Rozdział 26

*

mówisz że kochasz, a ciągle ranisz..

...a każda rana pozostawia bliznę na sercu...

*

Czyli to koniec naszej przyjaźni ? Tak to wszystko ma się zakończyć ? Będziemy się mijać, nie mówiąc sobie ani słowa, nie patrząc na siebie ? Nie zniosę tego. Wojtek jest najbliższą mi osobą jaką dotychczas miałam. Tak wiele dla mnie zrobił, tak wiele mnie nauczył. Traktuję go jak brata. Jego miłość do mnie nie może przekreślić naszej długotrwałej znajomości i jakże bliskiej przyjaźni. Dam tu tyle czasu, ile tylko potrzebuje, ale on musi być przy mnie. Musi być ze mną, dla mnie.
Robert wyprowadził mnie z sali, gdzie staliśmy się wszyscy numerem jeden rozmów. Szliśmy schodami do mojego pokoju. Nie wiem dlaczego, ale pozwoliłam mu się objąć, pocieszyć, rozweselić.
Usiadłam na łóżku, chowając twarz w poduszkę i głośno szlochając. Chciałabym być teraz w Dortmundzie, być przy Marco, który mnie przytuli, doda otuchy. Pocałuje i wszelkie smutki znikną. Ale tak nie jest. Mój ukochany jest kilkaset kilometrów stąd,  a tutaj mam tylko...Roberta. Teraz to on jest mi najbliższy.
- To nie koniec. Już niedługo znów będziecie najbliższymi przyjaciółmi.- mówił, starając się mnie pocieszyć ale to nic nie dawało. Wiedziałam że tak nie będzie. Nigdy nie może być dobrze, bo zawsze coś się zepsuje i pójdzie niezgodnie z planem.- Porozmawiam z nim.
- Zostaw mnie chwilę samą- spojrzałam na niego zapłakanymi oczami, wymuszając w sobie delikatny uśmiech. Odwzajemnił się tym samy i wyszedł tak jak prosiłam. Usiadłam wygodnie, oparłam głowę o poduszkę i pozwoliłam moim oczom płakać.

*

Nie mogłem znieść tego widoku. Nie mogę patrzeć jak Weronika płacze. Jej łzy sprawiają że jest mi ciężko, czuję jakby to było przeze mnie choć nie jest. Teraz winny wszystkiemu jest Wojtek. Choć z drugiej strony nic nie zrobił. Może to dlatego tak wszystko się potoczyło ? Odszedł by nie zrobić czegoś głupiego, a jednak mógł powiedzieć coś więcej, cokolwiek, poza przepraszam.

Domyślałem się, że zapewne siedzi sam w pokoju zadręczając się. Jego pokój znajdował się na tym samym piętrze co mój i Weroniki, więc nie miałem daleko. Zapukałem na wszelki wypadek i przekroczyłem próg. Nic się nie pomyliłem. Siedział na łóżku ze spuszczoną głową. Gdzieś pogrywała muzyka, a światło było przygaszone. Podszedłem bliżej, ale ten nie zwrócił nawet na mnie uwagi. Tak jakby mnie tu nie było.

- Szczęsny co ty wyrabiasz ?- zapytałem siadając obok przyjaciela

- Siedzę. Nie wolno mi ?!- podniósł głos

- Nie o to pytam, wiesz że mam na myśli Werkę 

- Nie wtrącaj się w nie swoje sprawy.

- No nie takie nie moje. Jesteście moimi przyjaciółmi- ignorowałem jego mało przyjacielskie zachowanie wobec mnie. Znam go jak mało kto i wiem że jutro i tak będzie za to przepraszał.

- I co z tego ? To są nasze sprawy. Poza tym nie proszę cię o pomoc więc daj mi spokój.
- Wojtek, przestań pieprzyc! Ona cierpi przez ciebie, naprawdę tego nie widzisz ?!
- Co jeszcze może mi powiesz co mam robić ?!
- Żebyś wiedział! Idź i porozmawiaj z nią, powiedz jej że...
- Ja już wiem co mam jej powiedzieć !- warknął na mnie. Doszedłem do wniosku że mam mnie już chyba dość i postanowiłem ulotnić się z jego pokoju. Wstałem  z zamiarem wyjścia z pomieszczenia.- Wiem, że Angelina wróciła- dodał, a ja stanąłem w miejscu. Tak jakby moje nogi odmówiły posłuszeństwa. Zamarłem. Jak to możliwe że on wie o jej powrocie ? Jak to ogóle możliwe że wie o jej istnieniu ? To jest jedyna rzecz którą przez tak długi czas ukrywałem przed bramkarzem. Spojrzałem na niego. Mniemam że widać było po mnie niemałe zaskoczenie - Co się tak patrzysz ? Nie masz mi nic do powiedzenia ? Może mi opowiesz o tym jak zdradzałeś Ankę i to w dodatku z dziewczyną Twojego kolegi. Jesteś chujem, wiesz o tym chyba, nie ? - milczałem i słuchałem- Nie wiem, nie rozumiem. Wiesz co będzie jak wszystko wyjdzie na jaw?!
- Nie wyjdzie, bo...
- Teraz ty przestań pierdolić! Masz pewność?! Oczywiście że jej nie masz. I nie warz się w to wplątać Weroniki ani Marco! Oni nie są niczemu winni. Załatw to jak chcesz ale oni nie mogą przez to cierpieć. Jeśli się dowiem że ją znów skrzywdziłeś to cię zabiję! Nie kłamię. Mogę spędzić resztę życia za kratami, ale nie pozwolę jej zranić kolejny raz!- zakończył i wyszedł, a ja stałem na środku jego pokoju, nie wiedząc co mam robić. Za bardzo zabrnąłem bym mógł się wycofać.

*

To boli gdy tracisz ludzi na których ci zależy. Nawet o nie nie walczę. Ale jak mam walczyć skoro nie na to siły ? Nie wiem co mam zrobić, co powiedzieć aby Wojtek, ze mną porozmawiał. Wytłumaczył mi wszystko. 

Siedziałam na środku łóżka, mnąc koniec pościeli. Przestałam płakać. Moje oczy były jednak podkrążone, całe zaczerwienione. Cały czas rozmyślając o tym co się ostatnio wydarzyło, nie usłyszałam jak ktoś wchodzi do pokoju. Nie odwróciłam się. Siedziałam patrząc w ten sam punkt. Usiadła obok, ale nic nie mówił. Dla niego to nietypowe. Zazwyczaj buzia mu się nie zamyka, zawsze ma coś do powiedzenia. Ale nie dziś. Właściwie to go nie znam. Nie zauważyłam jak stara się do mnie zbliżyć, jak stara się mi pokazać swoje uczucia. Nie widziałam tego.

- Przepraszam.- powiedział szeptem, po czym objął mnie ramieniem i przyciągnął do swojego ciała, mocno przytulając. Właśnie tego mi najbardziej brakowało w ostatnim czasie. Nikt tak nie przytula jak on. Tylko on tak potrafi.- Rozłąka z tobą to coś okropnego. Cholernie mi ciebie brakuje. Weronika, ale ja musiałem...musiałem powiedzieć ci prawdę. Powiedzieć co czuję, żebyś wiedziała. Nie wiem kiedy i jak to się stało, ale stało się. Nie kontroluje tego. To jest silniejsze ode mnie. Zdaję sobie sprawę że my nigdy nie będziemy razem, ale czasami chciałbym mieć ciebie tylko dla siebie. Aby było tak jak dawniej. Wspólne mieszkanie, każda chwila spędzana z tobą. Chciałbym móc znów cię widzieć na każdym treningu, meczu. Móc położyć się obok ciebie wieczorem i patrzeć na spadające gwiazdy. Uspokajać cię gdy śnią ci się koszmary. Krzyczeć na chłopaków z drużyny gdy któryś z nich tylko zerknie na ciebie. Uczyć się gry w piłkę, jeździć na wspólne wakacje, chodzić na zakupy. Razem przyrządzać posiłki. Niespostrzeganie wrzucać cię do basenu. Chciałbym znów usłyszeć twój krzyk kiedy zostawię ubrania na podłodze. Tłumaczyć się kiedy nie wrócę na noc, nie dając znaku życia. Twoich pobudek wczesnym rankiem. Wspólnych ćwiczeń z tobą każdego dnia. Mieć cię przy sobie gdy mam gorsze dni. Każdego dnia widzieć twój promienny uśmiech i radość. Patrzeć jak zasypiasz obok mnie późnym wieczorem, a rano się budzisz cała rozczochrana. Po prostu....- zamilkł na chwilę. Nie przerywałam mu, lecz dokładnie słuchałam co ma mi do powiedzenia- Po prostu tęsknię i kocham. Kocham choć nie powinienem-zakończył nie patrząc na mnie. Nie wiedziałam co mam powiedzieć na jego słowa. Nie ważne co powiem, bo on i tak nie usłyszy tego czego by chciał.

- Wojtek, bo ja- złapałam jego dłoń

- Weruś, ja wiem- zaśmiał się pod nosem- Wiem że mnie kochasz, ale jak brata, jak przyjaciela. I wiem że nigdy mnie nie pokochasz w inny sposób. Nie mam ci tego za złe. Nie mogę przecież kazać ci mnie kochać czy być ze mną. Chcę byś była szczęśliwa, a wiem że jesteś z Marco. Muszę się z tym pogodzić i tyle. Chcę tylko abyśmy znów potrafili być przyjaciółmi. Choć po części chcę odzyskać to co miałem.

- Byliśmy, jesteśmy i będziemy przyjaciółmi. Pamiętasz jak to sobie obiecaliśmy ?

- Oczywiście że pamiętam. Jak razem zakopaliśmy małą drewnianą skrzynkę z naszymi wspólnymi zdjęciami pod starą jabłonią w ogrodzie. Tam pochowaliśmy nasze największe sekrety, miały przetrwać do końca świata.

- Właśnie. My przetrwamy razem, bo jesteśmy przyjaciółmi. Na dobre i złe.

- Masz rację. Dobrze że jesteś. Pójdziemy jutro razem na trening ?

- Pewnie- odparłam uśmiechając się optymistycznie i uścisnęłam Wojtka. Uśmiechnął się do mnie, po czym opuścił mój pokój. Siedziałam ciągle w tym samy miejscu, lecz w innym humorze. Uśmiechałam się sama do siebie, zadowolona że znowu ja i Wojtuś jesteśmy przyjaciółmi. Wszystko zaczyna się okładać. Miałam iść do łazienki, gdy ktoś zapukał do okna. Poderwałam się na nogi z przerażenia. Za oknem zobaczyłam Roberta z butelką wina i dwoma kieliszkami. Uśmiechał się zawadiacko. Podeszłam do okna, otwierając mu je aby wszedł.

- Zawału bym przez ciebie dostała !- krzyknęłam gdy ten stał obok mnie.

- Oh przepraszam- śmiało mogę powiedzieć że w ten sposób mnie wyśmiał. Po tym wydarzyło się coś dziwnego, przynajmniej dla mnie. Odstawił butelkę na stolik, ujął moją dłoń i przyciągnął do siebie. Swoje dłonie położył powyżej moich ud i pochylił się nade mną. Uniósł nieznacząco kąciki swoich ust, tworząc lekko widoczny uśmiech. Może nawet się nie uśmiechał, tylko takie sprawił wrażenie. Czułam jak jego oczy przeszywają moje ciało. Jak wnika do mojej duszy i myśli. Jak chce coś wyczytać z moich oczu i ust. Pochylił się jeszcze bardziej i musnął moje usta. Potem kolejny raz i kolejny.- Kocham cię- wyszeptał  i do ucha. Ręką zsunął ramiączka mojej bluzki odsłaniając moje ramiona, na których zaczął składać pocałunki.

- Robert, przestań- powiedziałam, choć w głębi serca chciałam jego dotyku i czułości. Mimo to odepchnęłam go od siebie.

- Myślałem że chcesz. Że chcesz tego tak bardzo jak ja- powiedział i patrzył

- Bo chcę !

- To o co chodzi ?

- Wiesz co ? Kiedyś uderzę Cię w ten niedo­myślny łeb i wyk­rzyczę jak moc­no Cię kocham ... Później przep­roszę i pop­roszę, abyś to zig­no­rował tak, jak to dotąd robiłeś.  - wykrzyczałam mu prosto w oczy. Poczułam ulgę. Tak jakbym od dawna tłamsiła to w sobie. W końcu powiedziałam nie. - Wyjdź i zostaw mnie w spokoju raz na zawsze. My nigdy już nie będziemy razem. Choć cię kocham jak głupia to pamiętam co mi zrobiłeś. Zostawiłeś bez słowa i zraniłeś. Nie chcę już nigdy więcej cierpieć. I nie będę. Bo mam Marco, a on mnie tak nie potraktuje jak ty. Jesteś dupkiem.

- To chciałaś mi powiedzieć !?

- Tak!

- To dobrze. Więc oboje wiemy na czym stoimy ! Jesteśmy dla siebie nikim, tak ?

- Tak

- Dobrze, skoro tego chcesz...Zostawię cię w spokoju. Nie będę dzwonił, pisał, nachodził. Odsunę się na dalszy plan. Jeśli takie jest twoje życzenie to je spełnię. Bo dla ciebie jestem gotowy zrobić wszystko. Dosłownie wszystko- powiedział na koniec i wyszedł trzaskając drzwiami.

*

czekam na Wasze komentarze, o które bardzo proszę. potrzebuję ich bo ostatnio u mnie kiepsko z weną. ciche dni, można powiedziec.

+ zapraszam do mojego ' pamiętnika ' jeśli chcecie zajrzyjcie http://zycie-to-cierpienie.blogspot.com/ 

+ polecam świetnego bloga http://cant-forget-this-love.blogspot.com/

dziękuje Wam za wsparcie. dziewczyny...boże, jesteście WIELKIE I NIESAMOWITE.

dziękuję ze jesteście. nie wiem co bym bez Was zrobiła, zapewne jakąś największą głupotę w życiu.  nie wiem jak dziękować, bo chyba się nie da za to co dla mnie robicie..kocham Was z całego mego serduszka..dziękuje