Rozdział 5

*

Kocham Cię, bo cały wszechświat sprzy­jał mi w tym, bym mógł Cię poznać. 

*

Siedzieliśmy na trybunach rozmawiając o wszystkim. W swoim towarzystwie czuliśmy się tak jakbyśmy się znali od lat. Nie brakowało nam tematów. Taka rozmowa na luzie o byle czym. Blondyn cały czas się śmiał jak opowiadał o swoich przygodach, meczach i treningach. Nie wspominał o Robercie. I dobrze. Uwielbiałam patrzeć na uradowanego chłopaka który wydawał się taki inny niż wszyscy. Mimo że jestem sławnym piłkarzem nie był zapatrzoną w siebie gwiazdą futbolu. Właśnie to w nim najbardziej polubiłam. Spojrzałam na wyświetlasz telefonu i godzina która mi się wyświetliła doprowadziła mnie do niedowierzania.

- Może się będziemy zbierać, co?- zapytałam blondyna gdy ten kończył opowiadać mi o tym jak dla niego i Mario zabrakło miejsc w autokarze którym jechali na mecz

- Czemu? Nudzisz się?

- Ty wiesz która jest godzina ? Pierwsza!

- No i co z tego? Wcześnie jest

- Ehe, czyli dla ciebie to normalna pora na rozmowy?

- Oczywiście, wtedy najlepiej się spędza czas z przyjaciółmi, ale skoro chcesz wracać to chodźmy- odparł ponownie się uśmiechając i prowadził mnie do wyjścia ze stadionu. Powolnym krokiem zbliżaliśmy się do domu Kuby. Stojąc przed drzwiami poczułam lekki strach przed tym, a raczej przed kim mam spotkać po raz kolejny. Blondyn spostrzegł moje zawahanie przed wejściem do domu

- Nie chcesz tam iść?

- Muszę. Tam są moje walizki a w dodatku Wojtek zapomniał zarezerwować hotel i mieliśmy zostać u Błaszczykowskich na noc.

- Jeśli nie chcesz tutaj nocować z obawy przed nim, a mniemam że też zostanie na noc, bo widać że rozkręciła się niezła impreza to możesz pojechać do mnie- jego propozycja nieco mnie zaskoczyła. Znamy się zaledwie kilka godzin a on proponuje mi nocleg u siebie.

- Nie, może nie. Zamówię taksówkę i chyba znajdę jakiś hotel

- Nie znasz miasta i po pólnocy zamierzasz bładzić po Dortmundzie w poszukiwaniu noclegu?- gdy on to powiedział to zabrzmiało to dość naiwnie- Jedna noc. Będziesz spała u mnie w sypialni a ja przekimam się na kanapie. 

- No nie wiem 

- Chyba że chcesz się z nim widzieć to...

- No nie chcę !

- Więc nie masz wyjścia. Idę po twoje rzeczy- odparł cwaniacko się uśmiechając i widziałam po nim satysfakcję że zdołał mnie przekonać do swojego pomysłu. Po chwili wrócił z moimi torbami i wsiedliśmy do jego samochodu który stał na podjeździe.

*

Obudziłem się z takim kacem jak nigdy. Chyba wczorajszego wieczora przesadziliśmy, pomyślałem. Leżałem na kanapie w salonie u Kuby,a przytulona do mnie spała Ania. Kocham ją. Uśmiechnąłem się do siebie, bo zaczęło docierać do mnie jak bardzo oszukuję własnego siebie, ją i wszytskich. Jest dla mnie ważna ale moje serce chce należeć do kogoś innego. Jest w nim miejsce dla wyjątkowej dziewczyny, którą starciłem przez własną głupotę. A właśnie! Skoro Wojtek został tutaj to Weronika też. Pewnie zamknęła się w pokoju na górze i zaczeka aż sobie pójdę. Tylko że ja muszę z nią porozmawiać, jakoś wytłumaczyć to co kiedyś zrobiłem. Tylko może to już nie ma żadnego znaczenia. Delikatnie odsunąłem się od Ani i udałem się do kuchni, w której siedzieli już Kuba z Łukaszem oraz Wojtek. Popijali wodę mineralną i żwawo gawędzili o czymś. Z szafki wyjąłem szklankę i przysiadłem się do kolegów z drużyny.

- Weronika jeszcze nie wstała?- zapytałem a moje pytanie wywołało natychmiastową ciszę

- Nie, pójdę po nią- odparł po chwili zastanowienia Wojtek i schodami ruszył na drugie piętro. Wrócił dość szybko trochę zmieszany.- Nie było jej tu dzisiaj ?- zapytał wyglądając zza okno

- Nie, a co?- zapytał kapitan polskiej reprezentacji

- Bo jej nie ma. Ani walizek, żadnej wiadomości, telefonu też nie odbiera.- mówił trochę zdenerwowany ponawiając próby skontaktowania się z przyjaciółką. Przypomniałem sobie jak Marco mówił że Weronika gdzieś z nim idzie. Nie zdążyłem podzielić się tą wiadomością z chłopakami gdyż usłyszałem głosy dziewczyny i przyjaciela. Stanęli w progu patrząc na " staranowany " pokój. Spojrzeli po sobie kręcąc głowami z niedowierzania. Patrzyłem na nich kątem oka. Bolał mnie ten widok. Jej stojącej obok niego. I tego jak się przy nim zachowuje. Jeszcze wczoraj wieczorem płakała przeze mnie, a teraz się śmieje - dzięki niemu. Marco jest moim przyjacielem ale nie wyobrażam sobie że jego mogłoby coś łączyć z Weroniką. Nie zniósłbym chyba tego...

*

Wróciliśmy do Kuby do domu i to co zobaczyliśmy wywołało u nas ogromny szok. Wiedziałam że chłopaki lubią się czasem zabawić ale że aż tak? Z Marco zaśmialiśmy się z ich głupoty, bo po takiej imprezie kac będzie niezły. Chłopak odłożył moje walizki a ja nie zdążyłam nic powiedzieć gdyż poczułam niedźwiedzi uścisk Wojtka na sobie

- Gdzie byłaś? Martwiłem sie o ciebie.- mówił przejety moim kilkugodzinnym zniknięciem

- U Marco, przecież wam powiedział- powiedziałam a blondyn przytaknął potwierdzając wszystko

- Wiesz może nie byliśmy w stanie by to do nas dotarło- odparł śmiejąc się 

- Do mnie dotarło- dobiegły mnie głosy z kuchni. Ujrzałam Roberta siedzącego przy stole, który postanowił podejść bliżej mnie- Dzięki Marco że zaopiekowałeś się naszą zgubą- odparł cały czas mi się przyglądając co mnie krępowało. Jego spojrzenie powodowało że byłam w stanie mu wszytsko wybaczyć, ale po chwili powracałam do rzeczywistości.

- To ja się będę zbierał. Zadzwonie później- powiedział blondyn

- Zaczekaj odprowadzę cię- zaproponowałam i wyszliśmy z mieszkania. Nie chciałam przebywać w towarzystwie bruneta.

*

wiem że do bani ten rozdział -,- coś nie wyszło, przepraszam, ale mam teraz trzy dni wolnego z powodu matur więc postaram się napisać coś lepszego, dziękuję za każdy komentarz, nawet nie wiecie ile to dla mnie znaczy ! dziękuję ;*

ps. polecam fantastycznego bloga http://bvbstory.blogspot.com/ <33

Pyśka ;*