Rozdział 20

 *

gdy jesteś obok, jestem szczęśliwsza- Ty jesteś moim całym szczęściem

*

Za godzinę miał się odbyć trening Borussi Dortmund. Kuba pożegnał się z żoną i pojechał na stadion. Mimo że do ćwiczeń było jeszcze sporo czasu, jego celem była rozmowa z Marco Reusem. Niemiecki piłkarz zazwyczaj wcześniej przybywał na SIP. Tak było i tym razem.
- Co ty odwalasz ?- zapytał Błaszczykowski wchodząc do szatni
- Też się cieszę że cię widzę- odparł z sarkazmem Niemiec- O co ci chodzi ?
- O ciebie i Werkę. Dlaczego ją zostawiłeś ?!
- Bo jestem dla niej nikim. Ona wciąż kocha Lewego
- Ta miłość cię już całkowicie zaślepiła. Wiesz baranie jak ona cię kocha ?! Nawet sobie chyba nie zdajesz sprawy  z tego jak przez ciebie cierpi ! - blondyn patrzył na przyjaciela nie wiedząc co o tym wszystkim myśleć
- Płakała przeze mnie ?
- Marco ty baranie ! A co przeze mnie ?! Tak w ogóle dlaczego ją tak potraktowałeś ?
- Ktoś przysłał mi na pocztę ich wspólne zdjęcia. Zdjęcia ich razem, jak Lewy zakłada jej bransoletkę, ona go przytula, więc co miałem sobie pomyśleć na początku?
- Nie sądziłem że ty będziesz w  stanie się tak kiedykolwiek zakochać- zaśmiał się -Rusz teraz dupę i działaj bo czasu nie masz zbyt wiele !- polski piłkarz podniósł znacząco ton głosu by wpłynąć na kolegę z drużyny
- Ale co ja mam zrobić ?- Błaszczykowski wzruszył ramionami- Ona nie chce mnie znać...
- Przyjdź dzisiaj do nas wieczorem.. zrób coś zaskakującego..nie wiem. Myśl Reus !- mężczyźni zakończyli rozmowę bo do szatni zaczęli  schodzić się pozostali piłkarze.

*

Dzisiaj wieczorem mieliśmy sobie urządzić maraton filmowy. Mieli być tylko najbliżsi znajomy, czyli Piszczkowie, Błaszczykowscy, ja no i oczywiście Robert z Anką. Na spotkanie z nim się jednak nie cieszyłam. Po tym co się ostatnio między nami wydarzyło nie miałam zbytniej ochoty przebywać z nim w jednym pomieszczeniu. Ale nie mam wyboru i będę musiała jakoś to przeżyć.

Pomagałam przygotowywać Agacie przekąski na wieczór. Miło nam się przy tym rozmawiało o różnych sprawach. O tych poważnych jak i błahych. Zbliżała się siedemnasta czyli godzina na którą wszyscy byliśmy umówieni.Wszyscy byli jak zawsze punktualnie, nawet spóźnialski Łukasz. Znajomi rozsiedli się w salonie. Jak na mój pech dla mnie pozostało tylko wolne miejsce obok Lewandowskiego.  Nie mając wyjścia usiadłam obok niego. Zaskoczeniem było dla mnie to, iż przyszedł sam.Oglądaliśmy jakąś komedię, ale przez cały ten czas miałam wrażenie że Robert ukradkiem spogląda na mnie. W pewnym momencie było to dla mnie zbyt krępujące więc wyszłam na moment do kuchni.

- Unikasz mnie?- usłyszałam za sobą jego głos. Cichy, subtelny.

- Nie unikam.- odparłam i odwróciłam się w jego stronę. Był tak blisko mnie że czułam jego oddech na skórze- Przyszedłeś sam. Dlaczego ?

- Zerwałem z Anką- mówił ze swobodą, gładząc przy tym mój policzek- Kocham cię..

- Robert, zaczekaj- odparłam gdy ten starał się mnie pocałować- Wiem że dałam ci nadzieję, ale między nami nic nie będzie. Kocham cię ale to nie wystarcza był była z tobą. Chcę być nadal z Marco bo jestem z nim szczęśliwa. Nawet bardzo, jak nigdy wcześniej.

- Też moge ci dać to szczęście

- Ale ja nie chcę dostać go od ciebie, lecz od Marco- widziałam że tymi słowami sprawiłam mu przykrość. Nic na to nie poradzę, że kocham uroczego blondyna. - Wybacz mi- dodałam i wyszłam wracając do reszty przyjaciół. Impreza się rozkręcała, było wesoło, dzięki Jakubowi, który nas rozśmieszał.

- Pójdę otworzyć- odparła Agata gry ktoś zadzwonił do drzwi. Przyszła po chwili w towarzystwie ...Marco. Był jak nie on. Ubrany w czarny elegancki garnitur, z bukietem czerwonych róż. Podszedł bliżej mnie, uklęknął przede mną, wyłaniając twarz zza kwiatów.

- Weronika, wybacz. Błagam. Proszę o drugą szansę- mówił łamliwym głosem, jakby za chwilę miał się rozpłakac- Kocham cie jak nikogo innego

- Reus, wariacie też cię kocham. Bądź już zawsze- wyszeptałam i przytuliłam się do niego. Uniósł mnie i nie puszczał. Brakowało mi tego. Jego uścisków, pocałunków. Jego obecności. Ale to już przeszłość. Znów jesteśmy razem. Znów jesteśmy jednościa..

*

Moje plany, nadzieje właśnie zniknęły. Łudziłem się że jednak będziemy razem, że coś z tego wyjdzie, ale nie. Ostatnie dni dawały mi taką minimalną nadzieję że ona chce tego tak jak ja, ale widocznie nie. Kocha mnie, ale nie tak bardzo by ze mną być.

Widząc ich razem, znów szczęśliwych, tak bardzo zakochanych w sobie, miałem ochotę wyjść. Nie mogłem jednak tego zrobić. Udawałem że jestem szczęśliwy z ich zejścia sie ze sobą, a w rzeczywistości rozrywało mnie od środka.

-  Brawo stary- uściskałem przyjaciela pokazując mu że cieszy mnie zaistniała sytuacja. Podszedłem do Weroniki która rozmawiała z Ewą.- Możemy chwile porozmawiać?- przytaknęła i stanęliśmy w przed pokoju- Kocham cię i dlatego odpuszczę. Ale wystarczy mi jedno twoje słowo i zrobię dla ciebie wszystko, bo ty jesteś dla mnie wszystkim.

- Wiem o tym. Bądź. Tylko o to cię proszę.

- Tylko tyle ?

- Aż tyle-odparła i odeszła. Podeszła do blondyna i złożyła na jego ustach pocałunek. Wszyscy byli uradowani takim widokiem po za mną.

*

Siedzieliśmy w moim pokoju spoglądając na siebie, ale milcząc. Patrzył na mnie z taką nieokiełznaną radością i miłością. Brakowało mi jego obecności. Przybliżył się do mnie.

- Przepraszam za to co zrobiłem. To przez to że cię tak kocham

- Też cię kocham , wiesz o tym. Musimy sobie ufać, pamietaj

- Teraz już wiem- zakończył i zaczął mnie całować. Leżeliśmy przytuleni do siebie, milcząc. Ale my nie musimy nic mówić, bo wiemy co to drugie z nas chce powiedzieć. Po prostu się kochamy. Tak, kochamy. Choć oboje nie zdajemy sobie sprawy z tego że nasz związek wkrótce znów zostanie wystawiony na próbę.

*

czekałyście tyle a mi znowu rozdział nie wyszedł. jakieś to takie pogmatwane...ale cóż. nie umiałam napisać tego inaczej. kolejny raczej będzie lepszy..

+ zapraszam na wznowione opowiadanie dla tych którzy nie wiedzą http://love-you-so-much-ever.blogspot.com/  oraz na http://rozabezkolcow-bvb.blogspot.com/

liczę też na Wasze komentarze, bo dzięki nim chcę pisać <3 dziekuję za wszystko !

czytasz ? komentuj :)