Rozdział 2

*

Nicze­go w życiu nie żałuję.Na­wet te­go,że mnie zra­niłeś.Bo mnie cze­goś nau­czyłeś.Te­raz pat­rzę na ciebie zim­nym wzro­kiem i nie chcę cię znać.

*

Starszy mężczyzna, trener BVB nie mógł już znieść widoku smutnego zawodnika swojego zespołu. Dla każdego piłkarza starał sie być jak ojciec. Potrafił pocieszyć, ale też przemówić do rozsądku. Widział że z jego najlepszym napastnikiem nie jest dobrze. Zapewne przytłacza go szum wokół jego osoby. Rozumiał go. Jak długo można znosić ciągłe przekomarzania na temat jego przenosin już do chyba każdego klubu w Europie. Jego domem był Dortmund i tak będzie zawsze. Nawet gdy kiedyś odejdzie. Ale jeszcze nie teraz. Jest potrzebny Borussi, a Borussia jest potrzebna jemu. Jurgen postanowił coś w końcu zrobić aby do młodego mężczyzny wróciła chęć gry w piłkę. Postanowił spotkać się z osobami z jego najbliższego otoczenia. Siedział w sowim gabineciku, gdy zaproszeni goście się zjawili. Usiedli na wolnych miejscach i wpatrywali się w trenera gdyż nie wiedzieli dlaczego ich tutaj ściągnął. 

- Zapewne zastanawiacie się dlaczego Was zaprosiłem w takim gronie. Już wam mówię. Chodzi o Roberta. Nie mogę już nieść jego obojetności wobec wszystkiego. Mam nadzieję że wszyscy razem coś wymyślimy aby mu pomóc w tym trudnym dla niego okresie

- Ale co my możemy zrobić? Staramy się ale on nie chce naszej pomocy. Chce byc sam- odezwał się jako pierwszy chłopak ktory gra z numerem 10 na trykocie swojej koszulki

- Aniu, a jak wam się układa, jeśli mogę zapytać?

- Mozna powiedzieć że jest dobrze, choć ostatnio się oddaliśmy od siebie. Robert stał się taki inny. Gdy wraca z treningów zamyka się w sypialni i przesiaduje tam godzinami lub gdzieś wychodzi i wraca późną porą. Nie ma ochoty o niczym rozmawiać

- No właśnie o to mi chodzi. Coś z tym musimy zrobić. Skoro nie chce troski z naszej strony, ktoś musi z nim poważnie porozmawiać. Jak facet z facetem. Kuba, może ty, co?

- Ja? Nie wiem czy mnie posłucha

- Więc kto?

- Raczej nikt z nas- powiedział kapitan polskiej reprezentacji- Jest ktoś kto ma wieksze szanse by do niego dotrzeć niż my. Wojtek. Może przyjedzie na jakiś czas, zakończył sezon a do nowego jeszcze jest czas

- A jeśli nie przyjedzie sam?- powiedział Piszczek który do tej pory milczał

- To może i lepiej dla Lewego- odparł Kuba usmiechając sie pod nosem i wyszukiwał numer do kolegi z reprezentacji. Pozostali zgromadzeni spojrzeli po sobie, bowiem nie wiedzieli o czym dokładnie mówił przed momentem ich przyjaciel. I co miał na myśli Łukasz mówiąc że Wojtek może nie przyjechać sam? Więc z kim? I co z nieznaną im osobą ma wspólnego Robert Lewandowski?

* 

Dzień rozpoczęłam tak jak każdy. Obudzona promieniami wschodzącego słońca i pogwizdywaniem ptaków za oknem wstałam z łóżka i udałam się do łazienki. Spojrzałam w lustro i ujrzałam prawdziwą siebie. Z samego rana na mojej twarzy malował się uśmiech. Doszłam do siebie po stracie rodziców. Każdego dnia ich wspominam. Nasze wspólne rozmowy, rodzinne niedzielne obiady, wyjazdy do dziadków. Wyjmuje album ze zdjęciami i je przeglądam. Tak bardzo za nimi tęsknię. Chciałabym aby znów byli przy mnie, abym mogła ich przytulić, powiedzieć jak bardzo ich kocham. Ale to nie wróci. Jednak ich brak pozwala mi się stawać silniejszą. Nie jestem sama. Jest Wojtuś. Mój ukochany Wojtuś, który robi wszystko abym się nie smuciła. Koniec wspominania, trzeba wrócić do rzeczywistości. Przemyłam twarz zimną wodą która schłodziła mnie w ten upalny dzień. Zaczesałam włosy w niesforny kok, ubrałam się i zeszłam na dół do kuchni. Moje zaskoczenie było ogromne po tym co zobaczyłam. Stół w jadalni zastawiony był białą porcelaną, a na środku stał bukiet czerwonych tulipanów. Wojtek stał oparty o wejście do kuchni i czekał aż powiem jak bardzo jestem z niego dumna. A jestem, nie ma co. Odkąd z nim mieszkam nie przypominam sobie aby kiedykolwiek bramkarz przygotował śniadanie. Zazwyczaj to była moja działka. Domyślałam się że nie jest to gest bezinteresowny. Zapewne coś nabroił i bedzię chciał wkupić się w moje łaski.

- Witaj Wojtusiu! Cóż to się stało że postanowiłeś SAM przygotować śniadanie ?- zapytałam siadając na krześle i przyglądając się smakowitościom a nastepnie przenosząc wzrok na chłopaka

- Pomyślałem że będzie ci miło jeśli zrobię śniadanie dla ciebie, a nie ty dla mnie

- Jest mi bardzo miło, ale ja jednak wyczuwam jakiś podstęp z Twojej strony. Co zrobiłeś?

- Nic złego! Zabieram cię na wakacje życia, Weroniczko!

- Naprawdę?! Jaki ty jesteś kochany, dziękuję. Gdzie się wybieramy?

- Może to nie są jakieś tropiki, ale spotkasz przyjaciół.

- Lecimy do Polski?

- Nie

- To gdzie ?- dociekałam gdyż coraz bardziej się niecierpliwiłam

- Kierunek, Niemcy, Dortmund

- Słucham ?! Nigdy w zyciu!

- Wera, ale dlaczego? Minęło już sporo czasu, nie chcesz sie spotkać z Kubą, Piszczem, Ewa i Agatą?

- Z nimi tak, ale nie z nim. 

- Obiecuję ci że go nie spotkasz 

- Niby jak? 

- Kuba mi powiedział że poleciał z Anką do Egiptu. Wrócimy do Londynu jeszcze przed jego powrotem. Zgódź się, błagam!- prosił i robił tą swoją minę szczeniaczka.

- Zgoda, ale zrobisz wszystko abym go nie spotkała!

- Obiecuję!- powiedział dumnie i mnie przytulił. Ach ten Szczęsny, jemu nie da się odmówić...

*

na początku chciałam Wam podziękować za te 20 komentarzy pod ostatnim rozdziałem, nie sądziłam że po jednym nudnym rozdziale tak polubicie moje opowiadanie. DZIĘKUJĘ <3

teraz zbytnio się nie rozpisałam bo nie moglam nic wymyślić, ale kolejny będzie dłuższy! obiecuję

Pyśka

ps. polecam fantastyczne blogi  http://milosc-zakazana-najbardziej-kusi.blogspot.com/ oraz http://bvblovestoryyyy.blogspot.com/