Dortmundu i pociągnął mnie za rękę bo chciał już iść

- Marco, przepraszam za to co zrobiłem- krzyknął piłkarz już bawarskiej drużyny

- To już nie ma znaczenia. Borussia i bez ciebie jest dobra, i szczerze nie widać różnicy w grze z tobą czy bez ciebie.- powiedział na koniec i ruszylismy w stronę jego samochodu

*

Taki sukces bez wątpienia trzeba było uczcić, nawet trener nie miał zastrzeżeń i pozwolił swoim podospiecznym się zabawić na całego. Piłkarze postanowili urządzić imprezę u Marco. Ten nie protestował ale widziałam po nim że sytuacja po meczu wybiła go z rytmu zwycięstwa. Był taki nieobecny.

W salonie brakowało już przekąsek to postanowiłam coś dorobić, bo piłkarze po takim wysiłku jedli za dwóch. Wyjęłam wszystko co było mi potrzebne i zaczęłam przygotowywać jedzenie. Ktoś wszedł do kuchni i przeszukiwał lodówkę.

- Marco, potrzebujesz czegoś?- zapytałam ale moja pomoc nie była potrzebna. Wyjął miskę dojrzałych truskawek i bitą smietanę.

- Chodź, zjemy sobie- zaproponował. Podniósł mnie sadzając na marmurowym blacie kuchennym i podszedł blisko mnie. Oplotłam go swoimi nogami, dając do zrozumienia że go nie puszczę. 

- Aammm- śmiałam sie i " karmiłam " go truskawkami w bitej śmietanie. Tak uroczo wtedy wyglądał.

- Wiesz co, już sobie wyobrażam ciebie taką całą w tej bitej śmietanie- zaczął marzyć

- Ty świntuchu!- przyblizyłam się i go pocałowałam nadal się śmiejąc. Dłońmi wędrował wzdłuż mojego ciała, przechodząc na wysokość guzików mojej jeansowej koszuli którą zaczął nachalnie rozpinać
- Choć się zerwiemy do sypialni
- Mamy gosci, zaprosiłeś ich to teraz imprezuj z nimi
- Ja ich zaprosiłem ? Sami sie wprosili- mówił i kontynuował nasz pocałunek

*

Cieszyłem się z wygranej zwłaszcza że to pierwszy mecz sezonu w dodatku z Bayernem Monachium. Po meczu w gronie najbliższych udaliśmy się do Marco by świętować. Impreza rozpoczęła się na dobre. Alkohol lał się litrami. Nikt nie szczędził sobie procentów tego wieczora.

- Chodź pomożesz mi zabrać się z piwem- zawołał mnie kolega z klubu i reprezentacji, Błaszczykowski. Odszedłem od Ani i podążyłem za mężczyzną. Weszliśmy do kuchni ale jak się okazało nie w porę. Takie sytuacje doprowadzały mnie do białej gorączki a nic nie mogłem zrobić. Starałem się tym nie przejmować i opróżniałem lodówkę z schłodzonego piwa. Kuba stanął z założonymi rękami

- Reus czy ty się czasem nie zapędzasz?- rzucił w jego stronę lekko poddenerwowany całą sytuacją

- Kuba, o co ci chodzi?- na twarzy blondyna pojawiło się zaskoczenie

- Nie przeginaj, ona ma zaledwie dziewiętnaście lat. Ona idzie dopiero na studia i nie w głowie jej macierzyństwo!- krzyknął na co ja zaśmiałem się w równi z Weroniką. Spojrzała na mnie delikatnie unosząć kąciki ust. Miałem wrażenie że owy uśmiech był zwrócony pod moim adresem.

- Kuba, to ty się nie zapędzaj i z łaski swojej nie bądź naszym materacem- prychnął zirytowany Marco i wyszedł do salonu gdzie odbywała się impreza. Weronika pomogła nam zabrać się z prowiantem i wróciliśmy do znajomych. Telewizor był włączony, a na jednym z kanałów przeprowadzany był wywiad. Spojrzeliśmy po sobie z Jakubem i podeszliśmy szybko do ekranu by go zasłonić. Żaden z nas nie mógł znaleźć pilota by wyłączyć " grające pudło ".

- Ej, znam ten smiech- skomentowała Weronika i przepchała się między nami by zobaczyć fragment rozmowy- Wojtek ?- odparła cicho ale pełna zaskoczenia. Niestety nie pozytywnego. Jej piekny uśmiech zszedł z twarzy, a na jego miejscu pojawiło się całkowite zawiedzenie i w pewien sposób ogromna złość...

*

wiem że rozdział całkowita porażka, ale musiałam coś dodać, obiecuję że następny będzie lepszy i dużo się wydarzy. czy pozytywnego to nie powiem ale zwrot akcji będzie.

wiem że mam u Was spore zaległości na blogach ale jak  tylko skończy się u mnie zamieszanie związane z wystawianiem ocen i końcem roku szkolnego to wszystko nadrobię i skomentuję.

a teraz proszę o komentarze tylko szczere bo sprawiają mi one dużą radość : )

kolejny rozdział prawdopodobnie dopiero za tydzień...