Rozdział 6

*

nie, wca­le nie jes­tem zaz­dros­ny jak widzę Cie z nim,

po pros­tu roz­pier­da­la mnie od środka.

* 

I wyszła razem z nim. Poszła go odprowadzić. Coś się ze mną dzieje od wewnątrz gdy widzę ich razem. Są osobno a jednak razem. Znam Marco i wiem jaką ma słabość do dziewczyn. Nigdy żadnej nie zranił, ale nie potrafię dopuścić do siebie myśli że ich oboje mogłoby coś łączyć. Coś więcej niż przyjaźń. A jeśli ona będzie z nim szczęśliwa? Wtedy ja będę nieszczęśliwy. Myśląc cały czas o tej dwójce nie spostrzegłem że obok mnie pojawiła się moja narzeczona. Wyrwałem się z tego transu, pożegnałem wszystkich i razem z Anią i Wojtkiem wyszliśmy na zewnątrz. Teraz nie chciałem tu być. Nie chciałem tego widzieć. Nie chciałem na to patrzeć. Stała oparta o jego samochód, jak zwykle uroczo się uśmiechając, a Marco obejmował ją w talii coraz bardziej się do niej zbliżając. Ten widok doprowadzał mnie do szaleństwa. Nie mogłem pozwolić na to aby blondyn ją pocałował i chrząknąłem, dając im do zrozumienia że nie są już sami. Odwrócili się w naszą stronę i gwałtownie odsunęli od siebie. Weronika się zarumieniła i zapewne speszyła, że byliśmy świadkami ich zbliżenia się do siebie. Marco otworzył drzwi do samochodu, ale za nim do niego wsiadł coś wyszeptał jej do ucha, na co ta zachichotała i pocałowała go w policzek na pożegnanie.  Byłem tak wściekły, że mało brakowało a podszedłbym do niego i coś mu powiedział. Ale pojechał a Wera tylko mu pomachała i ruszyła w naszym kierunku. Nie zdołała wejść do środka gdyż została zatrzymana przez Szczęsnego.

- Werka, co to miało być?- zapytał bramkarz Arsenalu

- Nie wiem o czym mówisz. A ciebie Robert gardło boli? Jak tak to lepiej idź do lekarza- powiedziała z sarkazmem. Zapewne miała mi za złe że im przerwałem

- Wera, poznaj Anię, narzeczoną Lewego- powiedział Wojtek wskazując na moją ukochaną. Dziewczyny podały sobie ręce i brunetka weszła do domu zostawiając naszą trójkę.

*

To było dziwne uczucie. Gdy dzieliły nas tylko milimetry poczułam " motyle w brzuchu " . Nie wiem co on miał w sobie ale sama jego obecność obok mnie przyprawiała mnie o zawroty głowy. Miałam do niego słabość. Nie potrafiłam oderwać od niego wzroku. Jego uśmiech, spojrzenie sprawiały że wszystko przestawało dla mnie istnieć i liczył się tylko on. Miałam za złe Robertowi za to co zrobił. Mógł sobie odpuścić, ale nie. Pewnie nie mógł znieść faktu że jego przyjaciel po zaledwie kilu dniach znajomości stał się dla mnie tak ważny. Weszłam do domu i udałam się do kuchni  gdzie Agata przygotowywała posiłek.

- Marco już pojechał?- zapytała mnie wyrywając z zamyśleń o blondynie (znowu o nim myslę!)

- Tak, tak, a co?

- Nie nic, myślałam że jeszcze zostanie. Jeśli nie ze względu na chłopaków to na ciebie- spojrzałam na nią pytająco a ta się uśmiechnęła krzątając sie pomiędzy kuchennymi szafkami

- No co tak na mnie patrzysz? Polubił cię i ty jego chyba też

- Lubię go ale nic więcej

- O kim tak rozmawiacie?- dobiegł do mnie głos Wojtka siadającego obok mnie- Czyżby o Marco? Wera chcesz mi coś powiedzieć?

- Co wy chcecie wszyscy ode mnie? Jesteśmy znajomymi i nic więcej!- powiedziałam unosząc głos i wstałam od stołu kierując się do mojego tymczasowego pokoju. Będąc na schodach usłyszałam jeszcze Szczęsnego

- Wera może ty się zakochałaś?

- Odwal się Szczęsny!- zawołałam i weszłam do pokoju rzucając się na łóżko.

Teraz to mi pewnie nie dadzą spokoju. Ale między nami naprawdę nic nie ma. Lubię go ale chyba nic więcej. A może faktycznie się w nim zadurzyłam? Bo jak wyjaśnić ciągłe rozmyslanie o nim? Nie, to nie możliwe. To tylko przyjaźń i nic więcej. Leżałam na łóżku rozmyślając o wszystkim, gdy spostrzegłam na moim telefonie nową wiadomość.   

Masz jakieś plany na dzisiejszy wieczór? Jeśli nie to co powiesz na wspólny wypad do kina. Taki koleżeński? Mam nadzieję ze się zgodzisz. Marco ;)

Po przeczytaniu wiadomości poczułam zawiedzenie. " Koleżeński ". Nie wiem co ja sobie wyobrażałam. Znamy się kilka dni a już myślałam że będzie razem. A jeszcze przed chwilą uświadamiałam sobie ze on nic dla mnie znaczy. Jest tylko kolegą. I tak to jest krótkotrwała znajomość, bo przecież niedługo wracam z Wojtkiem do Londynu. Odpisałam że się zgadzam i że wieczorem będę na niego czekać. Przyjaźń... pewnie tylko to...

*

Wróciliśmy z Anią do domu. Oboje byliśmy wobec siebie chłodni. Położyłem się na łóżku w sypialni i cały czas rozmyślałem o tym czego byłem świadkiem.Brakuje mi jej tak bardzo. Zra­niłem, cho­ciaż kochałem, poz­wo­liłem jej odejść, nie wal­czyłem o nią. Te­raz poz­na­je smak naj­gor­sze­go uczu­cia ja­kie is­tnieje - nien­wiść do sa­mego siebie. To jest najgorsze uczucie jakie człowiek może doświadczyć. Leżałem wspominając chwile spędzone obok uroczej dziewczyny. Czasy gdy przychodziła do mnie na mecze, treningi. Jak się uśmiechała. To jak się rumieniła gdy ktoś ją komplementował. Była zwykłą dziewczyną która kochała za to kim się jest, a nie za to co się posiada. Gdy tak sobie wspominałem dawne czasy, obok mnie usiadła Anka.

- Nie chciałbyś mi czasem o czymś powiedzieć?- zapytała poprawiając swoją fryzurę

- O czym?- zapytałem udając ze nie wiem o co chodzi

- Nawet nie o czym , a o kim. Możesz mi powiedzieć kim jest ta cała Weronika?

- Nikim, to znaczy nikim ważnym

- Skoro nikim ważnym to dlaczego nie mogłeś oderwać od niej wzroku?!

- Przesadzasz

- Nie, nie przesadzam! Co cię z nią łączy albo łączyło i dlaczego nie chce cię znać?!

- Nic mnie już z nią nie łączy, właściwie nigdy nie łączyło! Zrobiłem coś głupiego, skrzywdziłem ją i przez to straciłem jej zaufanie. A ty przestań być tak chorobliwie zazdrosna o wszystkie dziewczyny jakie znam!- wykrzyczałem zdenerwowany i wyszedłem z naszego domu. Założyłem kaptur aby nikt mnie nie poznał i poszedłem do parku...

*
kolejny rozdział do Waszej oceny. jak na razie trochę nudne to wszystko ale nie chcę przechodzić od razu do rzeczy.  widzę po komentarzach że część osób chce aby Weronika była z Robertem część z Marco. sama nie wiem jak to będzie, zobaczę co mi przyjdzie do głowy ...

PS. do osoby która widocznie nie przepada za moim opowiadaniem. jestem w stanie przyjąć krytykę, ale krytykę odnośnie opowiadania a nie mojej osoby. nie zamierzam czytać jak ktoś mnie obraża i wyzywa! jeśli Ci się nie podoba to nie czytaj. jeżeli jeszcze raz się coś takiego powtórzy po prostu usunę bloga i tyle. I jeśli zamierzałaś mnie zdołować to brawo bo Ci się udało. Nikt mnie jeszcze tak nie obraził . Brawo!