Rozdział 25

*

...choć jesteś obok, to i tak Cię nie mam tak blisko jakbym chciał...

*

Minęły kolejne dni. Zbliżająca się zima, była widoczna gołym okiem. Drzewa zrzuciły liście, było coraz chłodniej i ciemniej o wczesnych porach popołudniowych. Im bliżej do zimy tym bliżej do końca rudny jesiennej Bundesligi. Co o pozycję Borussi Dortmund w tabeli wszyscy mogą być spokojni, bowiem drużyna wypracowała sobie sporą przewagę nad drugim Bayrnem Monachium.
Jednak też coraz bliżej do świąt Bożego Narodzenia. Tegoroczne będą chyba najgorsze w całym moim dotychczasowym życiu. Straciłam całkowicie kontakt z Wojtkiem. Pierwsze święta prawdopodobnie bez niego. Zawsze o tej porze byliśmy razem, Razem ubieraliśmy choinkę, jechaliśmy na zakupy, pakowaliśmy prezenty. Teraz tak nie będzie. Świąteczny okres spędzę z Marco. Nasze pierwsze wspólne święta odkąd jesteśmy razem.
- O czym myślisz ?- zapytał blondyn siadając obok mnie, obejmując ramieniem.
- Jak wiele się ostatnio zmieniło- z szafki obok sypialnianego łóżka, wyjęłam średniej wielkości zdjęcie
- To twoi rodzice ?- złapał końce zdjęcia i spoglądał- Nigdy o nich nie mówiłaś.
- Nie było okazji. Tęsknię za nimi, bardzo- z moich oczu popłynęły łzy. Mimo iż przywykłam do tego, że odeszli, to samą myśl o nich czuję ból i tęsknotę. W moim sercu jest pustka, której niczym nie mogę zapełnić.
- Wiem skarbie- mocniej mnie objął, a ja położyłam głowę na jego ramieniu- Pójdziemy na spacer ?
Wędrowaliśmy żwirowymi alejkami miejscowego parku. Termometry wskazywały zaledwie trzy stopnie powyżej zera. Wiatr sprawiał że było jeszcze chłodniej. Szliśmy wtuleni w siebie, trzymając się za dłonie. W połowie drogi usiedliśmy na drewnianej ławce obok fontanny.
- Kiedy jedziesz do Polski ?- spytał, przyciągając do siebie, widząc jak trzęsę się z zimna.
- Jutro po południu, wiesz że będę tęsknic ?
- Wiem, ja też. Ale to tylko pięć dni, wytrzymamy. Później święta, razem
- Nie mogę się doczekać- uśmiechnęłam się w jego stronę i postanowiliśmy wracać. Zaczął prószyć  delikatnie śnieg, więc gdy dotarliśmy do domu, moje włosy pokryte były śnieżnymi płatkami.

*

Moja torba była już spakowana. Wszystko było gotowe. Teraz wystarczyło tylko zadzwonić po taksówkę i pojechać na lotnisko.  Tak bardzo się cieszyłem na myśl o najbliższych dniach spędzonych w towarzystwie Weroniki. Ciągle jednak myślę o tym co powiedziała mi Angelina. Nie mogę tego zrobić, to zbyt ryzykowne. Ale z drugiej strony może byłby to krok by odzyskać Polkę. Jeśli tego nie zrobię Niemka jest gotowa wyjawić Reusowi całą prawdę o naszym romansie. Wtedy stracę i Marco i Weronikę, gdy się dowie co zrobiłem najlepszemu kumplowi.

Taksówka stała pod domem więc po raz ostatni sprawdziłem czy mam wszystko ze sobą, zamknąłem dom i wsiadłem do samochodu. Po dwudziestominutowej jeździe byłem na lotnisku. Oni już byli. Stali w towarzystwie Piszczków i Błaszczykowskich. Wyglądała niesamowicie. Ubrana w płaszcz, a na głowie miała niebieską czapeczkę i szalik tego samego koloru. Ten jej uśmiech rozjaśniał wszystko.

- Witaj Lewusku- powitali mnie przyjaciele polskiej reprezentacji. Polka nieśmiało się uśmiechnęła i odwróciła wzrok. Nakazano już wsiadać do samolotu, więc wzięliśmy pod rękę swoje bagaże zmierzając w tamtym kierunku. Weronika żegnała się jeszcze z Marco, w dość czuły sposób, przez co znowu nie miałem ochoty tam przebywać.

- Robert !- zawołał mnie niemiecki piłkarz. Podszedł bliżej, tak aby zapewne jego dziewczyna wszystkiego nie słyszała- Nie wierzę że to mówię, ale...- zamilkł, kręcąc głową- opiekuj się nią w Polsce.

- Pewnie, nie martw się- starałem się go uspokoić. Wszyscy byli już w samolocie, więc zamierzałem też już iść.

- Robert, ale spróbuj ją tylko tknąć, a pożałujesz. Pamiętaj- powiedział na koniec dość surowo, pewny swoich słów. Nigdy nie mówił do mnie takim tonem, ale nie dziwię mu się. Już sporo nawywijałem. Pożegnałem się i wszedłem do samolotu. Siedziała na ostatnich siedzeniach, sama. Postanowiłem zając miejsce obok.

- Mogę?- chciałem się upewnić, wskazując wolne miejsce. Skinęła głową i wróciła do czytania czasopisma. Nie chciałem jej przerywać, więc założyłem słuchawki na uszy puszczając swoją ulubioną muzykę i zamyśliłem się. Nie usłyszałem nawet jak do mnie mówiła.

- Robert, halooo!- machała przede mną ręką, uroczo się uśmiechając.

- Mówiłaś coś ?

- Staram się od kilku minut, ale tak się zamyśliłeś że mnie nawet nie słuchasz.

- Przepraszam, mów.

- Wojtek, wie że będę ?- zapytała wpatrując się we mnie

- Nie mówiłem mu nic. uśmiechnęła się nie pewnie, po czym odwróciła twarz w stronę okna.

*

Lot był dla mnie bardzo męczący, że nawet nie wiem kiedy zasnęłam. Czułam się tak przyjemnie, może przez to że on był obok. Cieszę się że spędzimy trochę czasu razem, może nasza przyjaźń, rozkwitnie?

- Weronika, wysiadamy- do moich uszu napływał subtelny głos, należący do Lewandowskiego. Uśmiechnął się w moją stronę i pomógł z walizkami. Powędrowaliśmy do hotelu. Jak się okazało nasze pokoje były obok.

- Tu jest mój pokój- stałam przed drzwiami swojego

- A tu mój- śmiał się. Otworzyłam drzwi i zostawiłam go samego na przestronnym korytarzu. Rozejrzałam się po pomieszczeniu. Dwuosobowe łóżko, niewielka łazienka, telewizor i olbrzymie okno z widokiem na miasto i balkonik z posrebrzaną balustradą. Otworzyłam drzwi wychodząc na zewnątrz. Podmuch wiatru rozwiał moje włosy. Odgarnęłam je i ujrzałam kilka kroków ode mnie Roberta. Opierał się o szklane okno, przyglądając mi się bardzo uważnie. Nic jednak nie mówił. Po krótkiej chwili zmył się do swojego apartamentu. Odprowadziłam go wzrokiem i weszłam do pomieszczenia. Rozpakowałam swoje rzeczy i usiadłam na skraju łóżka. 

Usłyszałam dźwięk swojego telefonu. Przeszukałam torebkę. Na ekranie widniała wiadomość od Roberta, czy nie mam ochoty na kolację. Faktycznie, byłam głodna. Zgasiłam światło i wyszłam. Stał naprzeciwko moich drzwi, szeroko się uśmiechając.

- Co się tak szczerzysz ?

- Bo cię widzę. To wystarczający powód, jak dla mnie- odepchnęłam go ręką na żarty. Wsiedliśmy do widy, nie mając ochoty schodzić po licznych schodach w hotelu. Na parterze znajdowała się wielka sala w której zawodnicy w towarzystwie swoich gości mięli zjadać codzienne posiłki.

Przy stole ujrzałam siedzącego Wojtka. Moje serce mocniej zabijało, zwłaszcza wtedy gdy ten spojrzał na mnie. Odszedł od stołu i powolnym krokiem podszedł bliżej mnie i Roberta. Podał mu rękę na przywitanie i skierował swój wzrok na mnie.

- Weronika...ja...tęsknię za tobą. Tak cholernie tęsknię. Wybacz mi wszystko- mówił. Zrobił kolejny niewielki krok w moją stronę, tak jakby chciał mnie przytulic, a nawet pocałować. Nie zrobił tego. Nie przytulił, nie pocałował. Minął mnie i Roberta, wychodząc z pomieszczenia ze spuszczoną głową. Czułam jak na sali zapanowała cisza, a wszyscy mi się przyglądają. Do moich oczu cisnęły się łzy rozczarowania, że tak to wszystko wyszło. Lewandowski widząc, że coraz bardziej się rozklejam, objął mnie ramieniem i wyprowadził stamtąd. Prowadził mnie do mojego pokoju, bez żadnego mojego protestu. Może powinnam była coś powiedzieć, bo finał tego będzie nie taki jak być powinien. 

*

po pierwsze przepraszam że musiałyście tyle czekac, a po drugie że znowu nie wyszło...

...nie zasłużyłyśmy na to...