Rozdział 7

*

To ta­kie dziw­ne uczu­cie.. gdy na Ciebie pat­rze, gdy jes­teś gdzieś blis­ko.. gdy przechodzisz obok mnie.. ser­ce bi­je mi jak sza­lone.. i nie może przes­tać.

                                                      *


 Po całym pokoju walały się ubrania. Przymierzyłam chyba wsystko co ze sobą zabrałam i doszłam do wniosku że nie mam się w co ubrać. Ale z drugiej strony po co ja się tak stroję skoro Marco dał mi jasno do zrozumienia że to  czysto koleżeński wypad. Tylko że nie mogę też wyglądać jak bezdomna. Postanowiłam postawić na wersję sportową. Ubrałam dżinsowe szorty, biały top i trampki a wszytsko urozmaiciłam delikatną biżuterią. Podczas układania włosów w " koński ogon " z wizytą wpadł Wojtek. Jak to on, rozłożył się na łóżku robiąc te swoje głupkowate miny.
- Wojtuś, powiedz co masz do powiedzenia i wyjdź bo się spieszę- powiedziałam wsuwając wsówki we włosy
- Wychodzisz gdzieś z Marco?- zapytał przypatrując mi się
- Tak, a masz coś przeciwko
- Nie, no co ty! Cieszę się że kogoś poznałaś, kogoś fajnego. A tak w ogóle to coś poważniejszego?
- Wojtek nooo! Idziemy tylko do kina. Znam go zaledwie kilka dni a ty chcesz nas zeswatać? Poza tym niedługo wracamy do Londynu i więcej się pewnie nie spotkamy.
- Londyn, taaa...- bramkarz widocznie posmutniał
- Ej, co jest?- zapytał siadając obok niego
- Nic, nic. Udanej randki...to znaczy KOLEŻEŃSKIEGO wypadu do kina- za te słowa oberwał poduszką i śmiejąc się na cały dom opuścił mój pokój pozostawiając mnie samą.

                                                                               *

Siedziałem w pubie popijając whisky, nadal się zastanawiając jak chociaż w części odzyskać przyjaźń Weroniki. Powinienem z nią porozmawiać, ale nie mam jak, bo cały czas mnie unika. Jeśli zaproponuję spotkanie to mam zerowe szanse na to że zgodzi sie przyjść. Może Wojtek mi pomoże? W końcu jemu też zależy na tym byśmy się pogodzili. Zadzwoniłem do niego prosząc o chwilę przyjacielskiej rozmowy. Musiałem w końcu wyrzucić z siebie wszystko co ciąży mi na sercu. Po kilku minutach zjawił sie, siadając obok mnie. Zamówił sobie coś do picia i czekał na moje pytania.
- Powiedz co ja mam robić?- zapytałem przesuwając literatkę od ręki do ręki
- Zależy co masz na myśli- odparł odwracając się w moją stronę
- Wszystko. Klub. Związek z Anką i to cholerne nażeczeństwo i Weronikę. Głównie to o nią chodzi.
- Więc po kolei. Twierdzisz że chcesz zostać w Dortmundzie to zostań i koniec tematu, a plotkami sie nie przejmuj. Już chyba do tego przywykłeś. Jeśli chodzi o Ankę to jak dla mnie zbyt szybko się oświadczyłeś. A Weronika. Nie wiem kim ona teraz jest dla ciebie
- Kim? Wszystkim. Jak zobaczyłem ją wtedy u Kuby to wszystko przestało mieć dla mnie jakiekolwiek znaczenie. Liczyła się tylko ona. Nawet nie wiesz jak żałuje tego co jej zrobiłem. Nie mówiła ci czasem,  czy jest choć cień szansy na to aby mi wybaczyła?
- Robert, znasz ją. Nie raz próbowałem ją o to podpytać ale samo wymówienie twojego imienia działa na nią jak " płachta na byka ". Ile musiałem nakłamać aby zgodziła się przyjechać do Dortmundu. A wracając do ciebie i Werki to nie wiem jak to będzie, zwłaszcza teraz gdy poznała Marco.
- No tak ,zapomniałem o Reusie. Między nimi coś jest? Chyba wiesz co mam na myśli
- Zadałem jej to samo pytanie i oberwałem poduszką. Ona nie lubi się zwierzać, zwłaszcza jeśli chodzi o facetów. Ale przed wyjściem do kina chyba z godzinę stała przed lustrem- zaśmiał się bramkarz Arsenalu, a ja  poczułem złość. Nawet nie złość a zazdrość.
- Suuuuper- odparłem mało entuzjastycznie- A tak zmieniając nieco temat, to Weronika wie że nie wraca do Londynu i ty też nie?
- Nie powiedziałem jej jeszcze. I nie mam zielonego pojęcia jak jej mam to powiedzieć. Znienawidzi mnie za to.
- Zrozumie- starałem się pocieszyć przyjaciela
- Nie wydaje mi się. Gdy przyjechałem do Polski po nią po śmierci jej rodziców, obiecałem że nigdy jej nie zostawię, a teraz mam odejść? Ona poza mną nie ma nikogo innego.
- Ma nas. Może nie mnie, bo mnie nienawidzi, ale jest Kuba z Agatą, Łukasz z Ewą i Marco. Dorosła już. Na pewno ma świadomość tego że wasze drogi kiedyś się rozejdą.
- Muszę zaczekać na odpowiedni moment i wtedy na spokojnie wszystko jej wytłumaczyć...

*

Marco przyjechał punktualnie o 19.00. Z wielkim usmiechem na twarzy otworzyłam mu drzwi. Wyglądał cudownie. Ubrał się elegancko, ale na luzie. Po raz kolejny zrobił na mnie ogromne wrażenie. Swoim wyglądem oczarował już nie jedną dziewczynę, w tym mnie. Wsiedliśmy w milczeniu do samochodu. Jadąc ukradkiem spoglądałam na niego, a on na mnie. Za każdym razem gdy nasz spojrzenia się spotkały czułam motylki w brzuchu. Mogłabym się godzinami wpatrywać w te jego bajecznie urocze tęczówki. Będąc na miejscu natknęliśmy się na grupkę nachalnych fanek. Sądziłam że blondyn z chęcią będzie rozdawał autografy i pozował do zdjęć jak mój ukochany Wojtuś, a ten powiedział ze nie jest sam i pociągnął mnie za rękę prowadząc na salę kinową. Gdy weszliśmy nie było tam ani jednej osoby. Spojrzałam na blondyna pytająco, a on wytłumaczył mi to, mówiąc że zarezerwował seans tylko dla nas obojga, aby nikt nam nie przeszkadzał. Powiedział że idzie po coś do picia i jedzenia, zostawiając mnie samą. Usiadłam i czekałam na Marco Reusa. Wrócił po krotkim czasie siadając obok mnie i szeroko się uśmiechając.

- Z czego się tak cieszysz ?- zapytałam patrząc na niego

- Z tego że mam okazję spedzić z tobą czas, tak tylko we dwoje- odparł nadal się uśmiechając i... i POCAŁOWAŁ mnie w policzek. Wiedziałam doskonale że oblałam się rumieńcami. Patrzyłam na niego i ten jego zaciesz i satysfakcję?

- Za co to ?- dzisiejszego wieczoru zasypywałam chłopaka ciągłymi pytaniami
- Za co ? Za to że jesteś...

*

chciałam Wszystkim podziękować za komentarze pod ostatnim rozdziałem. macie rację że nie powinnam usuwać bloga z powodu jednego komentarza, Wy czytacie i to się dla mnie liczy, dziękuję, jesteście kochane <333

i mam nadzieję ze rozdział się Wam podoba ;) czekam na komentarze :**