Rozdział 48

*

Kocham Cię, wiesz ? Dlaczego nie uszanujesz mojego uczucia ?

Powiedz jedno słowo, a odejdę. Zrobię to choćby teraz.

Nie łudźmy się dłużej. Nigdy nie będziemy razem szczęśliwi.

*

Wszystko się zmieniło. To co było kiedyś, już zniknęło, uleciało daleko od nich wszystkich. Myśleli że mogą mieć wszystko, że oni są wszystkim dla innych, ale to co jest teraz okazało się takim jakiego się obawiali.

Kolejny tydzień rozpoczyna się tak jak każdy poprzedni od dłuższego czasu. Nad Dortmundem zasiedliły się ciemne chmury które przyniosły ze sobą deszcz i ponure dnie. Od rana do wieczora po szybach spływają strugi wody, odbijają się od powierzchni i tworzą kolejne rozległe kałuże na każdej wolnej części ulicy. Mocny wiatr nieustannie targa gałęziami drzew, które zaczynają powoli sie zazieleniać. Większość osób stara się nie opuszczać swoich mieszkań bądź tylko z przymusu by pójść do pracy, na zakupy czy załatwić swoje sprawy. Przemieszczają się pod parasolami i w płaszczach próbując uchronić się przed zimnym deszczem, choć nieudolnie. Każdy jest zmęczony, śpiący, zamyślony i błąka się we własnym umyśle. Nie obchodzą go inni ludzie lecz wyłącznie on sam. Z mieszkańców znikła ta bezgraniczna uprzejmość i przyjaźń wobec innych zastępując się arogancją i bezczelnością. To takie niewiarygodne lecz prawdziwe. Obudziła się niechętnie, początkowo nie unosząc powiek ku górze. Okryta dwiema kołdrami czuła jak drży jej ciało, wychłodzone jak nigdy dotąd. Wieczorem otworzyła okno by zaczerpnąć świeżego i rześkiego powietrza, gdy zaczęło robić się jej nieco słabo. Leżąc i próbując stopniowo dojść do siebie, zasnęła. Była sama. Nie po raz pierwszy i za pewne nie ostatni. Potrzebowała go, jego obecności i pomocy, lecz nie było go. Unosząc swoje ciało spojrzała na wolną część łóżka, w którym, tej nocy, była ona sama. Nie wrócił na noc, nie zadzwonił. Nic. Kompletnie nic ! Tak ma to wszystko teraz wyglądać ? Mijają się, nie rozmawiają prawie ze sobą. Ciągle go nie ma, a gdy już jest - milczy. To tak, jakby nawet wtedy go nie było. Minęło już sporo czasu od jego powrotu z wyjazdowego meczu w Monachium. Wyjazdu który odmienił wszystko. Niedługo po tym do Londynu powrócili Aaron z Wojtkiem, a Weronika pozostała sama. Często do siebie dzwonią, rozmawiają ale jednak to nie to samo. Przyjaciele są tak daleko, a jedyna osoba, która jest dla niej wszystkim - przestała istnieć. Może dlatego co raz częściej w jej głowie rodzi się pomysł by powrócić tam, gdzie może w pełni być szczęśliwą ? Nie próbuje go rozumieć, tłumaczyć jego zachowania, bo nie ma siły, powodów. Czuje, ze znów się od siebie oddalają. Nie tak jak dotychczas, znacznie dalej...i dalej. Ich miłości nie da się kwestionować ale może jest zbyt silna by mogła połączyć szczęśliwie dwoje ludzi...Czeka na niego. Na jego słowa, gesty, dotyk... Ale tego nie ma. Jego już nie ma. Ich nie ma...Donośny dźwięk dzwonka sprawił, że opuściła łóżko, okrywając się szlafrokiem i podeszła do drzwi by je otworzyć. W odwiedzinach przybyła Anka, która ku zaskoczeniu wielu, stała się jej bliską osobą. Może dlatego, że jak nikt inny rozumie Nowakowską ? Tak jak ona teraz walczy o Marco, tak ona przez długi czas walczyła o Lewandowskiego.- Jesteś sama ?.- zapytała rozglądając się dokoła gdy obie siedziały już na sofie w salonie. Brunetka nie odezwała się choćby słowem, próbując wymusić w sobie ciepły uśmiech ale nie potrafiła. - Marco wyszedł tak wcześnie ? Trening mają dopiero po południu...- Nie wyszedł...Zwyczajnie nie wrócił...- odparła - Nie wiem gdzie jest, z kim, co robi, kiedy wróci...nic nie wiem. I wiesz. co ? Nie obchodzi mnie to - wzięła głęboki oddech wypuszczając po chwili powietrze z płuc. Siedząc ze skrzyżowanymi nogami, oparła się wygodnie, próbując powstrzymywać łzy które już zaczynały napływać jej do oczu.- Weronika, o czym ty mówisz ? Jak to nie wrócił ? Dlaczego ?!- dociekała uporczywie - Ja mam wiedzieć co się stało ?! Nic nie wiem ! Nic, rozumiesz ? On...on mnie ignoruje. Niedługo zapomnę jego głosu, dotyku, uczucia które nas łączy...Albo już łączyło...Ania, ja nie potrafię z nim być...To zbyt boli... - emocje stały się górą i z jej zmęczonych oczu popłynął potok łez. Nie miała już siły by walczyć o Marco, o jego miłość czy o ich związek.

- Werka....to minie - Stachurska próbowała w jakikolwiek sposób pocieszyć przyjaciółkę, ale takimi słowami na pewno tego nie zrobiła. Czuła się źle, że nawet ona musi okłamywać dziewczynę, mimo że dla jej dobra. Ale widząc to jak cierpi miała ochotę wyznać jej prawdę na temat tego co się wydarzyło pewien czas temu. Jednak miała dziwne wrażenie, że tu nie chodzi tylko o odejście Roberta, lecz Marco ukrywa coś jeszcze. Coś, co całkiem go załamało i nie potrafi o tym mówić. Tyle, że nie jest już sam. Ma kogoś komu na nim zależy a tym co robi, traci tę osobę. Wkrótce może się okazać, że bezpowrotnie...

- Nie, nie minie. To nie jest pierwszy raz. To nie jest pierwsza kłótnia, pierwsze ciche dni. Tak jest ciągle. Za każdym razem gdy choć przez chwilę jesteśmy szczęśliwy, to zaraz to mija. I czekamy na to nieustannie a to pojawia się tylko na chwilę. Kocham go...ale ta miłość zabija. Mnie i jego. - zamilkła na chwilę, ocierając łzy z policzków - Myślisz, że pora to zakończyć ? Teraz zanim nie jest za późno ? Może powinnam wyjechać...Wrócę do Londynu...On zacznie życie beze mnie, ja bez niego... A dziecko, nasze dziecko...Będzie miał z nim kontakt. Przecież mu go nie zabiorę...

- Nie możesz tego zrobić! Wera, nie możesz ! - kobieta wiedziała, że musi ten głupi pomysł wybić jej z głowy - Tu jest twoje miejsce i nigdzie indziej! Poproszę Roberta by porozmawiał z Marco...

- Nie ! - gwałtownie zaprotestowała

- Nie ? Dlaczego nie ?

- Nie mieszaj go do tego. Nie jego, zwłaszcza jego - odparła cichym głosem, wiedząc, że Robert jeszcze bardziej mógłby wszystko skomplikować. A to już całkiem by nie pomogło.

Rozmowa coraz bardziej nie miała sensu, pozbawiona tematu, chęci ich podjęcia. Stachurska dostrzegła, że przyjaciółka chce być teraz sama, więc co mogła zrobić ? Sama przyszła tak naprawdę by się pożegnać i oznajmić, że nie będzie jej przez trzy dni. Patrząc na zegar, wiedziała, że się zasiedziała, więc postanowiła jak najszybciej się zbierać. Nie wracając do tematu Reusa, pożegnała się i wyszła.

***

Mijały kolejne godziny, które upływały tak powoli, jakby czas stanął w miejscu. Chodziła po mieszkaniu, próbując znaleźć sobie jakieś zajęcie, ale na nic nie miała ochoty. Posprzątała niewielki bałagan, pozmywała naczynia, którymi był jedynie talerzyk, sztućce i dwa kubki po herbacie. Kiedy wszystko wyglądało przyzwoicie z wyjątkiem niej samej, usiadła na kraju łóżka, które wcześniej idealnie zaścieliła. Przed nią stała ogromna szafa z ubraniami i wielkie lustro, w którym właśnie się widziała. Blada jak płatki śniegu, szczuplejsza niż dotychczas, zmęczona z podkrążonymi oczami, które każdej nocy wylewają słone łzy. Nie przypomina już tej promiennej i wiecznie uśmiechniętej Weroniki, którą jeszcze nie dawno była. Wstała, podchodząc do swojego odbicia, skupiając się na tym całkowicie. Nie mogła już patrzeć na tę wymizerowaną postać przed sobą. Uniosła szarą bluzę do góry, przyglądając się jak jej brzuszek coraz bardziej się zaokrągla. Dostrzega te minimalne zmiany i na samą myśl o dziecku, uśmiecha się. Tylko to, daje jej siłę na kolejne dni. Coraz częściej myśli o swojej niedalekiej przyszłości, o tym jak będzie wyglądał każdy dzień. Będzie miała przy sobie najcenniejszy skarb, i nawet, jeśli wyjedzie, to będzie miała przy sobie cząstkę Marco. Może dziecko będzie miało jego oczy, albo usta czy nos. I w każdej z takich chwil, roni łzy, nad którymi już nie ma kontroli. Niekiedy, już nie potrafi płakać... Wszystko jest coraz trudniejsze...

Nie mogła znieść tej ciszy, która panowała w mieszkaniu. Widząc za oknem rozjaśniające się niebo, ubrała się schludnie, założyła cieplejszy płaszcz i buty, po czym postanowiła wyjść. Próbując pokonać próg, wpadła na niego. Uniosła wzrok, dostrzegając jego oczy. Patrzył na nią  z taką.... nienawiścią ? Ona tak to dostrzegała. Miała wrażenie, że jego cierpienie i problemy są jej winą, że on obarcza ją o wszystko co dzieje się w jego życiu. Czuła się z tym okropnie, choć to wszystko nie było prawdą.

- Wychodzisz ? - zapytał oschle

- Tak

- Dokąd ?

- To moja sprawa dokąd idę i z kim ! 

- Stój ! - zatrzymał ją, łapiąc na rękę, kurczowo ją ściskając - Mam prawo wiedzieć gdzie idziesz. Zwłaszcza z kim - zaakcentował ostatnie słowo, czując w sobie niewiadomy gniew i złość

- Ciebie to jeszcze w ogóle obchodzi ?! Ja cię jeszcze obchodzę ?! - spojrzała mu w oczy i chciała go uderzyć. Myślała, ze to jej pomoże, ale nie zrobiła tego, nie miała odwagi - Ty nie mówisz mi gdzie znikasz na całe dnie i noce, to ja też nie muszę ! - wyrwała się  z jego uścisku i zbiegła prędko po schodach. 

Był wściekły na siebie, znowu. Za to jak ją potraktował. Czasami się zastawia, dlaczego ona jeszcze z nim jest. Jak długo wytrzyma przy nim ? Kiedy odejdzie ? Czy nieustannie będzie dawać mu kolejne szanse, które on marnuje. Musi się zmienić, ale nie wie, czy potrafi...

***

Szła prosto przed siebie, nie patrząc gdzie zmierza, gdzie długa ulica, którą spaceruje, ją zaprowadzi. Może tam, gdzie znajdzie rozwiązanie problemów. Tam, gdzie znajdzie to czego potrzebuje. Może wiedziała, gdzie chce iść i droga właśnie tam ją zaprowadziła.

Mieszkanie Roberta Lewandowskiego. Rozwiązanie problemów ? Szczęście ?

Jednorazowo wcisnęła dzwonek do drzwi, czekając aż ktoś je otworzy. Rozglądając się wokół siebie, usłyszała kroki dochodzące z wnętrza domu a już po chwili jej oczom ukazał się brunet, z zaskoczeniem na twarzy na jej widok.

- Mogę ? - pokiwał głową, będąc ciągle w szoku na jej obecność. Pomógł zdjąć jej płaszcz, który odwiesił na wolny haczyk w przedpokoju i zaprosił ją do salonu. Prędko zaczął zbierać rzeczy z podłogi, które pokrywały większą część wolnej powierzchni.

- Przepraszam za ten bałagan, ale Ania prosiła mnie bym posprzątał, a jak już zacząłem to zrobił sie większy bałagan - tłumaczył się, a ona jego zakłopotanie uspokoiła swoim delikatnym uśmiechem - Wyjechała nie dawno, ale...ty chyba wiesz, prawda ? Mówiła, że cię odwiedzi

- Tak, tak. Była chwilę...ale musiała zaraz jechać więc długo nie porozmawiałyśmy - rzekła, a Robert kiedy zrobił trochę wolnego miejsca, usiadł obok niej, tym samym przyprawiając ją o szybsze bicie serca. Poczuła jego zapach perfum, które zawsze doprowadzały ją do obłędu, bez względu na okoliczności.

- Dlaczego do mnie przyszłaś ? Coś się stało ? - zapytał, a ona nawet nie wiedziała jak odpowiedzieć na to pytanie. Sama nie wie, dlaczego tak naprawdę się tutaj znalazła

- Przyszłam, bo...nie wiem. Nie chciałam siedzieć tak sama, nie miałam dokąd pójść i przyszłam do ciebie. Przeszkadzam ci ?

- Nie ! Oczywiście, że nie ! - zaprotestował prędko - Ty nigdy nie przeszkadzasz - posłał jej uśmiech - Wszystko u ciebie w porządku ? Nie wyglądasz za dobrze - było jej miło, widząc jego troskę o nią.

- Nie jest w porządku, ale nie chcę na razie o tym rozmawiać. Chyba nawet nie miałoby to sensu

- Dlaczego ?

- Mam rozmawiać z tobą o moich problemach z Marco ? To nielogiczne, bo przecież ty...

- Bo cię kocham ? - odparł bez zastanowienia, a dziewczyna wbiła w niego wzrok. Chociaż wie, że nie ma u niej szans, nie kryje się przed nią ze swoimi uczuciami.

Po jego słowach zapanowała chwila milczenia a oni oboje uciekali od siebie spojrzeniami, skupiając sie na wszystkim innym, lecz nie na samych sobie.

- Kiedy się we mnie zakochałaś ? - zapytał, a to pytanie doprowadziło ją do całkowitego zakłopotania. Dlaczego o to zapytał ? Właśnie teraz... - To znaczy, kiedy dotarło do ciebie że nie jestem ci obojętny. Chcę wiedzieć jak to możliwe, że nie dostrzegałem tego, skoro zawsze byliśmy blisko...

- Właśnie dlatego - posłała mu subtelny uśmiech, który w niej kochał bezgranicznie - Kiedy Wojtek nas poznał, nie znosiłam cię. Naprawdę - zachichotała - Wkurzałeś mnie tą swoją pewnością siebie, taką arogancją i w ogóle to wszystkim. Ale  z czasem się zaprzyjaźniliśmy. Przecież ja , ty i Wojtek staliśmy się nierozłączni. Chodziłam na wasze treningi, mecze. Pamiętam jak dziewczyny z klasy zazdrościły mi starszych kolegów i chciały bym je wam przedstawiła. Nie rozumiałam ich. Kiedy czasami szły ze mną na mecz to piszczały, zachwycały się wami, waszym widokiem, zwłaszcza twoim, a ja śmiałam się z tego. Byłeś moim kolegą, więc nie patrzyłam na ciebie w inny sposób niż przyjacielski. Do czasu...Pamiętam jak mieliście wrócić z wojewódzkich zawodów i oczywiście chciałam was przywitać i pogratulować pierwszego miejsca. Czekałam na parkingu. Wyszedłeś pierwszy. Wstałam by podbiec do ciebie aby cię przywitać ale ktoś mnie uprzedził. Jak się później okazało, od kilku dni miałeś dziewczynę. Spotykałeś się z Sylwią ale ja nic nie wiedziałam. I właśnie wtedy zrozumiałam, że zakochałam się w tobie. Potem każde kolejne spotkanie  z tobą, sprawiało mi ból, na który nie było lekarstwa. Próbowałam się z tym pogodzić, ale nie potrafiłam. Postanowiłam, że ograniczę nasze kontakty do minimum, a to pomoże. I tak mijały kolejne dni, tygodnie. 

- Nie zauważałem tego...Nie widziałem, że byłem dla ciebie ważny...

- Niestety nie...Kiedy myślałam, że między nami nic nigdy nie będzie, Wojtek wygadał się, że rozstałeś się z nią. To dało mi cień nadziei. Poszłam do ciebie. Siedziałeś na daszku nad garażem. Zawsze gdy miałeś problem, tam można było cie znaleźć. Wiesz, że chciałam ci wtedy wyznać moje uczucia ?

-Dlaczego tego nie zrobiłaś ?

- Po co ? Powiedziałeś m i wtedy, że dobrze że masz we mnie taką przyjaciółkę. Wiedziałam, że tylko nią mogę być dla ciebie. Postanowiłam sobie po raz kolejny, że poradzę sobie z tym uczuciem. Cierpiałam, ale nie przez ciebie, a przez siebie. 

- Ale potem już wszystko zniszczyłem. Wtedy, u Kuby...

- Tak. Tak cholernie mnie zraniłeś, że nie chciałam cie znać, ale...

- Nadal mnie kochałaś ?

-Tak i nie potrafiłam przestać. To było trudne. Nienawidzić cie, jednocześnie kochając ponad wszystko. 

- Jak jest teraz ?

-Kocham Marco - skwitowała

- Co ze mną ?

- Chciałabym wiedzieć, Robert - spojrzała na niego - Czasami, chciałabym byś raz na zawsze zniknął z mojego życia. Ale wiem, że gdyby tak sie stało, straciłabym coś co dla mnie ważne w życiu. Cały czas obwiniałam cię o wszystko, powtarzałam, ze mnie zraniłeś, że nie wybaczę ci tego, ale ja też cie zraniłam. I ranię do tej pory. Widzę to po tobie. Widzę jak na mnie patrzysz i jak boli cię moja obecność.

- Oboje sie ranimy - podsumował - Nieraz się zastanawiam, gdzie popełniłem błąd. Kiedy tak naprawdę cie straciłem

- Nigdy mnie nie straciłeś

- Wera, straciłem. Straciłem szansę by z tobą być. Chyba nigdy sobie tego nie wybaczę.

Rozmowa między nimi, nabrała całkiem innego obrotu, niż mieć powinna. Była tak szczera, że do bólu. Rozmawiasz z kimś o własnych uczuciach, tak wielkich, a wiesz że nie będziesz z tą osobą już nigdy. To boli najbardziej...

Ta rozmowa uświadomiła mu, że nie będzie potrafił jej powiedzieć o swoim odejściu. O tym, że ich drogi definitywnie się rozejdą. 

- Będę wracała...Zasiedziałam się - odparła kiedy od dłuższej chwili zatopili sie we własnych spojrzeniach. Moment, który był zaskoczeniem dla nich obojga, który był taki nieoczekiwany, niezrozumiały.

- Odwiozę cię. Nie chcę byś wracała sama, a jest już późno - odrzekł i gdy byli już gotowi udali się do jego samochodu. Jechali w milczeniu, patrząc przed siebie, nie myśląc o niczym...

- Dziękuję - powiedziała, kiedy zatrzymali się pod blokiem. Odpięła pas i chwyciła za klamkę drzwi

- Weronika...

- Tak ? - spojrzała na niego. Uśmiechał się. Widziała promienne spojrzenie, takie czułe wobec niej. Obrócił się w jej kierunku, by móc swobodnie na nią patrzeć. Przybliżył się na tyle, na ile mógł i ujął jej dłoń. Widział w jej oczach to przerażenie, które doskonale już znał.

- Robert, ja..

- Ciii... - wyszeptał - Wiem, wszystko wiem. Chcę tylko byś była szczęśliwa - pocałował ją w czubek czoła, a ona całkiem zdezorientowana wybiegła z samochodu. Wiedziała, że pójście do Roberta nie było najlepszym pomysłem. Było najgorszym. 

Odprowadził ją wzrokiem i odpalił silnik samochodu. Ruszył przed siebie, myśląc wyłącznie o Niej. O niczym innym...

***

Wbiegła do mieszkania, trzaskając za sobą drzwiami. Choć nic się nie stało, ona czuła sie z tym źle. Takie momenty nie powinny mieć miejsca, zwłaszcza między nią a Robertem.

W środku panowała ciemność, co oznaczało, że jest sama. Jego nie ma po raz kolejny. Dlaczego jej to robi ? Mieli być rodziną. Mieli być szczęśliwi...

Patrzyła na zegar, którego wskazówki dochodziły do godziny dwunastej. Kiedy już miała pójść do sypialni, usłyszała otwierające się drzwi. Wrócił. Po co ? Do niej ? Dla niej ? 

Nie wraca na noc do domu, nie rozmawia, więc dla niej to oznaczałoby tylko jedno. Coś, czego obawiała się najbardziej. Coś, co raz już robił. Teraz dokonał tego po raz kolejny...

- Nie śpisz jeszcze ? - zapytał zdejmując kurtkę, nie patrząc nawet na dziewczynę

- Kiedy zamierzałeś mi powiedzieć ? Jak długo zamierzałeś to przede mną ukrywać ?! Jak długo, co ?!

- Weronika, ja...

- Kiedy do cholery chciałeś mi powiedzieć, że masz kogoś ?!

***

Jeśli przebrnęłyście przez ten rozdział, to dobrze. Chyba jeszcze zamieszałam w tym wszystkim i nie wiem czy Wam się to spodoba. W ogóle, ostatnio tak cofnęłam się kilka rozdziałów wstecz by zobaczyć czy ma to jakiś sens to co piszę, a przez to doszłam do wniosku, że urządziłam z tego opowiadania nie mały dramat. Nie wiem nawet dlaczego tak wyszło, ale trudno. Czasami chciałabym dodać jakiegoś humoru czy coś w ten deseń, ale mi nie wychodzi. Nie umiem w ten sposób pisać. Mam wrażenie, ze to co piszę, jest zbyt poważne, a przez to robi się nudne. Sama nie wiem…

Ktoś, ostatnio wysłał mi pytanie, czy to co tu piszę, nie odzwierciedla mojego prawdziwego życia. Nie. Zdecydowanie nie. Na pewno coś w nim jest ze mnie, zwłaszcza w bohaterach i chyba nawet nieświadomie o tym piszę. Robert kocha Weronikę, której nie może mieć – tak jak ja chciałabym czasami mieć coś czego mieć nigdy nie będę. Wybiera złe decyzje, tak jak ja w swoim życiu. Wojtek czasami jest egoistą a potem chce naprawić swój błąd uszczęśliwiając wszystkich na siłę, tak jak ja. Aaron dla innych zrobi bardzo wiele, czasami nie myśląc o swoim szczęściu, czyli też jak ja czasami. Marco, nie potrafi walczyć ze swoimi problemami i przez to rani bliskie mu osoby. Ja stopniowo zmieniam to w sobie, tak i on to zmieni. I Weronika. Nie wie czego chce od życia – czyli ja. Chcę wszystkiego po troszku, a tak się w życiu raczej nie da.

Kolejny rozdział pojawi się jak tylko znajdę czas by go napisać ! Udanego tygodnia !

Pozdrawiam