Rozdział 13

*

Bo chciałabym się już do Ciebie przy­tulić, po­wie­dzieć, że jes­teś dla mnie bar­dzo ważny i po­całować w us­ta. Później się uśmie­chnąć i trzy­mając za rękę pop­ro­wadzić za sobą. 

*

Nie żałuję tego co się stało ubiegłej nocy. Ani trochę. Jestem szczęśliwa, bo po raz pierwszy czuję się potrzebna- czuję się kochana. Jeszcze dwa tygodnie temu byłam zdania że nie zamierzam się zakochiwać i nie chcę mieć chłopaka. Niestety ostatnie dwa tygodnie spędzone w Dortmundzie, bardzo mnie zmieniły. Zmieniły moje podejście do życia, do uczuć i do ludzi.
Leżałam okryta satynową pościelą u boku mężczyzny którego kocham najbardziej w świecie.  Może to dziwne ale w tak krótkim czasie spotkałam mężczyznę swojego życia. Gdy spotkałam go po raz pierwszy w mieszkaniu Błaszczykowskich oczarował mnie swoją osobą. Później coraz to częstsze spędzanie ze sobą czasu coraz bardziej nas zbliżało, aż w końcu nasza miłość do siebie przeszła na wyższy poziom. Bycie przy nim w końcu mi uświadomiło że Robert jest dla mnie nikim. Nic do niego nie czuję, a na pewno go nie kocham. Może w moim sercu nadal ma miejsce, ale to tylko sentyment do tego co przeżyliśmy razem przez tyle lat wspólnej przyjaźni.
- Kocham cię- usłyszałam ponownie ten zachrypnięty głos, który od wczorajszego wieczora towarzyszy mi na każdym kroku, w każdej chwili
- Mówiłeś mi to już- odparłam podnosząc głowę by spojrzeć mu w oczy, a później się przyblizyć i poczuć jego bliskość, jego usta na moich
- I będę ci to ciągle powtarzał- przerwał nasz czuły pocałunek, i tym razem to on patrzył mi w oczy. Nie musieliśmy nic mówić. Nasze oczy, nasze ciała mówiły za siebie. Jesteśmy jak kłódka z kluczykiem. Po tym jak zranił mnie Robert nie odwzajemniając mojej miłości do niego, zamknęłam sie w sobie- stałam się kłódka. Marco gdy się pojawił w moim życiu, odmienił mnie- na lepsze. Jest kluczem do mojego serca, do mojej duszy. Uśmiechnęłam się do piłkarza, połozyłam głowę na jego ramieniu i pozwoliłam sobie odpłynąć myslami w dalekie krainy. Czułam się tak bezpiecznie, bo wiedziałam że Marco nie pozwoli nikomu mnie zranić, zawsze mnie obroni. Najprościej ujmując da mi szczęście.
Po jakimś czasie postanowiłam wrócic do rzeczywistości. Czas leci, a niedługo Wojtek odlatuje- beze mnie. Nie wiem dokąd, z kim, dlaczego. Wczorajszego wieczora nie miałam ochoty słuchać jego tłumaczeń, więc wyszłam i już nie wróciłam. Teraz chcę aby mi wszystko wyjaśnił- od początku do końca. Bez zadnych krętactw, kłamstw i niepotrzebnych nieporozumień. Chcę usłyszeć najszczerszą prawdę, nawet najbardziej bolesną.
Po krótkim leniuchowaniu w łóżku piłkarza, poprosiłam go aby mnie odwiózł do mieszkania Błaszczykowskich. Beż żadnych pretensji postanowił spełnić moją niewielką prośbę. Wsiedliśmy do samochodu, a po chwili byliśmy już pod domem. Stojąc przed drzwiami miałam lekkie obawy przed tym co za chwilę może się wydarzyć, co usłyszę.
- Wchodzimy?- spytał Marco chwytając moją dłoń, splatając swoje palce z moimi, uśmiechnął się do mnie, a ja odwzajemniłam się tym samym. Nacisnęłam klamkę i weszliśmy do budynku. Od drzwi słychać było głośną rozmowę, śmiechy. Stanęliśmy w holu patrząc na zgraję dorosłych mężczyzn którzy sobie w najlepsze żartowali. Mina Wojtka mówiła sama za siebie: "Przepraszam. Wybacz ".
- Czy my o czymś nie wiemy?- zapytał kapitan polskiej reprezentacji unosząc brwi i patrząc z zaciekawieniem.- Jesteście razem?- dodał
- Taaak- odpowiedzieliśmy zgodnie. Blondyn przez cały czas stał za mną obejmując mnie w pasie. Ale chciał wszystkim udowodnić jak bardzo mnie kocha, więc obrócił mnie przyciągając do siebie i całując. Zaczęłam sie śmiać, poczułam jak ktoś mnie odciąga od ukochanego- Wojtek.
- Wiedziałem że kiedyś tego doczekam- zobaczyłam przed sobą uśmiechniętego bramkarza, z tym charakterystycznym błyskiem w oczach- Przepraszam za wszystko- dodał spuszczając głowę
- Wojtuś...- wyszeptałam i przytuliłam się do niego. Objął mnie ramionami, w których czułam się taka drobniutka, jak kruszynka. On był dla mnie takim niedźwiadkiem, i taki był też jego uścisk- niedźwiedzi. Wziął mnie na ręce i wyszliśmy na dwór.
- Dlaczego?- zapytałam patrząc na zmartwionego przyjaciela
- Potrzebuję zmiany, czegoś nowego. Chcę sie rozwijać, chcę być lepszym.
- Dokąd się przenosisz?
- Juventus...-wymamrotał pod nosem
- Ty się przenosisz, ale dlaczego nie pozwalasz mi wracać do Londynu?
- Przyjazd tutaj był starannie przeze mnie zaplanowany. Powiedziałem że podpiszę umowę wtedy gdy będę wiedział że ty bedziesz tutaj szczęśliwa. Jak zauważyłem że Marco coraz więcej dla ciebie znaczy zgodziłem się przenieść. Wiedziałem że będziesz tutaj szczęśliwa, są tu ludzie którzy się będą tobą opiekować, nie będziesz sama. Już dawno chciałem ci o tym powiedzieć, ale sie bałem, nie wiedziałem jak zareagujesz. W dodatku przez mój strach mogłaś nie być z Reusem...
- Jesteśmy przyjaciółmi, nie możemy mieć przed sobą tajemnic, Wojtek
- Wiem, teraz już wiem. Cieszę się że jesteście razem. Wspaniała z was para.
- Wiem- powiedziałam dumnie śmiejąc się
- A i jeszcze jedno. Tylko żebym prędko nie został wujaszkiem, bo jak ty tak będziesz często u niego nocować to..
- Wojtek, no..!
- No co Wojtek? Tylko mi nie mów że śpicie u niego w osobnych łóżkach i gracie w karty
- Żebyś wiedział że gramy w karty- odparłam udając obrażoną
- Taa, jasne. Chyba w pokera. I to rozbieranego w dodatku- oboje wybuchliśmy śmiechem

*

I stało się. Są razem, są szczęśliwi. Kochają się. Dociera do mnie z każdą sekundą że ja już dla niej jestem nikim. Zwykłym znajomym sprzed lat, który tylko potrafił ją zranić. Ona nie chce wracać do przeszłości, bo po co ? Ma przy sobie mężczyznę który ją kocha jak wariat, więc nie musi rozpamietywać naszej znajomości. Wojtek miał rację, mówiąc żebym odpuścił, bo teraz to tylko Marco może dać jej szczęście.

Wojtek siedział jeszcze na tarasie z Weroniką, a Marco przyjmował gratulacje od Kuby, Piszcza i Agaty. Nie mogę być jakimś tam samolubem, obrażonym dzieciakiem. Też muszę mu pogratulować. Podszedłem do blondyna, zaśmiałem pod nosem i padliśmy sobie w typowo męski uscisk.

- Gratuluję- starałem się powiedzieć to jak najbardziej entuzjastycznie, ale widocznie mi nie wyszło, bo piłkarz widocznie się zorientował że nie jestem zadowolony z takiego obrotu spraw.

- Masz mi to za złe?- zapytał dość cicho i patrzył jakby widział mnie po raz pierwszy w życiu

- Ja? Nie, serio cieszę się. Pasujecie do siebie- starałem sie go przekonać do moich fałszywych odczuć- Muszę już iść. Mam coś do załatwienia a muszę zdążyć na lotnisko na odlot Szczęsnego- odparłem podając mu dłoń oraz pozostałym kolegom z klubu. Przez drzwi pomachałem przyjacielowi i ulotniłem się z mieszkania Błaszczykowskich. Wsiadłem do swojego samochodu, uderzyłem dłońmi w kierownicę, a nastepnie oparłem o nią swoją głowę i głęboko westchnąłem. Nie wiem jak teraz ma wyglądać moje życie, czy będę w stanie zapanować nad emocjami, gdy będę widział ich razem, tak ze sobą szczęśliwych. 

Poczułem na swoim ramieniu czyjąś dłoń. Powolnym ruchem obróciłem głowę, spostrzegając opartego o otwarte okno samochodowe, byłego piłkarza Arsenalu Londyn. Zmarszczyłem brwi, ponownie chowając twarz między dłońmi

- Czy ty przestaniesz ją kiedykolwiek kochać?- zapytał z typowym dla jego osoby sarkazmem

- Nie!- odrzekłem stopniowo unosząc głos- Daj mi już spokój

- Dobra, spokojnie, nie unoś się. Tylko jeśli znów zrobisz coś głupiego, przez co Werka będzie cierpieć, to inaczej z tobą pogadam. Nie będę patrzył na to że jesteśmy przyjaciółmi. Potraktuję cie jak zwykłego drania który zranił kobietę. Pamietaj- zakończył, poklepał mnie po plecach i wszedł ponownie do domu...

*

Całą paczką byliśmy już na lotnisku. Ja, Marco, Kuba z Agatą oraz Łukasz z Ewką no i nasz Wojtuś z Lewandowskim. Ten jednak dzisiejszego dnia nie był w humorze, ale dla mnie to nie istotne. Przez głośniki wygłoszono komunikat o odlocie ostatniego samolotu, tego którym miał lecieć Szczęsny. Po kolei z każdym padał sobie w ramiona i uściski, aż kolej padła na mnie.

- Weruś- wymamrotał i przytulił mnie tak mocno że brakowało mi tchu- Nie wytrzymam bez ciebie. Kto mi będzie robił takie pyszniutkie śniadanka, sprzatał w domu, marudził...

- Pora dorosnąć, nie? Wiecznie nie będziemy razem- odparłam przywdziewając na twarz delikatny uśmieszek choć ni w części czułam sie radosna, wręcz przeciwnie- było mi cholernie smutno na myśl o rozłące z przyjacielem

- Gdyby nie Marco pewnie bym się z tobą ożenił- odparł na co wszyscy wybuchliśmy śmiechem. Po raz kolejny dobiegł nas głos spikerki nawołującej do zgłoszenia się do odprawy. Bramkarz chwycił walizkę a ja razem z nim ruszyłem z nim by odprowadzić nawet te kilka metrów- Weronika, jeszcze jedno. Wiem że nie chcesz już tego słuchać, ale muszę to powiedzieć. Przemyśl swoje podejscie do Lewego, on naprawdę się zmienił, żałuje. Może pora zapomnieć i zacząć nowy rozdział. Przemysl, to proszę

- Pomyśle- wtuliłam się po raz ostatni w umięśnione ciało 23-letniego mężczyzny. Będzie mi go brakowało, to na pewno...

*

zauważyłam że co raz częściej niektorzy piszą na blogach o swoich problemach aby znaleźć jakiekolwiek wsparcie. ja raczej nigdy nic nie pisałam bo tłamsiłam to w sobie,a le już nie mogę. jeśli Cię to nie obchodzi, nie czytaj.

 czuję się inna. sama nie wiem w jakim znaczeniu ale inna. mam wrażenie że nie pasuję do swojego środowiska. odkąd pamietam jestem taką szarą myszką która nie lubi być zauważana, woli zaszyć się w kącie obserwować to co dzieje sie wokół niej. od dziecka uwielbiałam sie uczyć. nie jestem jakąś tam kujonką ale wolę siąść sobie z książkami przed nosem niż iść na imprezę. uczę się po to by kiedyś być kimś, kimś kto nie musi się martwić ze może nie przeżyc do kolejnej wypłaty. chcę mieć dobrą pracę, chcę skończyć studia, chcę mieć po prostu godne życie. może za kilka lat inni będą wspominać szalone lata w młodości, ja nie będę takich miała. może ja po prostu nie chcę? 

nie potrafię sie odnależć w swoim środowisku. ostatnio spotkała mnie pewna przykrość ze strony dość bliskiej mi osoby. byłej przyjaciółki, ale utrzymywalyśmy ze sobą pozytywne relacje. stoję na przystanku czekając na autobus. zobaczyłam że się zbliża więc pomyślałam że sobie porozmawiamy. przeszła obok mnie nie mówiąc ani słowa. powiedziałam cześć ale nadal nic, powtórzyłam a ta na cały głos przy dość licznej już grupie osób powiedziała mi że jestem rozpieszczoną gówniarą, która myśli ze wszystko jej wolno, że może mieć wszystko i rodzice spełnią każdą jej zachciankę. mieszkam na wsi wiec wiekszość ludzi się zna, to zgromadzeni zaczęli mnie wytykać palcami. całe szczęście że po chwili przyjechał autobus i mogłam sie zaszyć na siedzeniu unikając gapiów. do tej pory nie rozumiem jaką miała intencję. dobra jestem jedynaczką, niekórzy mogą mysleć że jestem rozpieszczona, ale ja tak nie uważam. dobra rodzice starają się zapewnić mi wszystko, ale ja najpierw n apierwszym miejscu stwaiam potrzeby inncyh a potem dopiero swoje. zamiast kupować sobie ubrania, wolę dać pieniądze na jakiejś zbiórce dla potrzebujących. może jestem materialistką ale uczucia też są dla mnie ważne. wiem jak to jest jak jest się biednym. w dzieciństwie nie mogłam mieć wszystkiego , wspaniałej zabawki bo moich rodziców nie było na to stać. pracował tylko tata,bo moja mama musiała sie mną opiekować. moja "kochana babunia" nie zamierzała sie codziennie opiekować wnuczką, zawozić rowerem do przedszkola, gotować obiady. więc moja mama była typową kurą domową. rodzice wydawali fortunę na moje lekki bo od dzieciństwa choruję i muszę przymować lekarstwa. z czasem ja rosłam a mam mogła pójść do pracy. zaczęło sie nam coraz lepiej układać, mogliśmy sobie pozwlić na większe zakupy,itp. ale każdego dnia dziekujemy Bogu że nasze życie sie zmieniło. na lepsze. dlatego potrafię docenić to co mam, i nie rozumiem o co jej chodziło. 

zabolało mnie to, i to nawet nardzo. do tego dochodzi jeszcze szkoła, gdzie moje ukochane koleżaneczki z którymi musiałam przygotować projekt miały do mnie pretensje że dostały -5, a wszystko musiałam sama przygotować, bo one były wielce zajęte malowaniem paznokci, wyjściem do kina i wszystko zwlaiło się na moja głowę. jeszcze ostatnio dobrałam sb trzy dodatkowe godziny języka niemieckiego w 2 klasie to wszyscy zaczęli sie śmiać jak można się uczyć niemiekciego, że to durny język, kraj, ludzie. wypominają czasy wojny i tak ciahgle. nie rozumiem takich ludzi.

w dodatku czuję się inna w tym sensie że od dziecka choruję. co chwilę wizyty w przychodniach, u lekarzy, specjalistwów. niegdy nie mogłam sie bawić zimą na dworze z innymi dziećmi bo musiałam na siebie uwarzać, nie mogłam jeździć na basen, na dalsze wycieczki. idąc do liceum cieszyłam się na myśl że są wymiany i będę mogła gdzieś pojechać, ale nie. muszę byc na miejscu. i tak jest od zawsze. wiem że inni maja gorzej ale ja naprawdę mam dosć takiego życia w którym prawie nic mi nie wolno. mając niecałe dwa lata spadłam ze schodów rozcinajac sb dość poważnie prawą rękę- jestem praworęczna- co sprawiło ze moje życie zawsze będzie inne. została dość spora blizna więc każdy gdy to tylko zobaczy to wypytuje a co ci sie stało, kiedy, jak. to nie jest miłe. uskzodziłam ścięgna przez co moja ręka jest bardzo słaba. kochałam malować, ale nie mogę bo nie mam siły. kochałam fotografię- ale czasami nie mam siły utrzymać aparatu. czasami nie mam nawet siły utrzymać szklanki z wodą. to będzie towarzyszyło mi do końca życia. nie mogę sobie znaleźć nawet żadnej pasji bo mnie to ogranicza prawie że do minimum. zaczęłam pisać żeby sie czymś zajac ale widzę sama po sobie że mi to nie wychodzi. nie mam bogatego słownistwa przez co moje opoeiadania są monotonne.

zawsze będę inna, a przyjamniej będę się tak czuła. nie pasuję do tego świata...

przepraszam że się tak zwierzam ale musiałam się w końcu otworzyć, bo nigdy nie potrafiłam tego zrobić. tłamszę wszystko w sobie i nie chcę niczyjej pomocy. teraz głupio sie czuję z tym że mówię wam o swoim życiu, problemach ale po prostu nie mam z kim o tym pogadać, bo nikt nie jest w stanie mnie zrozumieć. ...