Rozdział 17

z dedykacją dla Marty Potrykus, która tak bardzo wyczekuje każdego rozdziału :)
i w szczególności dla Izy Tarnoś, która daje mi siłę, dziekuję za rozmowy, za wszystko <33 


*

 "Kocham Cię" - dwa słowa, które pot­ra­fią zniszczyć przy­jaźń...
"Zos­tańmy przy­jaciółmi" - dwa słowa, które niszczą miłość... 

*

Siedziałam na balkonie. Całą noc padał deszcz więc powietrze było rześkie i budziło człowieka do życia. Przede mna rozpościerał się widok na panoramę Dortmundu. Niedaleko widoczny był stadion, który o tej porze był dość słabo widoczny przez mgłę. Cały czas myslałam o tym co zobaczyłam w telewizji. Dlaczego mi nie powiedział? Jesteśmy przyjaciółmi, a on robi mi coś takiego. Ale ja jak zwykle o wszystkim dowiaduję się ostatnia, bo wiadome że Kubuś no i oczywiście słynny Robert Lewandowski o wszystkim wiedzieli. W dodatku starali sie ukryć przede mna ten fakt, kryjąc przy tym Szczęsnego.
- Kochanie, dlaczego już nie śpisz?- zapytał zaspany Marco siadając obok mnie i opierając swoją głowę na moim ramieniu
- Nie mogłam spać
- Przez Wojtka?- zapytał zaspanym głosem, ziewając przy tym jak małe kociątko- O niczym nie wiedziałaś?
- Nie, nic mi nie powiedział. Znowu mnie okłamywał. Co by sie stało gdybym wiedziała, no co ?
- Może bał się twojej reakcji. Przecież jesteś dla niego taka ważna, więc bał sie że możesz to źle zinterpretować
- No jak zinterpretować? Ja tego tak nie zostawię, on musi mi wszystko wyjasnić. Jesteśmy przyjaciółmi, on nie może mnie tak okłamywać. Jadę do Włoch.
- Jak to jedziesz?! Kiedy?!- zapytał delikatnie mówiąc dość zdenerwowany
- Marco nie gniewaj się. Pojadę na ich mecz, a potem się z nim spotkam. Dla mnie to bardzo ważne.
- Nie gniewam się, kochanie. Rozumiem, tylko martwię się o ciebie. Uważaj na siebie
- Będę uważać, obiecuję. Jeszcze zdążę wrócić na wasz mecz- odparłam usmiechając sie

*

Byłam już w samolocie lecącym do Włoch. Boję się trochę rozmowy z nim ale nie mam wyjścia. Chcę tylko wiedzieć dlaczego mi nie powiedział. Akurat mi, skoro inni o wszystkim wiedzieli, tylko nie ja. 

Podążałam w kierunku zamówionej taksówki. Podałam starszemu kierowcy karteczkę z adresem i po kilku minutach byłam już na miejscu. Moim oczom ukazała się pokaźnej wielkosci posesja z parterowym mieszkaniem i pieknym ogrodem. Brama była otwarta więc z walizką pod ręką udałam się w kierunku drzwi wejściowych. Zadzwoniłam i czekałam aż ktoś mi otworzy

- Dzień dobry. W czym mogę pomóc ?- drzwi otowrzyłam mi blondynka, dość wysoka. Na jej ramiona opadały długie blond włosy, deliktanie podkręcone.

- Dzień dobry, ja do Wojtka.- odparłam nieco zmieszana jej widokiem. Zaprosiła mnie do środka i pokierowała do przestrzennego salonu. Zawołała swojego chłopaka, nażeczonego, nie wiem.

- Kochanie, kto przyszedł?!- usłyszałam donośny głos Wojciecha dobiegający zza ściany. Po chwili stanął na przeciw mnie zaskoczony moją niezapowiedzianą wizyta.

- Werka co ty tutaj robisz?

- Co, nie spodziewałeśe się mnie tutaj, nie? Myslałeś że jeszcze chwilę sobie mnie pookłamujesz?!- podniesłam głos i patrzyłam na zdezorientowanego przyjaciela. - Kiedy zamierzałeś mi powiedzieć ?!

- Czekałem na odpowiedni moment- poprosił blondynkę by zostawiła nas samych- Nie okłamywałem cię tylko,...

- Jak zwykle czekasz na odpowiedni moment, jak zwykle mnie nie okłamujesz! Wojtek do cholery co sie z tobą dzieje ?! Dlaczego o niczym mi nie mówisz?

- Bo sie boję twojej reakcji!

- Jakiej rekacji, na co ? Że masz dziewczynę ?! Wojtek, masz swoje życie, ja mam swoje, ale jesteśmy przyjaciółmi, tak czy nie? Mów mi prawdę

- Gdy ci ją powiem już nie będziemy przyjaciółmi- spuścił głos i usiadł na kanapie. Przysiadłam sie, ujełam jego dłoń i starałam sie spojrzeć mu w oczy

- Wojtek, błagam cie. Nie trzymaj mnie w takiej niepewności

- Weronika bo ja sie w ....- zawiesił głos bo do salonu weszła młoda kobieta

- Kochanie, nie przedstawisz mnie?- zapytała patrząc podejrzliwie na bruneta

- A tak, Weroniko poznaj Camille - podałyśmy sobie dłonie. Miałam wrażenie że dziewczyna za mną nie przepada, mimo że się nie znamy.

*

Po wczorajszej imprezce meczył mnie spory kac ale nie ma się co dziwić. Nieźle zabalowalismy. Przez pomyłkę wziąłem marynarkę Marco, więc postanowiłem mu ja oddać. Wsiadłem do samochodu i pojechałem do przyjaciela.
Dzwoniłem do drzwi ale nikt nie otwierał. Nie było też słychać żeby ktoś był w środku to stwierdziłem że nie będę tu wysiadywał godzinami tylko przyjadę innym razem. Odwróciłem się w kierunku schodów i zobaczyłem Marco który szedł z torbą zakupów
- Siema Lewy, co cię sprowadza?- zapytał szukając klucza do domu w kieszeniach swoich spodni
- Zabrałem wczoraj twoją marynarkę i ci ją odwiozłem
- A, spoko. Wchodź- otworzył szerzej drzwi i wszedłem za nim. Rozpakowywał torby z zakupami a ja usiadłem sobie przy kuchennej ladzie. Na stole leżał talerzyk z ciasteczkami, a że jestem łasuchem to gdy Ania nie widzi lubię przegryźć małe co nieco. Zaciekawił mnie fakt że w domu nie ma Weroniki, a ostatnio sypiała w mieszkaniu blondyna
- Weroniki nie ma ?- wyrwało mi się na co Reus spoglądnął na mnie
- Nie, a co ?
- Nie nic, tylko chciałem z nią pogadać ...- westchnałem a on przysiadł sie do mnie podajac mi kubek z kawą
- Pogadać? Chyba wszystko sobie wyjaśniliście?
- Tak, tylko..
- Robert przyznaj się. Masz mi za złe że z nią jestem nie?
- Marco gadaliśmy o tym. Nie mam nic przeciwko
- Tak, to dlaczego cały czas mieszasz jej w głowie. Powiedziała ci nie, więc odpuść, co ?! Masz Ankę!
- Nie mieszam jej! Chciałem się jej tylko poradzić w pewnej sprawie ale skoro jej tutaj nie ma to pojadę do Błaszczykowskich- odparłem zirytowany jego podejściem do mojej osoby
- Tam też jej nie zastaniesz- odparł
- Jak to ?
- Pojechała do Włoch, do Wojtka. Skoro on i wy coś przed nią ukrywacie to ona chce znać prawdę- zamurowało mnie. Szczęsny wpakował sie w niezłe tarapaty. Ciekawe jak on jej to wszystko wytłumaczy...

*

Wróciliśmy z meczu który poszedł zgodnie z planem. Wygrana i Wojtek zachował czyste konto. Pokazał się z dobrej strony, zachował zimną krew w kilku dramatycznych sytuacjach. Ale to cały Wojtek. Camilla nie mogła spędzić tego wieczoru z nami gdyż wzywały ją obowiązki w pracy. Jest modelką, i musiała jechac na jakąś ważna sesję zdjęciową. Wzięłam prysznic i wyszłam do Wojtka który siedział na tarasie. Na stoliku stały dwa kieliszki i butelka czerwonego wina. 

- Świętujesz?- zapytałam stajac w drzwiach tarasowych.

- Tylko z toba- oznajmił i wskazał mi miejsce obok siebie. Podał mi kieliszek z winem a drugi wziął dla siebie. Usiadłam na ratanowej kanapie, a nogi skurczyłam pod sobą. - Co się z tobą dzieje?

- Ze mną ? Nic przecież, jestem taki jaki byłem- zaśmiał sie biorąc łyk wina. Usiadłam mu na kolanach, tak jak zawsze, gdy przeprowadzaliśmy ze sobą trudne rozmowy.

- Nie jesteś taki jaki byłeś, zmieniłeś się i to bardzo.

- Tęsknię za tobą- wyszeptał i bawił się końcami mojej rozciągnietej do granic mozliwości koszulką- Brakuje mi ciebie. Tych naszych wspólnych wygłupów, posiłków. Wspólnie oglądanych filmów, zakupów w galeriach. Brakuje mi ciebie, Weronika.

- Mi też ciebie brakuje ale kiedyś musielibyśmy tak czy tak się rozstać. Nie mógłbyś zawsze się mna opiwkować, dorosłam.

- Wiem, ale boli ta rozłąka z tobą, nie sądziłem że to takie trudne.

- Powiedz mi prawdę. Dlaczego wyjechałeś?

- Zmieniełem klub, poznałem ją i..- zawiesił głos- i nieważne.

- A mi chodzi właśnie o to twoje " i "

- Naprawdę nie ważne. To moje i wszystko zniszczy

- Wojtek do cholery! Mów!

- Lubię jak się złościsz.- zasmiał się i odgarniał moje włosy które opodały na moje ramiona. Przybliżył się. Ale nie tak jak zawsze. Inaczej. To było coś innego, nigdy nie byliśmy ze sobą w takiej sytuacji. Przejechał dłonią po moim policzku.

- Pójdę już spać. Rano wracam- odeszłam i pobiegłam do pokoju gościnnego.

*

Obudził mnie szum drzew, które rosły za oknem i odgłos padającego deszczu. Dzisiejsza pogoda odzwierciedlała mój humor. Przyjechałam żeby poznać prawdę a w rzeczywistości nie wiem nic, a może mniej niż wiedzialam. Ubrałam się, choć nie wzięłam ze sobą ubrań do takiej pogody. Spakowałam wszystkie swoje rzeczy i z walizką poszłam do salonu. Oboje jedli sniadanie. Przyłączyłam się. Zjadłam jedną kanapkę. Posiłek wszyscy spędziliśmy w całkowitym milczeniu. Zbliżała się jedenasta a o dwunastej trzydzieści miałam samolot do Dortmundu.

- Zimno ci. Masz moją bluzę- odrzekł Wojtek pakując moją walizkę do samochodu. Odwzajemniłam to usmiechem w jego stronę i wsiadłam do jego samochodu. Jechaliśmy nadal milczac. Chwilami spoglądalismy na siebie, ale żadne z nas nic nadal nie mówiło.

Szliśmy już do punktu odprawy. Czekałam aż coś powie, ale nie. Spojrzałam na niego ostatni raz i podeszłam by oddać walizkę do wglądu i podać bilet

- Zaczekaj- usłyszałam donośny głos bramkarza. Podbiegł do mnie, objął swoim typowym usciskiem.

Z moich oczu popłynęły łzy. Tak długo się znamy, tak długo sie przyjaźnimy a czasami nie potrafimy rozmawiać ze sobą. Po kilku chwilach puścił mnie i dłonią otarł moje policzki z łez. Patrzyłam w jego oczy z nadzieją że może  z nich coś wyczytam. Ale nic z tego. Były takie puste, bez żadnych emocji. Przyblizył się tak jak wczorajeszego wieczoru, ujął moja twarz w dłoniach i złozył na moich ustach pocałunek. Jeden, krótki ale czuły i namietny. 

- Przepraszam. Wybacz i zapomnij- spojrzał mi w oczy i odszedł. Zatrzymał się kilka kroków ode mnie i wrócił do mnie. Z kieszeni wyjął małą zgięta karteczkę. - Przeczytaj a wtedy wszystko zrozumiesz.- poszedł szybki krokiem i zniknął mi w tłumie ludzi. Chciałam za nim pobiec tylko po co, przecież nie mam mu nic do powiedzenia. Spojrzałam na mała kartkę którą trzymałam w dłoni. Włozyłam ją do kieszeni.

*

Siedziałam znów w samolocie tyle że teraz wracałam do Dortmundu. Patrzyłam przez małe okienko podziwiając widoki pode mną. Wyjełam z kieszeni kartkę i zaczęłam czytać.

Nie wiem od czego zacząć. Wiem że to co zrobiłem przekreśliło naszą dotychczasową przyjaźń. Ale to było silniejsze ode mnie. Moje uczucie do ciebie mnie przerosło. Nie kontrolowałem tego. Przenosiny do innego klubu były jedynym wyjściem by móc się w tobie odkochać. Bo cię kocham. Ale nie tak jak przyjaciel przyjaciółkę, lecz jak mężczyzna kobietę. Nigdy wcześniej nie sądziłem że mógłbym cię pokochać, ale to się zmieniło. Gdy zabrałem cię ze sobą do Londynu moje podejście do Ciebie zaczęło się zmieniać. Przestawałem widzieć w Tobie tę małą dziewczynkę z którą bawiłem się w piaskownicy lecz kobietę z która chciałbym spędzić resztę mojego życia. Ale to było nie możliwie. Nie dostrzegałaś tego że staram się do Ciebie zbliżyć. Każde moje " podchody " traktowałaś jako gesty zwykło przyjacielskie. Dlatego wyjechałem. Poznałem jeszcze Camille i myślałem że dzięki niej w miare upływu czasu przestanę Cię kochać. Ale Twój przyjazd do Włoch ożywił moje uczucie. Nie poradzę nic na to że Cię kocham. Wiem że między nami nic nigdy nie bedzie, ale nie ubolewam nad tym. Chcę tylko Twojego szczęścia. A zaznasz go tylko przy Marco. Nie przy mnie, nie przy Robercie, lecz przy nim. Wybacz mi to co zrobiłem, i zapomnij. Zapomnij o mnie. Kocham Cię i zawsze będę Cię kochał. 

Wojtek

Wysiadłam z samolotu i pierwszą lepszą taksówką ze łzami w oczach pojechałam do domu Marco. Wbiegłam do salonu z płaczem, nie zwracając uwagi na to że nie jest sam.
- Kochanie, co się stało?- zapytał troskliwie wstając z kanapy i podszedł by mnie przytulić
- Straciłam przyjaciela. Straciłam Wojtka- wydukałam płaczliwym głosem i wtuliłam się w jego ciało...

*

chyba takiego obrotu spraw nikt się nie spodziewał. może przesadziłam trochę ale im więcej namotam tym dłużej będę mogła pisać, jeśli oczywiście tego chcecie. oczywiście to nie koniec problemów Weroniki bo wkrótce jeszcze duuuużo się wydarzy.
dziękuję za Wasze komentarze pod każdym rozdziałem, zwłaszcza pod ostatnim, za te wszystkie ponad 27.000 wyświetleń. dziękuję to za mało by się odwdzięczyć za to co dla mnie robicie, więc pozostaje mi tylko pisać dla Was.
kocham Was dziewczyny <33 dziękuję...