Rozdział 24

*

 Oso­by z przeszłości nig­dy nie powrócą do nas w tej sa­mej for­mie co daw­niej. Ten, kto pow­ra­ca jest zaw­sze in­ny od te­go, który od­szedł.

*

Siedziałam oparta o szklane drzwi balkonowe. Patrzyłam jak krople deszczu spływają po niej. Stało się to dla mnie tak bardzo interesujące, że straciłam rachubę czasu. Myślałam. Co jest ze mną nie tak ? Przecież się staram jak tylko mogę. Może po prostu nie jestem godna aby kiedyś nosić nazwisko Reus.
Siedząc nadal w tym samym miejscu, pozwalałam moim oczom płakać. Po chwili poczułam przyjemne, znane mi ciepło. Ciepło bijące od jego ciała. Usiadł obok, obejmując mnie ramieniem. Oparłam się o niego, nadal cichutko szlochając.
- Nie płacz- podał mi pudełko aksamitnych chusteczek higienicznych.- Kocham ciebie i tylko ciebie, nic ani nikt się dla mnie nie liczy poza tobą.
- Marco, ale to twoja mama, twoja najbliższa rodzina- mówiłam
- I co z tego? Gdy ciebie nie ma wszystko inne traci na wartości. Jesteś częścią mnie, rozumiesz ?- dodał, pocałował czule w czoło, i przytulił przyciągając do siebie. Siedzieliśmy tak w milczeniu długie chwile. Robiło się coraz później, a na dworze panowała całkowita ciemność. Moje myśli nadal krążyły wokół zaistniałej sytuacji u rodziców Marco. Jestem nikim, według jego matki, taka jestem. Wspomniała o jego byłej. Ona zapewne była kimś. Z perspektywą na przyszłe lata, ambicją i miała - jak się domyślam- idealny kontakt z panią Reus.
- Musimy się rozstać - uwolniłam się z jego objęć i wstałam. Blondyn spojrzał na mnie z niezrozumieniem, po czym prędko wstał, łapiąc mnie za nadgarstek.
- O czym ty mówisz ? Rozstać ? Dlaczego?- zasypywał mnie masą pytań. Na myśl o odpowiedzi do oczu cisnęły się kolejne łzy.- Chyba nie przez moją matkę ?
- Ona mnie nienawidzi !- krzyknęłam
- To jej problem. Nie ma pojęcia jak wspaniała jesteś dziewczyną. Nie pozwolę ci odejść kolejny raz, już nie. Ona nie będzie decydowała o moim życiu prywatnym. Będę z tobą czy tego chce czy nie.- wziął mnie na ręce i usiedliśmy na kanapie.- Pomyśl, za kilka lat jak skończysz szkołę, weźmiemy ślub. Będziesz miała piękną białą suknię. Będziesz najpiękniejszą panną młodą. Olśnisz wszystkich. Potem spędzimy cudowną noc poślubną, tylko ty i ja. Kupimy ogromny dom, z ogrodem. Będziemy mieć psa, który będzie nas budził każdego dnia, wskakując na nasze łóżko. Będziemy mieć dzieci. Taką gromadkę. Będziemy rodziną. Każdego dnia będziemy sie budzić razem. Będziemy patrzeć jak nasze dzieci dorastają. Do końca życia będziemy razem, czy wszyscy tego chcą czy nie. Nikogo nigdy w życiu tak bardzo nie kochałem jak ciebie...
- Nie sądziłam że kiedykolwiek będę tak szczęśliwa. Ale jestem, dzięki Tobie
- Zasługujesz na szczęście, a ja chcę ci je dawać każdego dnia- odparł uśmiechając się w moją stronę- To co, wspólna kąpiel ?- zaśmiał się zawadiacko niosąc do naszej łazienki.

*

Za oknem znów padał deszcz przez co dzień był bardzo senny. Marco nadal spał, jak zawsze zresztą. Jest takim śpiochem. Przygotowywałam śniadanie dla nas z myślą o dzisiejszym dniu, spędzonym u boku Marco. Gdy już wszystko było przygotowane usiadłam przy stole i czekałam na ukochanego. Dochodziła już godzina dziesiąta.

- Mmm, zrobiłaś śniadanko- przywitał się buziakiem i usiadł obok mnie porywając z talerza kanapki. Wyglądał tak bardzo uroczo każdego poranka. Dla kobiety to najpiękniejszy widok ujrzeć szczęśliwego faceta. Dzisiaj musiałam niestety iść do pracy, a Reus miał wolne i mógł cały dzień przesiedzieć w domu.

- Mogę cię o coś zapytać?- odparłam i zastanawiałam się jak zadań mu niezręczne dość pytanie.

- Pytaj- odparł opierając się o krzesło

- Kim była albo jest dla ciebie Angelina ?- na jego twarzy pojawiło się zakłopotanie. - Przepraszam, nie powinnam była pytać. To twoje sprawy- wstałam sprzątając po śniadaniu.

- Chodź tu do mnie- objął mnie usadzając na swoich kolanach- Dlaczego chcesz wiedzieć ?

- Żebym wiedziała co zrobić by twoja mama mnie polubiła- pokręcił głową

- Angela...- spojrzał w okno a następnie na mnie- Angela była moją dziewczyną. Poznałem ją na imprezie, wymieniliśmy sie numerami telefonów i tak sie to zaczęło. Wtedy, można powiedzieć że była jeszcze nikim znanym. Gdy zaczęliśmy się spotykać, do niej zaczęły napływać oferty z agencji modelek. Jedna sesja, druga i kolejne. Ja przestawałem sie liczyć. Ważna była sława, pieniądze.- westchnął głęboko- Kochałem ją i myślałem że przetrwamy ten trudny okres, ale  ona- znów zawiesił głos i patrzył tylko przed siebie- Ona mnie zdradziła. To był dla mnie cios. Zaczęła się tłumaczyć że nic nie zrobiła, że to tylko plotka by nas skłócić, ale skojarzyłem fakty. Tajemnicze wyjazdy, nocne telefony, nie powracała do domu na noc. To był już definitywny koniec.

- Przykro mi- posłał mało efektywny uśmiech

- Mi też.

- Wiesz z kim ?- zapytałam dość delikatnie

- Gdy zerwaliśmy ktoś mi powiedział z kim to zrobiła, ale nie uwierzyłem. Nadal nie wierzę. On by mi tego nie zrobił, nigdy- był bardzo pewny słów które mówi- Zmieńmy już temat. Polska gra mecz towarzyski, jedziesz ?

- Nie wiem, powinnam. Powinnam tam być, ale...ale się boję.

- Spotkania  z Wojtkiem ?- przytaknęłam- Kiedyś będziecie musieli porozmawiać. Pojechałbym z tobą, ale wiesz że nie mogę. Według mnie powinnaś pojechać, naprawdę- jeśli on jest zdania że powinnam pojechać to pewnie tak zrobię.

*

Dzień wolny od treningów a ja i tak muszę jechać na stadion. Co za paradoks. W dodatku jeszcze w taką pogodę. Na samą myśl o wyjściu z przytulnego mieszkanka, mam ochotę powiedzieć trenerowi że nie mogę przyjechać. Ale gdyby się dowiedział że coś kręcę to było by po mnie.

Ubrałem ciepłą kurtkę, buty i czapkę, po czym wsiadłem do samochodu i udałem się na Signal Iduna Park. Obiekt świecił pustkami, byli jedynie pracownicy. Podążałem wzdłuż licznych korytarzy do gabinetu trenera. Chwyciłem za klamkę ale drzwi były zamknięte. Pomyślałem że może jeszcze nie przyjechał, więc poczekam. Siedziałem tak przez prawie pół godziny.

- Robercie!- dobiegł mnie krzyk starszej kobiety która też tu pracuje- Nie mogłam cię znaleźć- mówiła zdyszana- Jurgen kazał cię przeprosić ale nie może się dzisiaj pojawić- sprawy rodzinne. Powiedział abyś poszedł do pani Nowakowskiej. Trafisz, prawda ?- na sam dźwięk wymawianego jej nazwiska na mojej twarzy pojawił się uśmiech.

- Oczywiście- szybkim krokiem pobiegłem do niej. Zapukałem do drzwi i czekałem. Zawołała aby wejść.

- Witaj, Weronika- uśmiechnąłem się w jej stronę, a ona odwdzięczyła się tym samym. Usiadłem na krześle i podałem jej dokumenty, które właściwie miały powędrować do rąk Kloppa.

- Dzięki, przekaże mu je- odparła- Chcesz coś do picia?

- Tak, wody- postawiła naprzeciw mnie dwie szklane literatki i butelkę z wodą. 

Siedzieliśmy chwilę rozmawiając sobie. Znów było tak normalnie. Tak jakby między nami nie było wcześniej jakiś nieporozumień, spięć. Czas leciał, a na mnie była już pora.

- Będę się zbierał. Nie chcę ci dłużej przeszkadzać.- dopiłem ostatni łyk wody

- Robert?

- Tak?

- Będę na waszym meczu- odparła z błyskiem w oczach. Ucieszyłem się na myśl że będę mógł z nią spędzić czas. Co prawda nie będziemy sami, ale nie będzie Marco. Może uda nam się w końcu tak naprawdę szczerze porozmawiać.

*

Zbliżał się wieczór a ja sam jak palec siedziałem w pustym domu. Włączyłem telewizję i na tym się skupiłem. Ale jak zawsze ktoś musiał przyjść. Otworzyłem drzwi, zapraszając ją do środka.

- Co cię znów do mnie do sprowadza? -zapytałem siadając na fotelu na przeciw niej

- Robert- zaśmiała się- zawsze przechodzisz do rzeczy. Jak sprawy z Weroniką ?

- Tak jak było- odparłem spoglądając na jej zaciekawienie moimi relacjami z Polką

- A jej wyjazd do Polski na mecz nic nie zmienia?- jak to możliwe że ona już wie ?

- Skąd wiesz ?

- Mam swoje źródła. Mam dla ciebie zadanie, więc słuchaj uważnie i nie próbuj mi przerywać.

- Masz załatwić sobie pokój obok niej. Gdy będziecie mieć wolny wieczór, zabierzesz ją na romantyczny spacer, zbajerujesz ją. Masz coś wymyślić, przez co pójdzie z tobą do łóżka. Nie musicie tego robić. Ja chcę mieć wasze wspólne zdjęcia, rozumiesz ? 

- Czyś ty oszalała ?! Nie zaciągnę jej do łóżka!

- Robert do cholery !! Nie panikuj! Nie masz się z nią przespać, tylko tak ma to wyglądać.- mówiła ubierając płaszcz- Chyba że chcesz aby Reus poznał prawdę.

- Nie uwierzy ci na słowo!

- W słowa nie uwierzy, ale zdjęcia mówią same za siebie- posłała ironiczny uśmiech i wyszła z domu. Siedziałem z twarzą w dłoniach: Robert, w coś ty się wpakował...- pomyślałem

*

już tak mieszam że nie wiem jak z tego wybrnę, ale cos się wymyśli. mam nadzieję ze się Wam spodobał rozdział. bo mi jak zwykle nie...
dziękuję za wszystkie komentarze, za to co robicie dla mnie i za to że jesteście. nawet nie zdajecie sobie sprawy ile to dla mnie znaczy. potrzebuję Was...
pozdrawiam

Każdy rozdział powstaje dzięki Tobie..

Jesteś, więc i ja jestem...