Rozdział 11

 *

 Uwiel­biam ten obec­ny stan, gdy za­leży mi na To­bie..., gdy cze­kam na ko­lejną wiado­mość, gdy myślę o To­bie.. ` 

*

Budziłam się. Na skórze czułam czyjś oddech, przez co na moim ciele pojawiła się gęsia skórka. Otworzyłam oczy i ukazał mi się Marco. Uśmiechnięty jak zawsze od ucha do ucha bacznie mi się przyglądając. Pochylał się na de mną, przez co był bardzo blisko. To już dzisiaj ostatni dzień kiedy mogę z nim spędzić czas. Wiem że będę tęsknić. Z dnia na dzień mam coraz mniejszą ochotę by wracać do Londynu, ale tam jest mój " dom " , moi przyjaciele, szkoła. Tam żyję.
- Witaj piękna- usłyszałam cichy szept przystojnego blondyna. Przywitał się ze mną i ucałował w policzek, prawie że w usta. Było to miłe, nawet bardzo. Nie spodziewałam się że tak przyjemnie rozpocznę dzień w Dortmundzie. Zaśmiałam się cichutko i usiadłam na przeciw piłkarza. To było dość dziwne, ale nic nie mówiliśmy. Patrzyliśmy na siebie jakbyśmy się w ogóle nie znali, lecz chcieli poznać. Chłopak cały czas był uśmiechnięty, przez co uwydatniały się na jego twarzy dołeczki, przez co jeszcze bardziej mi się podobał. Przysunął się do mnie, ale nie znacznie. Nadal na mnie patrzył a swoją dłonią gładził mój policzek. Kosmyki niesfornych włosów założył za uszy a moją twarz ujął w dłonie i wtedy przybliżył się najbardziej jak tylko mógł. Był blisko i tego chciałam. Chciałam jego. Spojrzałam mu w oczy, które przyprawiały o zawrót głowy i usłyszałam jego głos. Właściwie szept, bo tylko szeptem dzisiaj mówił odkąd się tutaj pojawił.
- Weronika bo ja...- zaczął ale nie skończył. Do pokoju bez pukania wszedł Wojtek, który nieco był zaskoczony na widok Reusa tak wcześnie w moim pokoju. Pozycja w której byliśmy była dwuznaczna.
- Przepraszam, nie chciałem przeszkodzić- wydukał i wyszedł. Spojrzałam na Marco który nie był zadowolony z " wtargnięcia " bramkarza Arsenalu. Pocałowałam go w policzek na pocieszenie i udałam się do łazienki.

*

Puste mieszkanie. Tylko ja sam i nic więcej. Zwlokłem się z łóżka, trochę się ogarnąłem i postanowiłem że muszę ze sobą coś zrobić. Założyłem słuchawki i poszedłem pobiegać. Biegając po ulicach miasta jak na złość natykałem się wszędzie na szczęśliwie zakochane pary,. Chodzące trzymając się za ręce, całujące się na każdym kroku. Zmęczyłem się więc usiadłem na pobliskiej ławce. Zamiast naprawiać błędy, to popełniam kolejne. Zdaję sobie sprawę z tego że źle zrobiłem. Przecież tak naprawdę Reus nie jest niczemu winny. Właściwie powinienem mu podziękować za to co robi dla Weroniki. To nie jego wina że podoba się Werce. Jeszcze muszę pogadać z Anią, przeprosić ją za to co powiedziałem. Muszę jej wynagrodzić to że tak mało czasu jej poświęcam. Postanowiłem jeszcze pobiec do Kuby i z nim o wszytskim pogadać. Będzie jeszcze Wojtek tym lepiej. Właściwie to jest kolejny pretekst by spotkać piękną Polkę. Po kilkunastu minutach truchtania byłem na miejscu. Wszedłem do mieszkania gdzie wszyscy jedli śniadanie. No prawie wszyscy: Wojtek, Kuba i Agata. Zaprosili mnie do stołu więc nie odmówiłem. Nawiązała się przyjemna konwersacja, ale rozmowę przerwało wołanie Weroniki.

- Wychodzimy- zawołała i stanęła w progu drzwi do jadalni. Nie była zadowolona na mój widok. " Wychodzimy" ? Jacy " my " ? Odpowiedź uzyskałem dość szybko. Po chwili obok uradowanej dziewczyny stanął Marco Reus. Tak jak Weronice uśmiech nie schodził mu z twarzy. Jest 9.00 godzina więc co on tutaj robi? A co jeśli został na noc? Nie wierzę że oni mogliby coś razem. Nie! To niemożliwe. Poszła do przedpokoju aby ubrać buty a Marco pożegnał się z Kubą i Agatą oraz Wojtkiem. Gdy blondyn podawał rękę bramkarzowi ten podejrzliwie się uśmiechnął i zabrał go " na słówko " . Marco tylko przytakiwał i powrócił do wszystkich. Kierował się do drzwi, ale go zatrzymałem
- Stary, przepraszam, nie chciałem- mówiłem ale na nim nie robiło to żadnego wrażenia.
- Nic nie mów, ochłoń, przemyśl co robisz a dopiero wtedy pogadamy- powiedział i wyszedł. Wyszli razem. Patrzyłem jak znikają za zamykającymi się drzwiami i wróciłem do przyjaciół. Kuba i Agata oznajmili że jadą na zakupy, bo chcą przygotować pożegnalnego grilla dla Wojtka i Weroniki.
- To jeszcze nikt nie wie że ani ty ani Weronika nie wracacie do Londynu?- zapytałem kumpla z reprezentacji gdy ten sprzątał po porannym posiłku
- Nie, nie było okazji aby powiedzieć, wyjaśnić
- To sie lepiej pospiesz. A tak zmieniając temat. On tutaj nocował?
- Marco? Zwariowałeś już do końca? Przyszedł rano bo zabiera Werke za miasto. A teraz ty mi lepiej powiedz co ci wczoraj odbiło że go pobiłeś? Wiesz jak Weronika jest zła na ciebie?
- Wiem, ale to był moment. Jak powiedział że mogę jej tylko usługiwać to nie wytrzymałem a potem to juz pewnie sam wiesz co było
- Odpuść. To nie ma sensu. Ona będzie miała żal do ciebie do końca życia. Teraz jest szczęśliwa gdy ma Reusa przy sobie i nie niszcz tego. Nie chcę aby po moim wyjeździe została sama. Wiem że on zrobi WSZYSTKO aby zapewnić jej bezpieczeństwo. Ty już chyba nie możesz jej tego dać. To co było to przeszłość. Zapomnij o niej. Proszę cię o to- zakończył i wyszedł do łazienki. Może ma rację. Może powinienem odpuścić i zapomnieć. Zależy mi na niej, nie na nas. Chcę jej szczęścia ponad wszystko, a to szczęście moze dać jej tylko Marco Reus.

*

Jedziemy już ponad godzinę. Chwilami ze sobą rozmawiamy, ale większość czasu milczymy. Co jakiś czas spoglądamy na siebie, a gdy nasze spojrzenia się spotkają od razu odwracamy wzrok i uśmiechamy się sami do siebie. Nie przypominam sobie aby kiedyś jakikolwiek mężczyzna w moim życiu ( oczywiście poza Wojtusiem ) dawał mi tyle szczęścia. Gdy dzwoni do mnie- uśmiecham się, gdy dostaję sms'a od niego- uśmiecham się, gdy widzę go- uśmiecham się. Uśmiecham się na samą myśl o nim. To dziwne uczucie gdy jedna osoba staje się dla ciebie wszystkim. Po upływie co najmniej dwóch godzin dotarliśmy na miejsce. Właściwie zajechaliśmy na jakieś odludzie. Wysiadłam z samochodu aby się rozejrzeć. Marco powiedział że zaraz wraca i zniknął. Wrócił po chwili, złapał za dłoń i pociągnął za sobą. Bez protestowania i zbędnych pytań podążałam za nim. 

- Co to jest?- zapytałam patrząc na niego, gdy się zatrzymaliśmy

- Nie wiesz? To balon

- No wiem że to jest balon, ale co my tutaj robimy?-pytałam nadal nie rozumiejąc naszej obecności w tym miejscu

- Mówiłem ci że zrobimy coś szalonego. Zapraszam cię na lot balonem

- Żartujesz?

- Nie!- zaśmiał się i wziął na ręce niosąc do " kosza". Przynajmniej tak to wyglądało. Wsiadłam do środka a blondyn za mną. Miałam wrażenie że to głupi pomysł, ale Marco tak się postarał więc nie mogłam go urazić. 

Lecieliśmy nad miastem, nad łąkami podziwiając co jest pod nami. Blondyn delikatnie mnie obejmował w tali, a ja trzymał jego dłonie przyciagając do siebie. Czułam rytmiczne bicie jego serca. Przy nim czułam się inaczej. Nie tak jak zawsze. Blondyn objął mnie mocniej przybliżając się do mnie, odgarnął moje długie włosy, odsłaniając moją szyję, w którą mnie pocałował, jeden raz. Poczułam przyjemne dreszcze.

- Weronika?- zapytał opierając swoja głowę o moją

- Hmm?- wymamrotałam pod nosem ale nie patrzyłam na niego

- Dlaczego mi nie powiedziałaś?

- O czym?

- O tym co powiedziałem wtedy w klubie. Przypomniałem sobie cały tamtejszy wieczór, wszystko. Nawet to że wyznałem ci miłość. 

- Byłeś pijany, nie wiedziałeś co mówisz

- Wiedziałem, doskonale wiedziałem. Nie kłamałem. Spójrz na mnie- odparł a ja odwróciłam się w jego kierunku patrząc w te jego urocze oczęta.- Weronika, kocham cię. Nie mogę już dłużej tego ukrywać, nie potrafię. Odkąd się tutaj pojawiłaś, straciłem dla ciebie głowę. Proszę powiedz, że mam jakiekolwiek szanse

- Marco, ja wyjeżdżam już jutro. My nie mamy przyszłości. Przykro mi.- słowa ledwo przechodziły mi przez gardło

- Nie wyjeżdżaj. Zostań w Dortmundzie. Ze mną. Dla mnie

- Nie mogę. Londyn to mój dom.- powiedziałam i odwróciłam się od niego opierając o poręcze, przyciagając do siebie blondyna. Mijały minuty a my milczeliśmy, ale do chwili

- Pojadę z tobą- pwoiedział a ja spojrzałam na niego bo zaskoczyły mnie jego słowa

- Jak to ?

- Proponują mi grę w Menchesterze City. To prawie drugi koniec kraju, ale bliżej niż z Dortmundu. Jestem dla ciebie skłonny zrobić wszystko. Wszystko aby mieć cię tylko przy sobie...

*

i jak Wam się podoba ? w końcu zaczyna się coś dziać. mogę zdradzić że relacja Weronika-Marco osiągnie punkt kulminacyjny, a w relacjach Weronika- Robert nastąpi mały przełom. więc zapraszam do czytania i śledzenia losów bohaterów :D
i jeszcze kilka spraw: pojawiły się zakładki, m.in. SPAM gdzie chciałabym abyście umieszczały tam swoje linki bo tak będzie lepiej mi się "połapać"  z tym wszystkim, oraz na profilu podałam swój nr gg gdy ktoś miał jakieś pytania odnośnie opowiadania bądź mojej osoby lub chciałby porozmawiać czy coś, zawsze postaram się pomóc. więc ode mnie to tyle, dziękuję za wszystko
Patrycja

ps. czytasz? zostaw komentarz, bo to bardzo motywuje ;) dziękuję <33