Rozdział 23

*

  Im bar­dziej Cię tracę tym bar­dziej czu­je że mi na To­bie zależy..  

*

Dzisiejszy dzień zapowiadał się bardzo interesująco. Marco miał trening więc postanowiłam że pojadę wraz z nim, do mojej nowej pracy. Nie wiem jak to będzie, czy się nadaję ale warto spróbować.
Marco jeszcze spał więc po cichu wyszłam z sypialni, zabierając ze sobą tylko ubrania. Postanowiłam przygotować śniadanie dla nas obojga, ale gdy tylko otworzyłam lodówkę wiedziałam że łatwo nie będzie. Pozostało tylko opakowanie oliwek, mleko i jogurt. Z tego nic niestety nie da się zrobić. Ubrałam się w miarę ciepło i wyszłam na miasto. Za rogiem był niewielki sklepik w którym można było kupić podstawowe artykuły. Z pólek wzięłam co najpotrzebniejsze i udałam się do kasy. Stojąc, zauważyłam że pewna kobieta bacznie mi sie przygląda. Nie mogłam skojarzyć jej sylwetki ze znanymi mi ludźmi. Postanowiłam nie zwracać na to uwagi. Zabrałam torby z zakupami i wróciłam do mieszkania.
- Kotku, gdzie byłaś?- usłyszałam wołanie z kuchni
- Po zakupy, co zamierzałeś zjeść na śniadanie ?- zaśmiałam sie i pozwoliłam pocałować.
- Racja, zapomniałem zrobić zakupy- blondyn zmierzwił swoje niezaczesane włosy i pomógł mi z przygotowaniem posiłku.
Zbliżała się godzina jedenasta więc stwierdziliśmy że pora się zbierać na stadion. Będąc na miejscu Marco przywital się z kolegami z drużyny a ja udałam się do swojego gabinetu. Zdjęłam płaszcz wieszając na wieszaku i usiadłam przy burku. Ledwo uruchomiłam laptopa a już ktoś zapukał do drzwi.
- Proszę- odparłam i czekałam na gościa. Myślałam że to będzie Marco bądź Jurgen Klopp, ale nie Robert.
- Nie przeszkadzam?- zapytał i wszedł do pomieszczenia siadając na kanapie- Przepraszam że cię tak nachodzę ale chciałem z tobą o czymś porozmawiać, a właściwie o kimś. O Wojtku.
- Robert, jak możesz to się nie wtrącaj.
- Nie gniewaj się, ale to też mój przyjaciel. Powiedział mi o wszystkim.
- Czyli wszystko wiesz. To o czym chcesz rozmawiać ?
- Pojedziesz na nasz mecz towarzyski do Polski ?
- Nie wiem- sama o tym często myślę- Zostaw mnie już samą.- poprosiłam. Chciałam zostać sama i pomyśleć. Powinnam być na tym meczu, kibicować wszystkim, ale mam obawy. Spotkanie z Wojtkiem mogłoby nie należeć do udanych. Poza tym musiałabym rozstać się na kilka dni z Marco.

*

Po męczącym treningu udałem się do domu. Zaparkowałem samochód i powędrowałem do przytulnego mieszkanka.Rozłożyłem się wygodnie na kanapie, włączając telewizję. Nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. Nie miałem ochoty na żadne wizyty ale udałem się aby powitać gościa. Szczerze mówiąc, jej wizyty się tu nie spodziewałem. Ubrana w kusą sukienkę i zwiewny płaszczyk stała naprzeciw mnie.
- Witaj Robercie
- Witaj, wejdź- przywitałem gościa, zapraszając do środka. Pomogłem zdjąć jej płaszcz wieszając w przedpokoju. Usiadła na kanapie, rozglądając się po mieszkaniu, które dobrze było jej znane. - Co cię tu sprowadza?
- Niepokoisz się ? Nie odzywałeś się, a ja chciałam poznać twoją decyzję odnośnie mojego planu.
- Zastanawiam się- odparłem patrząc na towarzyszkę. Nie zmieniła się od naszego ostatniego spotkania. Ten sam wyraz twarzy, spojrzenie, uśmiech.
- Zbyt długo. Muszę wiedzieć na czym stoję, kochany
- To nie jest dobry pomysł. Nie chcę ich zranić.
- Robert, nie bądź taki wielkoduszny. Chcesz być z Weroniką, więc działaj. Ja ci w tym pomogę. Mi zależy na Marco, uświadomiłam to sobie, gdy było już za późno.- założyła nogę na nogę, odsłaniając swoje nogi. Dłonią wędrowała wzdłuż mojego ciała. Nie chciałem tego ,ale też nie umiałem powiedzieć ' nie '.- Chyba nie chcesz żeby Marco się dowiedział że miałeś ze mną romans?
- Nie powiesz mu!
- Nie, jeśli będziesz ze mną współpracował
- Co mam robić?- zapytałem
- To co ci powiem. Na razie nie jesteś mi potrzebny
- Nie chcę aby za bardzo cierpieli.- zależy mi na Polce ale nie chcę jej zdobyć wszelkim kosztem
- Nie będą bo my będziemy przy nich. Weronika będzie miała ciebie, a Marco mnie. Uda się, zobaczysz.- odparła pewna siebie, zresztą jak zawsze. Na moim policzku złożyła soczysty pocałunek, pozostawiając ślad krwisto czerwonej szminki i zostawiła mnie samego. Siedziałem wpatrując się w czubki moich butów i myśląc czy dobrze postąpiłem wplątując się w ten cały ' genialny ' plan. Co jeśli coś się nie uda, a prawda wyjdzie na jaw ?

*

Po południu wróciliśmy do naszego mieszkania. Wspólne mieszkanie to był wspaniały pomysł. Prawie każdą chwilę spędzamy razem ciesząc się sobą, naszą miłością.

Odkąd jednak wróciliśmy Marco dziwnie się zachowywał. Sprawiał wrażenie zdenerwowanego i nieobecnego myslami.

- Coś się stało ?- zapytałam gdy ten nerwowo spoglądał na swój telefon, tak jakby czekał na bardzo ważny telefon.

- Co? Nie, nie, tylko..- usiadł na krześle- Dzwoniła moja mama, zaprosiła nas na kolację. Chce cię poznać- nie sądziłam że tak szybko to nastąpi. Jego rodzice już chcą mnie poznać, tak szybko ?

- Co powiedziałeś?

- Że przyjdziemy. Przepraszam że nie zapytałem cię o zdanie, ale..

- Marco, nie przepraszaj. To twoi rodzice, rozumiem to.- obawiałam się tego spotkania i tego jak jego rodzice mnie potraktują, czy mnie polubią ?

Kolacja miała odbyć się o godzinie dziewiętnastej więc wiele czasu nam nie pozostało. Pobiegłam do garderoby by wyszukać jak najpiękniejszą sukienkę. Wybrałam kremową, przed kolano, z półrękawkiem. Włosy postanowiłam zaczesać w koka, a na twarz nałożyłam tylko podkład, szminkę i tusz do rzęs. Po pół godzinie byłam gotowa do wyjścia, tak jak Marco. 

Jego rodzice mieszkali na obrzeżach miasto, więc musieliśmy przejechać przez prawie całe miasto. Pogoda nie dopisywała, więc warunki na drodze były okropne. Po około półgodzinnej jeździe byliśmy na miejscu. Jak dla mnie dom bardziej przypominał mini zamek niż zwykły dom. Marco odstawił samochód na miejscu do tego przeznaczonym.
- Weronika, wiesz, nie bierz wszystkiego do siebie co powie moja mama.
- To znaczy ?- nie wiedziałam czego mam się spodziewać
- Przekonasz się za chwilę- odparł ściskając moją dłoń bardzo mocno i weszliśmy do środka.
Minęła dopiero godzina a ja czuję się jakbyśmy siedzieli tu cały dzień. Przyznam że atmosfera jest drętwa. Pan Reus sprawia wrażenie sympatycznego człowieka, ale jego żona już nie. Mam wrażenie że nie przypadłam jej do gustu.
- Słyszałam, że jesteś Polką.To prawda ?- zapytała kobieta piorunując mnie wzrokiem zza okularów
- Tak- przytaknęłam
- Widać po urodzie. Przyznam że jesteś piękną dziewczyną- poczułam pewną satysfakcję, że zostałam zaakceptowana. Kobieta zadawała mi mnóstwo pytań przez co czułam się jak na przesłuchaniu.- Podsumujmy. Bardzo młoda dziewczyna która idzie na studia bez żadnej przyszłości. Pracę dostała jedynie dzięki mojemu synowi i zyje na jego utrzymaniu.
- Mamo, przestań- Marco starał się załagodzić sytuację ale na marne szły jego próby
- Marco, jak możesz spotykać się z kimś takim! Angelina była taką wspaniałą kobietą a ty pozwoliłeś jej odejść!
- Zdradziła mnie!- Marco wybuchnął
- Nie rób z siebie takiej ofiary synu. To wolisz się spotykać z taką nieudacznicą ?- wskazała na mnie- W dodatku sierota!- na te słowa wstałam od stołu, wzięłam swój płaszcz i wybiegłam z domu z płaczem. Stanęłam na środku ogrodu nie wiedząc co ze sobą zrobić. Widocznie nie zasłużyłam by być częścią rodziny Reus'ów. Okazuje się że była dziewczyna Marco była kimś, w przeciwieństwie do mnie.
- Weronika! Kochanie!- blondyn krzyczał biegnąc do mnie- Proszę nie płacz, nie warto. Ona nie wie że jesteś dla mnie wszystkim, kocham cię jak nikogo innego- przytulił mnie całując w czoło.- Chodź, jedziemy- oznajmił prowadząc mnie do samochodu. Miałam wrażenie ze to nie koniec kłopotów...

*

znowu nie wyszło tak jak chciałam. przepraszam...

dziękuję tym, którzy zareagowali na komentarz do mojej osoby pod ostatnim rozdziałem. dziewczyny jesteście WIELKIE!  dziękuję Wam za to wsparcie. nie sadziłam że ktoś zwróci na to uwagę. po prostu dziękuję Wam za to. choć to za mało, za to co dla mnie robicie...wszyscy..kocham Was, jesteście wspaniałe<3

+ polecam cudownego bloga http://rozne-swiaty-ona-i-on.blogspot.com/ na prawdę warto czytać, bo to nie tylko historia z piłkarzem w roli głównej, ale historia która uczy.. przynajmniej mnie, więc zajrzyjcie. to jest wspaniałe, autorka tego bloga jest wspaniała..<3

Iza, dziękuję Ci za tego bloga !