Rozdział 27

 *

... kiedy kogoś kochasz... to boli...

*

* 3 dni później *

Przez te trzy dni nic się nie wydarzyło. Nie spotykałam przez ten czas Roberta,a z Wojtkiem też nie za często. Miałam dziwne wrażenie że mnie unika. Czyżby się dowiedział o tym co zaszło między mną a Robertem ? Nie, to nie możliwe. Lewandowski by o tym nie powiedział. Bał by się.
Obudziłam się wyspana i radosna w przeciwieństwie do poprzednich dni. Zamierzałam zadzwonić do Marco, ale był teraz na treningu więc zrobię to później. Wyszłam z ciepłego łóżka, narzuciłam na siebie kolorowy szlafrok i powędrowałam do łazienki. Poranna kąpiel dobrze mi zrobiła. Nałożyłam na siebie ubrania i wyszłam. Na moim łóżku siedział Wojtek, szczerząc się od ucha do ucha. Brakowało mi tego widoku. Nie lubiłam gdy Szczęsny był smutny i przygnębiony. Wtedy też ja taka byłam.
- Idziemy na śniadanie !- klasnął w dłonie i wstał
- Unikałeś mnie ostatnio, prawda ?- zapytałam
- Werka, coś sobie ubzdurałaś- widziałam po nim ledwo dostrzegalne zdenerwowanie
- Znam cię. Coś się stało. Jest coś o czym powinnam wiedzieć ?
- Nie !- podniósł głos. Nigdy na mnie nie krzyczał a to tak zabrzmiało. Zorientował się że mnie uraził. - Przepraszam, wszystko jest w porządku.- delikatnie uniósł kąciki ust i wyszliśmy z pokoju. Całą drogę do jadalni milczeliśmy. Niby tak długo się nie widzieliśmy, nie rozmawialiśmy ze sobą, a teraz nie możemy się dogadać. Cały czas mam przeczucie ze on wie o czymś o czym ja nie wiem.
Na śniadanie przybyliśmy ostatni, więc pozostały tylko dwa wolne miejsca. Jak na mój pech, oba po prawej i lewej stronie Roberta. Nie mając wyboru usiadłam pomiędzy nim a Łukaszem, który żwawo gawędził z kapitanem polskiej reprezentacji. Usiadłam na krześle i wbiłam wzrok w zastawę. Za wszelką cenę starałam się unikać spojrzenia polskiego napastnika i jakiejkolwiek styczności z nim.
Mimo to przez cały czas posiłku miałam wrażenie że spogląda na mnie kątem oka. Starałam się to ignorować, ale było to dla mnie jednak krępujące. Po zjedzeniu śniadania, wstałam od stołu i wyszłam jak gdyby nigdy nic. W tym momencie miałam ochotę na spacer. Wróciłam się do pokoju po płaszcz i buty, po czym wyszłam na zewnątrz. Termometry wskazywały co najmniej dziesięć stopni po niżej zera. Ręce schowałam głęboko do kieszeni, twarz zakryłam szalem i chodził wokół gmachu hotelu. Moje myśli wędrowały od Roberta do Wojtka. Próbowałam wszystko rozszyfrować.
Robert...Już nie wiem czy go kocham, czy tylko tak mi się wydaje. Wracam wspomnieniami do przeszłości, do nieodwzajemnionej miłości. Do tego jak mnie zranił. Czuję że moje uczucie do niego wygasa. Nie czuję już chyba tego co kiedyś. Tego jak trzęsły mi się ręce na jego widok, serce waliło jak szalone, ciało oblewał pot. To minęło, bez wątpienia. Ale może aż tak bardzo go kocham że nie widzę tych zmian. Tyle, że wiem że nie będę przy nim szczęśliwa. Nie da mi tego co daje mi Marco. Chciałabym się odciąć od niego raz na zawsze. Tyle że to nie możliwe. On zawsze będzie w moim życiu, czy tego chcę czy nie.
A Wojtek ? To już jest całkiem zagmatwane. Była przyjaźń było dobrze. Pojawiła się miłość wszystko się zepsuło. Już nigdy między nami nie będzie tak jak dawniej. Nie będę mogła wskoczyć mu na ręce po długiej rozłące, pocałować w policzek na pożegnanie, bo każdy taki gest w jego stronę da mu cień szansy.
Tak teraz myśląc to kocham...kocham ich wszystkich. Kocham Marco, Roberta i Wojtka, tylko która z tych miłości jest prawdziwa i na zawsze ?

*

Mecz zakończył się remisem, ale to i tak dobrze, patrząc na to jak graliśmy. Szczęście że to mecz towarzyski a nie o punkty, bo inaczej kibice nie dali by nam żyć.

Opuściłem stadion w towarzystwie Wojtka. Niby rozmawialiśmy ze sobą, ale i tak nasze rozmowy były sztywne i o niczym. Ostatnio wszystko się pokomplikowało i nie patrząc na nic, to moja wina. Ja namieszałem i nie umiem tego naprawić. Nie ważne co postanowię i tak ktoś będzie cierpiał a ja stracę tę osobę bez wątpienia. Nie chcę tylko stracić Weroniki. Wszyscy pozostali się dla mnie nie liczą.
We dwójkę wróciliśmy do hotelu gdzie miała się odbyć mini impreza po meczu. Towarzystwo piłkarzy i ich partnerek. Bez wątpienia miała być też Weronika. Szukałem jej wśród tłumu ludzi. Stała w towarzystwie Ewy i Agaty więc stwierdziłem że nie będę się narzucał i poczekam aż będzie sama i wtedy ją przeproszę. Kolejny raz. Dołączyłem więc do Łukasza i Kuby. Rozmawialiśmy o meczu, ale niezbyt długo bo po chwili zjawił się obok nas Wojtek.
- Robert, pozwól na chwilę- wskazał mi wyjście na zewnątrz
- Lewy, co przeskrobałeś ?- zaczął śmiać się Błaszczykowski a wraz z nim Piszczek. Odstawiłem kieliszek z szampanem i podążyłem za bramkarzem Juventusu. Usiadł na murku opierając się o miedzianą barierkę, mimo że na dworze był śnieg i mróz. Miałem ochotę porozmawiać wewnątrz ale Wojtek zamierzał pozostać tutaj.
- Co zamierzasz zrobić ?
- Z czym ?
- Wiesz o czym mówię. O tej całej Angelinie.- mówił dość spokojnie ale w jego przypadku nie wróżyło to niczego dobrego.
- Nie wiem, ale Weronika....
- Nie waż się ją w to wplątywać !- podniósł głos. Wrócił stary Wojtek.
- Nie zrobię tego, obiecuję. Nie dowie się o niczym. Ani Wera, ani Marco nie będą cierpieć. Angelina nie wejdzie pomiędzy nich. Angelina to dla Marco przeszłość, bo...- chciałem dokończyć ale zobaczyłem jak Wojtek prędko wstał a w jego oczach pokazało się przerażenie. Odwróciłem się za siebie i zobaczyłem Nowakowską. - Weronika, to nie to o czym myślisz...
- Wiedziałam że obaj coś przede mną ukrywacie. Wiecie o czymś o czym ja nie wiem!
- Źle to zrozumiałaś. Nie wiesz o kim mowa
- Angelina to była Marco, tak ? Ta sama o której mówiła mi jego matka. Ta która jest tak wspaniała, idealna. Idealna dla Marco !- jej oczy zaczęły się szklic. Odwróciła wzrok w drugą stronę, trzęsąc się z zimna. - Zdradza mnie ?- skierowała wzrok na nas
- Nie! On nigdy by Ci tego nie zrobił !- zacząłem protestować aby nie zrobić jeszcze większego zamieszania.
- Skąd ją znasz ?
- Nie ważne. Weronika, wysłuchaj mnie. Mi tak bardzo na tobie...
- Nie! Nie, Robert. Zostaw mnie już raz na zawsze. A jeśli coś kombinujesz z tą całą Angeliną, to odpuść i posłuchaj mnie teraz bardzo, ale to bardzo uważnie.- podeszła tak blisko mnie, że czułem jej ciepły oddech. - My nigdy nie będziemy razem. Nigdy....- i odeszła. Stałem patrząc jak miesza się z tłumem ludzi. Po chwili już jej nie było.
- Dobrze ci powiedziała. Odpuść..-poklepał mnie po ramieniu Szczęsny i poszedł do piłkarzy  z reprezentacji.

*

Za oknem delikatnie prószył śnieg. Moja walizka była już spakowana. Sprawdziłam czy wszystko zabrałam i opuściłam pokój. Zjechałam windą na sam dół. Byli już wszyscy. Mężczyźni się ze sobą żegnali i każdy odjeżdżał w swoją stronę, choć i tak większość kierowała się na lotnisko. 

Nie byłam zła na Wojtka. To znaczy byłam, za to że mi nic nie powiedział, ale z drugiej strony zapewne też dowiedział się o tym tutaj. Bo skąd on mógłby znać byłą Marco. Pojechaliśmy razem. Po dość długiej trasie byliśmy na miejscu. Wysiedliśmy z taksówki i podążaliśmy przed siebie. Jego samolot był pierwszy więc postanowiliśmy się pożegnać.

- Muszę już iść

- Wiem- odparłam cicho patrząc na niego. Dłonią przejechał po moim zmarzniętym policzku. Uśmiechnął się delikatnie i przytulił. Przez grubą warstwę ubrań czułam jego szybkie i zarazem nierównomierne bicie serca. Momentalnie mnie rozgrzał swoim ciałem, przez co miałam ochotę zdjąć z siebie gruby płaszcz zimowy. Odsunął się nieznacznie nadal obejmując swoimi ramionami. Patrzył mi w oczy. Już się nie uśmiechał. Był smutny, nawet bardzo. Pochylił się na de mną tak by mnie pocałować, ale odwróciłam twarz. Nie mogliśmy tego zrobić. Nie mogłam dać mu kolejnej nadziei.

- Przepraszam, zapomniałem że jestem dla ciebie tylko przyjacielem.- opierał swoje czoło o moje, nie patrząc mi w oczy.

- Wojtek, jesteś kim więcej. Tyle, że ja kogoś kocham.

- To jest nas dwoje.- zaśmiał się- Bez ciebie nie ma przyszłości, wiesz o tym ?

- Wojtek, nie mów tak. My do siebie nie pasujemy i tyle. Jesteśmy przyjaciółmi.

- Ranię cię tym, prawda ?

- Wiesz, co najbardziej boli przy złamanym sercu? To, że nie pamiętasz, jak się czułeś wcześniej. Miłość, miłość. Co z tego dobrego ? Nic. Kompletnie nic.

- Ale...

- Nie ma żadnego ale ! Zrobiłbym, kurwa, największą kanapkę na świecie, gdybyś mnie o to poprosiła. Poszedłbym na koniec świata. Wypełniłbym rzeki Tymbarkiem...tylko po to by być  z tobą. Nie umiem żyć bez ciebie. Jesteś dla mnie niczym powietrze. Gdy ciebie nie ma ja się duszę. Weronika...co ja mam zrobić by przestać cię kochać ?

- Dlaczego po prostu nie wyobrazisz sobie, że to się nigdy nie wydarzyło? Że nic do mnie nie poczułeś ?

- Bo cię kocham. Kocham cię tak mocno, że to mnie dobija. - złapał mnie za dłonie, ale prędko puścił. - To nie ma sensu. Ta nasza rozmowa. Zaraz znowu powiem kilka słów za dużo i  cię jeszcze zranię Przyjaźń, Tylko przyjaźń. Niedługo się zobaczymy. Żegnaj...- odszedł ze spuszczoną głową. Nienawidzę takich pożegnań. Takich które wszystko komplikują. Nasze nie należą do udanych. Zdecydowanie nie.

Po pewnym czasie byliśmy już w Dortmundzie. Prędko wybiegłam z samoloty by tylko przywitać się z Marco. Stał niedaleko. Na mój widok zaczął się szczerzyc jak małe dziecko i biegł w  moją stronę. Wskoczyłam mu na ręce mocno przytulając. Zrobiliśmy kilka piruetów ze szczęścia. Było tak ślisko że mało się nie przewróciliśmy. 

- Tęskniłem. Tak bardzo tęskniłem

- Ja też- odparłam śmiejąc się, ale Marco zamknął mi usta swoim czułym pocałunkiem. Spojrzał na mnie obejmując ramieniem. Pomachał w stronę chłopaków z drużyny i udaliśmy się do samochodu. Przez całą drogę Marco trzymał mnie za rękę. Po około pół godzinie byliśmy pod mieszkaniem. Wziął moją walizkę i udaliśmy się do budynku. Ledwo przekroczyliśmy próg drzwi, a blondyn odstawił torbę i wziął mnie na ręce niosąc do naszej sypialni.

- Wiesz jak bardzo cię kocham ?

- Jak?

- Bardzo ale to bardzo- delikatnie musnął moje usta, a z każdym kolejnym pocałunkiem był coraz bardziej zawzięty w swych poczynaniach. Niestety cudowne chwile przerwał dzwonek do drzwi.- Nie, tylko nie teraz!

- Pójdę otworzyć- uwolniłam się od jego uścisku i poszłam przywitać  gościa. Otworzyłam drzwi lecz nikogo już nie było. Wzruszyłam ramionami i już miałam zamykać kiedy na podłodze tuż obok drzwi zauważyłam brązową kopertę. Rozejrzałam się wokół i wzięłam ją do rąk. Zamknęłam za sobą drzwi i oglądnęłam ją uważnie. Był tylko odręczny napis : Weronika Nowakowska&Marco Reus. Wyjęłam jej zawartość i zamarłam. To co było w środku ...odebrało mi mowę.- To niemożliwe...- szepnęłam sama do siebie i oparłam się o ścianę osuwając się na podłogę...

*

przepraszam za jakiekolwiek błędy. 

Dziękuję za komentarze,

jesteście wspaniałe

ps. http://zycie-to-cierpienie.blogspot.com/

http://wkrotce-bedziemy-razem.blogspot.com/

...nic nie boli tak jak życie...