Rozdział 22

*

 Czuję, że moja miłość do ciebie
Staje się silniejsza z dnia na dzień

*

Pierwsza noc od bardzo dawna kiedy spędzam ją w domu Błaszczykowskich. Z uśmiechem na twarzy wstałam z łóżka, obudzona donośnymi głosami dobiegającymi z dołu. Zbiegłam po schodach, wchodząc do kuchni na śniadanie, a tam zastałam...Marco.Siedział przy stole popijając herbatę i rozmawiając z domownikami. Na sam jego widok moje serce się uradowało, źrenice oczu powiększyły by skupić uwagę na jego sylwetce, a usta chciały poczuć jego dotyk. Spojrzał na mnie, szeroko się uśmiechając. Podeszłam bliżej, siadając mu na kolanach, a ten objął mnie, opierając głowę o moje ramię. Kuba z Agatą tylko uśmiechnęli się pod nosem, ciesząc się z nami naszym wielkim szczęściem.
- Co ty tutaj robisz o tej porze ?- zapytałam, bo nie powiem, była dziesiąta godzina, a blondyn już tutaj był.
- Stęskniłem się. Dziwnie jest się budzić gdy ciebie nie ma obok.
- Reus, ty się tak nie zapędzaj. Tu jest jej dom, nie u ciebie- wtrącił się Kuba
- O, już nie długo- zaśmiał się Marco, ale to nie spotkało się z zadowoleniem polskiego piłkarza
- Nie myśl sobie że ona się do ciebie przeprowadzi- Agata szturchnęła męża na co ten się delikatnie oburzył- Lewy mi opowiadał jakie ty masz fantazje, a ja nie pozwolę...- nie dokończył
- Lewy ci opowiadał, tak ? I co ci takiego powiedział ? Że całowaliśmy się na biurku ? Kuba, to ty zaczynasz przeginać! Weronika jest dorosła i chyba wie co robi. Nie róbcie z niej małego dziecka, które trzymać za rączkę- niemiecki zawodnik nie krył już oburzenia.
- Gdyby on nie wszedł, pewnie byś ją przeleciał!- uderzył pięściami o stół
- Licz się ze słowami! Przelecieć się można samolotem, a nie dziewczynę. Robimy co chcemy a tobie i Robertowi nic do tego!- blondyn był coraz bardziej zdenerwowany- Idę, bo nie chcę powiedzieć lub zrobić za dużo niż mi wolno. A poza tym nie jestem tu chyba mile widziany od dzisiaj!- pocałował mnie w policzek i wyszedł z mieszkania, trzaskając drzwiami
- Bardzo ci dziękuję, Kuba !- warknęłam na niego z sarkazmem i pobiegłam za ukochanym. Nie patrzyłam że na dworze jest mniej niż piętnaście stopni, a ja jestem ubrana w spodenki i bluzkę na ramiączkach.
- Marcoooo, zaczekaj !- wołałam gdy ten wsiadał do swojego samochodu
- Wera, chcesz się rozchorować ?- zdjął z siebie kurtkę, nakładając na moje ciało- Wsiadaj - otworzył mi drzwi do swojego samochodu. Usiadłam na miejscu pasażera, patrząc na chłopaka, który oparł się o siedzenie i głęboko westchnął. Ujęłam jego dłoń, mocno ściskając, dając do zrozumienia że jestem.
- Marco, co się dzieje?- zapytałam z troską
- Dlaczego wszyscy są przeciwko mnie ? To nie jest pierwszy raz kiedy Kuba się czepia tego że jestem z tobą i robimy to co robimy. Lewy tak samo. Widzę jaki jest wściekły gdy jesteśmy razem albo jak mówię o tobie.
- Kochanie, robią to bo się martwią o mnie. Też mam tego dosyć. Ale ich rozumiem, bo widzę jak bardzo chcą stać się dla mnie bliscy, chcą być moją rodziną, od kiedy zginęli moi rodzice- znowu przywołałam do siebie te wspomnienia.
- Wiem, przepraszam. Nie chciałem cię urazić, przecież.- pocałował mnie delikatnie w czubek czoła
- Propozycja bym się do ciebie wprowadziła, nadal aktualna ?- na jego twarzy pojawiło się zdziwienie
- Tak, chcesz mi powiedzieć że ty...
- Że ja wprowadzam się do ciebie
- Naprawdę ??!
- Tak, cieszysz się ?
- Oczywiście że się cieszę, a kiedy ?- pytał cały podekscytowany
- Zadzwonię, kiedy masz po mnie przyjechać, dobrze ?
- Dobrze- odparł radośnie. Oddałam mu jego kurtkę i pobiegłam do domu.

*

Na dworze był tak zimno że nie chciało mi się nawet wychodzić, aby pobiegać. Włączyłem telewizor i postanowiłem trochę posprzątać mieszkanie. Zastanawiałem się czy jej ponowne pojawienie się w Dortmundzie to przypadek, czy przeznaczenie. Wiem że ona może mi pomóc, ale nie wiem też czy to dobry pomysł, aby wprowadzać ją w tą aż nadto skomplikowaną sytuację. Jej zależy na Marco, przynajmniej kiedyś zależało, więc mogłaby się pokusić o odzyskanie go. Ale może się też wydać prawda, która mnie zrujnuje w oczach Marco i Weroniki. W oczach wszystkich. 

Gdy ogarnąłem mieszkanie, doprowadzając je do przyzwoitego stanu, położyłem się wygodnie na kanapie i oglądałem film. Niestety ktoś postanowił przerwać mój odpoczynek, natarczywie dzwoniąc do mnie. Okazało się że to Łukasz który wybiera się do Jakuba i zamierza iść tam ze mną. Nie mając nic ciekawego do zrobienia w najbliższym czasie, przystałem na jego propozycję. Umówiliśmy sie że przyjedzie po mnie za dziesięć minut.

Będąc na miejscu, szybko przebiegliśmy do domu, gdyż mocno padał deszcz. Drzwi były otwarte więc postanowiliśmy wejść bez pukania. Mogliśmy chyba chociaż zadzwonić, bo zastaliśmy Kubę i Agatę kłócących się.

- Przepraszamy, że nie zadzwoniliśmy- zaczął Piszczek nieco speszony tą sytauacją

- Nie, dobra, nic się nie dzieje- odparł Kuba opadając na fotel- My już skończyliśmy

- My może skończyliśmy, ale na pewno nie ty. Masz ich przeprosić, oboje !! I przestać się wtrącać w ich życie !

- Coś się stało ?- zapytał Łukasz

- Kuba tak wczuł się w rolę opiekuna Weroniki, że się z nią pokłócił. Z nią i Marco.- gestykulowała rękami, nieco poddenerwowana- Robert, a ty też nie jesteś bez winy. Czemu nie dasz jej w końcu spokoju i nie postarasz się z nią zaprzyjaźnić? Przecież wy i tak nie będziecie nigdy razem 

- Skąd wiesz że nie będziemy ? Zrobię wszystko aby tak było !

- Nie Robert. Ty i tak już jej nieźle namieszałeś w życiu. Miałeś swoją szansę. Nie wykorzystałeś jej, więc pozwól Weronice być szczęśliwej z Marco. Oni się kochają. Nie niszcz tego.- mówiła już z nadzieją że to do mnie dotrze. Chciałem już coś powiedzieć, ale wszyscy zauważyliśmy Weronikę która schodziła ze schodów z walizkami.

*

Cieszyłam się na myśl, że od dziś będę mieszkać razem z Marco. Pomyślałam że to już czas, by zrobić kolejny krok w naszym związku. A wspólne mieszkanie to chyba dobry pomysł.
Spakowałam wszystkie swoje rzeczy i zeszłam na dół, bo Marco miał być za kilka minut. Oczywiście w salonie siedziało całe wielkie zgromadzenie.Gdy tylko mnie zobaczyli zapanowała cisza.
- Weronika co ty wyrabiasz ? Co to za walizki?- zapytał Błaszczykowski powstając ze swojego miejsca
- Wyprowadzam się. Mam dość waszego zachowania. Kiedy zrozumiecie w końcu że dorosłam ?
- Zrozumieliśmy, ale nie chcemy abyś cierpiała- odparł polski piłkarz
- Cierpię, ale przez was, bo nie traktujecie mnie poważnie. Ja nie chcę takich przyjaciół. Straciłam Wojtka, a teraz was. Może tak ma być- już ze  łzami w oczach wyszłam z mieszkania ciągnąc walizki za sobą. Marco właśnie zajeżdżał na plac. Wysiadł z samochodu i podbiegł by mnie przytulić, po czym zabrał moje walizki i udaliśmy się do jego mieszkania kilka przecznic dalej. Jadąc roniłam pojedyncze łzy. Przecież ja ich kocham jak rodzinę, a oni traktują mnie po prostu jak dziecko. Wiem że robią to z troski, ale muszą zachować pewną granicę. Teraz mam tylko Marco. Najbardziej boli mnie rozłąka z Wojtkiem. Całkowicie straciliśmy ze sobą kontakt. Wiem że on potrzebuje czasu by zwalczyć uczucie do mnie ale chciałabym wiedzieć co u niego. Czy wszystko w porządku, jak w klubie. Tak nie wiem nic.
Marco zaprowadził mnie do swojej garderoby udostępniając mi w niej miejsce. Rozejrzałam się w okół, posyłając w jego stronę uśmiech po czym podeszłam wtulając się w jego ciało. Uniósł mnie nad powierzchnią, wziął na ręce i zaniósł do salonu. Położył mnie na kanapie, zajmując miejsce obok mnie. Odgarniał włosy, które opadały na moje policzki, po czym musnął delikatnie moje usta. Zaśmiał się i przytulił mnie, bardzo mocno.
- Dlaczego wszyscy odchodzą, ranią mnie?
- Nie wiem, kochanie. Czas leczy rany, wiem coś o tym.
- Skąd ?
- Ktoś kiedyś bardzo mnie zranił, ale nie mówmy o tym, to już nie istotne. Nie warto oglądać się wstecz.
- Kocham cię- odparłam patrząc mu  w oczy, a po chwili pocałowałam. Chciałam aby taka chwila trwała wiecznie...

*

U Błaszczykowskich nie panowała zbyt miła atmosfera po wyprowadzce Weronki. Było jak na stypie. Siedzieliśmy milcząc, chwilami spoglądając na siebie. Nie mogłem już wytrzymać, więc się pożegnałem i wyszedłem.Było już po zmroku, dość chłodno. Zapiąłem kurtkę pod samą szyją i podążałem wzdłuż opustoszałej ulicy. Zatrzymałem się w jednym miejscu. W tym samym gdzie jeszcze pewien czas temu spotkałem ją tutaj, całą zapłakaną po rozstaniu z Reusem. Teraz to przeszłość, bo oni są znów razem. Dlaczego przez tę cholerną miłość musimy tak cierpieć ? Gdyby nie było miłości wszyscy bylibyśmy szczęśliwsi. Kocham ją, ona mnie, a i tak nie jesteśmy i nie będziemy razem. Albo i nie. Przecież nie wszystko stracone, muszę coś zrobić. Coś żeby Weronika zobaczyła jak bardzo ją kocham.
W drodze powrotnej znowu się rozpadało więc, do domu wróciłem cały przemoczony. Odwiesiłem kurtkę na swoje miejsce, a sam usiadłem w ciepłym pomieszczeniu. Włączyłem laptopa, przeglądnąłem kilka stron, a następnie otworzyłem folder ze zdjęciami. I z tymi o których tylko ja wiedziałem. Ona i ja. Potajemne spotkania, wspólne wyjazdy, miłość w sekrecie. To chyba nawet nie była miłość, lecz pożądanie. Romans. Za plecami Marco i Ani. Nie wyobrażam sobie, że przyjaciel miałby teraz poznać prawdę, a to jest bardzo możliwe.
Na ekranie pojawił się znak " Szczęsny dzwoni". Już nie pamiętam kiedy ostatnio rozmawialiśmy.
- Proszę, proszę. Któż to łaskawie daje oznakę życia?- odparłem z sarkazmem
- Lewy, przestań- pokręcił głową- Co w Dortmundzie? Co z Weroniką ?
- Wiesz nic ciekawego. Ja i Weronika wyznaliśmy sobie miłość, ale i tak nie jesteśmy razem. Potem zerwałem z Anką no i jestem sam. Wera pokłóciła się z Kubą i wyprowadziła od nich do Marco, a wcześniej jeszcze zerwali ze sobą, ale ponownie są razem. Co tu jeszcze dodać, hmm. Nie, chyba wszystko ci opowiedziałem- odparłem mało entuzjastycznie
- I dla ciebie to jest nic ?!- krzyczał- Dlaczego o niczym mi nie powiedziałeś ?
- Szczęsny czy ty słyszysz co ty mówisz ?!- zdenerwował mnie. Tyle razy dzwoniłem, pisałem a on nic- Olałeś nas wszystkich, a zwłaszcza Weronikę ! Mi prawiłeś morały, żebym jej nie ranił a sam to zrobiłeś!
- Lewy, ty nic nie rozumiesz !!
- To mnie oświeć do cholery !
- Zakochałem się
- No przecież wiem, baranie. Jest Camilla
- Nie mówię o niej- odparł i spuścił głowę by na mnie nie patrzeć
- Wojtek, ty chyba nie chcesz mi powiedzieć,że... ty...że Weronika
- Tak, zakochałem się w niej.
- Ja pierdolę- mruknąłem pod nosem i złapałem się za głowę
- No, dobrze to ująłeś. To chyba musi być miłość. To jest w środku mnie, nie umiem patrzeć na nią jak na przyjaciółkę. To zbyt trudne
- Wie o tym ?
- Tak, ale to nic nie zmienia. Powiedziałem żeby wiedziała. Nie chciałem przed nią tego ukrywać. Nie wiesz czy przyjedzie do Polski na mecz reprezentacji , bo chciałem z nią porozmawiać?
- Nie wiem. - odparłem po chwili. Piłkarz powiedział że musi kończyć i się rozłączył. Ja siedziałem jeszcze długi czas myśląc o tym co usłyszałem. Teraz to już kompletnie nie wiem co robić. Albo wiem. Odpuszczę. To chyba najlepsze wyjście z całej sytuacji. Powalczę o przyjaźń.. Choć tyle....

*

nie mogę pisać długich rozdziałów bo mi nie wychodzą. 

zastanawiam się czy coś jest nie tak z opowiadaniem ? odsłony są i to spore, obserwatorzy też, a liczba komentarzy z każdym kolejnym rozdziałem maleje. mi to nie przeszkadza, ale może jest coś co powinnam poprawić? jeśli tak to piszcie, przyjmę krytykę.

ale jeśli czytacie, to komentujcie, bardzo proszę :)