Cierpienie

* nie związane z opowiadaniem

Ból.
Cierpienie.
Strach.
Lęk.
Znasz te uczucia ?
Pewnie nie. Ja walczę z nimi każdego dnia. Gdy się budzę zadaję sobie pytanie: Co mnie dzisiaj spotka? Czemu będę musiała stawić czoła? Byle nie śmierci. Nie mojej. Nie bliskiej mi osobie. Boję się jej. Że zastanie mnie znienacka i nie zdołam nic zrobić.
Dzień jak każdy inny. Pochmurny. Deszczowy.
Wokół mnie pusta i szara rzeczywistość, a w centrum niej ja sama.
Nikt więcej.
Tylko ja.
Co robię ?
Szukam prawdziwiej siebie. Tej osoby którą byłam kilka lat temu. Tej która mimo choroby i przeciwności losu kochała świat i życie. Nie przeszkadzała jej ta odmienność. Ale z czasem to zaczęło się zmieniać. Czuła, że nie pasuje, że jest inna od swoich rówieśników. Odsunęła się od wszystkich. Zamknęła w sobie. Zamknęła na świat. Jej życie zaczęło się zmieniać. Choroba ją ograniczała. Nie miała pasji, zainteresowań. Nic. O swój ciężki los obwiniała wszystkich. Rodzinę, lekarzy a najbardziej własną siebie. Winiła tez Boga. Bo dlaczego ona ? Choroba mamy, taty, babci i jej samej zaczęła ja przerastać. Rzuciła się w wir nauki. Tam czuła sie spełniona. Chciała być kimś. Coś osiągnąć w życiu. Ale jej ambicja z czasem niszczyła jej życie. Za każde niepowodzenie chciała się karać.
Tylko jeszcze nie wiedziała jak.
Do czasu...
Poznała uczucie bólu zadawanego przez własną siebie.
Wtedy poczuła że żyje. Ulga. Wewnętrzna satysfakcja.
Tyle że nic nie trwa wiecznie.
Te ledwo widoczne cięcia jej niezadowalały.
Szła dalej. Więcej. Głębiej.
Padał deszcz. Płakało niebo.
Leciała krew. Płakało ciało.
Śnieg a na nim krople jej krwi. Jak w bajce o Królewnie Śnieżce.
Ból.
Cierpienie.
Strach.
Lęk.
Znowu przyszło jej się z tym zmierzyć.
Przeszła przez próg szpitalnych drzwi. Szła schodami, długimi korytarzami. Podeszła do drzwi sali. Zanim do niej weszła wymusiła w sobie uśmiech. Nie był prawdziwy, ale nie mogła pokazać swojej bezsilności.
Stanęła obok łóżka. Patrzyła.
Czuła że jej wnętrze pęka. Do oczu napływają ciężkie łzy. Nie może płakać. Nie teraz.
' Patrysiu, dlaczego jesteś smutna?- spytała ujmując moją zmarzniętą dłoń
Babciu nie jestem smutna. Cieszę sie ze spotkania z Tobą.
Wnusiu, mnie nie okłamiesz. Nie martw się o mnie. Wszystko będzie dobrze.
Wiem.
Zobaczysz. Już niedługo przyjedziesz do Nas, będziemy siedzieć na werandzie, pić herbatę i rozmawiając sobie.
Tak, już niedługo.
Zaufajmy Bogu. On wie jaki będzie mój los. Jeszcze nie umieram. Jestem z Tobą.
Kocham Cię babciu.
Ja Ciebie też wnusiu. No, a teraz biegnij do rodziców bo czekają na Ciebie i odpoczywaj. Żyj szczęśliwie. Żyj za nas obie. ' *
Wyszła.
Oparła się o ścianę. Westchnęła głęboko. Dała upust swoim uczuciom. Zaczęła płakać.
Wróciła do domu.
Nic nie mówiła.
Milczała.
Szukała swoich przyjaciółek. Nie mogła znaleźć. Gdzie są ?
Wyrzuciła.
Posłuchała Je. Pozbyła się tego co dawało jej ulgę.
A tak cholernie ich teraz potrzebowała.
Nawet nie ich.
Czegokolwiek.
Ostrza.
Zwykła temperówka. Wyjęła z niej kawałek metalu.
Poczeka.
Jej pokój.
Cisza.
Ciemność.
Samotność.
Wzięła do ręki. Przyłozyła do skóry. Zaczęła ciąć.
Raz, drugi, trzeci.
Do ośmiu...
Rzuciła ostrze w kąt pokoju. Schowała twarz w dłoniach. Zaczęła szlochać. Obiecała że już tego nie zrobi. Sobie, innym, tym którym to obiecała. One ją wspierają, a ona jest bezsilna wobec swojego nałogu...
Nie umie walczyć.
Jest słabeuszem...
Uniosła wzrok. Po ręce spływają strugi krwi.
Żałuje.
Tak bardzo żałuje...
Tyle ze już jest za późno...
Nowy dzień. Budzę się.
 Kim ja tak naprawdę jestem ? Każdego dnia o to pytam własną siebie.
Znasz odpowiedź?
Nie. Raczej nie poznam.
Dom. Tylko ja. Nikt więcej. Jestem sobą.
Przy ludziach- ktoś inny.
Kochasz swoje życie? Takim jakim jest?
Kocham ale nie takie jakie mam.
Zabij się. W niebie będziesz szczęśliwa. Zobaczysz.
Skąd to wiesz?
Bo ja jestem w niebie. Zrobiłem to. Jest fajnie.
Ja nie zrobię.
Dlaczego?
Bo zranię innych. Nie jestem słaba tak jak ty.
Żyjąc coś sobie uświadomiłam. Nie ważne jak jest nam w życiu ciężko, trzeba żyć. Trzeba być silnym i musimy znaleźć w sobię tę siłę by pokonywać przeszkody.
Znalazłaś tę siłę ?
Szukam. Każdego dnia. I każdego dnia ją odnajduję. Ale ja nie jestem sama. Są ludzie którym zależy na mnie.
Mylisz się.
Dlaczego tak myślisz ?
Bo wszyscy wokół życzą ci najgorszego. Dzisiejszy świat jest inny. Ludzie są inni. Są perfidni, samolubni, egoistyczni, narcystyczni i pragnący twego nieszczęścia. Życie jest piekłem. Przetrwają tylko ci najsilniejszy. Ludzie są jak zwierzęta którzy szukają mięsa, i nie patrzą na mniejszych.
Jestem silna.
Naprawdę ? Dlaczego się tniesz ?
Bo. Bo. Ja nie wiem.
Ale ja wiem. Pokazujesz swoją bezsilność. Myślisz że jesteś najważniejsza?! Nie nie jesteś. Jesteś głupią małolatą która boi się życia, a ukojenia szuka raniąc się. Powiedz mi tylko jedno: jak ci to pomaga?
Jestem silniejsza.
Kłamiesz. Właśnie w tym momencie pokazujesz swoją bezsilność.
Nie kłamię! Tak jest.
Kiedy przestaniesz okłamywać własną siebie?
Chcesz pokazać że jesteś silna ? Wyrzuć żyletki. Żyj bez nich. Wtedy udowodnisz i pokażesz innym swoją siłę. Teraz nie wyróżniasz się niczym specjalnym. Jesteś nikim. W głowie ci się poprzewracało
Nie mów tak !
Bolą te słowa, nie? Taka jest prawda. Zmierz sie z tym a wtedy porozmawiamy.
Jak cię odnajdę?
To zależy od ciebie.
Niby jak?
Jak nadal będziesz taką egoistką która stchórzyła przed tym by żyć to spotkamy sie tam na górze. W niebie.
A jeśli nie?
To nie będziesz mnie potrzebować. Będziesz żyć.
Więc co wybierasz ?
Będę żyć i się nie spotkamy. Pokaże wszystkim że jestem silna.
Jak tam chcesz. Bedziesz tego żałować. Nie wytrzymasz w tym świecie.
Wytrzymam. Ty teraz żałuj, że spieprzyłeś sobie życie.
Skoro tak bardzo chcesz żyć, to czym jest dla ciebie to życie?
Czym? Wszystkim. To dar od Boga. Inni go nawet nie dostali. On mnie wybrał.
Ja też go dostałem. Też mnie wybrał.
Ale nie doceniłeś tego daru. Ty pokazałeś swoją bezsilność, słabość. Przyznaj się: nie walczyłeś?
Nie.
Chciałeś żyć?
Nie.
Dlaczego?
Bo nie miałem dla kogo.
A ja mam.
Ja będę żyć.
Czy inni tego chcą czy nie.

* rozmowa autentyczna

Szczerze to nie mam pojecia dlaczego postanowiłam to jednak opublikować. Może po to abyscie mnie lepiej poznały. Myslałam że nareszcie moje życie zmierza ku dobremu, ale nie. Jak zawsze zrobiłam sobie nadzieję, łudziłam się że będę szczęśliwa ale nie. Nie jest mi to widocznie pisane. Zdaję sobie sprawę z tego że niektórzy mogą mieć dość tych moich " wstawek " ale ja po prostu nie mam komu o tym powiedzieć. Bo nikt mnie nie zrozumie, tylko wyśmieje. Coraz więcej osób zarzuca mi że zmierzam ku najgorszemu.  To nie jest tak. Czasami naprawdę gdy każdego dnia towarzyszy Ci ból i cierpienie to ból ktory sobie samemu zadajesz daje Ci siłę- czujesz że żyjesz. Ja już sobie nie radzę. Nie wiem co robić. Mam dość wszystkiego. Mój dzień obraca się wokół domu, szkoły i szpitala. I tak każdego dnia. Nie mogę sie nad niczym skupić. Do tego wszystkiego dochodzi cholerna szkoła która teraz jest piekłem. W obecnym tygodniu mam 12 (!) sprawdzianów, więc nie mam czasu spać. A wiem że nie mogę niczego odpuścić bo po pierwszej klasie kończę większość przedmiotów a oceny są na świadectwie maturalnym. Mam dość tej szkoły, chociać z drugiej strony uczać się sie mam czasu mysleć o własnych problemach, więc jest z tego jakaś korzyść.
Nie chcę abyscie mnie uznały za jakąś " psychiczną " tylko chciałam pokazać jaka naprawdę jestem. Może gdy dowiecie się czegoś więcej o mnie spostrzeżecie w moich opowiadaniach pewien przekaz, przesłanie, nie wiem. Ten blog to prawdziwa ja. Nie ta co każdego dnia udaje przed wszystkimi jaka to niby jest szczęśliwa, lecz ta która każdego dnia walczy z przeciwnościami losu, ale wie że nie jest sama. Bo mam Was, i za to dziękuję Bogu każdego dnia.

" jeżeli spotkało nas nieszczęście, jego źródło nie jest w nas, jest gdzie indziej, na zewnątrz, poza mną i moją społecznością, daleko w Innych "